Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via de uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen ben ik een dagboek/blog. gestart. aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De antiekmarkt die ik 30 Jaar runde is verkocht. De bridgeclubs die daarin gevestigd waren zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Eén club is al ter ziele en één club ligt aan 't infuus. Van het gevecht tot behoud van onze clubs doe ik verslag.

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me ook weer op het antiek gestort en een veiling/markt georganiseerd. Die start lijkt me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Deze zullen in de vergetelheid verdwijnen. Dat zal me niet nog eens gebeuren. 

 

Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >


Zondag, 10 december 2017

Zondag 10 december 2017

Ik moet aan het werk, anders komt het niet op tijd af. Gelijk verder gegaan met de analyse van de spellen die tijdens Looier Cash gespeeld zijn. Eerst moet het optimale Looier biedverloop worden vastgesteld en daarna eventuele varianten daarop die eveneens goed bevonden worden. Soms zijn er twijfelgevallen. De vraag is dan of je al dan niet moet uitnemen. Noch de ene noch de andere beslissing is dan fout, toch kunnen die beslissingen je een top of een nul bezorgen.

 

Om half één kreeg ik een telefoontje van Yolanda. De bel stond af, dus ik zag het pas bij enen. Ik had haar gisteren gebeld, maar geen gehoor gekregen. Zei belde terug. Ik vertelde haar over mijn plannen toch acte de présence te geven op het openingsfeest van de Terme van San Carlo. Een vlucht geboekt had ik nog niet, omdat ik er zeker van wilde zijn of zij mee ging. Het plan was om woensdag te vertrekken en vrijdag terug te vliegen. Dat kwam voor ons beiden erg slecht uit. Yolanda had vrijdag de jaarvergadering van haar bridgeclub "De Groene Brug" en ik moest Arjan vervangen, omdat die t/m vrijdagmiddag 22 december de laatste les van zijn bridgecursus geeft. Uiteindelijk werd er tot een late vlucht op donderdagmiddag besloten. Ryanair had er één om 3 uur in de aanbieding voor € 39,95. Die werd geboekt. Woensdag was volgeboekt. De enige mogelijkheid op woensdag bleek een vlucht met Lufthansa met een tussenstop in München vanuit Amsterdam. Kosten € 300,-! Toch vind ik dat Yolanda en ik op die uitnodiging moeten ingaan. De activiteiten van de Terme hebben grote invloed op de winstgevendheid van het hotel. Het is dus van belang om de eigenaren te ontmoeten, van hun plannen op de hoogte te worden gebracht en bij plannen die in mijn ogen op een teleurstelling zullen uitlopen, indien mogelijk advies te geven en/of deals te sluiten die ons beider belangen ten goede zullen komen. De tickets zijn geboekt, de sneeuw baart me zorgen, want alles zit in zo'n strak schema. Woensdagmorgen vliegen we om 8.55 uur van Amsterdam naar Pisa, donderdag om 11 uur is de opening van de Terme en om 3 uur vliegen we terug naar Eindhoven Airport.

 

Na de boeking verder gegaan met mijn werk, maar om 7 uur kreeg ik de kriebels. Ik wilde eigenlijk verder werken, maar als je ogen af en toe dichtvallen en het scherm van je computer je gaat irriteren, moet je stoppen. Ik stond in dubio. Hier een broodje eten en dan weer werken of een frietje bij Lucky. Het behoeft geen betoog dat het Lucky werd. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik Jan het café uitkomen. Wat een coïncidence, mijn heimelijke wens hem in Lucky te ontmoeten werd vervuld. Hij zag me zwaaide en ik nodigde hem uit nog een pilsje met me te drinken. Ma mijn frites, een gehaktbal en thee na ging ik naar huis. Jan bleef nog hangen en thuisgekomen ging ik weer verder met die Looier Cash spellen.

 

Om 10 uur werd ik geappt: "Hans ik ben klaar ik wil je wel bezoeken alleen het is onmogelijk met de fiets dit te doen dat is het probleem en de bus gaat niet de vraag is hoe kom ik richting jou pfff." Hoewel ik eigenlijk verder wilde met mijn werk, kon ik deze kans niet laten schieten dus appte ik voorzichtig terug: "Ik wil je wel ophalen." "Ja is goed." "Ik kom naar je huis." "Oké"

 

Toen ik aan kwam rijden stapte hij net de voordeur uit en kwam naast me zitten. Voordat ik weg ging had ik alle sfeerverlichting en de kaarsjes van de kroonluchter aangestoken zodat ik thuisgekomen gelijk het vuur in de haard kon aanmaken.

