Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via de uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen ben ik een dagboek/blog. gestart. aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De antiekmarkt die ik 30 Jaar runde is verkocht. De bridgeclubs die daarin gevestigd waren zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Eén club is al ter ziele en één club ligt aan 't infuus. Van het gevecht tot behoud van onze clubs doe ik verslag.

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me ook weer op het antiek gestort en een veiling/markt georganiseerd. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Deze zullen in de vergetelheid verdwijnen. Dat zal me niet nog eens gebeuren. 

 

• Zaterdag 28 oktober 2017
• Zondag 29 oktober 2017
• Maandag 30 oktober 2017
• Dinsdag 31 oktober 2017
• Woensdag 1 november 2017
• Donderdag 2 november 2017
• Vrijdag 3 november 2017
• Zaterdag 4 november 2017
• Zondag 5 november 2017
• Maandag 6 november 2017
• Dinsdag 7 november 2017
• Woensdag 8 november 2017
• Donderdag 9 november 2017
• Vrijdag 10 november 2017
• Zaterdag 11 november 2017
• Zondag 12 november 2017
• Maandag 13 november 2017
• Dinsdag 14 november 2017
• Woensdag 15 november 2017
• Donderdag 16 november 2017
• Vrijdag 17 november 2017
• Zaterdag 18 november 2017
• Zondag 19 november 2017
• Maandag 20 november 2017
• Dinsdag 21 november 2017
• Woensdag 22 november 2017
• Donderdag 23 november 2017
• Vrijdag 24 november 2017
• Zaterdag 25 november 2017
• Zondag 26 november 2017
• Maandag 27 november 2017
• Dinsdag 28 november 2017
• Woensdag 28 november 2017
• Donderdag 30 november 2017
• Vrijdag 1 december 2017
• Zaterdag 2 december 2017
• Zondag 3 december 2017
• Maandag 4 december 2017
• Dinsdag 5 december 2017
• Woensdag 6 december 2017
• Donderdag 7 december 2017
• Vrijdag 8 december 2017
• Zaterdag 9 december 2016
• Zondag 10 december 2017
• Dinsdag 12 december 2017
• Woensdag 13 december 2017
• Donderdag 14 december 2017
• Vrijdag 15 december 2017
• Zaterdag 15 december 2017
• Zondag 17 december 2017
• Maandag 18 december 2017
• Dinsdag 19 december 2017
• Woensdag 20 december 2017
• Donderdag 21 december 2017
• Vrijdag 22 december 2017
• Zaterdag 23 december 2017
• Zondag 24 december 2017
• Maandag 25 december 2017
• Dinsdag 26 december 2017
• Woensdag 27 december 2017
• Donderdag 28 december 2017
• Vrijdag 29 december 2017
• Zaterdag 30 december 2017
• Zondag 31 december 2017
• Maandag 1 januari 2018
• Dinsdag 2 januari 2018
• Woensdag 3 januari 2018
• Donderdag 4 januari 2018
• Vrijdag 5 januari 2018
• Zaterdag 6 januari 2018
• Zondag 7 januari 2018
• Maandag 8 januari 2018
• Dinsdag 9 januari
• Woensdag 10 januari 2018
• Donderdag 11 januari 2018
• Vrijdag 12 januari 2018
• Zaterdag 13 januari 2018
• Zondag 14 januari 2018
• Maandag 15 januari 2018

Toon de recente berichten >
Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >


Zaterdag, 28 oktober 2017

Zaterdag 28 oktober 2017

De markt in het Zwanenmeer was wat bezoekersaantallen betreft een groot fiasco. Er kwam namelijk helemaal niemand op af! Noch standhouders die een tafeltje huurden noch bezoeker om een oog op alle uitgestalde koopwaar te laten vallen en een slag te slaan. Er waren genoeg koopjes te scoren. Speciaal ná de markt. Er werd namelijk  's middags om 4 uur, een veiling gehouden. Op die veiling is evenmin iemand afgekomen. Er had daar een grote slag geslagen kunnen worden. Alle artikelen die de Looier niet meer naar haar opslag wilde terugslepen, zouden met een startprijs van € 1,- aangeboden worden. Wat te denken bijvoorbeeld van dit schattige poppenwinkeltje voor één piek?

 

Poppenwinkeltje

 

Niemand gezien die één Euro wilde bieden dus wordt er volgende maand op zaterdag 25 november een nieuwe poging ondernomen.

 

Een foto van de lege ingerichte ruimte wil ik u evenmin onthouden. Dan kunt u zich een beeld vormen van datgene wat u, mocht u eventueel geïnteresseerd zijn, kunt verwachten. Er kunnen zoals u ziet nog wel wat tafeltjes bij, maar ik vond het er niet onaardig uit zien. Wij pakken volgende maand nog meer spullen uit.

 

Antiek in het Zwanenmeer

 


top

Zondag, 29 oktober 2017

Zondag 29 oktober 2017

De VVBAN (Vereniging van Verenigde Bridgeclubs Amsterdam Noord) hield, op deze zondag een vergadering. Zij had toestemming van de leden nodig om een stukje grond, dat in erfpacht is, te verkopen. Na de vergadering kon er gebridged worden. Enkele vergaderaars bleven kaarten, maar de meesten vertrokken gelijk. Vóór de wedstrijd kreeg ik een zeer onverkwikkelijke aanvaring met Arjan die als wedstrijdleider door de club is ingehuurd.

 

Op de bar-lijst, waarop de prijzen van de drank vermeldt zijn, staan enkele fouten. In verband met de vergunning die te laat door de VVBAN werd aangevraagd, wordt er momenteel geen alcohol geschonken en zijn de prijzen van koffie, thee en frisdrank tijdelijk verhoogd. Ik wil, om vergissingen en scheve gezichten te voorkomen, dat die oude prijzen doorgehaald worden en de nieuwe prijs wordt vermeld. Dat was niet gebeurd. Toen ik daarover een opmerking maakte kreeg ik toch (en plein publiek) een bak bagger over me uitgestort. Ik was G.V.D. een focking eikel enz. enz.

 

Ik hield me rustig, want ik ken die uitbarstingen van Arjan ondertussen en wilde de rel, voor de mensen die voor een gezellig middagje kaarten waren gekomen, niet nog groter maken. Op de laatste zondag van de maand organiseren we de Champagne-Drive. Deze bridgewedstrijd moet zich ook in Noord gaan bewijzen en dan is het leuk als je in een ontspannen sfeer verwend wordt. Mijn vrouw Yolanda, keek me met grote verwonderde ogen aan. Zo'n explosie van opgekropte frustratie had ze nog nooit meegemaakt. Uiteindelijk liep Arjan woedend maar buiten om een sigaret te roken. Pierewiet Kreuning ging achter hem aan en wist hem te kalmeren. Hij heeft toen zijn excuses aangeboden. Dat deed hij, ook publiekelijk, heel dapper!

 

Arjan kwam, bij aanvang van de drive, tot ieders verrassing met een feestelijk groot rond dienblad vol gevulde champagne glazen binnen. Het heet uiteindelijk niet voor niets Champagne-Drive en nu alcohol tijdelijk verboden is, moet je wat anders verzinnen. Het werd "Champagne zonder alcohol. Dat werd zeer gewaardeerd. De middag had slechts één klein smetje. Arjan serveert altijd toast met ei. Omdat we, in verband met de vergadering, op meer deelnemers hadden gerekend kwam Arjan twee keer met die toastjes rond. De tweede keer was de toast jammer genoeg zacht geworden omdat die te lang voordien al was klaargemaakt. Dat mag niet meer gebeuren, want dat is zonde.

 

Piet Forma had zijn nieuwe vriendin Jullia Brügemann meegebracht. Zij werden met 61,90% tweede. Maar Yolanda droeg mij naar de 1ste plaats. Wij scoorden 65,48% en mochten de fles Moet & Chandon mee naar huis nemen. Bij de nazit vertelde Yolanda dat ze onze overwinning ergens met een etentje wilde vieren. Birthe Verhagen vertelde dat er een nieuw restaurant genaamd 't Houtskooltje' was geopend. Pierewiet Kreuning had gehoord dat het erg goed was en daar zijn we toen gaan eten. 

Restaurant 't Houtskooltje

Het restaurant is niet groot en door de grote glazen puien evenmin intiem. Het oogt meer als een snackbar helder verlicht en modern ingericht en dan staat er op de toog een gigantische totaal detonerende en met geel koperbeslag versierde Turkse grill. Curieus, onverwacht, verrassend goedkoop, eenvoudig, heerlijk en met een welgemanierde jonge bediening die plezier in het werk uitstraalt! Een echte aanrader.


top

Maandag, 30 oktober 2017

Maandag 30 oktober 2017

Die avondlijke diners met een glaasje wijn maken me altijd slaperig. Dat heb ik van mijn vader, want die ging na het eten ook altijd twee uur in zijn rookstoel onder zijl. Ik werd dus vannacht om één uur wakker, bekeek een oude opname met Bilbo Balings, de voorloper van 'The Lord of the Rings' maar dat eindigde raar. Alsof er nog een tweede deel is, dat ik natuurlijk niet heb. Het zal ooit nog wel eens uitgezonden worden en dan kijk ik wel, want ik vind Tolkin een geweldige schrijver. Nadat ik ook Moulin Rouge bekeken en gewist had ben ik weer in bed gekropen. Om kwart over acht werd ik weer wakker net op tijd om naar Tai Chi te gaan. Drie weken was ik er niet op maandagmorgen. Het was herfstvakantie, één keer werd ik niet tijdig wakker en één keer had ik het veel te druk.  Alle spieren weer even een beurt gegeven.

 

's middags de vijverpomp schoon gemaakt. De watertoevoer naar de vijver werkt weer. Keer op keer is de slang waardoor het water uit de Fluittocht omhoog gepompt wordt verstopt. Ook alle overhangende en overtollige waterplanten zijn nu geknipt of in de Fluittocht geplant.

 

De vijver van het hotel in Italië dreigde overwoekerd te worden door de witte waterlelie. Drie stronken had ik er dit jaar uitgehaald en meegenomen naar Almere en bij de daar al aangeslagen lelie geplaatst, maar eigenlijk is dat wat veel. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en één van de drie die nog makkelijk te pakken was aan de overkant van mijn huis tussen het riet gelegd. Ik hoop dat het een begin van een lelie-veld wordt. Daar heb ik dan 's zomers mooi zicht op. In Italië bloeit de plant van mei tot in september soms met wel zeven grote witte bloemen. Na al dat werk met een voldaan gevoel naar Amsterdam gereden waar Yolanda me met een heerlijke quiche opwachtte.

 

De Looier-Les daarna aan 5 hele leuke enthousiaste leerlingen was moeilijk. We zijn bij les 5 aangeland, maar les 4, de twee sans opening, bleek bij overhoring, nog niet helemaal begrepen te zijn. Niemeijer (die we na een 2SA opening gebruiken) is toch wel een erg moeilijke conventie voor beginners. Doordat de lessen nu ook op DVD staan en ze zo regelmatig herhaald kunnen worden, hebben ze er gelukkig veel minder moeite mee dan de leerlingen uit vorige cursussen. Zij hadden dit hulpmiddel niet en konden enkel op het lesboek terugvallen.

 

Saskia straalde toen ze een compliment kreeg. Ze had als enige het antwoord 3 goed op de vraag: "Wat moet de 2SA openaar met een 4-kaart ª bieden, als zijn partner met 3♣ naar zijn bezit in de hoge kleuren vraagt?" Iedereen antwoordde 3 maar dat bod gebruik je voor een 5-kaart . De puntjes zijn dus eerst voor les 4 op de i gezet en daarna de 2 openingen van 2, 2 en 2♠ en de Verdi conventie behandeld. Een hele klus, maar ze pikken het op en blijven enthousiast. Moe, maar voldaan met Yolanda naar huis gegaan.

 

Op maandag blijf ik altijd bij mijn vrouw slapen. We spelen op dinsdagmiddag samen de Advocaat-Drive. Om dan eerst naar Almere te rijden en de volgende ochtend weer terug te komen is wat overdreven. Zij woont haast naast het Zwanenmeer, waar we spelen en ik les geef. Het is dus wel zo makkelijk om dan in Amsterdam te blijven.

 

Ik kijk graag naar Jeroen Pauw, maar omdat het eigenlijk wel een zware dag geweest was, dacht ik er over om gelijk naar bed te gaan. Yolanda had echter de TV al aangezet en Peter Plasman, die met Peter Limbach de Champagne-Drive bij ons speelt zat, aan tafel. Ik moest natuurlijk zien wat er aan de hand was. Wat was die Plasman op dreef en... Hij had helemaal gelijk. De jongen waarvoor hij de verdediging ging voeren was door Hugo Brandt Corsius en Matthijs van Nieuwkerk in 'De Wereld Draait Door' inderdaad al veroordeeld. Toevallig had ik ook dié uitzending gezien.

 

Ik betrok het gelijk op mezelf. Ook ik nodig regelmatig dronken gasten voor een afzakkertje bij mij thuis uit. Ik ben altijd geil en als zij dan ook wat willen, dan sta ik daar helemaal open voor. Stel dat zo'n gast het daar achteraf, als hij weer nuchter is, moeilijk mee heeft. Ik moet er niet aan denken dat zo iemand dan gaat vertellen dat ik hem bij mij thuis verkracht heb. Gelukkig doen mijn veroveringen als ik ze later tegenkom nooit moeilijk. De komen soms zelfs op herhaling.

 

Eén keer had ik een politieman voor zo'n afzakkertje uitgenodigd. Hij lag in scheiding, wilde nog niet naar huis en ging dus met me mee. Komen we bij mijn huis aan, brand het licht in het portaal. Ik zeg: "Wat raar het licht brand. Dat is me nog nooit overkomen." Hij gelijk op zijn qui vive, springt uit de auto en schuifelt onbevreesd met zijn rug tegen de muur naar de zijkant van het huis. Daar trof hij een kennis uit de kroeg. Die eveneens getrouwde man had zich, toen ik aan kwam rijden, verborgen om me te verrassen. Dat was even 'n pijnlijk moment, maar er is daarna voor zover ik weet nooit meer over gesproken.

 

Ik kan me het afgrijzen van Gijs van Dam dus helemaal voorstellen en als je dan voor je inkomen afhankelijk van derden bent, dan wordt het helemaal verschrikkelijk.


top

Dinsdag, 31 oktober 2017

Dinsdag 31 oktober 2017

Eigenlijk ben ik pas op dinsdag met mijn dagboek-blog begonnen. Het kriebelt regelmatig, want er gebeurt iedere keer zo veel dat ik wil opschrijven. Vanmorgen toen ik, zoals gebruikelijk rond 5 uur wakker werd om te plassen, ben ik daarna achter de computer gekropen. Soms voel ik me na zo'n bezoek aan het toilet nog slaperig, maar als ik dan terug in bed kruip heb ik toch vaak moeite die slaap te vatten. Ik sta dan n' half uurtje later alsnog op. Vandaag ben ik maar gelijk opgebleven en gaan schrijven.

 

Er moest een moeilijke beslissing genomen worden. Arjan kwam om 10 voor één naar me toe en vroeg wat hij moest doen: Twee mensen opbellen om te komen spelen, of een stilzit tafel creëren. Ik vond 2 mensen bellen wat omslachtig. Bovendien betalen we die 'oproep-spelers' € 10,- als onkostenvergoeding. Dat is voor een financieel moeizaam draaiende bridgeclub een hele aderlating. Yolanda stelde voor om deze middag af te haken. Dat vond ik niks. De twee gastspelers die bij ons kwamen om te oefenen voor de landelijke drive van Ernst & Young zouden dan te weinig tegenstanders ontmoeten. Bovendien voelde ik er niks voor om alsnog heen en weer naar Almere te rijden en de hele middag achter de computer doorbrengen sprak me evenmin aan. Ik wilde kaarten!

 

Ieneke Horbach was met kritiek gekomen. Yolanda en ik waren volgens haar veel te sterk voor dit veld. Wij winnen de ronde-prijzen namelijk nogal vaak. Daar had Richard Vos zich bij aangesloten. Men verzocht ons op te splitsen en met anderen te spelen, zodat die van ons zouden kunnen leren en de krachten in het veld gelijkelijk verdeeld werden. Yolanda en ik spelen één keer per week samen en zijn daartoe lid van de dinsdagmiddag club geworden. Ik speel op maandagavond en vrijdagmiddag al met 7 verschillende spelers. Het is voor ons ook leuk om samen te oefenen. Dat voorstel werd dus gelijk verworpen.

 

Het bijzondere vanmiddag was dat er elke ronde 2 paren winnaar waren. Nu kregen ook andere spelers een bonbon aangeboden. Gewoonlijk wordt er advocaat met slagroom uitgedeeld, maar in verband met de tijdelijke drooglegging, wordt er door Arjan als alternatief een bonbon aangeboden. Ik hoop dat Ieneke er een gewonnen heeft.

 

Achteraf bezien was het toch niet zo'n goede beslissing geen mensen te bellen. De club en de gezelligheid die er heerst wordt dan niet buiten de ledenkring uitgedragen en de spelers vinden zo'n lange rookpauze ook maar niks. De volgende keer bellen we gewoon twee spelers en die kosten, daar zullen we ook wel overheen komen.

 

Yolanda had een verrukkelijke erwtensoep gemaakt met rookworst extra en roggebrood met spek. Heerlijk! Omdat Arjan over bleef hoefde ik om kwart voor zeven nog niet op te draven (dacht ik). Het robberen begint namelijk pas om 19.30 uur. We zaten al tien minuten naar Mathijs van Nieuwkerk te kijken toen ik me plotseling realiseerde dat ik tussen 19.00 en 19.30 uur bij eventuele belangstelling privé les zou geven. Ik rende dus naar het Zwanenmeer en ja hoor, twee weken niemand voor een privé bridgeles gezien en nu zaten er plotseling drie!. Zij waren via de Albert Heijn Sportactie gekomen en wilden de cursus graag volgen. Gelukkig waren ze uitstekend door Arjan opgevangen. Als een haas ben ik toen met ze aan de slag gegaan. Om half acht kwamen de andere spelers. Enkel Anton kwam niet opdagen. We hadden dus een extra speler nodig. Gelukkig had Yolanda gezegd dat zij eventueel wel wilde komen als dat nodig was. Zij heeft dus gespeeld en zowaar een kwartje gewonnen! Zij houdt precies bij hoeveel ze in het rood staat, want het zit haar niet lekker dat ze mij, na een eerdere robbersessie, € 1,15 moest betalen. Ik kon me dus de hele avond met de leerlingen bezig houden. Eén van hen Monique van der Lem kocht het cursusboek. Misschien zien we haar dinsdagavond aanstaande terug.


top

Woensdag, 1 november 2017

Woensdag 1 november 2017

Een luier-dag een beetje schrijven, e-mails beantwoorden voor de open haard zitten en zagen. Er ligt een stuk boomstam in de kamer. Het is te groot voor de haard. Er moet dus een stuk worden afgezaagd, maar dat valt zwaar tegen. Elke keer als ik van mijn computer op sta geef ik 50 zaagsneden. Ik kom er echter maar niet doorheen. Dat blok ligt nu al 4 dagen in de kamer.

Stronk met zaag

Ik denk er over om toch maar een nieuwe ketting voor mijn elektrische zaag aan te schaffen. Ik hoop dat ze die nog verkopen, want dat ding is al meer dan 10 jaar oud. Het schijnt dat je zo'n oude zaag opnieuw kunt zetten en vijlen. Er liggen al twee zaag-kettingen in de olie te wachten, maar dat zetten en vijlen van een zaag heb ik nog nooit gedaan. Daar zie ik van de ene kant tegenop, maar het is ook een uitdaging. Daar houd ik wel van, maar wat moet ik daarvoor dan allemaal weer aanschaffen en zal het dan lukken? Ik twijfel.

 

Het straaltje water dat de vijver moet vullen is al weer opgedroogd. Ik zou de veer er weer doorheen moeten raggen, maar hoewel ik me er op gekleed heb, kan ik er maar niet toe komen. Eerst maar een patatje met en een gehaktbal gaan eten, op de terugweg bij Albert wat voor morgen inkopen, zodat ik ook nog gezonde kost naar binnen krijg. Als ik vlug ben haal ik de woensdagavond sessie van Tai Chi nog net.


top

Donderdag, 2 november 2017

Donderdag 2 november 2017

Nog net voordat het donker werd de slang van de watertoevoer van het vijvertje doorgestoken. Nauwelijks was ik klaar of ik voelde de eerste druppels. Ook vandaag had ik werkkleding aangetrokken om eventuele modder niet op goede kleding te krijgen. Het tropenpak, dat ik maandag bij het doorsteken van de slang droeg, kan nu naar de stomerij. Het is de vraag of ze die moddervlekken er uit krijgen. Steeds vaker krijg ik briefjes met: "Tot onze spijt konden wij enkele vlekken niet verwijderen." Ik ben nu voorzichtig, maar dat gaat tegen mijn karakter in, want ik ben impulsief. Ik zie iets dat gedaan moet worden en ik stort me er zonder verder na te denken op. Veel kleding draagt daarvan de sporen. Mij stoort dat niet zo, als ik voor mezelf maar weet dat het schoon is.

 

Gisteren bij Appie twee maaltijd salades gekocht. Er zijn altijd aanbiedingen met 35% korting die tegen de uiterste verkoopdatum aanliggen. Omdat ik ze toch gelijk opeet, maakt het mij niet uit. Je probeert dan ook andere smaken uit, want wat je graag eet wordt gewoonlijk niet met korting aangeboden. Ik heb ook ijsjes gekocht. Al weken liep ik er langs. Cornetto's vind ik heerlijk, maar tot voor kort had ik geen plaats in de vriezer. Er lagen taarten voor de Taart-Club in, ijsblokjes en over de datum tosti's. Diep gevroren, dus daar is niks mis mee en die komen langzaamaan heus wel op. De taarten zijn weg, de tosti's op 5 na geconsumeerd en er is nu plaats vrij voor die ijsjes. 8 Cornetto's (eigen merk) voor € 1,39. Voordat ik de tuin in ging om de slang door te steken heb ik de eerste geprobeerd. Lekker ijs, minder chocola dan op de cornetto's die je los uit zo'n vriezer koopt, er zitten ook geen nootjes op en ze lijken me iets kleiner. Een verschil van 8 voor € 1,39 en voor één € 2,25 vind ik toch wel opmerkelijk.

 

Er stond een onbekend telefoonnummer, waardoor ik gisteravond laat 2 keer ben gebeld, in het scherm van m'n iPhone. Ik bel nooit terug naar onbekende nummers. Er zijn "bedrijven" die je bellen en de hoorn er gelijk weer opgooien. Als je dan terug belt, krijg je een machine die je aan de praat probeert te houden, want er loopt een teller. Je bent dan gelijk de klos en betaalt voor niets. Ooit overkwam me dat met een nummer uit Schotland. Natuurlijk ben ik wel nieuwsgierig, want ik word niet vaak gebeld. Deze beller had gelukkig ook op mijn voice-mail ingesproken. Ja dan is het echt en ik belde daarom terug. Het bleek één van mijn vrienden te zijn die interesse in een afzakkertje had. De nood moet wel erg hoog geweest zijn als je om 11 uur 's avonds nog belt. De telefoon had ik al aan de oplader in de slaapkamer gehangen. Wie verwacht er nou nog telefoon om elf uur 's avonds? Ik lag in de TV-kamer naar Pauw te kijken en door het lawaai van de uitzending hoorde ik de telefoon niet.

 

Voor de rest was het tot nu toe weer zo'n dag achter de computer met Facebook, wat e-mails beantwoorden en wat tuttelen. Ik ga nu de Cili con Carne in de magnetron zetten en straks bij 'Eén Vandaag' opeten. Dan 'De wereld draait Door'; het nieuws en een afzakkertje in de kroeg. Ik ben benieuwd wat de avond zal brengen.


top

Vrijdag, 3 november 2017

Vrijdag 3 november 2017

Het is 6.22 en ik zit al enige tijd achter de computer. De kroeg gisteren was gezellig met Paul, Jos, Dennis met zijn vrouw en Micha. Micha had ik al in tijden niet gezien. Er liggen leuke viltjes van Appel Cider op de bar. Voor het eerst gedronken. 4.5% Alcohol, lekker fris en dorst lessend. Bier is me eigenlijk te bitter, maar als ik dorst heb drink ik het altijd. Misschien is dit een alternatief.

 

Ik flirt gewoonlijk met Jos, een kleine wat corpulente man wiens vrouw enige tijd terug is overleden. Hij zit bijna iedere avond aan de bar. Ik denk dat hij die aandacht wel leuk vindt, maar hij wil geen polonaise aan zijn lijf. Een verovering zit er denk ik niet in. Hij gaf een rondje ik nam een port, want mijn dorst was gelest. Nadat ik Jos een borrel had gegeven, alleen naar huis gegaan. Zo gaat dat gewoonlijk.

 

Ik moet nu aan Looiernieuws gaan werken. Vanmiddag bedien ik in de bridgeclub, want Arjan geeft les. Hij heeft 8 leerlingen. Ze zijn erg enthousiast. Daarna wat eten met mijn vrouw. Tot zover ligt het programma van vrijdag vast.

 

Er waren met mij mee precies 16 deelnemers voor "Acol Individueel," oftewel 'De Taartclub.' Meespelen is veel leuker dan enkel bedienen. Dat was, nu Arjan les geeft, de afgelopen twee weken het geval. Ik neem de honneurs dan waar. Dat lukt best met zo'n klein gezelschap. Er waren echter wat problemen met de inschrijving. Guurtje Mulder was vergeten en op de een of andere manier waren er voor Sieglien Ashraf twee loopbriefjes uitgeprint. Toen werd er ook nog eens de verkeerde lijn geprint, maar na die rommelige start konden we toch een kwartier te laat beginnen. Martha Horbach werd met 66,67% eerste; 62,70% scoorde ik en Guurtje Mulder is met 61,90% uit de B naar de A-lijn gepromoveerd.

 

Yolanda raakt overwerkt. Ze is nu dagelijks in het Zwanenmeer bezig en heeft al 14 dagen geen enkele rustdag gehad. Bovendien moet ze regelmatig vroeg op en ze is een langslaper. Dat wreekt zich op den duur. Ik heb haar daarom bij Bakboord in Almere Haven uitgenodigd. Een heerlijk relaxed restaurant waar je bediend wordt en onder het genot van een glaasje wijn en een leuk menu tot rust kan komen. Na een carpacio van runderstaart met stukjes escabeche champignon, knoflook en bloemkool, kwam er wilde eend als hoofdgerecht met een garnituur van linzen, knolselderij en wortel. Een bescheiden nagerecht en thee en koffie na besloot dit gezellige etentje. Vaal gelachen en Yolanda mocht rijden, want ik had te veel gedronken. We zijn in Almere gebleven, bezochte Lucky en bewonderden het rookhok aldaar. Het lijkt op een aquarium. Aan de bar zat niemand maar in de rookruimte was het druk. Na Lucky thuis mijn dagboek voorgelezen. Ze vond het erg leuk. Morgen gaan we naar de algemene ledenvergadering van de Nederlandse Bridge Bond in Zwolle. Toch weer om 8 uur op. Ik hoop dat het genoeg slaap voor haar is.


top

Zaterdag, 4 november 2017

Zaterdag 4 november 2017

Nadat ik weer heel vroeg wakker was, achter de computer gekropen tot de wekker om 8 uur afliep. Gewassen, geschoren en daarna Yolanda gewekt. Koffie met veel suiker en poedermelk om wakker te kunnen blijven als ontbijt en op naar Zwolle. Even langs het pakhuis om wat DVD-Boxen met Looier-Lessen en enkele lesboekjes mee te nemen, je weet tenslotte nooit of er iemand naar vraagt. Dat vergde zoveel tijd dat we pas om 10 over half elf aankwamen, terwijl we van plan waren er even na half tien te zijn. Zwolle is verder dan je denkt en mijn oude TomTom kent het Stadionplein niet. Gelukkig is Yolanda niet voor één gat te vangen en tikte 'Stadion' in. Dat kende Tommy wel. Enkel één afslag te laat linksaf gegaan. Dat valt mee, want gewoonlijk rijden we zelfs met die TomTom kilometers om. We kwamen net op tijd voor de film over niet geoorloofde acties bij bridge. Heel interessant. Na thee met een bonbon 'n robbertje gebridged. De chocolade munten die uitnodigend op tafel lagen gegeten en ook nog enkele spekkies en zo'n snoephartje met de tekst: "Mij." Wat je met die tekst moet weet ik niet, maar het was rond 12 uur en ik had flinke trek. Bij de receptie van het hotel gevraagd of ik ergens iets te eten kon krijgen. "Nee, de lunch wordt om één uur geserveerd." Gelukkig zag Yolanda een automaat met snoep staan. Er lag Engelse Drop bij. Yolanda en ik zijn daar gek op. Gelijk voor ieder een zakjes gekocht. € 6,50. Dat viel tegen, 13 gulden voor 2 ons snoep, even slikken en betalen. Bij de workshop over het verlagen van de drempel om met bridge te beginnen mijn hele zak drop leeggevroten. Aan ideeën ontbreekt het bridgers niet. De bond stimuleert elk nieuw idee om nieuwe leden te werven, coördineert en stimuleert dat. Er is momenteel veel te weinig aanwas.

 

De lunch van soep, 2 broodjes, melk en fruit viel 'n tikje tegen, maar vulde wel. Bij bridge-drives in Utrecht zijn we beter gewend, maar een gegeven paard... Na de lunch viel er een gat. We waren om 10 over half 2 uitgegeten en moesten nog tot half drie wachten voordat de vergadering begon. Er was verder weinig wat ons interesseerde en ook voor de vergadering hadden we geen inbreng. Bovendien voelde ik me na die lunch slaperig worden. Vorig jaar, toen Yolanda de Hunebed-trofee kreeg uitgereikt, lag ik in bed. We hadden in het hotel waar de vergadering toen gehouden werd een kamer gehuurd en ook toen hield ik het na de lunch niet meer. Om aan mijn 'nachtrust 'te komen heb ik 2 slaap-sessies nodig. Ik vroeg Yolanda of ze er bezwaar tegen had om naar huis te gaan. Ook zij zag dat rondhangen niet zitten. Ze moest nog boodschappen doen en verlangde naar rust. We zijn dus weggeslopen. Hopelijk heeft niemand ons gemist.

 

In Almere heb ik haar naar het station gebracht, thee in 't Steegje gedronken en boodschappen gedaan. Twee maaltijd salades gekocht. Eén Kip Caesar en 'n bieten falafel. Wat voor een salade dat is geen idee, maar van bieten houd ik wel. Zalm in Roomsauce en Singapore Garnalen Kerrie zorgen voor de warme hap. Op 3 van de 4 maaltijden kreeg ik 35% korting. Ook de Amarillissen waren in de aanbieding. Je kreeg één Euro korting. Ik ben gek op bloemen. Thuisgekomen 'n slagroompunt genomen, want dat overgebleven gebak moet op.

 

Het huis staat op zijn kop en moet hoognodig opgeruimd en schoongemaakt worden. Het blok hout, dat midden in de kamer ligt, ergert me al een week. Voor het poetsen van bestek werd het hele keukenkastje ontruimd. De poetspommade zat in een plastic container die onderin dat kastje stond. Ik laat altijd alles achter m'n kont slingeren. Er komt van tijd tot tijd een schoonmaakwoede over me heen. De aankoop van die amarillissen is een teken dat die woede er aan zit te komen.

 houtblok Open haard met ander blok hout Tafel Keukentafel schoonmaak spullen

Ik begon met die boomstam. Dat uitstekende stuk is er nu eindelijk afgezaagd, maar het blok past nog steeds niet in de haard. Misschien kan hij, nu hij stabiel kan staan, gekloofd worden. Dat gaat een stuk sneller dan dat zagen. Nu de rotzooi op de tafel nog opruimen, de vloer vegen, het keukenkastje weer inruimen, de afwas doen en het huis weer gezellig maken. Café Lucky trekt echter, Paul gaat daar straks muziek draaien. Dat is misschien ook wel leuk. Ook moet ook nog één van die maaltijden soldaat maken. Ik ga gelijk aan de gang want het is ondertussen al bijna 9 uur.

 

Het huis kwam weer enigszins op orde. Er moet nog van alles gebeuren, maar het oogt in ieder geval aardig. De 'Singapore Garnalen Kerrie' vond ik te laf. Veel te veel noedels, maar ik at toch alles op. Ik heb vandaag ook al zoveel gesnoept. Ik ben benieuwd hoeveel ik zal aankomen.


top

Zondag, 5 november 2017

Zondag 5 november 2017

Acht ons aangekomen! Ik weeg weer boven de 75 kilo. Toch kies ik voor oude gebak en niet voor vers fruit als ontbijt. Slagroomgebak wordt met de dag minder, fruit kan nog wel even liggen. Bovendien oogt een volle fruitschaal mooi.

 

De orchideeën kregen een bad. Enkele hebben de zomer niet overleefd, maar twee van de 4 zijn de zomermaanden dank zei de verzorging van mijn buurvrouw en Yolanda doorgekomen. Eén daarvan doet het bijzonder goed. Hij heeft nu 5 scheuten.

Orchidee

Ik vraag me af of zo'n klein plantje al die bloemen kan ontwikkelen. De twee nieuwe die ik kocht bloeien nog steeds. Het zijn dankbare planten maar erg gevoelig voor luis. Ik controleer daarop dan ook wekelijks en toch ontsnappen er regelmatig enkele aan m'n spiedend oog. Ik zag ook bij die oude plant die het zo goed doet weer vele verdachte witte stipjes. Die witte puntjes haalde ik er zoveel mogelijk met een mesje af. Tijdrovend precisie werk. Ik denk dat wolluis op de een of andere manier, net als spinnen, draden kunnen produceren.  Ook enkele van die raggen verwijderd.

 

Als lunch de 'Singapore Garnalen Kerrie' genomen. Weinig kerrie geproefd. Daarna naar bed gegaan voor mijn tweede slaapje. Om er zeker van te zijn de slaap te zullen vatten, nam ik de computer mee om een porno filmpje te kijken. Ik gebruik om in te slapen nooit slaapmiddelen. Mijn moeder is aan de Seresta verslaafd geraakt. Eén van de bijwerkingen was hoofdpijn. Daar kreeg ze steeds meer last van en dan belde ze de dokter soms midden in de nacht. Die schreef haar dan meer pillen voor. Het ging zo slecht met haar dat mijn zus Louïse haar in huis nam op conditie dat ze die pil verslaving af zou bouwen.

 

Wij Beckers zijn rigoureus. Deze week geen 3 maar 2 pillen per dag, de volgende week één en dan stoppen. Die ene pil vond moeder te weinig. Zij klom op een stoel, pakte het "onbereikbare" pillendoosje van het keukenkastje en slikte ze allemaal. In het ziekenhuis werd haar maag leeggepompt. Zij kwam weer bij en kon het ziekenhuis de volgende dag verlaten. Mijn zuster voelde zich verraden en wilde haar niet meer verzorgen. Zij ging dus naar huis. Maandag werd ik door haar gebeld. Zij woonde in Utrecht en ik in Amsterdam. "Hans ik heb weer een doosje Seresta ingenomen." Wat moest ik doen? Ik zat vast op mijn werk. Hoe het precies gegaan is weet ik niet meer. Mijn nichtje Ineke was er op de een of andere manier ook bij betrokken. De politie vond haar in de gang. Weer naar het ziekenhuis en vandaar naar een psychiatrisch instituut in Zeist. Voor mij dus geen Seresta, maar bijslaap.

 

Evert Vonk belde om me om 2 uur wakker. Evert werkt voor Salto TV. Die zender herhaalt de Becker Bridge Show en vooraf kan er promotie gemaakt worden. Hij had mijn blog over het fiasco van de eerste veiling/markt gelezen. De volgende veiling moest een succes worden en hij wilde helpen. Zijn idee was foto's van te verkopen spullen op de site te plaatsen en ook in het promo filmpje vóór de uitzending van de serie te tonen. Ik kon gelijk aan de bak, want hoe sneller hij die foto's had, des te eerder stonden ze op de site.

 

Gelijk met die foto's aan de gang gegaan, toen mijn e-mail gelezen. Marcel Winkel had de volgende link gestuurd: http://www.rtlnieuws.nl/opmerkelijk/60-jaar-geleden-hondje-laika-de-ruimte-in

Aangezien ik voor de tuin van ons hotel een beeld van Laika heb laten maken, was dit filmpje voor mij erg belangrijk. Nu moet ik met Marco Rump mijn computer-leraar proberen de folder die op de site staat van een link met dit filmpje van de Russische Laika te zetten.

 

Die foto's. het beantwoorden van de binnengekomen mail het was alweer etenstijd toen ik daarmee klaar was. Ik was heel nieuwsgierig naar die 'Bieten Falaval'. De bereidingswijze vond ik onduidelijk. Moest het hele pakket met sla en al in de magnetron, of moesten enkel die als gehaktballetjes ogende bieten er in. Gekookte sla leek me niks dus enkel die balletjes verwarmd, een pakje verse ruccola dat dreigde te verpieteren bij die sla gegooid, de sauce er overheen een halfje wijn geopend me voor de TV geïnstalleerd en eten maar. Die 'Bieten Falaval' smaakte naar gehakt. De ruccola was prima, maar die sla was met koriander vermengd. Van koriander ga ik gewoonlijk kotsen, dus alle donkergroene blaadjes van de schijfjes radijs en de sla afgeschraapt en aan een theedoek die ik als servet gebruikte gesmeerd. Kon ik gelijk TV kijken. Dat was vreselijk. Iedere keer had ik toch wat sla niet goed gereinigd en spuugde de half uitgekauwde hap uit. Ik haat eten weggooien, maar deze salade ging, op die bieten-gehaktballetjes na, de groenbak in.

 

De 'Kip Cesar' toen eveneens opgewarmd en voor de TV gegeten. Die maaltijd was prima. Er stond nog een interessant opname van Luchino Visconti, een adellijke Italiaanse regisseur en bohemien bij mijn opgenomen programma's. Die documentaire heb ik bekeken en daarna gewist. Heel boeiend. Er werd veel Italiaans gesproken. Dat was ondertiteld, dus dat programma was ook goed voor mijn kennis van die taal. Uiteindelijk rond enen naar bed gegaan. Weer niet verder gekomen met Looiernieuws. Dat wordt urgent.


top

Maandag, 6 november 2017

Maandag 6 november 2017

Ik weeg weer 74.8 kilo. Dat ik gisteren niet naar mijn stamkroeg geweest ben heeft denk ik geholpen. Bad genomen en naar Tai Chi gegaan. Ik heb voor de vijver turfblokken nodig. De turf die er zat is losgeraakt en nu zie je het zwarte vijverfolie. Ranzijn had het niet, maar bij Intratuin had ik het laatst nog gezien. Op naar Intratuin gelijk van de Tai Chi.

 

Als je binnenkomt wordt je met de kerst geconfronteerd en nadat je het controle poortje gepasseerd bent sta je tussen de bollen. Wat een collectie. Ik wilde een bakje dat ik ooit met narcissen gekregen had weer vullen en ook zocht ik nog winter akoniet. Ik denk dat ik te grote narcissen voor dat bakje gekocht heb, ook twee zakjes akonieten meegenomen en met alle gerommel in de tuin zijn de winterklokjes verdwenen. Ook daarvan maar een zakje meegenomen. De grote bolchrysant die ik bij de trap naar mijn huis geplant heb is uitgebloeid. Ik zag de ideale vervanger, een Mogani. De plant bloeit in de winter, blijft het hele jaar groen en heeft grote sprieten met kleine gele bloemklokjes. Perfect!

 

Het was een heerlijke zonnige middag. Geen zin in de computer, maar in de tuin gewerkt. Bollen geplant, bolchrysant verpot, in de plaats daarvan de Magoni bij de trap naar mijn huis gezet, de rozenstruiken in de tuin gesnoeid en veel bramen, die net als akkerwinde de hele tuin proberen te veroveren, uit getrokken. Er ligt nu een hele berg takken op de carport voor de deur. Ik had geen tijd meer om alles op maat te knippen. Die takjes kunnen dan drogen en als aanmaakhout dienen.

 

Yolanda had zalmforel gekookt met broccoli en wortel in roomsaus als groente. Ik eet graag forel, maar gewoonlijk zit er een grondsmaak aan. Ik denk dat die vis dan gekweekt is in zompige vijvers. Deze smaakte geweldig. Geen grondsmaak net gaar, maar nog niet droog, perfect!

 

De leerlingen die de Looier lessen volgen waren er alle 5. Het is een enig groepje dat heel enthousiast is. Ze hebben voor de moeilijkste van de drie beginnerscursussen die we geven gekozen en worden overspoeld met conventies. Die worden dan op verkeerde momenten gebruikt. Het is niet eenvoudig dat gelijk uit elkaar te houden. Dat komt straks als ze op de club spelen allemaal goed, want ze studeren regelmatig en zijn allemaal goed bij de tijd. Morgen weer een les in Basic Acol geven. Dat is zo makkelijk dat je al na een half uur aan het spelen bent..


top

Dinsdag, 7 november 2017

Dinsdag 7 november 2017

Na een vroege start enkele minuten voor half acht, voor een 2e slaapsessie, in bed gedoken. Ik wist dat het staand horloge over 2 minuten een luide gongslag zou laten klinken en doezelde nadat ik die hoorde in slaap. Ook de acht slagen een half uur later wekten me en na de gong van even voor half negen was ik net weer weggesoezd toen de wekker van Yolanda af liep.

 

Het bad liep met veel geruis vol, maar ik zakte toch weer weg. Liep die wekker om kwart voor negen opnieuw af. Yolanda in bad en ik lag me te ergeren. Dat kreng bleef bellen en ik wilde nog slapen want er wachtte een lange dag. Computerles met Marco, de 'Advocaat Drive,' Evert en Monica kwamen voor een promo op Salto en vanavond om 7 uur present zijn om eventuele nieuwe leerlingen voor de cursus "Leer Bridgen in 10 Minuten" te ontvangen. Uiteindelijk toch het bed uitgekomen en geprobeerd dat ding het zwijgen op te leggen. Dat lukte niet, want zij heeft een Samsung en daarmee kan ik niet overweg. Ik wilde net naar haar toelopen, toen ze druipend achter me opdook om hem uit te zetten. Ze maakte daarna een heerlijk kopje thee voor me. Dat compenseerde veel. Achteraf maakte het niet uit dat ik gewekt werd, want de buren begonnen, nadat de wekker tot zwijgen was gebracht, een wand af te bikken.

 

Nog steeds niks aan Looiernieuws geschreven. Ik kom er steeds niet toe. De tijd dringt, want er staan tig evenementen op het programma. De 'Blind Date Drive' is al 24 november, de 25ste Veiling/Markt, zondag 26 de Champagne-Drive en op maandag Looier Cash. Ook Sinterklaas en de Kerst-Monopoly-Drive van dinsdag 12 november moeten onder de aandacht van onze lezers worden gebracht. Hopelijk komen er nog enkele oud-leden op die laatste drive af. Het zou fijn zijn als ze op die manier onze nieuwe locatie eens 'n keer zouden zien. Ralf Lucas bijvoorbeeld was altijd heel enthousiast over onze kerstdrive en ik heb hem hier tot nu toe nooit gezien. We verwachten in ieder geval veel spelers, want voor alle leden van de Looier is deze unieke drive gratis. Hoop doet leven.

 

Robberbridge leverde weer 2 gasten die ons via de Albert Heijn Sportactie hadden gevonden Janneke en Sacha Oma en kleindochter. Pientere lui. Monique kwam op herhaling. Er waren voor het eerst 3 tafels. Yolanda werd opgeroepen omdat we net één speler tekort kwamen. Leuk was dat Hans van Vianen en Fred Renkema, die beiden lid van de maandagavond zijn, deze avond eens wilden proberen. Ik had met hen zowaar een korte nazit. Heel gezellig.


top

Woensdag, 8 november 2017

Woensdag 8 november 2017

Vandaag had ik 2 afspraken. Om 12 uur werd de elektrameter vervangen en om 2 uur zou iemand komen om te kijken wat zonnepanelen voor me zouden kunnen betekenen. Die zonnepanelenman belde af. Er waren problemen in Vleuten en daar moest hij met spoed naar toe. De elektricien belde of hij vroeger mocht komen. Dat was geen probleem. De hele meterkast ligt vol plastic zakken en ik was van plan de kast te ontruimen. Nu lukte dat niet, want ik wilde eerst een tosti eten want als de prik eraf gaat, kan ik het tosti-ijzer niet gebruiken. Mijn eerste hap zat net in mijn mond toen de bel ging. Ik moest de kast dus gelijk uitruimen en daar kwam me toch een stapel gebruikte plastic tasjes uit, het hele portaal lag vol. Ik vergat er een foto van te maken, maar die arme jongen had nauwelijks ruimte om zijn gereedschapskoffer neer te zetten. Hij ging aan de slag. Ik at mijn afgekoelde tosti en ging verder met mijn schrijfwerk. Na enige tijd werd er op de deur geklopt. "kom maar binnen." "Mag ik van de WC gebruik maken?" "Natuurlijk!" Wat een nette jongen. Hij complimenteerde me met de inrichting, vond die kunstzinnig. Ik probeerde het te relativeren. Veel spullen zoals de kroon met waxinelichtjes zijn 2e hands. De collectie Afrikaanse maskers oogt leuk, maar het is toeristische rommel die ik ooit voor € 5,- per masker op de veiling kocht. Iedereen met smaak kan bij de kringloop op markten en als er geveild wordt goedkoop aan dat soort spullen komen.

 

Interieur met kroonluchter Afrikaanse maskers

"Oh, maar het kan best nog veel waard worden." Alsof dat van belang is. Het is niet mijn bedoeling iets te verkopen. Het leuke is om 'waardeloze' spullen zó neer te zetten dat er een fijne ambiance ontstaat. Dat is kennelijk gelukt. Er is al 2 keer ingebroken. De eerste keer werd er een iPhone oplaadkabel gejat en de tweede keer is er helemaal niets meegenomen. Inbrekers zijn in ieder geval niet in mijn spulletjes geïnteresseerd.

 

Omdat het droog was heb ik de gesnoeide takken en uitgetrokken bramen opgeruimd. Weer een hele dag dat er op wat computer- en schoonmaakwerk niets uit mijn handen komt.

 

Fruit als ontbijt, twee tosti's voor de lunch, twee ijsjes om 5 uur en na Tai Chi een patat met een gehaktbal. Op het ontbijt na enkel lekkere slechte dingen gegeten. Ik ben benieuwd of ik morgen aangekomen ben.


top

Donderdag, 9 november 2017

Donderdag 9 november 2017

Om acht voor vier klaar wakker. Minder dan 4 uur slaap is te weinig. Toch achter de computer gekropen, want er is nog veel te doen. Het blog van gisteren moest van foto's worden voorzien, er moest nog aan geschreven worden, eerdere blogs nalezen enz. Er blijken altijd verbeteringen mogelijk. Om half zes terwijl het nog donker was, de foto's gemaakt. Dat is vreselijk tijdrovend. Ook mijn gewicht gecontroleerd. Gelukkig niets aangekomen. Mijn meetmoment is 8 uur. Ik heb me nu om half zes gewogen. Ik zal dus ondanks de ijsjes en de frites van gisteren een onsje lichter geworden zijn.

 

Om half twaalf werd ik wakker. Aan mijn slaap ben ik dus vandaag wel toegekomen. Eerst gekeken of er nieuws op TV was. Dat zou pas om 12 uur komen dus me op mijn gemak aangekleed en een beetje opgeruimd, het nieuws bekeken een heerlijke salade met geitenkaas, walnoten en spekjes als lunch gebruikt. Daarbij een glaasje witte wijn uit de fles die geopend in de koelkast lag genomen. Toen ik de kurk eruit trok, bleek de wijn op weg te zijn naar een spumante, want die kurk plofte er bijna vanzelf uit. De smaak was prima, maar belletjes zaten er nog niet in.

 

Over mijn ongemakken schrijf ik, net als Hendrik Groen, liever niet. Maar de bruine vlekken die ik op het net verschoonde laken aantrof moet ik verklaren. Liefst slaap ik naakt. Knellend elastiek stoort me. Zonder geeft zo'n vrij gevoel. Sinds enige jaren word ik regelmatig badend in het zweet wakker. Als je dan geen piama draagt is het bed doorweekt. Ik draag daarom voortaan een sweat shirt. Dat hangt los om je heen en vangt het eerste vocht op. Dat helpt en als ik 's nachts wakker word doe ik een droog hemd aan. Een onder-, of piamabroek heeft elastiek en als een elastiek te strak zit krijg ik jeukende pukkels. Een jaar of twintig geleden ben ik alergisch geworden. Druk kan ik niet verdragen en op een hele reeks van producten reageer ik met jeukende rode plekken. Bij een te strakke riem krijg ik ook last. Gelukkig is het de laatste jaren veel minder. Vroeger speelde ik bridge zelfs met katoenen handschoentjes. Aan kaarten kleven zeepresten. In zeep zit parfum en daarvoor ben ik allergisch. Onderbroeken trek ik dus zo spoedig mogelijk uit om mijn huid niet teveel te belasten. Dat is gewoonlijk geen probleem, maar gisteravond liet ik bij het plassen een naar ik dacht droge wind. Niet dus. Resultaat 3 strontvlekken in het schone laken. Gelukkig zitten twee van de drie net op de rand en kan ik ze achter de balk van het ledikant verstoppen. Ik heb besloten nu oude versleten onderbroeken, met elastiek waar de rek uit is, in bed aan te gaan doen.


top

Vrijdag, 10 november 2017

Vrijdag 10 november 2017

File. Bij de afslag naar Nieuwendam stond het vast. Auto's die vanuit Nieuwendam de ring in Noordelijke richting op wilden werden teruggestuurd. Een politieauto blokkeerde de oprit. Ik belde Arjan dat ik wat later zou komen. Hij had ook van anderen gehoord dat het vast stond. Er moest dus niet enkel op mij gewacht worden. Een hele geruststelling. Arjan geeft les dus ik doe de bar. Gelukkig stond het een en ander klaar voor de taart, want ik moest meespelen. Als laatste kwam ik binnen en kon gelijk aanschuiven. Het ging niet lekker vandaag met 45% net niet gedegradeerd gelukkig. Het wachten is op de nieuwe lichting studenten. Van de acht is Hilda afgehaakt. Ik heb haar een e-mail gestuurd en heb haar voorgesteld om naar onze instapcursus van dinsdagavond te switchen. Dat is een veel makkelijker cursus. Je leert het spel dan in één avond. Ik ben benieuwd of ze dinsdagavond om zeven uur voor de deur staat. Ik hoop het van harte.

 

Om kwart voor vijf, de wedstrijd was net afgelopen, kwam Yolanda juichend binnen. De vergunning was eindelijk, na wel een maand vertraging, afgekomen.

 

Er werd ooit gehuurd. De vergunninghouder was toen de eigenaar van het gebouw. Het pand werd begin juni vorig jaar aangekocht. Die vergunning is destijds niet overgedragen. Na klachten over geluidsoverlast kwam men daar achter. Er mocht gelijk geen alcoholhoudende drank meer geschonken worden. Een hele aderlating voor de VVBAN, omdat de rente en aflossing mede dank zei de bar-omzet afbetaald worden. Ook voor de Looier is het belangrijk, want bij de advocaat-drive kan er aan de ronde-winnaars weer een advocaatje met slagroom geschonken worden en bij de Champagne-Drive kan de fles bubbels, die voor het koppel dat wint wordt geopend, met vrienden worden geconsumeerd.