Birra Moretti Gran Cru Barra Baffo d'Oro

We bleven aan het bier. Ik had nog wat flessen Birra Moretti Gran Cru uit Italië. Dat feestbier moest hoognodig op, want de garantiedatum op de flessen was april 2017. Die data zijn een verkooptruc en ik neem die data altijd met een stevige schep zout. Privé dan wel te verstaan, in de zaak kun je dat niet maken. Over de datum producten gaan dus gewoonlijk mee naar Almere.

 

Moretti Grand Cru is één van de topbieren die Heineken in haar fabriek in Italië produceert. Mijn groothandel had daar een promotie actie mee, maar laatst zag ik het jammer genoeg niet meer in het schap staan. Ik zal Heineken vragen of ze het nog produceren, want ondanks dat het bier nu ruim 7 maanden over de datum was smaakte het verrukkelijk. Jan bestelde gelijk een krat en dacht dat het zo'n € 50,- per fles had gekost. Het oogt ook zo feestelijk met zo'n champagne kurk die je er met een pff moet zien uit te krijgen. Ik verkocht het, vertelde ik hem, voor € 14,75 in het hotel, maar het prijsverschil tussen een flesje Baffo d'Oro van 3 Euro en een Gran Cru van € 14,75 was voor veel mensen toch een te groot verschil, ook al zit er in die Gran Cru van 3/4 liter ruim 3 keer zoveel bier als in het 0,33 literflesje wat ze voor 3 Euro kochten. Ik zal Heineken vragen of ze het nog leveren en waar ik het dan kan in de buurt van Massa kan kopen. Twee flessen gingen er doorheen en ook enkele 0,66cl flessen Baffo d'Oro, die achteraf al meer dan een jaar over de datum waren dronken we met smaak op. Het was daar voor die open haard dus erg gezellig kan ik jullie verzekeren en ik had een excuus. Ik kon Jan in deze staat niet naar huis brengen. Hij moest bij mij blijven slapen.


top

Zaterdag, 9 december 2017

Zaterdag 9 december 2016

Hoera! De Terme di San Carlo worden donderdag de 14e officieel geopend. Ik kreeg per e-mail een uitnodiging en wil er graag met Yolanda naar toe, maar dat is minder eenvoudig dan je zou denken. Zij wil best mee, mits we woensdag vliegen en vrijdag terugkomen. Zij voelt er wel voor zo'n dagje er tussenuit. 's Avonds gekeken welke vluchten er werden aangeboden en wat de kosten waren. 's Winters vliegt Transavia heel beperkt van Amsterdam naar Pisa. Lufthansa vliegt er met een tussenstop op. Een retour kost € 243,-. Ryanair vraagt € 67,-, maar dan moet je eerst naar Charleroi. Dat duurt uren en de reis daarheen is ook niet gratis. Yolanda lag kennelijk al in bed toen ik het had uitgezocht, want ze was niet bereikbaar. Ik heb dus niet gereserveerd. Het is wel heel kort dag.

Vandaag waren Yolanda en ik te gast bij de 'Genodigden Drive' van het district Amsterdam. Ik verheugde me daar enorm op, omdat er op zo'n drive sterke paren spelen en daar wil je je graag aan meten. Verschillende bridgevrienden die ik tijden niet gezien had speelden er. Zelfs één van mijn trouwe blog-lezers, Vera Fellinga en haar vriendin Hanny Vroom ontmoette ik. Vera volgt mijn blog dagelijks en zij is heel nieuwsgierig naar de nieuwste ontwikkelingen. Ik kon haar gelijk van info voorzien, want Jan had om 13.05 uur het volgende geappt: "Hoi, het was best gezellig in Lucky. Vanavond wil ik wel langs komen, voor de open haard." Zij is net zo nieuwsgierig hoe dat afloopt als ik.