 

Daar moest op gedronken worden. In een gezellige nazit met bridgeclub "De Groene Brug" die ook op vrijdagmiddag in het Zwanenmeer speelt, werden we op bitterballen, ossenworst, rookworst en andere lekkernijen getrakteerd. Daarna samen met Yolanda een flesje bubbels bij "Place du Nord" bij wat oesters open laten trekken. Tong als hoofdgerecht en appel-tarte tatin na sloten deze feestelijke viering af. Ik bestelde gelijk de cadeaubon voor een etentje bij hen voor de Blind Date Drive van vrijdag 24 november aanstaande. Tot onze verrassing kregen we een kortings-bon van € 20,- er gratis bij. We hebben voor die Blind Date Drive nu dus ook een poedelprijs voor het paar dat als voorlaatste eindigt. Het zal weer een hele happening worden, vooral omdat er nu bubbels geschonken kunnen worden, want de firma 4Trading, een importeur van wijnen, zal de taartpauze komen opvrolijken met een proeverij van haar bubbels. Ik hoop dat we een volle zaal hebben. Om de bubbels te begeleiden zijn hartige taarten besteld. Weer eens war anders dan zoet gebak dat anders op 'De Taart-Club' geserveerd wordt.


top

Zaterdag, 11 november 2017

Zaterdag 11 november 2017

Vannacht heb ik een houtblok geslacht. Het scheelde maar enkele centimeters maar het paste net niet in de haard. Wat een werk, ik hoop dat de buren geen last van mijn gezaag hebben gehad.

 Houtblok houtblok houtblok houtblok houtblok

Bij het naderen van een stoplicht kwamen 2 auto's achterop. Toen het licht op groen sprong zette de laatste auto er de gang in, passeerde de tweede en mij en die andere ging er achteraan. Ik zag nog net hoe ze beiden aan het eind van de weg linksaf sloegen. Een grote brede trap, zoals je in films en musicals ziet, waarvan grote artiesten afdalen, lag voor me en leidde naar mijn appartement. Ik keek rechts en zag beide auto's terugkomen, ze kwamen voor mij! Wat te doen? Kon ik snel genoeg die trappen op en ongezien mijn appartement in te vluchten? Dat ging niet lukken. Ik stond halverwege de trap toen ik met zware hardkloppingen wakker werd.

 

Een nachtmerrie had me al na één uur slaap gewekt. Klaarwakker was ik en stond gelijk op. Ik wilde voor een brandend vuurtje tot rust komen. De hele nacht bezig geweest om de grote boomstronk die aan de beurt was passend te krijgen, zodat het vuurtje gestookt kon worden. Zó komt Looiernieuws nooit af.

 

Tot nu toe zijn enkel het stukje over de 'Blind Date Drive' en 'Looier Cash' geschreven. Een reeks van bridge evenementen staat op stapel en over allemaal moet ik wat schrijven: De Champagne-Drive; Sinterklaas; de 'Kerst-Monopoly-Drive' en de 'Nieuwjaars-Receptie-Drive'. Het wordt een hele drukke maand.

 

Mijn 2e slaap duurde langer. Om half twaalf werd ik wakker. Het vuur brandde nog. Wat fruit en een tosti gegeten. Verder had ik niets in huis. Om 3 uur kreeg ik het idee om gelijk met de salades die ik wilde kopen opnieuw naar het tuincentrum te gaan om hyacinten bij te kopen. De twee blauwe die ik gekocht had pasten precies in rode vierkante glaasjes. Daar heb ik er 4 van en voor de 2 bollenglazen die ik heb, had ik nog geen losse hyacint-bollen gevonden. Misschien had Ranzijn die. Dus eerst naar Ranzijn. Die verkochten die vierkante potjes met een hyacintbol niet. Zij hadden wel zakjes met 15 losse bollen. Ik wil die hyacintglazen vullen dus die 15 bollen gekocht. Er waren ook zakken met 100 gevarieerde tulpenbollen en zakken met 100 narcissen. Het leek me leuk de trap die naar m'n huis leidt aan weerskanten met tulpen en narcissen af te zetten dus van elk een zak gekocht. Voor die potjes met blauwe hyacinten moest ik echter naar Intratuin.

 

Bij Intratuin nadat de hyacinten in het boodschappenmandje waren gestopt even de kerstuitstalling bekeken. Yolanda vertelde me dat ze een collectie kersthuisjes had. Tegenwoordig pakt ze ze niet meer uit, maar het is eigenlijk nog steeds een liefhebberij van haar. Laat ik nou een Bingo-Hall zien staan! Verlicht en wel. Yolanda verhuurt de grote zaal regelmatig voor de bingo en werkt dan als vrijwilliger achter de bar. Zij heeft dus wat met bingo 😃! Een beter kerstcadeau kon ik niet bedenken. Het lichtje in het huisje moest natuurlijk wel op batterijen branden, want snoeren zijn te ingewikkeld. Daar moet je weer stopcontacten voor vrij hebben enz. Ik vroeg dus aan een verkoopster of die lichtjes op batterijen brandden. Oh zij was er bijna zeker van dat dit het geval was. Ze werkte echter niet op die afdeling. Ik wilde zekerheid en vroeg haar of zij voor mij wilde bekijken, want voordat ik het kocht wilde ik zekerheid. Ze liep naar de paktafel en opende de doos voorzichtig. De 'Hall' zat ter bescherming in polystyreen geklemd. Er zat klittenband omheen en zij maakte die los. Toen ze het huisje uit de bescherming haalde brak er gelijk een stuk van de gevel af. Er bleek bovendien een adapter met snoer aanwezig dus brandde het lichtje toch op het lichtnet. Wat een teleurstelling, had ik een leuk cadeautje gevonden, gebeurd me dit. De verkoper die bij de kersthuisjes hoorde was ondertussen teruggekomen en hem ook nog gevraagd hoe dat zat. Het is makkelijk naar batterijen om te bouwen verzekerde hij me. Ik met die doos naar hem toe. Toen hij de 'Bingo Hall' uit het plastic haalde viel één van de twee coniferen die voor deur stonden op de grond Van de gevel was een lampje afgebroken en na het ombouwen op batterijen bleek je toch die adapter nodig te hebben om het lichtje te laten branden. Hadden de batterijen gelijk in het huisje kunnen worden gestopt, dan had ik de 'Hall' ondanks alle gebreken toch nog gekocht, maar dat snoer bedierf de pret. Ik kocht naast de twee hyacinten ook nog 3 cyclamens om nu, terwijl er nog niets in bloei staat, toch wat kleur in de tuin te hebben. Zondag moet ik aan de bak.


top

Zondag, 12 november 2017

Zondag 12 november 2017

 

 

De dag begon om 12 uur! Er moesten 200 bollen de grond in en 3 cyclamens gaan het petitterig kleine tuintje opvrolijken. Ook het pompje van de vijver krijgt een schoonmaakbeurt, want de toevoer blijft verstoppen en zo zijn er nog wel wat dingen die me deze dag bezighouden. Eerst een salade gegeten terwijl ik Buitenhof bekeek.

Bollen en Cyclamens

De zon scheen zowaar even. Guur en koud was het. Af en toe voelde ik een druppeltje, maar die bollen moeten zo snel mogelijk de grond in, want ze lopen al uit. Om 4 uur waren ze geplant. Toen de pomp. Hij zat vol zoetwatermosseltjes. Eerst schoongekrabd. Mijn vingers deden zeer van de scherpe schelpjes, toen de pomp uit elkaar gehaald en de filters schoongespoeld. Zelfs in het pomphuis zaten mosseltjes. Toen alles schoon was in elkaar gezet en in de spoelbak van de keukenaanrecht uitgeprobeerd. Hij liep als een tierelier. Het water spoot er zó krachtig uit dat het bijna over de aanrecht stroomde. Met veel moeite alles weer aangesloten en in de Fluittocht, het water dat onder mijn huis doorloopt, gehangen. Als de pomp het water is uitgehaald, moet je het water hevelen om het weer bij de pomp te krijgen. Ik zette hem aan voelde aan de trilling dat hij liep en ging naar de vijver om te kijken of er al water instroomde. Er kwam niets uit dus moest ik in het ijskoude water de toevoerslang loskoppelen en elke keer de slang onderdompelen om water te scheppen. Je houdt daarna de slang hoog zodat het water naar de pomp kan stromen. Ik heb het wel 20 keer gedaan, op die slang geblazen, maar er kwam geen water uit. Het leek zelfs of ik de slang leeg blies. In arren moede naar het terras gelopen om te kijken of de pomp nog werkte. Hij had het begeven. Misschien is hij stuk gegaan omdat hij zonder water draaide. Ik weet het niet, maar ik heb een nieuwe pomp nodig en het zal, nu de tuincentra zich op de kerst concentreren, niet meevallen een pompje te vinden.

 

Na een heerlijke Couscous met geitenkaas en een biertje dat over de datum was, voor de haard in slaap gevallen. Heerlijk zo'n dutje als je iets te veel gedronken hebt (het was 'Baffo 'd Oro' van een halve liter) en dan je benen omhoog en wegdommelen. Bij het wakker worden eerst de blog op de Looier site gezet en daarna nog even naar Lucky. Ik verwachtte niet veel, want er is op zondagavond soms niemand, maar vanavond was het gezellig en ontmoette ik Lukas. Lukas is schipper compleet met baard. Zijn pijp heeft hij opgegeven en 's zomers vaart hij een klipper van 36 meter! Hij bouwt aan een schip dat in de tuin van zijn moeder staat en woont op een zeiljacht in de Oostvaarders Plassen. Een heerlijke avond eindelijk weer eens een gesprek met iemand die niet na een kwartier naar het rookhok moet om zich aan zijn of haar verslaving over te geven. Ik hoop hem vaker te zien.


top

Maandag, 13 november 2017

Maandag 13 november 2017

Het houtblok brandt nog steeds. Nu zelfs feller dan voordien, want de boomstronk is bijna in houtskool veranderd. Hij is ook in tweeën gebroken. De delen kon ik daardoor op elkaar leggen en dan wil zo'n vuurtje wel. Er komt zoveel stralingswarmte vrij dat ik een deel van de stronk in de doofpot stop. Die kan ik dan later gebruiken. Dat is makkelijk bij het aansteken, want houtskool brandt altijd onmiddellijk.

 

De vijverpompen in het tuincentrum stonden nog gewoon waar ze altijd staan. Ik heb een grote gekocht, maar kon hem toch nog niet installeren. Ik heb geen slangklem en van de oude slang is hij zodanig verroest dat een schroevendraaier geen gleuf meer vindt. Er moet daardoor een stukje van de toch al iets te veel ingekorte slang worden afgesneden. Dat lukte me niet gelijk met de broodzaag die ik daarvoor gebruikte. Woensdag heb ik meer tijd. Het kan wel even wachten.

 

Saskia is ziek. Zij kwam het persoonlijk melden, wat ik met griep erg onverstandig vind, maar het geeft je ook het idee dat ze deze les, waarin de 'Looier Slam Convention' en K.R.O. azen vragen behandeld worden, echt wel had willen volgen. Ans, Ssnezana, Peter en Joost zaten nu aan één tafel. Dat scheelde tijd en ze hebben alle 4 de spellen gespeeld. De cursus is nu eigenlijk afgelopen, maar omdat ik de les altijd begin met de vraag: "Zijn er nog vragen zijn over de vorige les?" en bijna iedereen altijd met vragen zit, organiseer ik een laatste les waarin het hele Looier Systeem, naar aanleiding van de systeemkaart nog eens wordt behandeld. Die les kan ook door spelers die al kunnen bridgen gevolgd worden. Zó kunnen ze Looier in één avond leren.

 

Arjan had eerst spel-set 6 die vorige week al aan de beurt was geweest neergelegd. Hij zou de goede halen. Er lagen nu 2 sets. In de veronderstelling dat de achterste set de juiste was, pakte ik die zonder verder te kijken. Hij had echter zowel de spellen voor les 7 als les die voor les 8 neergelegd. Ik pakte dus prompt de verkeerde en heb de leerlingen gelijk spellen over de net behandelde stof laten spelen. Ik vond het al zo vreemd dat het allemaal spellen waren, waarbij slem uitgeboden moet worden, maar toch controleerde ik niet of ik de goede gepakt had. Slordig! Het is geen ramp, maar nu komen de spellen over de 2♣ opening pas volgende week aan de beurt, terwijl die les deze week bestudeerd was.

 

Een grote verrassing was dat Coby Wolfrat, de vrouw van Tom Out deze week na bijna een jaar weer eens was meegekomen. Ik hoop dat ze blijft komen, want we kunnen best wat meer spelers gebruiken. Looier Cash wordt maandag over een week gespeeld en het zou fijn zijn als we in 3 lijnen met 8 bridgers zouden kunnen spelen.


top

Dinsdag, 14 november 2017

Dinsdag 14 november 2017

Marco kwam me lesgeven. Veel vragen over de site zijn behandeld, maar de telefoonnummers in mijn iPhone zijn nog steeds erg incompleet.

Gelukkig kan ik ze op de computer opzoeken, maar dat is erg omslachtig. Van elf tot één in touw geweest en toen aan de bridgetafel om met Yolanda de Advocaat Drive te spelen.

 

Het is opvallend dat het zó gezellig kan zijn met slechts 2 tafels. Om aan die 2 tafels te komen hebben we zelfs een callgirl en een bellboy moeten oproepen. Alie van der Linden speelde met Arjan de Jong en de sportleraar Henk Joosten met Richard Vos. Bellboy's en callgirls krijgen van ons een onkostenvergoeding van € 10,-. Noch Alie noch onze boxer Henk wilden dat geld accepteren. Ik stelde Alie voor er dan een rondje van te geven. Gelukkig nam zij de vergoeding toen wel aan. Als je heel vaak een beroep op invallers moet doen, wordt het op den duur steeds moeilijker die te vinden. Zo'n onkostenvergoeding helpt.

 

Eén ronde eindigde in gelijk spel en 2 rondes wonnen Yolanda en ik. Ook Ineke Horbach en Nettie Droog scoorden een advocaatje. Alie won er met Arjan ook een, maar zij drinkt enkel bessenjenever en Arjan is geheelonthouder. Dat was dus voor de club een meevaller. Op één spel boden Yolanda en ik met het Looier Systeem 7¨ uit. Volgens Arjan was in dat contract met Acol noch met enig ander natuurlijk biedsysteem te komen. Voor de bridgers onder u: Het spel wordt in de rubriek: "Looier biedvoordeel" in de volgende uitgave van Looiernieuws behandeld. Ik heb de spelverdeling niet bij de hand, dus kan ik geen voorproefje geven. Even wachten op Looiernieuws dus, maar jullie houden het beslist tegoed.

 

Een sudderlapjes met gekookte aardappels en rode kool zorgden er voor dat ik weer meer at dan goed voor me is. Om 10 voor zeven naar het Zwanenmeer om eventuele in bridge geïnteresseerde leerlingen op te vangen en les te geven. Er was echter niemand die de cursus: "Leer Bridgen in 10 Minuten" vandaag wilde volgen. Een ogenblik dacht ik dat er slechts één tafel voor Robberbridge was gekomen. Arjan was precies om half acht begonnen. Wij waren over, maar gelukkig kwam Marja Vreeling nog met haar zoon Daniel binnen zodat Arjan en ik ieder een tafel konden begeleiden. Loes Sander was zo galant om haar plaats aan Arjan af te staan, zodat haar vriendin Liesbeth Marks met Monique van der Lem, Anton Faber en Arjan de Jong speelden. De tijd vloog. Het was half elf voor we er erg in hadden. Marja en Daniel wilden toen stoppen, want we hadden al 2 robbers gespeeld en bij de 3e was er door Marja en mij al één game gescoord. Omdat de partij afgebroken werd kregen we slechts 300 punten bonus en won ik die laatste partij € 0,20. Totaal € 1,30 gewonnen plus een hele leuke avond gehad. Loes was enkele jaren geleden, na 30 jaar op een club gespeeld te hebben, met klaverjas gestopt. Zij heeft toen bridge proberen te leren, maar het is een vrouw van de praktijk en zo'n hele studie lag haar niet. Zij is toen gestopt, maar vond onze cursus Basic Acol van ons het proberen waard. Die manier van leren is haar op het lijf geschreven. Ze geniet met volle teugen (ook al verloor ze de eerste robber 55 cent). We verheugen ons op dinsdagavond volgende week.


top

Woensdag, 15 november 2017

Woensdag 15 november 2017

Café Lucky vereer ik gewoonlijk na het bridgen nog met een bezoekje. 'Pauw' en 'De wereld draait door' zijn verleidelijke TV programma's die 's nachts herhaald worden, ja en dan wordt het soms laat zo ook gisteren. Vandaar dat de dagelijkse routine vanmorgen om 8 uur begon. Van de hele lijst van zaken die vandaag beslist gedaan moesten worden is dan ook weer bijna niets terecht gekomen. Op het programma stonden:

- Voor Looiernieuws artikelen schrijven over Sinterklaas-, de fameuze Kerst Monopoly Drive en

   de Nieuwjaars Receptie Drive.

- Een persbericht voor de kranten schrijven over ons nieuw fenomeen 'de Veiling/Markt.' Dat  

   kan dan gelijk als artikel voor Looiernieuws dienen.

- Een artikel over onze Lente Bridgereis naar Toscane waarvoor nu al 6 deelnemers bekend zijn.

- De orchideeën water geven en ontluizen.

- Het nieuwe pompje aansluiten.

- Het blog van dinsdag schrijven.

- De aanrecht schreeuwt om een flinke beurt. De modder van het oude pompje kon wegens

   tijdgebrek nog niet worden weggespoeld. Er staat een afwas van dagen. Stofzuigen, afstoffen en

   dweilen kunnen ook niet worden uitgesteld en zo'n open haard is heerlijk, maar de rotzooi en

   het werk dat die meebrengt is niet te onderschatten.

- Een nieuwe advertentie maken voor Marktplaats is ook urgent, want die Veiling/Markt van

   zaterdag 25 november moet een succes worden. Het is zo'n goed idee daar moet genoeg

   aandacht aan besteed worden.

- E-mailcorrespondentie lezen en beantwoorden.

Ik ging er eens lekker voor zitten. Eerst de haard aansteken natuurlijk. Dat was vrij makkelijk, want ik had een stronk die precies paste. Wat kranten en kartonnen dozen en houtskool erbij en het fikte als een tierelier. Toch ben je dan al zo'n half uur verder.

 

Eerst werd gekeken of het bezoek aan de site was gegroeid. Eén ontdekking ontwrichte de hele ochtend. De link naar de filmpjes die op de site staan wordt nauwelijks gebruikt. Is die link niet genoeg zichtbaar, of ligt het ergens anders aan? Er borrelde een lumineus idee op. Ik zou de blogs kunnen verluchtigen met opnames.

 

Als ik een idee krijg moet ik er gelijk mee aan de slag. Er staan dan ook grote belangen op het spel. Wordt de maandelijkse Veiling/Markt in het Zwanenmeer een succes? Kunnen we de advocaat-drive op dinsdagmiddag redden? Tillen we een robberbridgeclub van de grond? enz. Alle zeilen moeten worden bijgezet om de boel aan de praat te houden. Het idee van filmpjes in het blog moet dus gelijk worden uitgewerkt.

 

Evert-Jan Vonk interviewt me zo af en toe voor Salto TV. Die interviews zijn al opgenomen. Het lijkt een kleine moeite om ze op de site te zetten. Dat moet dan gelijk gebeuren. Evert reageerde positief en stuurde me gelijk het filmpje van vandaag voor Salto TV op.

Bridgetafel

De tekst is wat verwarrend, want bridgeclub de Looier speelt maandagavond, dinsdag 2 sessies, vrijdagmiddag en op de laatste zondag van de maand de Champagne Drive, maar net op woensdag niet! Die letters moeten er dus af. Zo'n correspondentie vergt veel meer tijd dan er beschikbaar is. Ik heb inclusief het beantwoorden van andere mails 14 'brieven geschreven geschreven. Die moeten natuurlijk goed geformuleerd worden en ik ben gewoonlijk ook nogal lang van stof. De hele morgen was ik kwijt. Na de lunch met het pompje aan de gang gegaan. Ondanks het soepel maken van de oude slang in kokend water kon ik hem niet op het spuitstuk van de pomp schuiven. Hij was uitgelubberd en schoof er iedere keer weer af. Wat nu? In het berghok bleken overal nog oude stukken slang te liggen. Alles uitgeprobeerd niets werkte. Uiteindelijk terug naar het tuincentrum om 5 meter bijpassende slang te kopen. Thuis gekomen geprobeerd die nieuwe slang aan het spuitstuk te koppelen. Dat viel tegen. Ook hier was kokend water nodig om de slang soepel te maken, maar de slangklem was van een nieuw soort met twee draden in plaats van een metalen band. Het spuitstuk van de pomp was zo kort dat de ene draad er nauwelijks vat op kreeg. Toen het eindelijk vast zat was het donker. Het aansluiten werd dus tot de volgende dag uitgesteld. Vandaag veel gewerkt, maar weinig gepresteerd.


top

Vrijdag, 17 november 2017

Donderdag 16 november 2017

Is het verstandig om voor de kerst een extra Looiernieuws uit te brengen? Het gaat me niet lukken alle artikelen die ik voor Looiernieuws zou moeten schrijven tijdig klaar te krijgen. Een oplossing is om Sinterklaas, Kerst en de Nieuwjaars Receptie Drive in een nieuw nummer te zetten. Het is ook te proberen Sinterklaas nog wel in het komende nummer aan te kondigen. Anders zit ik gelijk weer met tijdsdruk. Een groot voordeel is dat Looiernieuws dan gelijk als kerstwens kan dienen. Ik besluit tot het laatste. Volgende week komt Looiernieuws 24-6 uit en het kerstnummer verschijnt in week 50.

 

Bij het typen blijkt dat de cursor niet meer goed werkt. Ik probeerde een ander programma te openen door de cursor er op te zetten en op het 'track pad' te klikken. Dat werkte niet. Ook als ik de cursor in de tekst verplaats, om een vergeten woord ergens tussen te typen, verschijnt dat woord op de plaats waar ik met typen eindigde. Reuze onhandig, want ik moet nu met de pijltjes naar links, rechts boven en naar onderen. De voeding er uitgetrokken en naar tafel gegaan om de computer te her-starten en dan met een muis te werken. Het hele probleem was metteen opgelost en het 'track pad' werkte weer. Toch lijkt het me verstandig een nieuwe aan te schaffen, want zonder computer ben ik nergens.

 

Om 8 uur moest ik bij Garagepark zijn. Bij één van de twee opslagruimtes, die ik daar heb, lekken de ontluchtingspijpjes. De firma Rekers zou ze komen repareren. Na 20 minuten kreeg ik telefoon. File! Het zou wel 9 uur worden. Gelukkig was ik voorbereid en had de laptop meegenomen. In de auto aan Looiernieuws zitten schrijven. Om 9 uur weer een telefoontje. Waar ik was. Blijken er in Almere twee garageparken te zijn en men had het verkeerde adres doorgegeven. Hoe dat kan is me een raadsel, maar ik zat nóg langer in de wacht.

 

Het viel me op dat er nog 2 garages te huur waren. Mocht de Veiling/Markt niet van de grond komen, dan kan ik proberen om de spullen die ik uit de verhuizing over heb via een Garage-sale te verkopen. Het prachtige massief eiken Art Deco slaapkamerameublement kan ik dan helemaal uitstallen. Ik zie het helemaal zitten, maar die Veiling/Markt moet gewoon gaan lukken en misschien doe ik het wel allebei. De ene zaterdag dit en de andere dat.

 

Toen de lieve man van de firma Rekers eindelijk kwam regende het en kon hij niets beginnen. Dak-reparaties doe je bij droog weer en het mag ook niet vriezen. Hij heeft foto's gemaakt, ik moest tekenen zodat het bedrijf waarvoor hij werkt kon zien dat hij geweest was. Nadat hij zijn koffie had opgedronken kon ik afsluiten. Boodschappen gedaan en naar huis gegaan.

 

Thuisgekomen eerst de katjes die ik gekocht had in een vaas gezet. De amarillissen waren op één na uitgebloeid. Die ene amaryllis samen met het opvulgroen en de katjes opnieuw opgemaakt. Daarna eindelijk het pompje aangesloten. De nieuw gekochte slang paste aan één kant niet. Ik had beter 2 meter slang meer kunnen kopen, dan had ik dat hele koppelstuk niet nodig gehad. De slangklem helemaal toegedraaid. Er lekt nog steeds wat water weg, maar dat mag geen naam hebben.

 

Wilgenkatjes behoren net als narcissen en verschillende andere bloemen en planten tot mijn favorieten. Ik heb ze vroeger al eens gekocht en nadat ze wortel hadden geschoten aan de oever van de Fluittocht geplant. Vorig jaar stonden ze voor het eerst in bloei. Ik denk dat we de grote takken die nu van mijn tuin aan de kant van de fluittocht ontsproten zijn, aan de wortels van een

 Wilgenkatjes

gekapte olm te danken hebben. De bladeren lijken op die van de gevelde boom. Drie meter lang zijn ze wel en ik ben bang dat de katjes in hun prille jeugd zijn gesmoord. Die olm heb ik afgezaagd. Hopelijk werkt dat. Die katjes moeten ook nog met de knotwilg concurreren. Ik hoop dat die wilgenkatjes toch nog opkomen. Mocht dat niet het geval zijn, dan plant ik weer nieuwe. Ik hoop dat het bosje katjes dat ik kocht wortel schiet. De takken van de olm dragen naast het oude blad nu al dikke frisse knoppen die op springen staan. Ik stopte 2 takken van de olm bij de vaas. Als het toch wilgenkatjes blijken te zijn weet ik dat voor de volgende keer.

Omdat ik weinig geslapen had, ben ik na een net gekochte suchi-lunch met spicy tonijn even op bed gaan liggen. Om half vijf werd ik wakker en liet een klein windje. Foute boel. Ik heb de dunne. De lunch was tot de 16e eetbaar, dus dat zou het niet moeten zijn. Ik heb hem echter toen ik thuis kwam niet gelijk in de koelkast gezet. Ik was zo gefocust op dat pompje en het opmaken van de vaas, dat ik de boodschappen niet uit de tas gehaald heb. Zou die 35% korting, me nu voor de eerste keer opgebroken zijn? Ik heb gelukkig een driepersoons bed. Ik ga maar aan de schone kant liggen, want de wasserij komt donderdag pas.

 

Mijn lijst met dingen die ik nog moeten worden gedaan dunt uit. Het persbericht schrijven is nu urgent. Ik heb het veel te druk op mijn ouwe-dag.


top

Vrijdag, 17 november 2017

Vrijdag 17 november 2017

De diarree is over. Mijn maag rommelde gisteravond nog wat na, maar zonder verdere gevolgen of problemen. Het bleef (zoals mijn grote benefactor wijlen Wim Bos) het altijd zei bij: "Een Durchfall." Fris en fruitig kwam ik om 8 uur uit bad. De weegschaal stond eindelijk weer eens onder de 74kg. Na het bad 73,6. Op die manier is zo'n 'Durchfall' toch nog ergens goed voor.

 

Ik ging vroeg naar het Zwanenmeer, zodat ik met Map nog enige formulieren die ingevuld en opgestuurd moesten worden kon verzenden. Ik heb wat moeite met die ambtelijke taal en begrijp dan niet wat ik moet invullen. Bijvoorbeeld. De Looier BV is eigenaar van het hotel in Italië. Dat hotel op zich is een soort van Italiaanse BV, SRL genoemd. Dan vragen ze wie is de eigenaar van die SRL. Indirect ben ik dat en ze vragen ook naar de naam van deze persoon, maar eigenlijk is het de Looier BV eigenaar. Het leek me verstandig om daar samen proberen uit te komen. Kom ik op de zaak is ze er niet. Volgens Yolanda stond ik erbij toen ze vertelde dat ze een begrafenis had. Het zal wel, maar ik heb de koppeling niet gelegd en die papieren kunnen nu dinsdag pas verzonden worden en dan komt Marco ook. Er is het een en ander mis met de computer en mijn iPhone. Marco gaat kijken of die telefoon adressen nog terug te vinden zijn.

 

Er waren 's middags 4 tafeltjes en ik mocht weer meespelen. Er was weinig te doen, want bridgers drinken gewoonlijk niet, al ken ik vele uitzonderingen. Arjan had een heerlijke appel- en een slagroomtaart met soesjes gekocht. Ieneke Horbach werd eerste. Zij scoorde 65,87%. Rob Korver promoveerde met 59,35% en ik werd 3e met 56,35%. Ik ben best tevreden, want met beginners kun je het nooit raden. Ik zal blij zijn als de nieuwe leerlingen de cursus beëindigd hebben en begin januari op de club komen spelen. Ik denk dat we dan precies de 3 lijnen halen die zijn nodig om gevorderden en beginners enigszins te scheiden. Het is net voetbal, je kunt een 4e-klasse speler niet in de eredivisie laten spelen. Schiep van Bruggen vindt een individuele wedstrijd leuk. Hij speelt graag met verschillende partners, maar haakte af omdat enkele spelers nog niet die kwaliteit hadden die het spel voor hem interessant maakt. Jammer, maar daar wordt aan gewerkt. Als Arjan in januari geen les meer hoeft te geven, met Janie, Gerda, Ineke  en mezelf, wordt het veld langzaamaan wel sterker, maar dat heeft tijd nodig.

 

We wilden eigenlijk bij een Italiaan eten. Daar hadden we ooit zó lang op het eten moeten wachten en toen kreeg Yolanda ook nog eens een gerecht dat ze niet besteld had, dat ze na geklaagd te hebben enkel de wijn behoefde te betalen. We besloten daar heen te gaan voor de herkansing. Toen was het stralend nazomer weer en zaten we heerlijk op het terras. Nu konden we het restaurant van binnen bekijken, want het was het koud en regenachtig. De inrichting viel al wat tegen. Die nieuwe trant van kale houten stoelen in 'n eenvoudige zetting kenden we van andere gelegenheden in Noord. Het is eigenlijk niet aan ons besteed. Het was heel druk. Er was enkel nog een klein tafeltje in een soort doorgang vrij. Er tegenover zaten aan een zespersoons tafel vier kinderen van een jaar of zeven. Om te relaxen na een drukke dag niet echt je dat. Er hing ook een eigenaardige geur die mij tegenstond, want ik ben erg gevoelig voor geurtjes. Gelukkig hakte Yolanda de knoop door: "Hier heb ik geen zin in!" ik was blij met haar doortastendheid en verontschuldigde ons bij de gerant die ons de tafel gewezen had.

 

Het werd toen een diner in een oud bankgebouw. Dat trekt kennelijk een ander publiek, want daar zat nog helemaal niemand. We moesten wel opschieten, want alle tafeltjes waren om 8 uur gereserveerd. Yolanda had me daar al eens mee naar toe genomen, maar het was toen gesloten en we waren daardoor bij die Italiaan terecht gekomen. Rog-vleugel gegarneerd met gember gegeten. De gember hoefde voor mij niet. Die kon je er gelukkig gewoon afscheppen en dan bleef er een heerlijk stukje vis over. Een paar oesters vooraf en ook nog gerookte paling die gepaneerd en gefrituurd was. Verrukkelijk! Bij het bolletje kaneelijs dat als nagerecht op de kaart stond zat iets lekkers. Wat dat was kan ik me niet meer herinneren, maar we gaan er zeker terug, al had Yolanda, die er als eens eerder geweest was, een ander idee in haar herinnering. Het waren die ander keer volgens haar allerlei lekkere kleine hapjes. De hapjes van nu waren volgens mij evenmin groot, maar als er zich een idee in haar hoofd heeft vastgezet gaat dat er niet snel uit.


top

Zaterdag, 18 november 2017

Zaterdag 18 november 2017

Eindelijk aan de afwas gegaan. Ruim 2 uur in de keuken gestaan. Het was zó smerig. Alle modder uit de vaart, die bij het schoonmaken van het pompje op de aanrecht terecht gekomen was lag daar nog steeds. Sommige borden stonden al een week in de week. Te druk, want Looiernieuws moest klaar, het blog geschreven, ik moest bridgeles geven, spelen enz. Heb je al 10 jaar AOW, geniet je al 5 jaar pensioen en dan heb je het nog zo druk dat je geen tijd hebt om schoon te maken. Om twaalf uur was Looiernieuws klaar. Mijn ogen deden zeer van het uren staren naar het scherm. Ik viel bijna in slaap zo moe wordt je daarvan. Even eten en misschien daarna een klein tukje doen. Looiernieuws moest nog door de spellingscontrole om er stomme schrijffouten uit te halen, maar dat kon ik op dat moment niet meer opbrengen. Eerst eten. Mijn fruitontbijt heb ik al gehad. Nu lonkt gebak.

 

Na een korte dut stond ik om 2 uur 's middags aan de vaat. Twaalf glazen die gebruikt waren om de hyacintbollen wortel te laten schieten hadden aanslag. Dat moet er uit, want glazen moeten flonkeren. Borden, bestek, schalen enz. Om 4 uur waren de spoelbakken schoon en ik had weer trek. Er lagen nog 2 gebakjes te wachten. Die moeten op, want ze worden niet lekkerder van lang in de koelkast staan. Ik moest even zitten, want na twee uur achter het aanrecht voel je je benen en voeten wel. Zo'n laptop is dan heerlijk. Comfortabel in je fauteuil gezeten, kun je je e-mails beantwoorden en alle andere zaken die je op je computer doet afwerken. Wat heerlijk dat Looiernieuws tijdig is klaar gekomen. Vrijdagmiddag de 24ste is de eerste van een hele reeks belangrijke dagen die op stapel staan. We spelen dan de 'Blind Date Drive.' Gewoonlijk wordt er op vrijdagmiddag een individuele wedstrijd gespeeld, maar nu trek je een partner en daar speel je dan de hele middag mee. Om half vier schenkt Gerrie bubbels uit Boedapest in een soort van Bubbels-proeverij. Gewoonlijk schenkt hij brut, sec, demi sec, rozé en alcohol vrije bubbels. Daarbij wordt hartige taart geserveerd, want deze kaartclub heet niet voor niets 'de Taartclub'.

 

Om acht uur naar Lucky voor patat. Daar trof ik Linda Schrama. Ik had haar tijden niet gezien en ze zag er werkelijk geweldig uit! Ze was 30 kilo afgevallen, had een nieuwe knie, zat niet meer in een rolstoel en had een bijzonder leuke jurk, met een grote beige corsage, aan. Haar enorme boezem, die nu tot aantrekkelijke proporties was geslonken, werd er extra door geaccentueerd. Haar man Tom, vroeger een iets hoogs bij de Amro-bank klust tegenwoordig. Dat gaat zo goed dat hij beter schijnt te verdienen dan als controleur van de financiële afdeling. Hij werkt graag met zijn handen. Zette een kookclub op en ging daarnaast als klusjesman aan de slag. Zoals je dat van een financieel deskundige kunt verwachten is Tom een 'Pietje Precies.' Hij maakt de opdrachten tot in perfectie af en dat wordt gewaardeerd. Momenteel werkt hij voornamelijk in het Gooi en hij kan het aantal opdrachten niet aan. Linda's man was dus nu om half negen op zaterdagavond net klaar met werk. Hij was zo moe dat hij het niet kon opbrengen om nog naar de kroeg te komen. Linda was met haar scootmobiel en wilde voor de regen thuis zijn dus rekende ik ook op huis aan, om de tekst van Looiernieuws door de spellingscontrole te laten bekijken. Map kan dan later de ultieme controle uitvoeren en dan verwissel ik de voorlopige versie met de definitieve op de site. Toen de correctie klaar was werd er gelijk een e-mail geschreven die naar het bestand gestuurd is en ik kon moe, maar voldaan naar bed.


top

Zondag, 19 november 2017

Zondag 19 november 2017

Ik werd wakker en moest een wind laten. Nee! Even wachten tot ik boven de pot hang. Risico's neem ik niet meer. Het is acht over vijf. Heerlijk ik heb 6 uur geslapen. Dat gebeurt me niet vaak. De weegschaal twijfelt tussen 74,2 en 74,1kg en blijft uiteindelijk op 74,1 staan. Mijn weegmoment is om acht uur, er is dus, ondanks het verorberen van het overgebleven gebak gisteren, niets bij gekomen. De taartclub heeft vaak taart over. Vrijdag lagen er nog 4 slagroompunten op de schaal. De helft voor een lekkere lunch, maar om 4 uur kreeg ik trek en at de rest op. Ik besloot toen met frites en mayo te dineren en er kwam nog een heerlijke gehaktbal na. Café Lucky heeft heerlijke ballen. Niet zo'n stevige fabriekssoort, maar losse rulle, die een beetje naar lever smaken. Een pilsje erbij. Gelukkig heeft mijn gewicht er niet erg onder geleden.

 

Ik ben heel nieuwsgierig of het versturen van Looiernieuws gisteravond naar de 768 mensen die een (gratis) e-mail abonnement op dit tijdschriftje hebben van invloed was op de resultaten van het bezoek aan de website. 'Abonnees' krijgen 'n e-mail dat er een nieuwe Looiernieuws op de website staat. Als ze op de link klikken komen ze op onze site. Google telt die bezoeken die letters kan ik bekijken. Zaterdag is gewoonlijk een slechte dag, mensen doet dan boodschappen. Nu waren er ook nog de intochten van allerlei Sinterklazen. Dat heeft eveneens invloed. Er hebben 2 extra mensen mijn blog bekeken. 61,4% nieuwe bezoekers. Hopelijk vinden ze het leuk en komen die terug. Looiernieuws werd, ondanks het late versturen van de mail al 22 keer bekeken. De bezoekers spendeerden er gemiddeld ruim één minuut van hun kostbare tijd. Ik ben nieuwsgierig of er vandaag meer mensen op bezoek komen.

 

Straks mag ik met Yolanda bridgen. Op de 3e zondag van de maand organiseert bridgeclub 'De Groene Brug' een drive in het Zwanenmeer. Ik verheug me er nu al op. Ik speel zo graag met haar. Nu is het wordt tijd voor mijn 2e slaapje.

 

Dat slaapje duurde amper 3 kwartier. Ik werd wakker en voelde me heerlijk doezelig. Gewoonlijk spring ik er gelijk uit maar nu bleef ik nog even van het zachte warme katoenen laken, dat mijn benen aangenaam streelde, genieten. Toen ik weer op de klok keek was het kwart over negen. Kennelijk toch weer ingedommeld. In bad gegaan, mijn fruitontbijt genuttigd, nog even gecomputerd en toen op naar het Zwanenmeer om te bridgen.

 

Het eerst spel was gelijk raak. Ik doubleerde een openingsbod door Cor Lof van 4ª in de 3e hand. Ik had een 5-kaart ¨ met AH, ªH klein in de troefkleur en nog een aas. Vier 'zekere' slagen en je mag veronderstellen dat je partner ook goed is voor één slag. Het contract werd precies gemaakt. Ik verweet Yolanda dat het gemaakt werd omdat zij niet met troef was teruggekomen. Ze kon namelijk zien dat Cor op aftroevers uit was. Cor en Titiana beweerden beiden dat hij het hoe dan ook gemaakt zou hebben. maar dat geloofde ik niet. Op het 2e spel opende Yolanda met 2¨. Dit bod is gewoonlijk zwak met een 6-kaart ©, maar het kan ook van alles en nog wat sterks zijn. Daaronder is een semi forcing in één van de 4 kleuren begrepen. Ik vroeg me af of ik een forcing in « zou geven, want ik had een prachtige 7-kaart « met Aas, Heer, Boer, tien, negen en nog wat kleintjes, ªA singleton een 3-kaart © en 2 ¨. Gelukkig bood Cor tussen. Wie schetst mijn verbazing toen hij 2« bood. Een makkie: "Doublet!" Dat is in deze situatie bij ons straf. Als Yolanda zwak is, mag ze enkel passen. Met mijn sterke hand en het tussenbod van Cor, was ik er van overtuigd dat Yolanda zwak was. Bleek ze een semi forcing in de ª te hebben. Na het debacle van mijn eerste dubbel, durfde zij mijn doublet er niet in te laten zitten en bood 3ª. Dit bod belooft ± 8 speelslagen als ª troef is. Met het Aas van ª en 15 hoge kaartpunten mee, in « 4 of 5 zekere slagen zag ik een slem schitteren. Ik vroeg Yolanda met de 'Looier Slam Convention' naar het aantal rot-kleuren. Dit zijn kleuren waarin de tegenstanders gelijk 2 slagen kunnen oprapen. Zij bood 4ª één rot-kleur. Zonder na te denken veronderstelde ik dat het de «-kleur zou moeten zijn, want daarin had ik Aas-Heer. Stommerd die ik ben, dat kon helemaal niet. Ze kon geen « hebben! Cor zou zeker een 6-kaart « voor zijn tussenbod op 2-hoogte met enkel «V moeten hebben. Er kan dan afgetroefd worden en het is dan bij slem-onderzoek geen rot-kleur. IK TOCH NAAR SLEM! Azen gevraagd met 4SA. Bleek Yolanda één Aas te hebben. Zes ª geboden. Titiana en Cor raapten om te beginnen 3 ©-slagen op. De ª zaten ook scheef en ook in die kleur werd nog 'n slag verloren 3 down. Ik weet niet meer of het gedubbeld werd, maar ook dit spel was evident een nul. De wedstrijd was nog nauwelijks begonnen.

 

We waren snel klaar. Yolanda had bar-dienst en Titiana en Cor toonden mij hoe ze het eerste spel zouden afspelen als Yolanda wel met troef was teruggekomen. Ook dan werd het spel gemaakt. Ik moest diep door het stof en heb Yolanda later mijn verontschuldigen aangeboden. Ik moet nog heel veel leren in bridge. Wij werden uiteindelijk laatste met 39,06% terwijl Titiana Husslage en Corl Lof met 61,98% als eerste eindigden. In Portofino, het Italiaanse restaurant waar ik Yolanda bijna twee jaar geleden ten huwelijk vroeg, hebben we ons verdriet onder het genot van een prima maaltijd verdronken.


top

Maandag, 20 november 2017

Maandag 20 november 2017

Op weg naar Tai Chi belandde ik bijna in een file. Ik kon nog net de afslag naar Stad nemen, maar je belandt van de regen in de drup. Je moet dan om het Weerwater heen rijden. Dat bleek een mijl om zeven. Met al die werkzaamheden aan de snelweg Lelystad Almere Poort, is het ook moeilijk om je te orienteren. Natuurlijk reed ik fout en kwam aan toen de dames al aan de gang waren. Tai Chi wordt weinig door mannen beoeffend. Na afloop drinken we altijd thee. Ze hebben daar in Haven heerlijke eigen gebakken appeltaart. Daarom gelijk een punt genomen, want dan had ik gelijk geluncht. Ik doe al 20 jaar aan Tai Chi. Het helpt om je houding te verbeteren. Vroeger kon ik 's morgens nauwelijks uit bed komen van de pijn in mijn rug. Doordat ik veel en altijd uitgezakt op mijn stoel zat, werd die pijn steeds erger. Toevallig zag ik een klein artikel in de plaatselijke huis aan huis krant. Er werden lessen gegeven en 55+ ssers kregen korting. Ik ben direct gaan kijken en sindsdien doe ik het eens in de week. Binnen het jaar was ik mijn rugpijn kwijt.

 

Thuisgekomen het bed verschoond. Ook de tafelkleden in de was gedaan. Enkele hyacinten had ik buiten gezet om hun bloei te remmen. Ze waren te ver uitgelopen ten opzichte van de twee die ik er later had bijgekocht. Nu zijn ze allemaal uitgelopen en ik zet ze midden op het frisse tafelkleed onder de lamp. Ze zijn nog nat van de regen.

hyacintbollen

Het teiltje waarin ik de narsissen heb gestopt werd besproeid. Het zand oogde niet en dat heb ik met met mos uit het tuintje aan het oog onttrokken. De Hyacintbollen die ik in een laagje water in wijnglazen had gezet drijgden te verrotten. Ik heb ze toen op het mos gelegd ze zijn aan het wortel schieten en ik ben eigenlijk best trots op het resultaat. Deze bollen laten het eerste puntje groen zien amper zien. Ze zijn gemengd, wit blauw en roze door elkaar. Ik ben benieuwd hoe dat er straks als ze uitgekomen zijn, zal uitzien en of het de narcissen, die eronder verstopt zitten, lukt om door het mos heen te groeien.

teiltje met bollen op groen mas

Yolanda had aardappels in de vorm van wafels in de air-fryer klaargemaakt. Best lekker. Het pluksel van kalkoen dat ze erbij serveerde smaakte heel bijzonder. Twee nieuwe gerechten die ik voordien nooit geproefd had. Ik ben gelukkig geen boer, want wat die niet kent... en ik heb, speciaal bij die kalkoen mijn vingers afgelikt. Ook de aardappels, die gewoonlijk voor meer dan de helft over blijven, gingen nu allemaal op. Ze is toch wel een wonder die vrouw. Ze heeft wel héél veel kwaliteiten.

 

Saskia de Ruijter is weer niet op les gekomen. Yolanda kreeg van haar door dat ze er niet zou zijn. Ik ben benieuwd of ze nog ziek is. Vorige week is ze met griep vertrokken. De andere leerlingen hebben nog grote moeite met het toepassen van alle nieuwe conventies die ze net geleerd hebben. Daar maak ik me geen zorgen over, want dat moet altijd in de practijk geoefend worden. Het was een verhelderende avond. Ze moesten de systeemkaart leren lezen en begrijpen. Volgende week spelen ze voor het eerst op de club mee. Het zal een heis voor ze worden, maar het zijn leuke enthousiaste mensen een aanwinst voor de maandagavond. Heerlijk, volgende week mag ik zelf weer meespelen!


top

Dinsdag, 21 november 2017

Dinsdag 21 november 2017

Er staat een hele lijst van vragen in mijn computer. Marco is verzocht mij te helpen bij het oplossen daarvan. Om 11 uur was hij present. Mijn eerste vraag gold het afdrukken. Als ik systeemkaarten in Word afdruk, dan verschilt de afdruk vaak van het beeld dat op het scherm staat. Er loopt dan soms een groot gedeelte van het document van het papier af. Speciaal met teksten die verkleind zijn. Marco vertelde me dat die problemen inherent aan het schrijfprogramma van Word waren. Gelukkig ben ik nu, als zo'n probleem zich voordoet, in staat alsnog een goede afdruk te realiseren, maar dat is erg omslachtig. Daar blijkt niets aan te doen of ik moet de systeemkaarten (die betreft het) in een ander programma, bijvoorbeeld in Indesign maken.

 

We mochten het kleine zaaltje gebruiken. Als we in het kantoor zitten leiden we Map anders erg af. Ik leerde vanmorgen op "eenvoudige" wijze filmpjes in te korten en op YouTube te zetten.

Hopelijk lukt het me ook als het weer voor komt, maar ik heb mijn twijfels. Ik zou die techniek moeten oefenen, maar daar komt het natuurlijk niet van. Ik heb te veel te doen. Het filmpje betrof een interview dat Evert Vonk me afnam en dat nu in de blog die op de site staat bekeken kan worden.

Daarna hebben we de hele tijd gekloot om Looiernieuws op A6 formaat te krijgen. Ik wil zelf drukken. Ooit werden ze in een oplage van 3000 aan mensen in het hele land gestuurd. Later kwamen ze als bijlage bij het Bridgeblad. Dan werden er 80.000 gedrukt. Ik mis die gedrukte versie en wil, nu die mogelijkheid bestaat, zelf enkele boekjes maken. Daar zijn we bijna de hele tijd mee bezig geweest. Uiteindelijk is het Marco gelukt het A4 formaat in A6 te wijzigen en om met Adobe Acrobat een versie te maken waarbij je het papier aan 2 kanten kunt bedrukken. Het probleem was dat ik geen creditkaart bij me had, want die gebruik ik niet of nauwelijks. De gratis versie van Adobe-pro was verlopen. Gelukkig bleek je op de update weer een gratis proefabonnement voor 7 dagen te kunnen krijgen en daarmee is het gelukt. Marco moest het zonder mij doen, want iets over enen zat ik met Yolanda achter de bridgetafel.

 

Na de drive ging Yolanda naar huis terwijl ik probeerde Looiernieuws te printen. Dat viel nog niet mee. Ik maakte het veel moeilijker dan nodig was. Iedere keer printte ik dezelfde pagina op de achterzijde. Ui milieu en zuinigheidsoverwegingen wil ik de pagina's aan twee kanten bedrukken. Ook gaan de nietjes nauwelijks door 16 pagina's heen en met acht velletjes redden ze net. Voor het me eindelijk lukte had ik al 6 boekjes verkeerd afgedrukt. "Ons ben sunig,"dus zijn die tijdschriftjes toch geniet. Ze liggen ter inzage op de tafels van het café in het Zwanenmeer. Enkele goede exemplaren zijn voor Restaurant 'Place du Nord' Zij zijn op dinsdag echter gesloten en de komende twee dagen ben ik in Almere. Dat moet dus tot vrijdag wachten en dat is eigenlijk te laat.

 

Op robberbridge waren er geen nieuwe leerlingen. Yolanda werd opgeroepen om de tweede tafel vol te maken en hoewel ik geen kaart in handen kreeg, was het toch heel gezellig. Doordat het voor de beginners nog moeilijk is in te schatten tot welk niveau ze kunnen bieden, ben ik aan een relatief 'flink' verlies ontsnapt. Noch Anton noch ik kreeg een kaart in handen. Uiteindelijk dertig cent verloren. Liesbeth was de gelukkige. Zij mocht € 1,30 mee naar huis nemen. Het is de eerste keer dat ik van de beginners heb verloren.

 


top

Woensdag, 22 november 2017

Woensdag 22 november 2017

Er is een oplossing voor het rookverbod in café's! Het is iets wat rokers waarschijnlijk al jaren wisten, maar waar ik als niet-roker vandaag pas achter kwam. Roken is niet mijn ding, maar ik vind dat een overheid die miljarden aan deze groep verslaafden verdiend heeft met het rookverbod in cafés inbreuk op de vrijheid van handelen van mensen heeft gemaakt. Ik was daar dan ook altijd fel tegen, want het maakte voor mij de gezelligheid kapot. Vanmiddag voor het eerst weer eens een ouderwets gezellig gesprek gevoerd.

 

Vanmorgen met Arjan afgesproken. We moesten in de opslag het Sinterklaas kostuum, de kerstspullen en nog extra dingen voor de Veiling/Markt van zaterdag de 25ste opzoeken. Ik zag er als een berg tegenop, want ik wist dat die kerstversiering helemaal achterin was neergezet. De verhuizers hadden zó weinig ruimte dat de garage-opslag van voor tot achter dicht-gebouwd was. Gelukkig was er al een pad naar de achterkant geruimd, maar om daar te komen, dát het vereiste het nodige klim-werk. Arjan was in no time achterin en constateerde dat de dozen met kerstversiering helemaal onderop stonden. Het was een hele toer om de spullen er uit te krijgen, maar hoera het is gelukt. De verlichting zat er dacht ik echter niet bij. Weer overal zoeken, we vonden een snoer gekleurde lampjes, maar de drie snoeren met blauwe lichtjes waren niet te vinden. Nadat we letterlijk de hele opslag doorzocht hadden ging Arjan toch nog maar eens goed bij de reeds opgegraven en apart gezette versiering kijken. Daar vond hij gelukkig, na een uur gezocht te hebben, de plastic tas waarin hij de snoeren vorig jaar had opgeborgen. Dozen met leuke curiosa had ik ondertussen al in de auto gezet, Het Sinterklaas kostuum wist ik te liggen en we konden op huis aan om de spullen voor de Veiling/Markt uit te laden en daarna zette ik Arjan op de trein en ging boodschappen doen.