 

De wedstrijd begonnen we tegen Trees de Jong en Ernst Warendorf. Ernst is een bekende bridge docent en ook Trees speelt al jaren. We begonnen met spel 9. Het leek niet spectaculair een 2ª contract met een score van + 110 punten. Het bleek een volledige zaal-top. We scoorden op dat spel 100%. De hele middag liep het soepel. Jammer genoeg maakte ik twee vreselijk stomme fouten. We speelden een klein slem in «. Ik leefde in de veronderstelling dat we een Sans-contract speelden en gaf daarom onnodig een slag weg. Yolanda was daar niet blij mee, temeer omdat ik haar verweet dat ze me in een gevaarlijk Sans contact geduwd had terwijl een «-contract een eitje geweest zou zijn. De rapen waren toen echt gaar. Gelukkig waren we, dank zei het Looier Systeem, in een slem contract gekomen dat slechts weinigen bij machte waren uit te bieden. We scoorden daardoor toch nog 82,14% op dat spel.

 

Een terugspeelfout van mij zorgde ervoor dat onze tegenstanders een troefcontract maakten dat down had gegaan als ik Yolanda de aftroever gegeven had waar ze om vroeg. Ik speelde niet geconcentreerd. Het was wel een rare terugkomst, maar ik dacht er verder niet over na. Dat kun je je bij bridge niet permitteren. Het kostte dure punten, een plek bij de winnaars en hoon was mijn lot. Wij eindigden samen met Floris Loman en Jan van den Bos met 57,74% op een gedeelde 5/6 plaats. Niet slecht in zo'n sterk veld in de A-lijn. Eerste met 61,16% werden Wim Algra en Bart Westra zij speelden de B. Het was een top integrale wedstrijd en Katinka Kramer en Onno de Graaff, uit de A lijn, werden overall tweede met 59,67%. Ik vraag me af of er op sterkte is ingedeeld. Vele paren kende ik niet, maar wij werden door Vera en Hanny met 43,75% verslagen. Hanny is een sterke speler die voorzitter is van het district Amsterdam is. Het district had deze drive aangeboden en in het in Zwanenmeer georganiseerd.

 

Na de drive hebben Yolanda en ik bij de Hotel de Goudfazant gegeten. Dat is geen hotel, maar een restaurant in een fabrieksloods. Zij had een vissoep vooraf en ik gepocheerde rode biet. Daarna een heerlijk stukje vis. Yolanda nam koffie en ik Pernot-ijs met allerlei heerlijke frutsels. Yolanda afgezet en ik naar de open haard, maar wie er ook kwam, Jan niet. Het laatste appje dat ik om 20.15 uur van hem kreeg luidde: "Ik bel als ik aankom. Ik ben nog niet vertrokken uit Adam, ga zo op de pont naar het Centraal, dan in de trein, afspraak Zuid sla ik over, geen zin meer in." Ik appte: "Oké", wachtte ruime een uur en toen ik nog niets had gehoord appte ik: "Wat duurt die reis lang. Ben je verdwaald?" Daarop kwam geen antwoord. Jan appt altijd gelijk terug dus hier klopte iets niet. Ik ben toen maar naar Lucky gegaan.

 

Altijd is er voetbal of darten op de TV die er altijd aan staat. Vandaag was er, God beter het, boksen. Er zou een belangrijke wedstrijd gebokst worden tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik. Geen idee wie dat zijn, maar als je net uren op een bokser heb zitten wachten en je zoekt, om je verdriet te vergeten, de kroeg op is het heel wrang om dan in een bokswedstrijd terecht te komen. Bij mijn tweede kopje thee kwam Jan, alsof er niets aan de hand was binnen. Hij was heel blij dat die bokswedstrijd hier kon zien en ging op de kruk naast me zitten. Ik zei hem gedag en vroeg waarom hij niet op mijn app gereageerd had. Die vriend, die hem naar de pont gebracht had, was plotseling over een nieuw project begonnen en daardoor had hij niet meer aan me gedacht. Ik was de smoesjes beu en negeerde hem. Later hebben we het uitgepraat en bestelde toch een biertje voor hem.