 

Naast de salades en maaltijden voor vandaag en morgen zag ik tal van aanbiedingen die voor onze sinterklaasviering van pas zouden komen. Daar lagen ook stroopwafels bij. Daar ben ik gek op en na het fruitontbijt vanmorgen vroeg had ik trek. Ik kon de verleiding dan ook niet weerstaan en kocht een pakje. Ik was de kassa nog niet gepasseerd of ik trok het open en stopte de eerste gulzig in mijn mond. De salade die ik als lunch zou eten kon ik om 4 uur wel nemen. Vier of vijf wafels maakte ik soldaat! Mijn lunch had ik wel gehad. Die aanbiedingen en met de komende sinterklaas en kerst in het vooruitzicht besloot ik om te kijken of ook Action iets van mijn gading aanbood. De eerste parkeerplaats was vol, bij de Kwantumhal vond ik nog net een plaatje. Er waren meer mensen die bij de Action een slag wilden slaan. rijen dik voor de kassa's. Ik liep langs alle onnutte spullen die er toch wel leuk uitzagen. Voor 79 cent kon je zelf een kerstkaart met glitters maken. Dat is voor een armlastige bridgeclub toch een origineel betaalbaar sinterklaascadeautje. Enige elektrische klokken vormden het tweede artikel dat me in verleiding bracht. € 3,95 voor een leuk klokje in een vierkant kastje met een nep opwind knopje er op. Kitsch van de bovenste plank, maar toch leuk om te zien. Ik kon maar niet besluiten. De massa's mensen die langs me heen schuifelden, het idee dat iedereen net als ik klokken genoeg had en de rijen voor de kassa, ik kon er opeens niet meer tegen, legde het fröbelwerk waarmee ik één van de deelnemers aan de Sinterklaas Drive had willen verrassen terug en vluchtte de winkel uit.

 

De Action in Almere is vlak bij mijn tweede stamkroeg 'Het Steegje' gelegen. Na al die stroopwafels en mijn eerste oliebol die ik in een gebakskraam tegenover de Action had geconsumeerd en die ik als 'finnishing toutch' voor mijn lunch beschouwede, had ik trek in thee.

Ik hoopte dat 'Het Steegje' open was, want ze hadden naar ik meende de openingstijden aangepast. Gelukkig zag ik mensen in de rookruimte zitten en kon ik binnen. De hele bar leeg! In arren moede ging ik toen ook dat rookhol maar binnen. Daar zaten Wim de barman, Louïtje de biljarter en een derde heer die ik me weliswaar vagelijk herinnerde ooit wel eens gezien te hebben, maar waarmee ik nog nooit een gesprek had gevoerd. Het was een rijzige man met grijze lokken en een vriendelijk lachend gezicht Cornelis genaamd. Ik stelde me voor en was gelijk verkocht. Een man naar mijn hart. Ik ging gelijk bij ze aan het piepkleine tafeltje zitten en bestelde een thee. Het ijs was snel gebroken, Cornelis bleek een zaak op de Rozengracht gehad te hebben en kwam vroeger wel eens in café de Looier op de hoek van de 1e Looiersdwarsstraat en de Looiersgracht. Daar stond Netty toen achter de bar. Laat ik nou net bij het parkeren Netty met twee van haar kleinkinderen tegen het lijf gelopen zijn. Cornelis had al snel door dat ik een oogje op hem had, speelde het spel voortreffelijk mee, maar toen ik voorstelde om dinsdagmiddag bij ons als Sinterklaas te fungeren en even met me mee te gaan om het kostuum te passen, haakte hij toch af.

Ik ervoer deze middag opnieuw die fantastische sfeer die er ooit jaren geleden in Café Almere Buiten hing. Ik weet het nu. In het rookhok moet je voor een gezellig gesprek zijn. Aan de bar zit iedereen tegenwoordig toch maar op zijn telefoontje te kijken. De oplossing voor het rookverbod: "Maak de rookhokken wat groter, richt ze gezellig in, neem personeel aan dat rookt en gebruik de bar enkel om in te schenken. Ik heb mijn plek gevonden.

 

's Middags na het cafébezoek de dozen uit de opslag uitgepakt, gefotografeerd en op Marktplaats gezet. Een prachtige 18e eeuwse houten Japanse Lakschaal, die jammer-genoeg een grote barst draagt en waarvan een splinter is afgebroken, vormt het 'pièce de résistance.'

 

Houten Japanse Lakwerk schaal

De verkoopsprijs was jaren geleden € 125,-. Op de markt van zaterdag vraag ik 65 en wordt hij niet verkocht, dan gaat hij om 16 uur met een startbedrag van € 1,- in veiling.

 

De salade bleek te karig om mijn honger te stillen, ook de garnalen kerrie bami werd in de magnetron opgewarmd en voor de TV helemaal opgegeten. Daarna Tai Chi, Café Lucky voor een thee en een rode port en daarna doodmoe naar huis en gelijk het bed in. Ik ben benieuwd wat die stroopwafels en bami met mijn gewicht hebben gedaan.


top

Donderdag, 23 november 2017

Donderdag 23 november 2017

Mijn elleboog is helemaal kapot-gekrabd. Het eczeem, altijd latent aanwezig, is weer uitgebroken. Ik maak me te druk. De stress over de Veiling-markt van zaterdag aanstaande heeft zich in enkele jeukende pukkeltjes vertaald. Ik kan er niet kan afblijven. De crème die de huidarts me jaren geleden voorschreef en waarvan er nog restje in de tube zit heb ik er gisteravond opgesmeerd, maar het mocht niet baten. Vanmorgen "Klosterfrau' geprobeerd. Dit is een soort hard talkpoeder. Ik vermoed dat er krijt in zit. Mijn zuster Ria adviseerde het ooit. Het was enkel in Duitsland te koop, maar sinds enkele jaren wordt het niet meer geproduceerd. Gelukkig heb ik een voorraadje ingeslagen. De datum 12-2010 kan de productie-datum niet zijn, want ik kocht het al eerder. Het werkt echter nog prima. Tegenwoordig wordt alles van een einddatum voorzien. Zelfs conserveringsmiddelen als suiker en zout. Ik vind dat erg. Een truck om onzekere mensen voedsel dat helemaal in orde is weg te laten gooien. Schande!

 

Mijn advertenties op Marktplaats werden gedeactiveerd. Ik had er mijn website adres in vermeld en dat mocht niet. Een beetje curieus, want bij de eerste advertentie kon ik voor € 9,- extra een website toevoegen. Dat heb ik toen betaald, maar die optie werd later niet meer gegeven. Ik heb nu het zakelijk telefoonnummer doorgegeven. Ik ben benieuwd of dat wel mag. Telefoontjes heb ik nog niet ontvangen. De betaling is wel geaccepteerd. Zouden ze de betaling van de advertenties die verwijderd zijn terug storten?

 

Ook problemen met de Persgroep en de Telegraaf. Mijn advertentie voor het Parool was naar sales support gestuurd en het moest een ander e-mail adres zijn. Hoewel ik op zich op tijd was, kreeg men het te laat door en kon er nu niet meer geplaatst worden. Maandag ging nog wel, maar dan is deze veiling-markt al geweest, dus dat heeft geen zin.

Ook bij de Telegraaf liep het niet soepel. Daar had ik iemand aan de lijn en toen hij met mijn advertentie aan de gang wilde gaan bleek ook ene Marijke mijn mail geopend te hebben. Door een fout van mij kwam de foto voor de advertentie die ik verstuurd had niet aan. Ik had een onvolledig e-mailadres gebruikt. Als je niet regelmatig adverteert en er verandert van alles dan krijg je zulke problemen.

 

Voor de rest een rustige dag achter de computer, orchideeën gedompeld en wat TV gekeken. Het kostuum van Sinterklaas gecontroleerd. De mijter, de baard, de ring en het grote boek missen. Niet vergeten om die morgen, als ik de extra dozen voor de markt uit de opslag haal, te zoeken. Hopelijk gaat daarmee niet teveel tijd verloren. Gelukkig heb ik een vaag idee waar de plastic zak, waarin die spullen zitten, zou moeten liggen. Vind ik de zak niet dan heb ik een probleem.


top

Vrijdag, 24 november 2017

Vrijdag 24 november 2017

De eerste 'Blind Date Drive' werd een fiasco. Deze feest-drive speelden we altijd op woensdagavond. Die club is gestopt en als je een andere dag prikt, moet je zo'n evenement kennelijk weer helemaal opnieuw opbouwen. De bedoeling ervan is extra mensen naar de club te lokken. Dat is volledig mislukt! Er waren er zelfs minder mensen dan gewoonlijk. Het charisma, dat de club ooit had, lijkt verdwenen. Er komen te weinig geroutineerde spelers. Dat speelt voor geoefende bridgers niet lekker. We hebben nog een lange weg te gaan, want het heeft tijd nodig eer mensen het spel enigszins onder de knie krijgen. De nieuwe leerlingen komen in januari van les. Het aantal deelnemers wordt dan groter. We gaan dan in 3 lijnen op kracht ingedeelde lijnen spelen. Incidentele deelnemers met ervaring kunnen we dan in de A-lijn plaatsen. Ze treffen dan onze beste spelers en misschien komen ze dan wel terug.

 

De start was rommelig. Het lag in de bedoeling de leerlingen een keer mee te laten spelen, zodat en Arjan en ik samen voor de bediening konden zorgen. Met dit kleine aantal deelnemers, was dat niet nodig. Yolanda, die op vrijdagmiddag gewoonlijk met Alie van der Linden bij de Groene Brug speelt, had haar partner aan Dirk Loor gekoppeld. Zij kon daardoor bij ons meespelen. Wij bleven echter over, of moesten een stilzittafel creëren. Een stilzittafel is voor niemand leuk, dus besloten we in eerste instantie niet mee te doen. Nadat de indeling gemaakt was en de mensen het eerste spel in handen hadden, bleek de Groene Brug ook een stilzittafel te hebben. Die stilzitters konden dan mooi bij ons invallen. Dat is een win-win situatie en daar moet je dan van profiteren. Er werd dus opnieuw ingedeeld. Het schema van 3 tafels werd in een schema van 4 tafels gewijzigd. Mensen starten daardoor op andere tafels en dat was redelijk chaotisch. Bovendien hadden Yolanda en ik niet aan de trekking deelgenomen. Wij zijn een vast koppel en dan ben je in het voordeel. Wij wonnen uiteindelijk dan ook met groot verschil. We lieten de hoofdprijs, een etentje ter waarde van € 75,- bij restaurant 'Place du Nord' aan paar 2, Anneke Smit en Gerda Brinkman. De poedelprijs, een cadeaubon ter waarde van € 20,- te besteden bij 'Place du Nord' werd door Jopie Blokziel en Peter Driessen gewonnen. Zij werden voorlaatste, maar waren al vertrokken. Die prijs kon daardoor nog niet overhandigd worden.

 

Voordat de wedstrijd begon had ik een afspraak met Marco. Mijn nieuwe computer moest worden geïnstalleerd en dat is iets waaraan ik mezelf liever niet waag. Alles zou via een opslagschijf zo overgezet kunnen worden, maar dat blijkt in de praktijk toch wat moeilijker dan men doet geloven. Er zijn allerlei problemen. Het afdrukken van Looiernieuws, waar nog wat storende fouten door Map waren gevonden en dat daarom opnieuw moest worden gedrukt, mislukte. De computer drukte eerst 4 pagina's van het boekje op één vel. Aangezien hij op A5 formaat was ingestelde, kreeg ik boekjes op A7 formaat ± 4 bij 7 cm. Die waren zó klein dat je ze nauwelijks kon lezen. Daarna geprobeerd 2 pagina's op A5 formaat te printen, toen klopte de volgorde plotseling niet meer. Pagina 3 had bijvoorbeeld pagina 8 als achterkant. Ik werd er tureluurs van. Aangezien ik geen trek had alle correcties opnieuw in te voeren, probeerde ik de verbeterde PDF, met een mailtje, naar mijn oude computer te sturen. De provider werd niet gevonden en ik kon vanaf de nieuwe computer niet mailen. Marco gebeld en hem verteld over de problemen. Hij instrueerde me per telefoon, maar dat lukte evenmin. De dropbox geprobeerd, dat werkte ook niet. Uiteindelijk adviseerde hij me die PDF op de site van de Looier te zetten. Hij heeft hem toen van internet geplukt en met zijn e-mail account naar mijn oude computer gestuurd. We waren een half uur verder, maar het is hem uiteindelijk toch gelukt. Het is zo'n slimme jongen die Marco. Hij is me ooit door Wil van Gerwen aangeraden en ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor.

 

Toen er enkele boekjes geprint waren was het te laat voor Yolanda om mee te gaan eten. De eerste mensen voor de Bingo, die een zaal in het Zwanenmeer gehuurd hadden waren er al en ze kon Dirk Loor niet alleen achter de bar laten staan. De folders waren voor restaurant 'Place du Nord' bestemd. Zij hadden me beloofd dat ik er wat kon neerleggen en zo'n kans moet je met beide handen aangrijpen. Ik wilde daar echter niet alleen eten, hoewel dat waarschijnlijk best gezellig is, want de meiden die in de bediening werken zijn heel spraakzaam en erg onderhoudend. Ik besloot een frietje bij Lucky te gaan eten.

 

Ik kom nu op een moeilijk punt, want ik ontmoette daar een man. Hij is precies mijn type, een sportman, stoer, wat aan de mollige kant, een echte macho. Wie weet wordt het wat. Hij heeft al twee huwelijken achter de rug, durft geen 3e relatie aan, want die vrouwen hebben hem al te veel geld gekost. Mocht er iets uit voortvloeien, dan zou hij het denk ik niet prettig vinden als hij dan met naam en toenaam in mijn blog zou verschijnen. Ik noem hem daarom Jan. Jan kwam binnen, herkende me van een vorig gesprek en vroeg zich af of ik me hem herinnerde. Natuurlijk herinnerde ik me hem. Hij had me toen zijn telefoonnummer gegeven, maar ik bel niet graag. Dat vind ik zo'n inbreuk maken op iemands vertrouwen, want mijn doel is gewoonlijk het bed. Ik heb zijn nummer dus nooit gebeld en wist zelfs niet of ik het nog zou kunnen vinden. Hij gaf het me opnieuw en dat is voor mij een indicatie dat hij misschien ook wat wil. Het nummer is nu opgeslagen zodat ik het zeker niet kan verliezen. We hadden weer een heel fijn gesprek. Hij voelde er zelfs wel voor om in Italië in het hotel te komen werken. Mijn hart sloeg bijna over zo spannend was dat idee alleen al. Ik denk dat ik de stoute schoenen aantrek en hem zondagavond bel. Jan, 'Her I come!'


top

Zaterdag, 25 november 2017

Zaterdag 25 november 2017

Om tien over zes uit de veren. Vroeg genoeg zou je zeggen. Om 8 uur wilde ik in het Zwanenmeer zijn om de veiling-markt in te richten, maar je blijkt altijd meer tijd nodig te hebben dan je denkt. Nu was het de mijter. Niet te vinden. Aan zo'n incompleet Sinterklaaskostuum heb je niks. Misschien nog eens teruggaan om te zoeken, maar waar?

 

Het inrichten van zo'n veilingmarkt is enig, maar kost verschrikkelijk veel tijd. Ik hoopte dat Arjan om 9 uur zou komen, maar die was pas om half tien besteld. Ik was nauwelijks klaar met de tafels klaarzetten toen hij arriveerde. Het ultieme dieptepunt van de eerste veiling-markt werd gelukkig niet geëvenaard. Er zijn klanten gekomen en we hebben zelfs voor bijna € 400,- verkocht! Om in te richten hadden we genoeg tijd, want de eerste klanten kwamen pas tegen half twee. We waren net klaar met uitstallen.

sierborden, wandborden en sauskommen  Carnavals kleding

Links Aardewerken sierborden en sauskommen en rechts een carnavalskostuum uit 1875 met goudbrokaat

massief zilveren bestek Asterix, Suske en Wiske, en andere, stripboeken

Compleet 6-persoons massiefzilveren bestek                        Suske & Wiske, Asterix en andere stripboeken

 

De eerste bezoekers waren Elisabeth Hanga & John van der Does. Zij volgen de bridgelessen die Arjan de Jong op vrijdagmiddag geeft. Ze hadden in 'Looiernieuws' over ons nieuwe initiatief gelezen en wilden dit steunen. We hebben gelijk een kaartje met ze gelegd.

bridge spelen op de markt

We werden al snel gestoord door bezoekers die de advertentie in de Telegraaf hadden gelezen. Ze hebben toen met Arjan nog even verder gespeeld, maar uiteindelijk heeft John zich door enkele kruizen laten verleiden. Die crucifixen hebben nu een plaatsje in zijn collectie.

  

De markt trok dit keer dus wel enige belangstelling. Het hield niet over en alle klanten waren al voor vieren weg. Er was niemand voor de veiling komen opdagen. We hebben toen als een haas de deur gesloten, want om artikelen, die we voor de veiling bestemd hadden en met een startbedrag van € 1,- zouden beginnen, voor die ene Euro aan die ene enkele bezoeker weg te schijten leek ons wat overdreven. Evert en Monica kwamen wat later. Zij waren speciaal gekomen om te filmen en moesten opbellen om binnen te komen. Zij hebben in arren moede toen maar een interview afgenomen.

 

Om kwart voor acht was alles weer ingepakt en opgeruimd. Yolanda en ik zijn toen op het Purmerplein bij 'Place du Nord' gaan eten. Er was gelukkig net nog één tafeltje vrij. Een paar oesters met een glaasje Cava vooraf. Yolanda nam ribeye en ik een hertenbiefstuk als hoofdgerecht. Heerlijk! We waren beiden een voldaan gevoel over deze dag. Yolanda had alle koelkasten plus de vrieskist ontdooid en schoongemaakt, terwijl ik verschillende klanten had bediend en heel content was, omdat er slechts één bezoeker was binnen geweest die zonder iets te kopen de deur is uitgegaan.

 

Na het eten met Yolanda, wat heel gezellig was, terug naar Almere. Even langs Café Lucky. Jos zat een beetje apart aan de bar. Hij drinkt zijn biertje, maar kan, nadat zijn vrouw overleden is, z'n draai niet vinden. Hij was kennelijk blij dat ik binnenkwam, want hij nam de thee die ik bestelde gelijk voor zijn rekening. We dollen. Ik probeer hem te versieren en hij blijft maar zeggen dat het niks voor hem is. Toch verraste hij me door me te vragen om samen ergens te gaan eten. We hebben voor donderdag in New Town afgesproken. Het kan niet op, binnen één week twee afspraken. Jan bel ik morgen en met Jos ga ik eten. Best spannend.


top

Zondag, 26 november 2017

Zondag 26 november 2017

Vandaag de grote dag: "Ik ga Jan bellen." Eerst in bad, de Champagne Drive spelen en ergens wat met Yolanda eten. Tot mijn grote verwondering werd ik om half negen gebeld. Wie belt er op zondagmorgen nou zo vroeg? Je vraagt je gelijk af of er iets gebeurd is. Gelukkig was dat niet het geval. Ene Eva belde. Zij wilde bridgeles. Zoiets komt kennelijk op als poepen en ja ook ik ben impulsief en als ik een idee heb wil ik gelijk uitsluitsel. Met dat telefoontje had ik dus geen enkel probleem, want ik was toch al een paar uur wakker. Eva komt dinsdagavond de cursus "Leer Bridgen in 10 Minuten" volgen. Ik ben benieuwd of ze daadwerkelijk komt.

 

De bridgezaal was ijskoud. Zestien graden. Er zijn constant problemen met die tijdklokken, maar de radiatoren worden ook enkel aan de bovenkant wat lauwwarm dus er is meer aan de hand met die verwarming van het Zwanenmeer. De monteur is er al verschillende keren bij geweest, hij doet het dan weer even en daarna opnieuw problemen. Zoiets is geen goed begin van de middag. Dan loopt ook het bridgen niet lekker. We hadden bovendien een stilzittafel. Gelukkig kwam de verwarming heel langzaam op gang, maar warmer dan 18 graden is het niet geworden. Als Yolanda loopt te stressen, want zij voelt zich verantwoordelijk, is ze niet geconcentreerd. Ik maak altijd een aantal fouten en zij had ook nog eens tevoren de goden verzocht met haar opmerking dat ze die fles Moët & Chandon nu toch echt zou consumeren. We hadden hem al 2 keer gewonnen, maar hebben nog zo veel drank thuis dat we hem aan de club hebben gelaten.

 

Sinds kort kan ik appen. Hoewel ik er nog steeds moeite mee heb en het bijna nooit doe, komt er soms een berichtje binnen. Die storende geluidjes van telefoons vind ik vreselijk. Die staan uit. Er was gisteren dus een app van Jan binnengekomen. Die laat er geen gras over groeien. Ik gelijk terug geappt dat ik hem hoopte vanavond na het eten te zien. Hij appte terug dat hij bij met zijn dochter bij zijn ex zat en me later zou bellen. Vol verwachting klopt mijn hart. is het heerlijk avondje gekomen?

 

Yolanda en ik konden geen gat in een pakje boter slaan en eindigden samen met Ans Cousijnen en Jan Jager op een gedeelde 3e 4e plaats. We scoorden ruim 10% minder dan Gerda Homma, Alie van der Linden, John Tielbaard en Peter Limbach die gezamenlijk met 64,58% op de eerste plaats eindigden. Voor hen werd "onze" fles nu uitgeschonken. Peter moet, in verband met de oppas voor zijn vrouw, altijd gelijk weg. Er was dus drank genoeg en wij mochten gelukkig een glaasje meedrinken.

 

De Roezemoes was nog open. Yolanda wilde een snelle hap in de buurt, want ze had het voor vandaag wel gehad. Ze verwachtte Roezemoes gesloten te vinden, maar ze sluiten op zondag om 7 uur en een paar sliptongetjes konden er nog net voordien door. Daarna op naar Almere. Jan moest nog steeds oppassen en was nog in het huis van zijn vrouw. Ik ging dus maar naar Lucky en appte dat. Na twee thee had ik geen rust meer. Ik hoorde niks, de bloggen van vrijdag en zaterdag had ik nog niet geschreven, dus rekende ik af en du moment dat ik de deur uitstapte kwam Jan binnen. Ik was gelijk verkocht en nam dus nog maar een drankje. Jan was niet in stemming voor een goed gesprek voor de open haard. De ontmoeting met zijn ex had hem van slag gebracht en ik ging uiteindelijk alleen op huis aan. Ik voelde me echter zó naar, dat ik besloot mijn geluk nog even in het Steegje te beproeven. Daar was het een lawaai dat ik de neiging kreeg nog voordat ik binnenging om te draaien en alsnog naar huis te gaan. Ik vermande me, ging toch binnen en toen viel het gelukkig wel mee. Het was heel druk en iedereen had plezier. Lucas de schipper zat er met een vriend die ook op een boot woont en naast hem ligt. Tot een gesprek kwam het niet echt en toen uiteindelijk toch alleen naar huis gegaan.


top

Maandag, 27 november 2017

Maandag 27 november 2017

Ik was wat laat voor Tai Chi, maar Margje onze lerares viert haar verjaardag en trakteert op appeltaart. Ik kan dan niet wegblijven ook al zou ik liever werken, want ik begin achterop te raken. Na Tai Chi eerst bij daglicht nog eens in het pakhuis naar die mijter gezocht. Niet te vinden. Toen naar het graf van Wim. Yolanda had van de dominee, die zondags een zaal bij haar huurt, twee witte cyclamen gekregen. Zij heeft geen groene vingers en gaf ze aan mij. Ik stelde voor ze bij het graf van Wim, mijn in 2012 overleden echtgenoot, te planten. Yolanda speelde tot zijn verscheiden wekelijks op woensdagavond met Wim. Zij vond dat een uitstekend idee, dus ik met de prille cyclamen in de stromende regen naar de Nieuwe Ooster waar Wim begraven is.

 

Het graf zag er vreselijk verwaarloosd uit. De glazen plaat was bedekt met natte bladeren en daaronder zat aangekoekt vuil. Het was een hele toer om er iets zicht in te brengen. Uiteindelijk kon ik de foto die op de glasplaat gekit is met de middelen die ik bij me had schoon krijgen. De rest moet ik een andere keer onder handen nemen. Ook alle bladeren die zich rondom het graf verzameld hebben moeten dan opgeharkt worden anders verstikken die het gras. Er wacht me ook daar nog een taak.

 

Bij het Zwanenmeer de formulieren waarop de scores en het biedverloop tijdens Looier Cash genoteerd worden geprint. Goddank lukte dat zonder problemen. Ook robberbridge score-blocks geproduceerd. Als Eva morgen komt is het leuk haar naast het lesboek ook z'n fris ogend score-blockje te geven. Tussen het puin dat ik bij het opruimen van mijn bureau aantrof zat ook een kassabon van een tankstation met een adres, telefoonnummer en e-mail adres. Er was bovendien geschreven dat er € 10,- betaald was. Die € 10,- had ene Rob Muijs me bij 'Place du Nord' gegeven. Hij had de cursus'Leer Bridgen in 10 Minuten' toen ik er over vertelde gelijk betaald, maar ik heb hem daarna nog niet op dinsdagavond gezien. Het vermelde telefoonnummer gebeld, maar Rob was nu niet bereikbaar. Later belde hij terug. Morgen zou hij beslist komen. Als het waar is, heb ik morgen twee nieuwe cursisten. Dat zou mooi zijn.

 

Ik weet niet hoe het komt, maar het begin van onze bridge sessies is in het Zwanenmeer lijkt altijd chaotisch. Ook nu weer. We waren met 23 man. Eén iemand moest dus opgebeld worden en één man (Bernard Stegeman) stond vast in een file. De B lijn begon daardoor een half uur te laat. Vroeger kwam Christina Oei altijd vanuit Dronten. Zij speelt graag bij ons en bood zich altijd als 'callgirl' aan. Als we van haar diensten gebruik maken, krijgt zij een onkostenvergoeding van € 10,-. Zij heeft dan een leuke bridge-middag en krijgt nog geld toe. Wij zijn heel gelukkig met haar. We hoeven dan niemand op te roepen, want daar is altijd enige tijd mee gemoeid. De eerste keren dat ze naar Noord kwam, hadden wij haar niet nodig en moest zij zonder kaarten te hebben aangeraakt naar Dronten terug. Sindsdien is ze niet meer geweest. Ik moet eens kijken of er een oplossing te bedenken is en zal Christina eens bellen. Vooral de dinsdagmiddag heeft grote behoefte aan versterking en aan Christina heb je, als ze de spellen tenminste niet naar zich toetrekt een heel goeie partner.