 

 

De bokswedstrijd waar het volgens kenners allemaal om draaide, die tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik, was ondertussen begonnen. De eerste ronde kreeg wereldkampioen Rico er behoorlijk van langs. Jan was een fan van Rico. Hij mocht Jamal niet. Dat was volgens hem een gemene vent die de familie van Rico had bedreigd. Dat doe je niet en Rico was daar woedend over en had voordien gezegd dat hij hem daarvoor een ongenadig pak op zijn sodemieter zou geven. Jan was fan en met hem de andere boksliefhebber die speciaal uit het rookhok gekomen was om te kijken. Zij waren diep teleurgesteld. In de tweede en derde ronde ging het ongeveer gelijk op, maar in de vierde ronde kwam de omslag. Het gigantische afgetrainde lijf van de 1,97 meter lange Rico, leek onvermoeibaar, terwijl het met 'love handels' van vet begenadigde lijf van Jamal, die meer dan 2 meter meet, duidelijk vermoeid werd. Het was lachwekkend dat een tenger scheidsrechtertje die nauwelijks 1,60 meter mat, de twee gigantische vechtmachines keer op keer uit elkaar trok. In de vijfde ronde was het gebeurd. Rico trapte met zijn rechtervoet vol op de kin van Jamal. Jamal wankelde achteruit de hoek in. Rico liet toen een regen van stoten op zijn kop neerdalen terwijl Jamal dieper en dieper in de touwen zakte. De scheids maakte er toen een eind aan. Rico was winnaar, werd door alle mannen omarmd, gezoend en één pakte hem van achteren beet, tilde hem in triomf op om hem aan zijn fans te laten zien. Hij hield hem daarbij ongegeneerd in zijn kruis vast. Dat ontlokte bij mij de opmerking "Nou ik geloof dat ik me ook maar eens tegens meer in die bokswereld moet gaan begeven." Jan voelde daarop aan mijn bovenarm. "Dan heb je wel wat meer spierballen nodig Hans" "Ik zou zo maar niet aan jouw ballen durven voelen." Zulke opmerkingen schieten eruit voordat ik er erg in heb. "Oh dat mag jij gerust, daar heb ik helemaal geen moeite mee." Ik was perplex. Jan noodde me uit hem in zijn kruis te tasten. Daar schrok ik van terug. Nee zo ver liet ik me niet gaan, maar de openingszet in het ingewikkelde schaakspel om zonder gezichtsverlies grenzen te overschrijden was gezet.

 

Uiteindelijk alleen naar huis gereden. Het was een fantastische dag, Terwijl ik de auto startte kwam ook Jan uit de kroeg. Hij zwaaide naar me en liep het van Eesterenplein op. Ik reed naar huis en zette me achter de computer om mijn belevenissen van deze dag te noteren. Ontgoocheld was ik over het einde eenzame einde. Kennelijk kon ook Jan de slaap niet vatten, want er kwam een app van hem binnen: "Hans ik wilde echt wel langskomen ik ben nu thuis ik kan ook langskomen als je wilt daar gaat het niet om maar je moet je niet beledigd voelen in ieder geval ik kom graag een keertje langs en dat meen ik" alle interpunctie ontbreekt gewoonlijk als Jan appt. Dat maakt het begrijpen van zijn bedoelingen moeilijker. Ik appte terug: "Ik wil best dat je langs komt, maar niet dat je zegt langs te komen en dan wegblijft. Dat vind ik heel vervelend." "Ja dat begrijp ik wel hans dat is niet leuk als je erop bent gefocust dat snap ik en oprecht kom ik morgenavond tenminste als je tijd hebt bij je thuis kom ik direct jouw kant op 't is ja toch al vrij laat nu." Hoewel morgenavond blauw en onderstreept was, las ik morgenochtend. Ik heb een lichte vorm van dyslexie en zie soms woorden die er niet staan. Nu las ik morgenochtend en reageerde daar uitgebreid op: "'s Morgens ben ik fris en dan werk ik graag, dat komt niet goed uit." "Morgenavond bedoel ik later op de avond" "Ik heb je al gezegd dat ik geen afspraken meer met je maak, want ik wil niet nog eens teleurgesteld worden." "nee joh ik kom dan dat staat dan ook ik ga nergens anders meer naartoe ik wil je niet teleurstellen dat is mooit mijn bedoeling geweest Hans ' ik neem morgenavond contact met je op wil.je me ontvangen kom ik graag bij je langs echt waar" "Ik maak geen afspraak" "Oké in ieder geval sta ik ervoor open laat maar horen wanneer je tijd voor me hebt dan zal ik er voor zijn hans" Dit was om 0.46 uur. Ik wilde verder werken en zette het geluid van mijn iPhone uit en reageerde niet meer op dit laatste bericht.