 

Voor een toernooi waarmee zoveel geld te verdienen valt, mag je wel een aantal spellen spelen. Toen we nog in het centrum redden we de 28 spellen gewoonlijk precies op tijd. In Noord speelden 4 leerlingen voor de eerste keer mee, daar zijn ook de mogelijkheden die het openbaar vervoer biedt beperkter en als je dan in één van de lijnen ook nog eens ruim een half uur op twee spelers moet wachten voordat je kunt beginnen, dan breekt zogezegd 'de pleuris uit.' Ik kan daarom niet zeggen dat deze Looier Cash als van een leien dakje verliep. Tegen elven startte de rebellie. Donell had problemen met haar vervoer. Zij moest tijdig de bus halen, anders kwam ze niet thuis.

 

Het leuke van de individuele bridgeclub van maandagavond is, dat je gewoonlijk alle spelers die in je lijn spelen als tegenspeler en als partner ontmoet. Als de laatste ronde gecancelled zou worden, zou je één speler niet als partner krijgen. Als dat een goede speler is, ben je in het nadeel. Dat is voor elke wedstrijd oneerlijk, maar als er veel geld op het spel staat is dat helemaal frustrerend. Daarom was er me veel aan gelegen om alle 28 spellen te laten spelen en ik bood Donell aan haar persoonlijk met mijn auto naar huis te brengen. Dat kon de muiterij de kop niet indrukken. De laatste ronde werd niet gepeeld.

 

De leerlingen deden het fantastisch! Zij speelden 20 van de 28 spellen. Gewoonlijk halen leerlingen, de eerste keer dat ze op de club spelen, nauwelijks 12 spellen. Ze zijn goed deze vier die de Looier cursus hebben gevolgd. Saskia was er weer niet bij. Ik ben bang dat ze er de brui aan heeft gegeven. Ze heeft nu twee lessen en deze eerste speelavond gemist. Ik zal ook haar morgen bellen.


top

Dinsdag, 28 november 2017

Dinsdag 28 november 2017

Ik kon niet in slaap komen. Zelfs een puzzel uit de bridge-kalender, waarbij m'n ogen gewoonlijk al na één minuut ingespannen denken toevallen, hielp me niet. Ik hoorde het staand horloge zelfs nog 3 uur slaan. Ik meende ook de slag van 4 uur nog te horen, maar toen ik op de klok keek bleek het net zeven uur geslagen te hebben. Ondanks alle ergernis van gisteravond gelukkig toch nog enkele uren slaap gevat. In bad gelegen hoorde ik de wekker op de telefoon van Yolanda afgaan. Geen idee dat zij zo vroeg zou opstaan. Er komt dinsdags rond 10 uur een groepje koffiedrinkers in het Zwanenmeer en zij ontvangt die. Half acht is dan wel erg vroeg. Hier klopte iets niet. Het bleek dat dit in haar telefoon geprogrammeerd was en dat ze het er niet uit kon krijgen. Niet handig voor iemand die veel slaap nodig heeft.

 

Marco komt om 11 uur om het e-mail programma ook op de nieuwe computer te laten werken. Hij ontdekte dat ik voor 2 services betaalde en dat er één, die niet gebruikt werd kennelijk niet was opgezegd. Met veel moeite en heel veel puzzelen is het gelukt alle adressen ook op de nieuwe computer te laten werken. Wat is dat ingewikkeld. Daar kom je als leek niet uit. Alles doet het nu. Om één uur kwam Arjan vertellen dat we twee spelers tekort kwamen. Ina van Splunteren en Miri Knoors zijn ingevallen. Miri speelde met Toos IJsberg. Zij werden eerste. Yolanda en ik scoorden net als Arjan en Ina precies 50%. De verwarming in de "Looierzaal" deed het weer niet en we hebben in de bar gespeeld. Er zijn in het Zwanenmeer gelukkig alternatieve mogelijkheden.

 

Saskia gebeld en gevraagd of ze nog steeds ziek was en of ze daarom gisteravond verstek liet gaan. Ze bleek na haar ziekte op vakantie te zijn geweest. Ze pakt bridge in januari weer op. Het zal mij benieuwen. Toen ik Saskia belde zag ik dat Jan maandag geappt had. Hij zoekt toch contact. Ik ben dan gelijk in, appte terug en zette ik het geluid van de app aan. Ik heb er een hekel aan om tijdens het schrijven gestoord te worden. Appjes van Jan wil ik echter niet missen. Ik ben heel nieuwsgierig of hier iets uit zal komen, maar was verrast hoe zo'n berichtenstroom zich dan ontwikkelt, want dit is de eerste keer dat ik met iemand op deze manier een soort van conversatie voer. Het bericht van maandag:

"Hi man hoe gaat ie?" Mijn antwoord van dinsdag:

"Druk! Ik ben in Amsterdam. Vanavond tegen 12 uur hoop ik in Lucky te zijn."

"Ah, okay. Beter druk dan niets te doen."

"Helemaal mee eens, maar het kan ook wel eens wat veel worden."

"Dat begrijp ik wel, maar dan moet je het uit handen geven zodat je jezelf wat ontlast. We zijn tenslotte mensen, we kunnen niet alles alleen, hahaha."

"Daarom vind ik het ook zo leuk jou ontmoet te hebben dan kunnen we het samen doen."

"Hahah ja dat is mooi. Kan ik wat verdienen dan? Dat zou wel welkom zijn."  

"Geen idee waar jij aan denkt."

"Ik wil weer werken, maar ik weet op dit moment nog niet wat ik ga doen. Heb verschillende mogelijkheden, dus kijk ik rustig de kat uit de boom."

"Oke."

"Zie je wel in Lucky dan."

"Oke."

 

Eva, die me zondagmorgen zo vroeg had opgebeld, was het lesboek al aan het lezen toen ik om kwart voor zeven arriveerde. We hebben tot 7 uur op Rob Muijs gewacht, maar hij belde af. Zijn cursus zou hij op een andere dinsdag nemen. Wonder boven wonder deed de verwarming het nu weer wel. Er werd door de monteur een nieuwe pomp van € 1.400,- geadviseerd. Die oude werkte niet goed meer. Het is dan curieus dat zo'n radiator het ene moment bloedheet wordt en het andere moment niet aan de gang te krijgen is en steenkoud blijft. Ik denk dat het dan toch iets met de programmering van de thermostaat te maken heeft. Het zijn tegenwoordig allemaal van die ingewikkelde kastjes die er vanuit gaan dat je een geregeld leven leidt en altijd op hetzelfde moment van de verwarming wilt genieten. Vreselijk onhandig. Yolanda kwam nog even langs om Piet, die de verwarmingsmonteur gesproken had, te vragen wat hij van een dure nieuwe pomp dacht. Ze kwam ook even bij ons langs, zag dat we niemand nodig hadden en vertrok.

 

Eva was na even in het lesboek gelezen te hebben overtuigd. Zij werd gelijk lid en betaalde het cursusgeld van € 50,-. We begonnen gelijk want Anton was ook lekker vroeg. We spreiden de kaarten op tafel om het lot te laten bepalen wie er met wie zou beginnen, vertelde Eva wat de bedoeling was en speelden onze eerste robber. Eva pikte het gelijk op. Ze is vergeleken met ons nog jong, vertelde dat ze plotseling wakker werd en 38 was en dat ze eigenlijk een jaar of 10 kwijt was. Curieus. Er lijkt iets met haar aan de hand, maar ik weet niet wat het is. Zij draagt zo'n hoofddoekje, dat je ook wel bij mensen die een chemokuur ondergaan ziet. Ze is ook erg nerveus, zit constant aan haar neus en zegt rust te zoeken. Nou die heeft ze bij ons op de club gevonden, want met slechts twee tafeltjes is het niet al te druk. Om acht uur pakte Eva de telefoon en belde haar vriend en vroeg of die haar wilde komen ophalen. We hadden net één robber gespeeld.

 

Yolanda, in de veronderstelling dat er niemand nodig was, had een was gedraaid en lag net in een geurig bad toen ze gebeld werd. Of ze alsnog kon invallen, want nu Eva van plan was weg te gaan kwamen we één speler tekort. De schat kwam gelijk. We speelden precies 3 robbers. Iedereen speelde dus met elkaar. Dat was mooi enkel Anton had € 1,40 verloren. De anderen wonnen of 40, of 50 cent. Na de derde robber stopten we. Het was ondertussen half elf en ik popelde om naar Lucky te gaan. Daar kwam ik tegen half twaalf aan en appte Jan dat ik er zat. Wat een teleurstellend antwoord kwam er: "Hoi, ik ben net klaar met schilderen in mijn nieuwe woning. Het is al laat, wellicht een andere keer als je het niet erg vindt."

 

Natuurlijk vind ik het erg. Hier had ik de hele dag naartoe geleefd een spannende, onvoorspelbare avond. Een glaasje voor de open haard, wat rustige muziek, een gesprek en dan die spanning of er misschien iets meer zou gebeuren. Even later kwam er nog een berichtje van hem:

"Ben moe, heb ook nog getraind vanavond, ik ben kapot!" Om mijn teleurstelling te verbergen en me groot te houden appte ik:

"Geen probleem."

"Dank je, graag andere keer." "Spreek je gauw."

"Oke"

Die sportlui ook altijd met hun oefeningen, maak plezier, daar gaat ook veel energie in zitten en daarvan geniet je tenminste. Maar ja, een getraind lijf heeft ook wel wat.


top

Woensdag, 29 november 2017

Woensdag 28 november 2017

Gisteravond is toch nog in een gulzig consumeren van reeds weken opgekropte seksuele verlangens en frustraties geëindigd. Op weg naar de auto ontmoete ik een vriend waarmee ik al vaker de liefde had bedreven. Hij is in een knipperlicht-relatie verwikkeld. Daardoor kunnen we niet vaak bij elkaar zijn, maar nu was hij er op het juiste moment en op de juiste plaats. Hij is met me mee naar huis gereden. Het glas voor de open haard werd gedronken, de gordijnen gesloten en we gaven ons over aan een vurig liefdesspel dat al spoedig in een climax eindigde. Het nagenieten, toen de ontlading voorbij en alle seksuele honger gestild was, duurde niet lang. Hij kon niet blijven en ik heb hem thuisgebracht. Vanmorgen woog ik 74,7 kg. Ik moet aan de salades.

 

Om niet buiten de deur te gaan zocht ik echter naar eten wat ik nog in huis had. Het fruitontbijt vormde geen probleem, maar een salade voor de lunch had ik niet in huis. Er resteerden wel twee stroopwafels. Ik heb wel vaker een stroopwafellunch genomen, maar dan waren het er meestal 3 en die waren ook groter en werden door koekjes en thee vergezeld. Twee stroopwafels is dus wat karig. Zoiets werkt vooral psychologisch. Je blijft dan aan eten denken. Toch heb ik het nog tot 4 uur volgehouden. Achter de computer gezeten kreeg ik toen zo'n trek dat ik 'n ijsje nam. Dat werd lekker voor de TV opgegeten. Ik had Tootsie opgenomen een heerlijke film die ik al eens in de bioscoop en later, ook op TV gezien had. Dustin Hoffman is zo goed dat ik die film wel voor een derde keer wilde zien. Ik heb genoten. Als je eenmaal voor de TV zit ben je verloren. Alles boeit me het nieuws, De Wereld Draait Door, ik wil blijven kijken terwijl er nog Sinterklaas cadeautjes ingepakt, teksten geschreven en spellen van maandagavond op fouten gecontroleerd moeten worden. Morgen is er weer een dag!

 

Na het 8 uur Journaal twijfelde ik. De ijsjes waren verteerd en ik besloot niet naar Tai Chi, maar naar Albert Heijn te gaan. Salades en fruit voor morgen inslaan en daarna naar mijn stamkroeg voor patat met. Toen ik naar Lucky reed passeerde ik New Town en plotseling herinnerde ik me dat Jos en ik daar morgenavond hadden afgesproken. Die 'salade' voor morgenavond, dat overigens een grote gourmet-schotel geworden was, moest dus vandaag gegeten worden. Ik keerde de auto en reed terug naar huis. Daar vond ik onder in de kast enkele gourmetstelletjes. Ook twee pannetjes werden opgedoken. Boter had ik nog en bijna alle vlees, wat natuurlijk veel te veel was, gebraden en opgegeten. Twee pilsjes erbij en ik kon er weer tot morgen tegen. Morgenochtend hoop ik iets minder dan de 74,7kg die de weegschaal vanmorgen aanwees te wegen, want als ik bij New Town eet, kom ik gegarandeerd een kilo aan. 75kg, daar mag ik niet overheen, anders moet ik rigoureuze maatregelen nemen. Een alcohol stop, een enkel salade dag, of een andere manier om het gewicht weer onder de gewenste maat te krijgen. Eigenlijk was ik al bij 74 als maximumgewicht aangeland. Mijn ultieme streven is 68 met een mogelijke uitloop naar 70 als er feestdagen zijn of er andere gelegenheden voorbij komen waarbij de maaltijd een onderdeel van het plezier vormt. Morgen oppassen dat ik matig ben. Dat hangt ook van Jos af. Als hij een voorgerecht wil, blijf ik niet achter. Ik ben een groot lief hebber van kroepoek. Misschien hij ook en als we dan samen één portie en een hoofdgerecht nemen...


top

Donderdag, 30 november 2017

Donderdag 30 november 2017

Het sputterende geluid van de scheet, die ik liet toen ik stond te plassen, voorspelde niet veel goeds. Ik ging gelijk op het toilet zitten en veegde mijn bibs af. Brandschoon! Ik had me voor niets zorgen gemaakt, maar sinds die 'Durchfall' 'n week geleden neem ik geen risico's. De weegschaal was lief. Hij oordeelde dat ik 74,5kg woog. Twee ons afgevallen ondanks de grote vleesmaaltijd van gisteren. Er zijn nog enkele plakjes ossenworst en kleine voorgebakken worstjes over. De worstjes moesten eerst afkoelen en daarna ben ik ze vergeten. Nu liggen ze koud, maar ik vraag me af of dat voor darmproblemen zal gaan zorgen. Ik ben van plan ze zaterdag te gaan eten. Vandaag moet ik me inhouden en me tot fruit en sla beperken, want anders kan ik straks met Jos niet los gaan en dan komt ook vrijdag nog. Vrijdag, als ik met Yolanda uit eten ga, is sowieso een moeilijke dag wat eten betreft. Gewoonlijk kom ik aan, want Yolanda eet slechts muizenporties. Ik vind het zonde om die resten goed lekker voedsel in de afval-ton te laten eindigen en bied mezelf dan als vuilnisvat aan. Dat is funest voor mijn met veel zorg onder controle gebracht gewicht.

 

Ik heb een blauwtje gelopen! Daarover later want het werd een heel eigenaardige dag.

 

Bergen werk liggen te wachten en ik ga een sok stoppen. Ik heb een paar prachtige wollen sportkousen, eigenlijk zijn het van die sjieke lange sokken. In één daarvan zat een klein gaatje in de teen. Dat kwam doordat de nagel van mijn grote teen te lang en te scherp was, want de hiel en voetzool, plekken die gewoonlijk het eerst slijten zijn nog intact. Ik besloot het gat te stoppen. In mijn naaidoos vond ik een sokken-stop-hulp. Dat apparaat had ik nog nooit uitgeprobeerd en ik was erg nieuwsgierig naar de werking. Dat uit te vogelen viel niet mee. Er zat er een uitgebreide gebruiksaanwijzing bij, maar in de praktijk blijken mijn ideeën over boven en onder anders dan die van de opstellers der tekst. Het ging helemaal mis, maar na ruim anderhalf uur wist ik hoe het moest en kon het gat gedicht worden.

Sokken stoppen  sok met gat sok met stop

Nu de sok gestopt was ergerde ik me dusdanig aan de zooi die ik van mijn uitpuilende naaidozen heb gemaakt dat ik besloot die op te ruimen. Ik ben dan een Pietje Precies. Alle spelden in het spelden doosje, de knopen in de knopendoos enz. Ik kan niets weggooien. Als je tekorten hebt gekend, heb je daar moeite mee. Alle restjes garen, bandjes, veters, veiligheidsspelden oude gespjes en weet ik wat voor rommel, die ik hoogst waarschijnlijk nooit zal gebruiken, worden bewaard. De grote naaidoos puilde uit en dan te bedenken dat ik ook nog een groot koekblik met naaigerei heb gevuld.

 

Tijdens het opruimen kwam er een app van Jan binnen.

"Hoi, hoe gaat het?"

"Goed, ik ben de rotzooi thuis aan het opruimen."

"Dat zijn van die vervelende klusjes lijkt me, maar moeten gebeuren."

"Zeker weten"

"Ik ben aan het kijken naar werk. Moet even wat doen na zo'n lange tijd, wil weer gaan werken, ben weer gaan sporten en ga volgende week weer boksen. Live go's on."

"Ik dacht dat er verschillende baantjes op je wachtten."

"Ja, maar ik wil even in de buurt van mijn dochter blijven. Alleen even 2 maandjes wat anders doen om de kosten te dekken. Als alles in harmonie is ga ik in Duitsland in Hamburg werken, maar moet eerst alles met mijn ex in goede banen leiden. Ik wil zicht op mijn dochter houden, vertrouw de moeder niet."

"Ja dan moet je hier iets zoeken."

"Ja doe ik nu hier in de buurt, heb mijn CV net klaar, die gaat straks on line en dan netwerken. Ach ik vind wel wat. Ik pak nu even alles aan."

"Je zou bij mij de vloer kunnen dweilen."

"Betaal je me dan voor het klussen? Hahhah."

"Ja, als ik een werkster vraag betaal ik toch ook € 15,- per uur."

"Oké, dat is niet slecht, dan wil ik het wel doen."

"Ik heb dat nu nodig. Kun je naar me toe komen, of moet ik je komen ophalen?"

"Haal me maar op dan."

Nu is Jan dus voor het eerst bij me over de vloer geweest, Heeft gestofzuigd, gedweild en geveegd. Ik kon met mijn naaidoos verder en als Jos vanavond na het diner nog een afzakkertje bij me zou komen drinken is het huis in ieder geval schoon.

 

Die afspraak met Jos werd een probleem. Ik had geen telefoonnummer! Vergeten te vragen. Op internet gezocht en een vast nummer gevonden, maar dat werd niet opgenomen. Omdat ik geen mobiel nummer vond, kon ik ook niet controleren of ik hem eerst zou bellen, of dat we elkaar bij New Town zouden ontmoeten. Ik besloot eerst bij het gevonden adres langs te gaan, dan naar Lucky, want dat is ook zijn stamkroeg en mocht hij daar niet zijn, gewoon naar New Town en daar een maaltijd bestellen. Als hij zou komen, of er misschien al zou zitten, dan was alles toch nog goed gekomen.

 

Naar het restaurant hoefde ik niet, want ik trof hem in de bar. Hij had vanaf half acht gewerkt en was doodmoe. Van een afspraak herinnerde hij zich niets. Dat kan ik me wel voorstellen, want het was zaterdagavond al flink laat en de kopstoten gingen in rap tempo naar binnen. Jos was te moe om uit eten te gaan. Ik heb toen frites met bitterballen besteld. Van die ballen heeft hij er, na heel lang aandringen, enkele genomen. Het is dus "Dineren bij Lucky" geworden. In ieder geval heb ik niet alleen gegeten.


top

Vrijdag, 1 december 2017

Vrijdag 1 december 2017

Zou ik tot de seksverslaafden behoren? Persoonlijk geloof ik dat seksualiteit een natuurlijke behoeft is net als eten. Toch schijnen er maar weinig mannen van 75 te zijn die bijna dagelijks behoefte aan seks hebben. Ik kan ook altijd stante pede opgewonden raken. Misschien houd ik me er wat meer mee bezig dan andere mannen van mijn leeftijd, maar ik denk dat het je jong houd. Ooit las ik over een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen die op latere leeftijd nog kinderen kregen gemiddeld langer leefden. Eigenlijk een logische manier van de natuur omdat daardoor het kind langer begeleid kan worden. Toch lijkt het me dat ik wel erg veel tijd in de jacht op seks steek. Het is niet meer zo erg als vroeger. Toen wachtte tot het sluitingsuur af in de hoop dat de man die me interesseerde voor een afzakkertje bij mij thuis te porren was, maar ook nu ben ik nog dagelijks op zoek. De resultaten laten echter te wensen over en daardoor moet ik me met filmpjes behelpen. Daarin heeft Jan me een goed advies gegeven.

 

Nadat het bridgen afgelopen was even op mijn telefoon gekeken. Jan had me geappt. Hij schreef: "Hans als ik wat werk voor je kan doen graag. Ik heb genoeg tijd over om klusjes te doen of wat dan ook."

Bij dat laatste open eind slaat mijn fantasie op hol. Hij weet welk klusje ik heel graag gedaan zou willen hebben, maar op het moment suprème weet hij er steeds weer een niet seksuele draai aan te geven. Ik antwoordde gelijk toen ik zijn bericht onder ogen kreeg, want tijdens het bridgen staan de piepjes uit.

"Morgen misschien dat terras. Vanavond na het eten zo rond half negen denk ik in Lucky te zijn."

Ik was er om half negen en ook Jan kwam een pilsje halen. We spraken af dat hij morgenochtend het terras zou schoonspuiten. Ik ben als de dood dat ik val, want met dat natte weer zijn de met alg begroeide planken zo glad dat ik me geregeld nauwelijks staande kan houden. Voor een afzakkertje voor de open haard voelde hij niks. We kregen het over de porno filmpjes waarmee ik me dan maar ging behelpen. Ik vertelde hem dat op de site waarop ik altijd keek vaak jonge mooie kaal geschoren mannen acteerden, terwijl ik meer van behaarde wat oudere types houd. Daardoor kom ik dus vaak moeilijk aan mijn gerief. Hij adviseerde me een gratis seks-site waar je alles kon vinden waaraan je behoefte had. Ik ben erg huiverig in verband met het hacken waarvoor vaak gewaarschuwd wordt, maar hij had daar geen enkel probleem mee en toonde me op zijn telefoon gelijk een aantal mogelijkheden die mij wel interessant leken. Thuisgekomen gelijk geprobeerd die te vinden, maar de naam van de site was ik vergeten en het lukte me niet die site terug te vinden. Nu appte ik Jan om te vragen welke site dat was. Ik kreeg gelijk antwoord: "Teenseks" De naam deed me rillen. Straks wordt ik nog van kinderporno verdacht, maar hij deed het ook dus ik probeerde het. Ze vroegen gelijk of je in wilde loggen, nou dat wilde ik natuurlijk helemaal niet en ook mijn e-mail adres wilde ik niet afgeven. Ik appte Jan: "Je moet inloggen, dat vind ik minder." Hij appte terug: "Nee dat hoeft niet. Gewoon Google, dan doe je iets niet goed."

De computer had ik op de pagina waarop mijn privé gegevens ingetikt moesten worden laten staan. Toen die gegevens na enige minuten niet kwamen kreeg ik toch beeld. Ik appte Jan gelijk terug: "Klopt nadat ik even wachtte kreeg ik beeld." gelijk kwam er weer zo'n dubieus antwoord binnen: "Ik ben ook niet ingelogd, anders doe ik het je morgenvroeg even voor. Naar het zoekbalkje en dan type je bijvoorbeeld old young in easy."

Ik neem aan dat hij dit antwoord op mijn eerste app geschreven heeft en dat mijn tweede en het zijne elkaar gekruist hebben. Om morgen met hem samen porno te kijken lijkt me moeilijk. Ik zal mezelf dan in toom moeten houden, want warm vlees is toch veel lekkerder dan zo'n surrogaat filmpje, al ben ik er heel blij mee, want daarmee kan ik mijn seksuele honger tenminste stillen.

 

Twee uur later, rond middernacht ontwaakte ik. Jan had om half 12 een berichtje verstuurd. "Nog wakker? Lukt het met die filmpjes?" Jammer dat ik die app niet tijdig gezien heb. Misschien was Jan nu ook eenzaam en had hij nu wel behoefte aan een goed gesprek voor de open haard. Ik appte terug: "Net wakker geworden uit de bijslaap die een filmpje met een voor mij interessante man me bezorgde." Jan appte niet terug. Zou ook hij nu van bijslaap genieten?


top

Zaterdag, 2 december 2017

Zaterdag 2 december 2017

Dimitri neemt geen blad voor zijn mond. Hij vond mijn blog van 21 november saai, maar het blog met de gestopte sokken van donderdag 30 november heeft hij gedeeld! Het is de tweede keer dat één van mijn blogs gedeeld is. Op die manier kun je misschien groeien. Ik heb geen idee hoe dat werkt, maar de site van de Looier heeft een teller en daarop kan ik zien dat het aantal bezoekers sinds ik met het blog begonnen ben gestaag groeit. Dat is belangrijk, want als je schrijft wil je ook gelezen worden. Mijn blog is voor sommige mensen misschien te openhartig. Mijn secretaresse haakte tenminste gelijk af toen ik over de scheet, die ik op het toilet liet, begon. Anderen vinden die ongebruikelijke openhartigheid juist boeiend. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en die bek van mij klinkt soms wat grof.

 

Jan gaat het niet worden. Hij heeft vandaag het terras met de hogedrukspuit schoongemaakt, we hebben samen geluncht en bij 'Het Breed' gegeten, maar wat mijn lichamelijke interesses in hem betreft kan ik het gevoegelijk vergeten. Bij de open haard heb ik hem duidelijk gemaakt dat de manier waarop hij via die appjes communiceert bij mij een verwachtingspatroon oproept, dat keer op keer op niets gebaseerd blijkt te zijn. Dat heeft natuurlijk met mijn eigen obsessie te maken, maar hij begreep dat zijn opmerkingen voor tweeërlei uitleg vatbaar waren en dat ik daar dan keer op keer mijn eigen invulling aan gaf.

 

Overigens is zo'n zaterdagavond in 'Het Breed' in Almere wel bijzonder. Ik kwam allerlei vrienden en kennissen tegen. Gelijk bij het binnenkomen zag ik de vrouw van een jongen die ook altijd bij Lucky komt. Berrie heet hij geloof ik. Hij heeft me ooit mee naar hun huis meegenomen om na sluitingstijd nog wat te drinken. Die vrouw helemaal ontregeld. Wat zou het te betekenen hebben dat hij zo maar 'n flikker mee naar huis neemt? We zien elkaar regelmatig in de bar, maar zij zegt boe noch bah. Hier boven aan de roltrap zei ze me enthousiast gedag. Gelukkig dat ijs is ook gebroken.

 

Ook Rose Wattimena kwam ik tegen. Haar man Rob Fernhout was er op uitnodiging van hun baas ene Peter die ik goed ken, maar waarvan de achternaam me ontschoten is. Hij stond vroeger achter de bar in het Steegje, is toen als glaszetter voor zichzelf begonnen en nu huurt hij een garagebox naast de mijne en is iets onbestemds in de bouw aan het doen. Ook Edsel, die de verbouwing van het Steegje heeft verzorgd zat er met zijn vrouw Carla van Geijlswijk. Toen ik hem zoende, had ik gelijk spijt. Hij is zo'n man die het heerlijk vindt om zich zwaar met geurtjes te bespuiten en daar ben ik allergisch voor, maar hij is zo sexy! Hij schaamt zich nergens voor. Ooit toonde hij me op het terras van Café Almere Buiten 'en plein public' zijn behaarde buik en liet me er over aaien. Die durf hebben enkel mannen die heel zeker van zichzelf zijn. Zo'n man is Edsel.

 

Al met al een wel bestede dag, al ben ik met mijn eigen werk nauwelijks opgeschoten. De biedingen van 'Looier Cash' moeten nog op fouten worden gecontroleerd, Sinterklaas moet nog in zijn grote boek schrijven wat alle deelnemers 5 december op hun geweten hebben, cadeautjes liggen klaar om ingepakt te worden, uitgebloeide hyacinten moeten in de tuin geplant worden, werk te over, maar... het terras is van de alg ontdaan. Ik glibber niet meer weg zelfs niet als het nat is.

 

Overigens had het schoonspuiten van het terras nog een nare bijkomstigheid. De kraan in de berging lekt als je spuit. De ruimte stond blank! Jan wilde dat niet zo achterlaten en heeft de hele rotzooi daar opgeruimd en de vloer gedweild. Je kunt er nu weer lopen. Ondanks het gebrek aan romantische mogelijkheden met Jan, ben ik toch erg blij met hem. Daarom werd hij ook in 'Het Breed' uitgenodigd.

 

Ik ben daarna naar Lucky gegaan en daar overkwam me toch iets raars. Ik kom binnen en er was naast een man en vrouw nog plaats aan de bar. De man had prachtige grote handen die de vrouw van alle kanten betastten. Zij liet zich dat kennelijk met behagen welgevallen, maar flirtte ondertussen met mij. Ik kreeg er geen hoogte van. Ik complimenteerde de man over de schoonheid van zijn handen, Hij reageerde gelijk en vroeg recht voor zijn raap: "Ben je soms homo?" Ik beaamde dat volmondig en de vrouw stopte gelijk met lonken. De handtastelijkheden van de man werden steeds driester en ik merkt op: "Als dit de het voorspel van een pornofilm zou zijn, zou ik blijven kijken." Er werd geen aandacht aan die toch wel confronterende opmerking geschonken. Er werden verschillende vrienden gebeld of die hen konden komen ophalen en plotseling liet de vrouw de man in de steek. Zij liep zonder iets te zeggen naar buiten, was verdwenen en liet de man verward en boos achter.

 

Nou ben ik altijd graag bereid een willig oor naar gefrustreerde mannen te laten hangen. Als ze dan ook nog van die krachtige handen en van een leuke kop voorzien zijn, ben ik helemaal niet meer te houden. Ik dus schoof een kruk op en ging naast hem zitten. Hoewel hij straal bezopen was, was hij niet zo ver heen, dat hij niet door had wat mijn intenties waren. Hij had me een thee aangeboden en ik had, toen zij nog een paar vormden aangeboden hen thuis te brengen. Die vrienden die gebeld waren bleken ze namelijk niet te kunnen komen ophalen.

Kennelijk was de man niet van verdere avances mijnerzijds gediend. Hij zij dat hij geen homo was en dat hij ooit voor Klaas Bruinsma had gewerkt. Daarbij maakte hij een gebaar dat volgens mij betekende dat hij iemand had omgebracht. Ik ben niet bang uitgevallen, maar omdat de man minder willig bleek dan ik hoopte en er ook nog eens een andere klant van Lucky met hem over het verdwijnen van zijn vriendin begon te zijken, leek het me verstandig om van plaats te wisselen. Mario was naar het rookhok gegaan. Naast Wilma (zijn vrouw) was daardoor een plaatsje vrij gekomen en daar voelde ik me toch veiliger. Als zo'n man het op zijn heupen krijgt, dan zit ik liever ergens anders. Jammer, het leek me een man van de wereld die van wanten weet. Ik had me best door hem willen laten verwennen en die grote handen over mijn lijf hebben willen voelen glijden.


top

Zondag, 3 december 2017

Zondag 3 december 2017

Help ik weeg weer boven de 75. Vanmorgen wees de weegschaal 75,5kg aan en Yolanda en ik zijn vanmiddag bij Janie van der Horst uitgenodigd. Ik krijg van haar op mijn verjaardag altijd een etentje met stoofvlees en rode kool aangeboden. Vanmiddag gaan we weer los. Het is altijd zó lekker dat ik me gewoonlijk overeet. Voordien bridgen we. Ook dan zijn er allerlei hapjes en noten. Ze begint altijd met taart. Ik moet me echt inhouden, want ik krijg die kilo's er zo moeilijk weer af speciaal in deze tijd met al dat snoepgoed. Luxe problemen!

Suzanne, Ralph en Joyce

Het was werd een enige middag! Janie had vier van de vele vrienden die ik al maanden mis uitgenodigd. Suzanne Truijens, Joyce Meyer, Thea Wolleswinkel en Ralph Lucas waren er naast Bernard Stegeman die op maandagavond bij ons speelt, Janie zelf natuurlijk en Yolanda die met mij speelde. Er werd tot een viertallen wedstrijd op parenbasis besloten. Joyce en Suzanne werden op afstand eerste en Yolanda en ik bezetten de tweede plaats. Ralph had voordien de spellen geschud. Hij had zich uitstekend van die taak gekweten, want saaie spellen zaten er niet bij. Het waren echte random verdelingen met lange kleuren en enkele slem-spellen enig! Yolande en ik boden een onmaakbare 6♣ uit. Ik had een singleton waarvan het aas miste en de troeven zaten met 3 keer vrouw/tien tegen. Die arme Suzanne vergat haar aas op te pakken. Joyce kwam niet meer bij van het lachen. Dit was één van onze weinige hoogtepunten.

 

Ik bood tegen de regels in een nog een onmaakbaar slem uit. De 'Looier Slam Convention' paste ik toe en we hadden samen 3 rotkleuren. Je mag slem dan niet uitbieden, want de risico's op down zijn dan veel te groot. Eigenwijs als ik ben, meende ik toch een redelijke kans te zien, maar er zat een snit verkeerd en we gingen één down! Yolanda lacht dan niet, zij houdt zo'n spel achter de hand om me er mee om de oren te meppen als ik een opmerking over een foutje van haar maak. Ze heeft groot gelijk. Zo houdt ze me in toom, want aan de bridgetafel ben ik echt 'n onaangenaam mens.

 

Bernard Stegeman was weer op dreef. De ene mop na de andere en allemaal origineel en 'to the point.' Waar hij het vandaan haalt is onbegrijpelijk. Ik kan ze nooit onthouden en kan ze hier zelfs niet meer reproduceren. Aan tafel had hij ook een leuk voorstel wat aanleiding gaf tot veel hilariteit. Bedenk een gezegde en vul voor één der woorden ZEEMAN in. Een stroom van gezegden kwam langs. Zelf opende Bernard de reeks met het voorbeeld: "Zoals de zeeman thuis tikt, tikt hij nergens." Enkele leuke waren: "Vóór de zeeman de kerk uit." en "Hij kent het klappen van de zeeman." Als je uit dat laatste gezegde 'het' voor 'de' vervangt, beland je plotseling een sadomasochistische verhouding.

 

Allerlei snoeperijtjes kwamen langs en het was zó lekker! Heerlijke taart bij binnenkomst, noten op tafel, een overheerlijke banketletter gevuld met warm gehakt! Dat kende ik helemaal niet. Bitterballen; het kon niet op. Ik ging me daarna dan ook nog eens helemaal te buiten aan de traditionele rodekool met stoofpeer, appeltjes, draadjesvlees en eigen gemaakte gehaktballen. Dat was weer zó onweerstaanbaar lekker dat ik er 3 keer van opschepte. Schandalig! Ik zag 's avonds op de weegschaal het resultaat 77kg! Ik ben in één week ruim 3 kilo aangekomen en Sinterklaas moet nog komen.


top

Maandag, 4 december 2017

Maandag 4 december 2017

Vanmorgen rond 7 uur weer in bed gekropen nadat ik de hele nacht aan mijn blog geschreven had. Om kwart over negen werd ik wakker. Tai Chi gemist. Gelijk op de weegschaal gaan staan. Schoon aan de haak wees hij op dit late weegmoment 75,3kg aan. Ja het was best een vermoeiende nacht in 'n kleine 18 uur 1,7kg afgevallen.

 

Aart Steijntjes belde me in alle vroegte op. Hij wil mijn boek "Buon Natale in Antona" voor Sinterklaas aan zijn zus cadeau geven. Het is te kort dag om het op te sturen, daarom komt hij uit zijn werk, bij ons langs om het op te halen. Ik zal Yolanda vragen of hij mee kan eten. Ik denk dat ze daar geen moeite mee heeft, want er blijft altijd over en zij houdt niet van kliekjes. Ik heb Aart in tijden niet gezien en ben eigenlijk best trots dat hij aan mijn boek als Sinterklaas cadeau denkt. Dat boek gaat over Kerstmis en persoonlijk zou ik het eerder als kerstcadeautje zien. Daar is het ooit ook voor bedoeld. Dat is een verhaal op zich.

 

Ik wilde een reisverslag voor Looiernieuws schrijven. De verbouwing van het eerste van de twee huizen in Antona was net afgerond. Antona is een klein authentiek dorpje in Toscane, Italië. Wim, mijn toenmalige partner en ik zouden daar Kerstmis vieren. Het verhaal voor Looiernieuws zou een soort van story over dit vakantie-appartement moeten worden. Ik begon er, net als dit blog, dagelijks aan te schrijven. Het werd echter zó'n lang verhaal, dat het nu al jaren als feuilleton in Looiernieuws wordt afgedrukt. Omdat het rond de kerst speelde leek het me een ideaal product om als boek in een kerstpakket opgenomen te worden. Ik informeerde naar de drukkosten. Van een pocket uitgave zou ik er minstens 10.000 moeten laten drukken om het goedkoop genoeg te maken om in een kerstpakket te worden opgenomen.

 

Als ik een, in mijn ogen, goed idee heb wordt het uitgevoerd. Ik huurde een kraam op één van de twee beurzen voor kerstpakketten en liet 10.000 pockets drukken. Ze werden in een grote oplegger op pallets voor de deur op de straat gezet. Ik had geen idee gehad wat een enorm volume zo'n aantal boeken inneemt. Tweehonderdtachtig dozen van 36 boeken, vreselijk! Ik wist me er geen raad mee. Op dat moment was ik nog directeur van Antiekmarkt de Looier. Er was op zolder nog wat ruimte vrij. Daar moesten die boeken dus gestouwd worden. Tweehonderdtachtig zware dozen 3 trappen opslepen, dat redt je niet zomaar. Het dreigde bovendien te gaan regenen. Ze zijn toen voorlopig beneden in de bridgeclub gezet. Dagen was ik in de weer om boeken die drie trappen op te sjouwen. Het is gelukt en voor die kerst-beurs was ik toegerust.

 

Elke bezoeker van de beurs kreeg een present exemplaar. Besteld werd er echter niets. In de plaatselijke krant kreeg ik een artikel waarin gesteld werd dat er een homo boek op de kerstmarkt werd aangeboden. Ik had een paar exemplaren van die krant gekocht en was er eigenlijk best trots dat ik de krant gehaald had. De achterhoek, ik meen me te herinneren dat de beurs in Deventer gehouden werd, is echter niet zo vooruitstrevend wat homo emancipatie betreft. Ik bleef dus met een kleine 10.000 boeken zitten. De kranten die ik besteld had heeft Wim allemaal vernietigd. Hij vond die recensie vreselijk. Ik kan dus jammer genoeg niet meer uit dat artikel citeren, maar ik heb nog steeds dozen vol exemplaren van "Bon Natale in Antona" Dat kerstverhaal probeer in nu al jaren voor € 4,95 per stuk aan de man te brengen. ik ben altijd blij als er weer eens eentje af gaat. Het schiet echter niet op ook al krijgen alle Nederlandse gasten die ons hotel bezoeken een exemplaar mee en zijn er ook 2500 aan de les-cassette over het Looier systeem toegevoegd. Ik vraag me af of me nog tijd van leven is gegeven om alle nog op voorraad zijnde exemplaren voordat ik overlijd kwijt te raken. Dit verkochte boek is er in ieder geval weer één minder.

 

Uiteindelijk belde Aart. Hij had toch geen mogelijkheid om langs te komen. Een vriend van hem, die in Landsmeer woont, zal het morgen komen ophalen. Ik ben benieuwd.

 

De morgen en de middag gedichten geschreven en cadeautjes ingepakt. Hoewel we slechts met 3 tafels zijn, vergt zo'n feest toch enorm veel voorbereiding. Uiteindelijk alles bij elkaar gezet. Alweer een auto vol. Een tas cadeautjes, de computer, de vuile was, want de wasserij komt deze week, schone kleding en het Sinterklaaspak. Ondanks alles toch nog dingen vergeten. De staf en de rum liggen nog in Almere. Morgenvroeg moet ik terug om die spullen op te halen, want als je de mijter, de baard en de rode bisschopsring al kwijt bent en en dan ook nog zonder staf aankomt, is er van Sinterklaas weinig over.


top

Dinsdag, 5 december 2017

Dinsdag 5 december 2017

Bridgezaal

In alle vroegte naar Almere gereden om de vergeten staf en rum op te halen. Na een bad terug naar Amsterdam. Het was al bij tienen toen ik in 'Het Zwanenmeer' arriveerde. De koffiedames zaten al aan tafel. Jan Haazelager en Dirk Loor, vrijwilligers die veel voor de VVBAN doen, hadden ze bediend. Jan en Dirk waren er om de grote zaal en de bar te dweilen. Yolanda die de dames gewoonlijk helpt, kon daardoor uitslapen. Ze was eigenlijk van plan toch te komen, maar als ze weet dat ze niet echt nodig is slaapt ze gegarandeerd door de wekker heen. Map de Groot kwam binnen en toonde me de van watten gemaakte pruik, baard en muts die mij straks tot 'n enigszins acceptabele mijter-loze Sinterklaas moesten maken. Ze had prachtig werk geleverd. De watten van de baard waren op stof geplakt, maar bij de pruik kon dat, in verband met de rek die er in de muts zat niet. Alles waar die watten op rustte kwam daardoor onder de witte pluisjes te zitten. Mijn hele winterjas, want ik had de baard en pruik gelijk gepast, zat onder en ook de rode mantel moet ooit flink onder handen worden genomen om alle pluisjes er af te krijgen. Dat wordt nog een hele klus, want die pluizen blijken heel moeilijk te verwijderen. Dat wist ik toen echter nog niet. De laatste hand aan de tekst geschreven en daarna met de dames en Yolanda, die ondertussen aangekomen was, 'n kopje thee gedronken. Het feest kon wat mij betreft beginnen. 

Piet, Pieterman,

Arjan neemt in de Pietendiscussie een ander standpunt in als ik. Hij wilde best verkleed, maar niet geschminkt. Ik was al blij dat hij zich positief opstelde en als Pieterman de wedstrijd wilde leiden, want een Sinterklaas zonder Piet is het eigenlijk niet. Dit feest was strak georganiseerd. Witte Piet sprak eerst de volgende tekst om de mensen op de schok van Sinterklaas zonde mijter voor te bereiden: "Sint schaamt zich een beetje. Hij wilde ook dit jaar op zijn verjaardag graag een kaartje leggen, maar hij heeft zo'n last van de kou. Hij vernam dat de temperatuur hier in 'Het Zwanenmeer' regelmatig ver beneden een aanvaardbaar minimum ligt en wilde daarom eerst niet komen. Hij heeft een wat labiele gezondheid en durfde het risico op een kou, niet te nemen. Ik heb hem toen geadviseerd een MUTS in plaats van zijn Mijter op te zetten. Hoewel Sint zich diep schaamt over deze aantasting van zijn waardigheid, vindt hij een spelletje Bridge, om zich in deze zware dagen even te ontspannen te belangrijk. Hij heeft het er moeilijk mee en durft zich nauwelijks bij u in de zaal te vervoegen, maar als jullie een paar liedjes voor hem zingen komt hij beslist. Wat denken jullie van "Zie ginds komt de stoomboot" om te beginnen en daarna "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht?"

Sint arriveerde halverwege "Kom maar binnen met je knecht." en las eerst een gedicht van Map de Groot voor om zich voor de ontbrekende mijter te excuseren:

Lieve mensen, Wat fijn dat jullie mijn verjaardag met mij willen vieren.

Ik zal proberen jullie wat te vertieren

Ik kleed mij altoos naar behoren

Ik ben per slot een heer van stand

'K heb regelmatig koude oren

ik word er vaak door overmand

Zoals zo vaak, loste Piet het op:

"Zet eens geen mijter op je kop"

Die mijter staat nu naast het bed

Een warme muts werd opgezet.

In heilig rood en bovendien

Van het bisschopp'lijk kruis voorzien!

Ik hoop dat u mij wilt vergeven,

Sint

Dat ook u, zich in kunt leven

dat die kou hier vreselijk is.

U zong een lied om te beamen

dat ik me echt niet hoef te schamen

u ziet dan ben ik er gewis.

 

Het werd een hilarisch feest en iedereen heeft zich geweldig geamuseerd.

Door de afleiding en stress ging het bridgen wat minder al wonnen Yolanda en Sint nog wel twee advocaatjes met slagroom, de ronde-prijs van de dinsdagmiddag-drive.

In de pauze werden alle spelers bij Sinterklaas ontboden. Hun prestaties werden geroemd, en hun faslen aangetipt. Ze kregen allemaal cadeautjes. Iedereen was enthousiast enkel ik had het als Sint moeilijk. De baard en pruik deden mijn hoofd bijna barsten van de hitte. Met moeite heb ik het tot het eind van de drive volgehouden. Loes en Liesbeth, leerlingen die voor het eerst meededen, waren zó enthousiast dat ze gelijk voor de Kerst Monopoly Drive van dinsdag 19 december reserveerden. Geweldig dat deze vrouwen die slechts een enkele les van 'n half uur gehad hebben, en nog slechts 3 avonden gerobberd hebben nu op deze wedstrijdbridge middag al zo goed meekwamen. Petje af!

 

Eliesabeth en John Richard Liesbeth en Loes Toos,Ieneke,Netty Plona Map de Groot Elisabeth met John en Sint Map, Plona, Sint Piet, pieterman, SintYolanda en ik zouden, ter viering van mijn huwelijksaanzoek twee jaar geleden, naar de Kleine Komedie gaan. Daar gaf de Haagse Sjaak Bral een eindejaarsconference. Voordien hadden we bij Brasserie Flo van een werkelijk heerlijk tweegangen menu, bestaande uit fazant en een kaasplankje genoten. Zo'n fles wijn, 'n glaasje port bij de kaas, terwijl je 's middags al twee advocaatjes en een chocolademelk met rum gedronken hebt, een kopje cappuccino is dan niet genoeg om je zo'n hele voorstelling wakker te houden, speciaal als je al vanaf 's morgens kwart over vijf in de weer bent.

 

Het openingslied was al dramatisch. De muziek en de zang waren niet goed op elkaar afgestemd en ik was van plan op te stappen als de kwaliteit zo erbarmelijk bleef. Gelukkig ging dat na het eerste lied beter, maar Sjaak boeide me nauwelijks. Pointes van moppen ontgingen me regelmatig omdat ik hem niet kon verstaan. Dat lag soms aan zijn Haags accent en soms aan zijn slechte dictie, met alle stress van deze dag zakte ik regelmatig in een zachte sluimer weg. Het meubilair in de Kleine Komedie, dat pas vernieuwd is, voldoet in ieder geval wel. Een tweede cappuccino heeft me op de been gehouden. We waren met de bus naar het centrum gegaan, want de verbinding met de binnenstad is uitstekend en de parkeertarieven zijn zó exorbitant dat zo'n busreis loont. Bovendien heeft het voordelen als je na de voorstelling nog wat zou willen drinken. Daaraan hadden we echter geen behoefte. Bus 32 bracht ons naar het Zwanenmeer waar alle sinterklaasattributen, de computer, de overgebleven rum en chocolademelk werden ingeladen waarop ik alleen op huis aanging.


top

Woensdag, 6 december 2017

Woensdag 6 december 2017

De hele ochtend tot ver in de middag met het Sinterklaas-blog bezig geweest. Al die foto's importeren, bekijken, verbeteren, exporteren verkleinen en dan weer vergroten vreet tijd. Begrijpelijkerwijs was ik in gewicht ook weer aangekomen. Het ontbijt werd daarom overgeslagen en de lunch bestond uit overgebleven chocolademelk. Ik hoop dat het helpt weer onder de 75kg te komen. Het voordeel van de vrije woensdag en donderdag is dat je helemaal zelf kunt bepalen wat en hoe je eet. Gezond zal het niet zijn, maar op deze manier wordt je gewicht wel in toom gehouden.

 

Moe van een hele ochtend achter het scherm, ging ik naar boven om een middagdutje te doen. Ik hield het niet meer, maar eerst nog even RTL-Z voor het beursnieuws bekijken. Het nieuws wordt 's middags niet meer uitgezonden, maar gelukkig kan ik uitzendingen die al geweest zijn nog zien, dus het nieuws van 10 uur opgezocht. Gewoonlijk krijg je eerst reclame, maar nu leek het of ik in een heel ander programma terecht gekomen was. De capitulatie van Japan en de ondertekening van het verdrag kwamen op het scherm. Op zich vond ik dat heel boeiend, dus bleef ik kijken, maar ik dacht echt in een verkeerd programma terecht gekomen te zijn. Daarna kreeg ik nog een erg leuke flashback te zien over de onverwachte verkiezing van president Truman. Toen begon dan toch nog het 10 uur journaal.

 

Ik schrok me wild! De hele beurs lager en BAM had bekend gemaakt € 65 miljoen verlies op sluizen die ze aan het bouwen zijn, te zullen lijden. Het aandeel noteerde ruim 22% lager! Ik was gelijk klaarwakker. Ik heb namelijk 4000 BAM aandelen. Gelijk weer naar beneden om te kijken wat de invloed van die daling op mijn portefeuille had. Het was te begrijpen dat mijn reserves weer wat geslonken waren. Ik besloot putopties BAM maart te schrijven. Die leverden netto 30 cent per stuk op. Dat betekent dat ik BAM de 3e vrijdag in maart voor € 3,80 moet inkopen. De 4.000 aandelen in portefeuille had ik voor € 5,- ingekocht. Op die manier komt mijn gemiddelde inkoopsprijs prijs wat lager te liggen. Ik kreeg voor 100 opties € 3.000,- op mijn rekening gestort. Nu maar hopen dat de beurs een overreactie heeft gegeven en dat BAM de komende tijd weer opkrabbelt. Als ze verder dalen en ze maken nog wat winst krijg ik die aandelen tegen de tijd dat ze dividend uitbetalen en koop ik ze eigenlijk nog goedkoper in. Het is een gevaarlijk spelletje als je geen geld achter de hand hebt en je gedwongen moet verkopen, maar als je het uit kunt zingen levert je geld een aanmerkelijk hoger rendement op dan de 0,02% die de bank je op dit moment betaalt. Als je rekent dat je voor een investering van € 3,82, op jaarbasis een rendement behaalt van € 1,20 doe je het zo op het oog niet slecht. Je maakt dan ruim 31% rendement. Als BAM failliet zou gaan, ben je alles kwijt. Dat scenario lijkt me onwaarschijnlijk, maar er wordt niet voor niets zo'n hoge premie betaald, dus er zijn flinke risico's. Die moet je wel in de gaten houden en je moet tegen je verlies kunnen...

 

Uiteindelijk toch in bed gekropen en tot kwart over vijf geslapen. Het was al donker toen ik wakker werd. Eigenlijk de hele dag nog niet echt gewerkt. Het Kerstnummer van Looiernieuws moet geschreven worden, want dat moet er ruim vóór de 19e uit. De biedverlopen die deelnemers aan 'Looier Cash' hebben genoteerd moeten worden nagezien. Die prijzen wil ik dit jaar nog uitbetalen, want het is leuk als de winnaars voor de kerst over het geld kunnen beschikken. Er zijn namelijk behoorlijke bedragen mee gemoeid. Kirsten Levik won € 1.500,-, Joke Schreuders € 1.000,-, Eveline van Weijnsbergen € 800,- en Hans van Vianen € 600,-. Eén der leerlingen, Joost van der Kolk, won gelijk € 400,-. Omdat er niet tegen het biedsysteem gezondigd mag worden (anders wordt de prijs niet uitbetaald) moet ik dat nu allemaal gaan nakijken. Yolanda en ik vielen in de kleinere prijzen. Yolanda won € 70,- en ik won een tientje. Dat tientje is de kleinste prijs die er te winnen valt. Mijn eer is daarmee toch nog gered.