 

Toen ik rond tweeën ging slapen keek ik nog even of er nog berichtjes waren binnengekomen. Om 1.35 uur was er geschreven: "Ben je nog wakker dan hans"


top

Vrijdag, 8 december 2017

Vrijdag 8 december 2017

De eerste sneeuw met onweer! Nog nooit sneeuw en onweer tegelijk meegemaakt. Ooit hoorde ik dat onweer mede ontstond door de geuren van de bloemen. Dan zal ook dat een fabeltje zijn alhoewel onweer in de zomer veel vaker voorkomt dan 's winters.

 

Mijn leven leef ik in de nacht. Na het bridgen en het eten (beide zijn overigens niet te versmaden activiteiten) breekt de avond aan. Ik weet niet hoe snel ik naar Café Lucky moet komen, want vrijdagavond is één van de weinige avonden dat het echt druk is. Toen ik rond half negen arriveerde zat de hele bar dan ook vol en het rookhok was afgeladen. Bart, een vriend van Paul bood me zijn kruk aan Ik maakte dankbaar gebruik van dat aanbod en ging naast Paul zitten. Wie schetst mijn schrik en verbazing toen ik aan de kruk aan mijn linkerzijde de crimineel ontwaarde die ik de vorige keer ontvlucht was. De verdwenen vrouw zat weer aan zijn zijde en er scheen niets aan de hand. Toen ik ging zitten draaide hij zich om en zei: "Hé ik ken jou. Jij bent die homo!" "Ja dat klopt, we hebben elkaar vorige week gezien." Hij begroette me enthousiast. De handtastelijkheden die hij zich een week eerder ten opzichte van zijn vriendin permitteerde bleven vandaag achterwege.

 

Er ontspon zich een gesprek en plotseling bleek hij touroperator te zijn. Hij verzorgde busvakanties. Ik vertelde hem over ons hotel in Toscane en hij wilde er gelijk met zijn nieuwe vriendin op bezoek komen. waarmee hij naar later bleek slechts 3 weken een relatie had, maar die hij ook voordien reeds geruime tijd kende, op bezoek komen. Ook nu liet hij weer doorschemeren dat hij in een crimineel milieu opereerde en dat hij geen homo was. Waarom dat geregeld herhaald moet worden is me een raadsel, want dat zag ik ook wel. Hij vertelde me trots dat hij wel 23 tattoos had. Op tattoos is elke man die ze gezet heeft trots. Het is een optimale kans om mannen uit de kleren te krijgen en die kans greep ik dus met beide handen aan. Ik vroeg of ik ze mocht zien en hij toonde me er een van zijn dochter. Ik bewonderde hem, maar echt bekoren deed ze me niet. Hij vertelde me ook een filosofische tattoo te hebben en liet me die zien.

Tatoo, tatuage

Ik mocht hem fotograferen, maar had hem tot mijn verdriet niet volledig in beeld. Er stond: "C'est La Vie" (je doet er toch niets aan!) en dat voor een 'knuffelcrimineel'.

 

Plotseling stond Dennis met een kruk in zijn hand. Wat er aan de hand was, geen idee, maar zijn vrouw probeerde hem te kalmeren. Zij wilde dat hij haar vertrok, maar daar had Dennis geen trek in. Die wilde op de vuist. Tarok praatte op de grote forse bolle man, waar Dennis het op gemunt had in. Dennis werd door anderen in bedwang gehouden. Mijn criminele 'vriend' sprong gelijk op om het voor iemand op te nemen, alhoewel hij, volgens mij net als ik geen idee had waarover de ruzie ging. Het duurde geruime tijd voordat de gemoederen weer gekalmeerd waren. Dennis en zijn vrouw ruimden het veld. Paul scheen op de hoogte te zijn waarover het ging. De grote logge man scheen 3 weken daarvoor een opmerking gemaakt te hebben. Daarop had Dennis hem vandaag aangesproken. Zo gaan die dingen. Gelukkig geen vechtpartij, want daar zit niemand om verlegen.

 

Het gekke was dat het daarna toch weer heel gezellig werd. De crimineel had een verzoeknummer aangevraagd. Tarik had het gevonden en opgezet. Het bleek een meeslepend slijpnummer dat mij node tot dansen, maar met wie? Een bloedmooie vrouw zat, een tikje verloren, in een rolstoel achter alle hoge barkrukken. Ze had me vanuit het rookhok eerder al vriendelijk toegelachen en ze kende me kennelijk. Ik had geen idee en kon me haar niet herinneren. Brutaal liep op haar toe en draaide de rolstoel, zonder iets te zeggen, op de maat van de muziek in alle richtingen. Het was heerlijk! We dansten als een geoefend paar en ook zij genoot. Wat ze mankeerde weet ik niet. Ze kon wel lopen, want even later danste ze met Bart. De geest was uit de fles en het ene na het andere koppel maakte een dansje. Ook de vriendin van onze crimineel zat op haar kruk te wippen. Dat is voor mij een teken dat iemand wel wil. Ik vroeg haar en ze danste heerlijk. Het mollige lijf met de forse voorgevel was als een veertje in mijn armen. Ze kroop bijna in me, maar toch raak ik daar niet opgewonden van. Echt van mijn stuk raakte ik toen één van de regelmatige bezoekers die met zijn vrouw aanwezig was bij het pakken van zijn pilsje met zijn kruis tegen mijn kruis aandrukte. Het benam mijn adem en ik raakte helemaal van slag. Daar zat ik plotseling met een stevige emotie aan de bar. Die man die zat er niet mee. Hij leefde onder het motto leven en laten leven en hij gunde mij m'n erectie. Maar ja, wat heb je er aan? Je raakt opgewonden, maar je blijft alleen.

 

Jan had ondertussen ook van zich laten horen. "Hoi Hans, het weekend voor de deur, wat ga jij dit doen?"

"Werken, maar momenteel ben ik in Lucky."

"Oké en is het gezellig in Lucky? Ik kom zo wel even."

Ik ben dan verkocht. Een bokser die voor mij naar Lucky komt, dat is toch heerlijk. Hij prikkelt me en als je toehapt kruipt hij terug in zijn schulp. Ik weet dat het hem om klusjes te doen is, maar toch blijf ik tegen beter weten in, op een wat intiemer samenzijn hopen. Zo ook vanavond. Ik ga naar huis en dan zegt hij dat hij misschien nog op de fiets langs komt. Misschien is het gêne omdat hij niet samen met mij wil vertrekken. Ik krijg steeds de indruk dat hij mijn gezelschap op prijs stelt. Als puntje bij paaltje komt laat hij het echter afweten. Thuisgekomen krijg ik een appje: "Brandt die mooie haard al lekker warm?" Ik app terug: "Hij brandt" Dan krijg ik een berichtje terug: "Hans, er is een leuke man hier die wil dansen. Tarik vroeg of je kwam. Lol." Ik denk dan: "lul!" Ik ben er net weg en heb de open haard aangestoken. dan ga ik toch niet terug naar Lucky. Wat moet ik dan. Nee, die Jan blijkt een echte 'cock teaser'. Ik moet wat meer afstand nemen.


top

Donderdag, 7 december 2017

Donderdag 7 december 2017

De lunch van de overgebleven Chocomel heeft niet mogen baten. Ik weeg nog steeds boven de 75kg. Misschien was het diner van pasta daar debet aan. Penne Carbonara met kastanjechampignons, spekjes en rode ui. Heerlijk! Het maakt kennelijk wel dik. Voor de rest heb ik niet veel gebruikt. De wijn heb ik zelfs niet opgemaakt. Vandaag enkel fruit, salade en misschien een frietje met. Ik zie wel.

 

De werkdruk blijft hoog. Drie van de ruim 20 spellen die ik moet analyseren zijn door mij uitgeboden en op internet bij de puzzels gezet. Op die manier kunnen deelnemers aan Looier Cash vast een indruk krijgen of ze goed geboden hebben. Als ze te veel fouten tegen het Looier biedsysteem maken krijgen ze niet uitbetaald. De rest van de dag aan Looiernieuws gewerkt en op één van de weinige droge momenten de uitgebloeide hyacinten in de tuin gezet. De rode glazen potjes heb ik daarna met andere hyacintbollen gevuld. Drie van de 4 hebben al wortel geschoten één wil niet erg. Wie weet slaat hij nu hij in het zand staat aan.

 

Om 4 uur kreeg ik trek. Ik heb twee broodjes afgebakken. Het bakvet van het gourmet-diner diende als boter en komijnekaas als belegd. Krokant knapperig warm brood daar houd ik van. Ook de oude plakjes ossenworst die nog van het gourmetten van vorige week over waren soldaat gemaakt. Daarna voor de TV gehangen. Het is zo vreemd dat ik 's avonds niet de fut heb om nog aan Looiernieuws te schrijven. Aan ander noodzakelijk werk kom ik evenin toe. Ik moet dan voor de buis liggen. Vanavond respectievelijk: 'De Wereld Draait Door'; 'Hendrik Groen' van anderhalve week geleden bekeken en daarna viel ik in 'De Rijdende Rechter', toen 'Nieuwsuur' en daarna naar Lucky. Jan kwam nog even langs, maar dat schiet ook niet op. Gelukkig heeft hij mijn advies opgevolgd en dankzei een telefoontje aan zijn familie is hij nu voor even weer uit de financiële problemen. Hij heeft vandaag gelijk zijn boks-training weer opgepakt. Hopelijk vindt hij snel een baantje, daar heeft hij volgens mij meer aan dan aan dat trainen.


top

Woensdag, 6 december 2017

Woensdag 6 december 2017

De hele ochtend tot ver in de middag met het Sinterklaas-blog bezig geweest. Al die foto's importeren, bekijken, verbeteren, exporteren verkleinen en dan weer vergroten vreet tijd. Begrijpelijkerwijs was ik in gewicht ook weer aangekomen. Het ontbijt werd daarom overgeslagen en de lunch bestond uit overgebleven chocolademelk. Ik hoop dat het helpt weer onder de 75kg te komen. Het voordeel van de vrije woensdag en donderdag is dat je helemaal zelf kunt bepalen wat en hoe je eet. Gezond zal het niet zijn, maar op deze manier wordt je gewicht wel in toom gehouden.

 

Moe van een hele ochtend achter het scherm, ging ik naar boven om een middagdutje te doen. Ik hield het niet meer, maar eerst nog even RTL-Z voor het beursnieuws bekijken. Het nieuws wordt 's middags niet meer uitgezonden, maar gelukkig kan ik uitzendingen die al geweest zijn nog zien, dus het nieuws van 10 uur opgezocht. Gewoonlijk krijg je eerst reclame, maar nu leek het of ik in een heel ander programma terecht gekomen was. De capitulatie van Japan en de ondertekening van het verdrag kwamen op het scherm. Op zich vond ik dat heel boeiend, dus bleef ik kijken, maar ik dacht echt in een verkeerd programma terecht gekomen te zijn. Daarna kreeg ik nog een erg leuke flashback te zien over de onverwachte verkiezing van president Truman. Toen begon dan toch nog het 10 uur journaal.

 

Ik schrok me wild! De hele beurs lager en BAM had bekend gemaakt € 65 miljoen verlies op sluizen die ze aan het bouwen zijn, te zullen lijden. Het aandeel noteerde ruim 22% lager! Ik was gelijk klaarwakker. Ik heb namelijk 4000 BAM aandelen. Gelijk weer naar beneden om te kijken wat de invloed van die daling op mijn portefeuille had. Het was te begrijpen dat mijn reserves weer wat geslonken waren. Ik besloot putopties BAM maart te schrijven. Die leverden netto 30 cent per stuk op. Dat betekent dat ik BAM de 3e vrijdag in maart voor € 3,80 moet inkopen. De 4.000 aandelen in portefeuille had ik voor € 5,- ingekocht. Op die manier komt mijn gemiddelde inkoopsprijs prijs wat lager te liggen. Ik kreeg voor 100 opties € 3.000,- op mijn rekening gestort. Nu maar hopen dat de beurs een overreactie heeft gegeven en dat BAM de komende tijd weer opkrabbelt. Als ze verder dalen en ze maken nog wat winst krijg ik die aandelen tegen de tijd dat ze dividend uitbetalen en koop ik ze eigenlijk nog goedkoper in. Het is een gevaarlijk spelletje als je geen geld achter de hand hebt en je gedwongen moet verkopen, maar als je het uit kunt zingen levert je geld een aanmerkelijk hoger rendement op dan de 0,02% die de bank je op dit moment betaalt. Als je rekent dat je voor een investering van € 3,82, op jaarbasis een rendement behaalt van € 1,20 doe je het zo op het oog niet slecht. Je maakt dan ruim 31% rendement. Als BAM failliet zou gaan, ben je alles kwijt. Dat scenario lijkt me onwaarschijnlijk, maar er wordt niet voor niets zo'n hoge premie betaald, dus er zijn flinke risico's. Die moet je wel in de gaten houden en je moet tegen je verlies kunnen...

 

Uiteindelijk toch in bed gekropen en tot kwart over vijf geslapen. Het was al donker toen ik wakker werd. Eigenlijk de hele dag nog niet echt gewerkt. Het Kerstnummer van Looiernieuws moet geschreven worden, want dat moet er ruim vóór de 19e uit. De biedverlopen die deelnemers aan 'Looier Cash' hebben genoteerd moeten worden nagezien. Die prijzen wil ik dit jaar nog uitbetalen, want het is leuk als de winnaars voor de kerst over het geld kunnen beschikken. Er zijn namelijk behoorlijke bedragen mee gemoeid. Kirsten Levik won € 1.500,-, Joke Schreuders € 1.000,-, Eveline van Weijnsbergen € 800,- en Hans van Vianen € 600,-. Eén der leerlingen, Joost van der Kolk, won gelijk € 400,-. Omdat er niet tegen het biedsysteem gezondigd mag worden (anders wordt de prijs niet uitbetaald) moet ik dat nu allemaal gaan nakijken. Yolanda en ik vielen in de kleinere prijzen. Yolanda won € 70,- en ik won een tientje. Dat tientje is de kleinste prijs die er te winnen valt. Mijn eer is daarmee toch nog gered.

 

De grote prijzen komen bij ons heel vaak bij deelnemers die niet zo sterk spelen terecht. Dat komt omdat daar de uitslagen het wildst zijn. Je scoort tegen een beginner nou eenmaal makkelijker. Die beginners maken echter ook veel biedfouten. Ze mogen er weliswaar totaal 15 maken, maar sommigen maken er zelfs meer. De prijs blijft dan in kas van de stichting die Looier Cash sponsort. Onze prinses in het bieden, die de afgelopen twee jaar de € 100,- won, die voor degene met de minste biedfouten wordt uitgeloofd, Anita Janssen was er dit jaar niet bij. Ik ben benieuwd wie die prijs dit jaar in de wacht gaat slepen.

Er kwam nog een appje van Jan voorbij. Hij had een idee en vroeg of hij dat kon komen bespreken. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig en Jan is voor mij interessant. Terwijl in zat te eten sprong hij op de fiets hij kwam naar me toe. Uiteindelijk was zijn idee dat ik hem voor klusjes zou betalen en hij dan met het verdiende geld naar zijn familie in Oostenrijk kon reizen om geld te lenen, want hij had schulden. Advocaat kosten om zich tegen valse beschuldigingen van zijn ex te verdedigen enz. Als je niet werkt en geen uitkering hebt gaat het hard. Ik heb er een hard hoofd in. Ten eerste mis ik met al het werk dat ik er op me wacht de tijd om klusjes, die er best zijn, aan de gang te gaan. Je moet je er dan toch mee bezighouden. Wat kan weggegooid worden en wat niet. Hoe wil je de berging opnieuw hebben ingericht? Dat kost tijd en die heb ik niet. Bovendien vind ik dat je geen reisgeld moet uitgeven als je ook telefonisch om hulp van je familie kunt vragen en ten derde Als je hier tijdelijk wilt blijven om een rechtszaak af te wachten, op je dochter te letten en de situatie met je ex in ordelijke banen te leiden, zoek dan hier werk. Na een glaasje wijn is hij weer op de racefiets, die hij van een vriend te leen had gestapt en vertrokken. De eerste juiste biedverlopen van Looier Cash heb ik daarna op de site gezet. Deelnemers kunnen dan zien dat ik er mee bezig ben.


top

2017 © de Looier bv