 

De grote prijzen komen bij ons heel vaak bij deelnemers die niet zo sterk spelen terecht. Dat komt omdat daar de uitslagen het wildst zijn. Je scoort tegen een beginner nou eenmaal makkelijker. Die beginners maken echter ook veel biedfouten. Ze mogen er weliswaar totaal 15 maken, maar sommigen maken er zelfs meer. De prijs blijft dan in kas van de stichting die Looier Cash sponsort. Onze prinses in het bieden, die de afgelopen twee jaar de € 100,- won, die voor degene met de minste biedfouten wordt uitgeloofd, Anita Janssen was er dit jaar niet bij. Ik ben benieuwd wie die prijs dit jaar in de wacht gaat slepen.

Er kwam nog een appje van Jan voorbij. Hij had een idee en vroeg of hij dat kon komen bespreken. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig en Jan is voor mij interessant. Terwijl in zat te eten sprong hij op de fiets hij kwam naar me toe. Uiteindelijk was zijn idee dat ik hem voor klusjes zou betalen en hij dan met het verdiende geld naar zijn familie in Oostenrijk kon reizen om geld te lenen, want hij had schulden. Advocaat kosten om zich tegen valse beschuldigingen van zijn ex te verdedigen enz. Als je niet werkt en geen uitkering hebt gaat het hard. Ik heb er een hard hoofd in. Ten eerste mis ik met al het werk dat ik er op me wacht de tijd om klusjes, die er best zijn, aan de gang te gaan. Je moet je er dan toch mee bezighouden. Wat kan weggegooid worden en wat niet. Hoe wil je de berging opnieuw hebben ingericht? Dat kost tijd en die heb ik niet. Bovendien vind ik dat je geen reisgeld moet uitgeven als je ook telefonisch om hulp van je familie kunt vragen en ten derde Als je hier tijdelijk wilt blijven om een rechtszaak af te wachten, op je dochter te letten en de situatie met je ex in ordelijke banen te leiden, zoek dan hier werk. Na een glaasje wijn is hij weer op de racefiets, die hij van een vriend te leen had gestapt en vertrokken. De eerste juiste biedverlopen van Looier Cash heb ik daarna op de site gezet. Deelnemers kunnen dan zien dat ik er mee bezig ben.


top

Donderdag, 7 december 2017

Donderdag 7 december 2017

De lunch van de overgebleven Chocomel heeft niet mogen baten. Ik weeg nog steeds boven de 75kg. Misschien was het diner van pasta daar debet aan. Penne Carbonara met kastanjechampignons, spekjes en rode ui. Heerlijk! Het maakt kennelijk wel dik. Voor de rest heb ik niet veel gebruikt. De wijn heb ik zelfs niet opgemaakt. Vandaag enkel fruit, salade en misschien een frietje met. Ik zie wel.

 

De werkdruk blijft hoog. Drie van de ruim 20 spellen die ik moet analyseren zijn door mij uitgeboden en op internet bij de puzzels gezet. Op die manier kunnen deelnemers aan Looier Cash vast een indruk krijgen of ze goed geboden hebben. Als ze te veel fouten tegen het Looier biedsysteem maken krijgen ze niet uitbetaald. De rest van de dag aan Looiernieuws gewerkt en op één van de weinige droge momenten de uitgebloeide hyacinten in de tuin gezet. De rode glazen potjes heb ik daarna met andere hyacintbollen gevuld. Drie van de 4 hebben al wortel geschoten één wil niet erg. Wie weet slaat hij nu hij in het zand staat aan.

 

Om 4 uur kreeg ik trek. Ik heb twee broodjes afgebakken. Het bakvet van het gourmet-diner diende als boter en komijnekaas als belegd. Krokant knapperig warm brood daar houd ik van. Ook de oude plakjes ossenworst die nog van het gourmetten van vorige week over waren soldaat gemaakt. Daarna voor de TV gehangen. Het is zo vreemd dat ik 's avonds niet de fut heb om nog aan Looiernieuws te schrijven. Aan ander noodzakelijk werk kom ik evenin toe. Ik moet dan voor de buis liggen. Vanavond respectievelijk: 'De Wereld Draait Door'; 'Hendrik Groen' van anderhalve week geleden bekeken en daarna viel ik in 'De Rijdende Rechter', toen 'Nieuwsuur' en daarna naar Lucky. Jan kwam nog even langs, maar dat schiet ook niet op. Gelukkig heeft hij mijn advies opgevolgd en dankzei een telefoontje aan zijn familie is hij nu voor even weer uit de financiële problemen. Hij heeft vandaag gelijk zijn boks-training weer opgepakt. Hopelijk vindt hij snel een baantje, daar heeft hij volgens mij meer aan dan aan dat trainen.


top

Vrijdag, 8 december 2017

Vrijdag 8 december 2017

De eerste sneeuw met onweer! Nog nooit sneeuw en onweer tegelijk meegemaakt. Ooit hoorde ik dat onweer mede ontstond door de geuren van de bloemen. Dan zal ook dat een fabeltje zijn alhoewel onweer in de zomer veel vaker voorkomt dan 's winters.

 

Mijn leven leef ik in de nacht. Na het bridgen en het eten (beide zijn overigens niet te versmaden activiteiten) breekt de avond aan. Ik weet niet hoe snel ik naar Café Lucky moet komen, want vrijdagavond is één van de weinige avonden dat het echt druk is. Toen ik rond half negen arriveerde zat de hele bar dan ook vol en het rookhok was afgeladen. Bart, een vriend van Paul bood me zijn kruk aan Ik maakte dankbaar gebruik van dat aanbod en ging naast Paul zitten. Wie schetst mijn schrik en verbazing toen ik aan de kruk aan mijn linkerzijde de crimineel ontwaarde die ik de vorige keer ontvlucht was. De verdwenen vrouw zat weer aan zijn zijde en er scheen niets aan de hand. Toen ik ging zitten draaide hij zich om en zei: "Hé ik ken jou. Jij bent die homo!" "Ja dat klopt, we hebben elkaar vorige week gezien." Hij begroette me enthousiast. De handtastelijkheden die hij zich een week eerder ten opzichte van zijn vriendin permitteerde bleven vandaag achterwege.

 

Er ontspon zich een gesprek en plotseling bleek hij touroperator te zijn. Hij verzorgde busvakanties. Ik vertelde hem over ons hotel in Toscane en hij wilde er gelijk met zijn nieuwe vriendin op bezoek komen. waarmee hij naar later bleek slechts 3 weken een relatie had, maar die hij ook voordien reeds geruime tijd kende, op bezoek komen. Ook nu liet hij weer doorschemeren dat hij in een crimineel milieu opereerde en dat hij geen homo was. Waarom dat geregeld herhaald moet worden is me een raadsel, want dat zag ik ook wel. Hij vertelde me trots dat hij wel 23 tattoos had. Op tattoos is elke man die ze gezet heeft trots. Het is een optimale kans om mannen uit de kleren te krijgen en die kans greep ik dus met beide handen aan. Ik vroeg of ik ze mocht zien en hij toonde me er een van zijn dochter. Ik bewonderde hem, maar echt bekoren deed ze me niet. Hij vertelde me ook een filosofische tattoo te hebben en liet me die zien.

Tatoo, tatuage

Ik mocht hem fotograferen, maar had hem tot mijn verdriet niet volledig in beeld. Er stond: "C'est La Vie" (je doet er toch niets aan!) en dat voor een 'knuffelcrimineel'.

 

Plotseling stond Dennis met een kruk in zijn hand. Wat er aan de hand was, geen idee, maar zijn vrouw probeerde hem te kalmeren. Zij wilde dat hij haar vertrok, maar daar had Dennis geen trek in. Die wilde op de vuist. Tarok praatte op de grote forse bolle man, waar Dennis het op gemunt had in. Dennis werd door anderen in bedwang gehouden. Mijn criminele 'vriend' sprong gelijk op om het voor iemand op te nemen, alhoewel hij, volgens mij net als ik geen idee had waarover de ruzie ging. Het duurde geruime tijd voordat de gemoederen weer gekalmeerd waren. Dennis en zijn vrouw ruimden het veld. Paul scheen op de hoogte te zijn waarover het ging. De grote logge man scheen 3 weken daarvoor een opmerking gemaakt te hebben. Daarop had Dennis hem vandaag aangesproken. Zo gaan die dingen. Gelukkig geen vechtpartij, want daar zit niemand om verlegen.

 

Het gekke was dat het daarna toch weer heel gezellig werd. De crimineel had een verzoeknummer aangevraagd. Tarik had het gevonden en opgezet. Het bleek een meeslepend slijpnummer dat mij node tot dansen, maar met wie? Een bloedmooie vrouw zat, een tikje verloren, in een rolstoel achter alle hoge barkrukken. Ze had me vanuit het rookhok eerder al vriendelijk toegelachen en ze kende me kennelijk. Ik had geen idee en kon me haar niet herinneren. Brutaal liep op haar toe en draaide de rolstoel, zonder iets te zeggen, op de maat van de muziek in alle richtingen. Het was heerlijk! We dansten als een geoefend paar en ook zij genoot. Wat ze mankeerde weet ik niet. Ze kon wel lopen, want even later danste ze met Bart. De geest was uit de fles en het ene na het andere koppel maakte een dansje. Ook de vriendin van onze crimineel zat op haar kruk te wippen. Dat is voor mij een teken dat iemand wel wil. Ik vroeg haar en ze danste heerlijk. Het mollige lijf met de forse voorgevel was als een veertje in mijn armen. Ze kroop bijna in me, maar toch raak ik daar niet opgewonden van. Echt van mijn stuk raakte ik toen één van de regelmatige bezoekers die met zijn vrouw aanwezig was bij het pakken van zijn pilsje met zijn kruis tegen mijn kruis aandrukte. Het benam mijn adem en ik raakte helemaal van slag. Daar zat ik plotseling met een stevige emotie aan de bar. Die man die zat er niet mee. Hij leefde onder het motto leven en laten leven en hij gunde mij m'n erectie. Maar ja, wat heb je er aan? Je raakt opgewonden, maar je blijft alleen.

 

Jan had ondertussen ook van zich laten horen. "Hoi Hans, het weekend voor de deur, wat ga jij dit doen?"

"Werken, maar momenteel ben ik in Lucky."

"Oké en is het gezellig in Lucky? Ik kom zo wel even."

Ik ben dan verkocht. Een bokser die voor mij naar Lucky komt, dat is toch heerlijk. Hij prikkelt me en als je toehapt kruipt hij terug in zijn schulp. Ik weet dat het hem om klusjes te doen is, maar toch blijf ik tegen beter weten in, op een wat intiemer samenzijn hopen. Zo ook vanavond. Ik ga naar huis en dan zegt hij dat hij misschien nog op de fiets langs komt. Misschien is het gêne omdat hij niet samen met mij wil vertrekken. Ik krijg steeds de indruk dat hij mijn gezelschap op prijs stelt. Als puntje bij paaltje komt laat hij het echter afweten. Thuisgekomen krijg ik een appje: "Brandt die mooie haard al lekker warm?" Ik app terug: "Hij brandt" Dan krijg ik een berichtje terug: "Hans, er is een leuke man hier die wil dansen. Tarik vroeg of je kwam. Lol." Ik denk dan: "lul!" Ik ben er net weg en heb de open haard aangestoken. dan ga ik toch niet terug naar Lucky. Wat moet ik dan. Nee, die Jan blijkt een echte 'cock teaser'. Ik moet wat meer afstand nemen.


top

Zaterdag, 9 december 2017

Zaterdag 9 december 2016

Hoera! De Terme di San Carlo worden donderdag de 14e officieel geopend. Ik kreeg per e-mail een uitnodiging en wil er graag met Yolanda naar toe, maar dat is minder eenvoudig dan je zou denken. Zij wil best mee, mits we woensdag vliegen en vrijdag terugkomen. Zij voelt er wel voor zo'n dagje er tussenuit. 's Avonds gekeken welke vluchten er werden aangeboden en wat de kosten waren. 's Winters vliegt Transavia heel beperkt van Amsterdam naar Pisa. Lufthansa vliegt er met een tussenstop op. Een retour kost € 243,-. Ryanair vraagt € 67,-, maar dan moet je eerst naar Charleroi. Dat duurt uren en de reis daarheen is ook niet gratis. Yolanda lag kennelijk al in bed toen ik het had uitgezocht, want ze was niet bereikbaar. Ik heb dus niet gereserveerd. Het is wel heel kort dag.

Vandaag waren Yolanda en ik te gast bij de 'Genodigden Drive' van het district Amsterdam. Ik verheugde me daar enorm op, omdat er op zo'n drive sterke paren spelen en daar wil je je graag aan meten. Verschillende bridgevrienden die ik tijden niet gezien had speelden er. Zelfs één van mijn trouwe blog-lezers, Vera Fellinga en haar vriendin Hanny Vroom ontmoette ik. Vera volgt mijn blog dagelijks en zij is heel nieuwsgierig naar de nieuwste ontwikkelingen. Ik kon haar gelijk van info voorzien, want Jan had om 13.05 uur het volgende geappt: "Hoi, het was best gezellig in Lucky. Vanavond wil ik wel langs komen, voor de open haard." Zij is net zo nieuwsgierig hoe dat afloopt als ik.

 

De wedstrijd begonnen we tegen Trees de Jong en Ernst Warendorf. Ernst is een bekende bridge docent en ook Trees speelt al jaren. We begonnen met spel 9. Het leek niet spectaculair een 2ª contract met een score van + 110 punten. Het bleek een volledige zaal-top. We scoorden op dat spel 100%. De hele middag liep het soepel. Jammer genoeg maakte ik twee vreselijk stomme fouten. We speelden een klein slem in «. Ik leefde in de veronderstelling dat we een Sans-contract speelden en gaf daarom onnodig een slag weg. Yolanda was daar niet blij mee, temeer omdat ik haar verweet dat ze me in een gevaarlijk Sans contact geduwd had terwijl een «-contract een eitje geweest zou zijn. De rapen waren toen echt gaar. Gelukkig waren we, dank zei het Looier Systeem, in een slem contract gekomen dat slechts weinigen bij machte waren uit te bieden. We scoorden daardoor toch nog 82,14% op dat spel.

 

Een terugspeelfout van mij zorgde ervoor dat onze tegenstanders een troefcontract maakten dat down had gegaan als ik Yolanda de aftroever gegeven had waar ze om vroeg. Ik speelde niet geconcentreerd. Het was wel een rare terugkomst, maar ik dacht er verder niet over na. Dat kun je je bij bridge niet permitteren. Het kostte dure punten, een plek bij de winnaars en hoon was mijn lot. Wij eindigden samen met Floris Loman en Jan van den Bos met 57,74% op een gedeelde 5/6 plaats. Niet slecht in zo'n sterk veld in de A-lijn. Eerste met 61,16% werden Wim Algra en Bart Westra zij speelden de B. Het was een top integrale wedstrijd en Katinka Kramer en Onno de Graaff, uit de A lijn, werden overall tweede met 59,67%. Ik vraag me af of er op sterkte is ingedeeld. Vele paren kende ik niet, maar wij werden door Vera en Hanny met 43,75% verslagen. Hanny is een sterke speler die voorzitter is van het district Amsterdam is. Het district had deze drive aangeboden en in het in Zwanenmeer georganiseerd.

 

Na de drive hebben Yolanda en ik bij de Hotel de Goudfazant gegeten. Dat is geen hotel, maar een restaurant in een fabrieksloods. Zij had een vissoep vooraf en ik gepocheerde rode biet. Daarna een heerlijk stukje vis. Yolanda nam koffie en ik Pernot-ijs met allerlei heerlijke frutsels. Yolanda afgezet en ik naar de open haard, maar wie er ook kwam, Jan niet. Het laatste appje dat ik om 20.15 uur van hem kreeg luidde: "Ik bel als ik aankom. Ik ben nog niet vertrokken uit Adam, ga zo op de pont naar het Centraal, dan in de trein, afspraak Zuid sla ik over, geen zin meer in." Ik appte: "Oké", wachtte ruime een uur en toen ik nog niets had gehoord appte ik: "Wat duurt die reis lang. Ben je verdwaald?" Daarop kwam geen antwoord. Jan appt altijd gelijk terug dus hier klopte iets niet. Ik ben toen maar naar Lucky gegaan.

 

Altijd is er voetbal of darten op de TV die er altijd aan staat. Vandaag was er, God beter het, boksen. Er zou een belangrijke wedstrijd gebokst worden tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik. Geen idee wie dat zijn, maar als je net uren op een bokser heb zitten wachten en je zoekt, om je verdriet te vergeten, de kroeg op is het heel wrang om dan in een bokswedstrijd terecht te komen. Bij mijn tweede kopje thee kwam Jan, alsof er niets aan de hand was binnen. Hij was heel blij dat die bokswedstrijd hier kon zien en ging op de kruk naast me zitten. Ik zei hem gedag en vroeg waarom hij niet op mijn app gereageerd had. Die vriend, die hem naar de pont gebracht had, was plotseling over een nieuw project begonnen en daardoor had hij niet meer aan me gedacht. Ik was de smoesjes beu en negeerde hem. Later hebben we het uitgepraat en bestelde toch een biertje voor hem.

 

 

De bokswedstrijd waar het volgens kenners allemaal om draaide, die tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik, was ondertussen begonnen. De eerste ronde kreeg wereldkampioen Rico er behoorlijk van langs. Jan was een fan van Rico. Hij mocht Jamal niet. Dat was volgens hem een gemene vent die de familie van Rico had bedreigd. Dat doe je niet en Rico was daar woedend over en had voordien gezegd dat hij hem daarvoor een ongenadig pak op zijn sodemieter zou geven. Jan was fan en met hem de andere boksliefhebber die speciaal uit het rookhok gekomen was om te kijken. Zij waren diep teleurgesteld. In de tweede en derde ronde ging het ongeveer gelijk op, maar in de vierde ronde kwam de omslag. Het gigantische afgetrainde lijf van de 1,97 meter lange Rico, leek onvermoeibaar, terwijl het met 'love handels' van vet begenadigde lijf van Jamal, die meer dan 2 meter meet, duidelijk vermoeid werd. Het was lachwekkend dat een tenger scheidsrechtertje die nauwelijks 1,60 meter mat, de twee gigantische vechtmachines keer op keer uit elkaar trok. In de vijfde ronde was het gebeurd. Rico trapte met zijn rechtervoet vol op de kin van Jamal. Jamal wankelde achteruit de hoek in. Rico liet toen een regen van stoten op zijn kop neerdalen terwijl Jamal dieper en dieper in de touwen zakte. De scheids maakte er toen een eind aan. Rico was winnaar, werd door alle mannen omarmd, gezoend en één pakte hem van achteren beet, tilde hem in triomf op om hem aan zijn fans te laten zien. Hij hield hem daarbij ongegeneerd in zijn kruis vast. Dat ontlokte bij mij de opmerking "Nou ik geloof dat ik me ook maar eens tegens meer in die bokswereld moet gaan begeven." Jan voelde daarop aan mijn bovenarm. "Dan heb je wel wat meer spierballen nodig Hans" "Ik zou zo maar niet aan jouw ballen durven voelen." Zulke opmerkingen schieten eruit voordat ik er erg in heb. "Oh dat mag jij gerust, daar heb ik helemaal geen moeite mee." Ik was perplex. Jan noodde me uit hem in zijn kruis te tasten. Daar schrok ik van terug. Nee zo ver liet ik me niet gaan, maar de openingszet in het ingewikkelde schaakspel om zonder gezichtsverlies grenzen te overschrijden was gezet.

 

Uiteindelijk alleen naar huis gereden. Het was een fantastische dag, Terwijl ik de auto startte kwam ook Jan uit de kroeg. Hij zwaaide naar me en liep het van Eesterenplein op. Ik reed naar huis en zette me achter de computer om mijn belevenissen van deze dag te noteren. Ontgoocheld was ik over het einde eenzame einde. Kennelijk kon ook Jan de slaap niet vatten, want er kwam een app van hem binnen: "Hans ik wilde echt wel langskomen ik ben nu thuis ik kan ook langskomen als je wilt daar gaat het niet om maar je moet je niet beledigd voelen in ieder geval ik kom graag een keertje langs en dat meen ik" alle interpunctie ontbreekt gewoonlijk als Jan appt. Dat maakt het begrijpen van zijn bedoelingen moeilijker. Ik appte terug: "Ik wil best dat je langs komt, maar niet dat je zegt langs te komen en dan wegblijft. Dat vind ik heel vervelend." "Ja dat begrijp ik wel hans dat is niet leuk als je erop bent gefocust dat snap ik en oprecht kom ik morgenavond tenminste als je tijd hebt bij je thuis kom ik direct jouw kant op 't is ja toch al vrij laat nu." Hoewel morgenavond blauw en onderstreept was, las ik morgenochtend. Ik heb een lichte vorm van dyslexie en zie soms woorden die er niet staan. Nu las ik morgenochtend en reageerde daar uitgebreid op: "'s Morgens ben ik fris en dan werk ik graag, dat komt niet goed uit." "Morgenavond bedoel ik later op de avond" "Ik heb je al gezegd dat ik geen afspraken meer met je maak, want ik wil niet nog eens teleurgesteld worden." "nee joh ik kom dan dat staat dan ook ik ga nergens anders meer naartoe ik wil je niet teleurstellen dat is mooit mijn bedoeling geweest Hans ' ik neem morgenavond contact met je op wil.je me ontvangen kom ik graag bij je langs echt waar" "Ik maak geen afspraak" "Oké in ieder geval sta ik ervoor open laat maar horen wanneer je tijd voor me hebt dan zal ik er voor zijn hans" Dit was om 0.46 uur. Ik wilde verder werken en zette het geluid van mijn iPhone uit en reageerde niet meer op dit laatste bericht.

 

Toen ik rond tweeën ging slapen keek ik nog even of er nog berichtjes waren binnengekomen. Om 1.35 uur was er geschreven: "Ben je nog wakker dan hans"


top

Zondag, 10 december 2017

Zondag 10 december 2017

De liefde voor vogels gaat niet altijd over rozen. Ik wilde een netje met zaad in de boom hangen, glipte ik weg en sloeg achterover op de trap van flagstones die naar de Fluittocht loopt. Lag ik in mijn kimono met de billen bloot te kijk. Gelukkig liet er niemand zijn hond uit. In mijn rechter hand stak een doorn en mijn linker zat vol schrammen. Gelukkig niets gebroken. Het zal je maar gebeuren dat je daar enkel in een dunne kimono in de sneeuw ligt en opgehaald moet worden. Ik had doodgevroren denk ik.

 

Ik moet aan het werk, anders komt Looiernieuws niet op tijd af. Gelijk ook verder gegaan met de analyse van de spellen die tijdens Looier Cash gespeeld zijn. Eerst moet het optimale Looier biedverloop worden vastgesteld en daarna eventuele varianten daarop die eveneens goed bevonden worden. Soms zijn er twijfelgevallen. De vraag is dan of je al dan niet moet uitnemen. Noch de ene noch de andere beslissing is dan fout, toch kunnen die beslissingen je een top of een nul bezorgen.

 

Om half één kreeg ik een telefoontje van Yolanda. Het muziekje stond af, dus ik zag het pas bij enen. Ik had haar gisteren gebeld, maar geen gehoor gekregen. Zij werd terug gebeld en ik vertelde haar over mijn plannen toch acte de présence te geven op het openingsfeest van de Terme van San Carlo. Een vlucht geboekt had ik nog niet, omdat ik er zeker van wilde zijn of zij mee ging. Het plan was om woensdag te vertrekken en vrijdag terug te vliegen. Dat kwam voor ons beiden erg slecht uit. Yolanda had vrijdag de jaarvergadering van haar bridgeclub "De Groene Brug" en ik moest Arjan vervangen, omdat die vrijdagmiddag 22 december de laatste les van zijn bridgecursus geeft. Uiteindelijk werd er tot een late vlucht op donderdagmiddag besloten. Ryanair had er één om 3 uur in de aanbieding voor € 39,95. Die werd geboekt. Woensdag was volgeboekt. De enige mogelijkheid op woensdag bleek een vlucht met Lufthansa met een tussenstop in München vanuit Amsterdam. Kosten € 300,-! Toch vind ik dat Yolanda en ik op die uitnodiging moeten ingaan. De activiteiten van de Terme hebben grote invloed op de winstgevendheid van het hotel. Het is dus van belang om de eigenaren te ontmoeten, van hun plannen op de hoogte te worden gebracht en bij plannen die in mijn ogen op een teleurstelling zullen uitlopen, indien mogelijk advies te geven en/of deals te sluiten die ons beider belangen ten goede zullen komen. De tickets zijn geboekt, de sneeuw baart me zorgen, want alles zit in zo'n strak schema. Woensdagmorgen vliegen we om 8.55 uur van Amsterdam naar Pisa, donderdag om 11 uur is de opening van de Terme en om 3 uur vliegen we terug naar Eindhoven Airport.

 

Na de boeking verder gegaan met mijn werk, maar om 7 uur kreeg ik de kriebels. Ik wilde eigenlijk verder werken, maar als je ogen af en toe dichtvallen en het scherm van je computer je gaat irriteren, moet je stoppen. Ik stond in dubio. Hier een broodje eten en dan weer werken of een frietje bij Lucky. Het behoeft geen betoog dat het Lucky werd. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik Jan het café uitkomen. Wat een coïncidence, mijn heimelijke wens hem in Lucky te ontmoeten werd vervuld. Hij zag me zwaaide en ik nodigde hem uit nog een pilsje met me te drinken. Na mijn frites, een gehaktbal en thee, ging ik naar huis. Jan bleef nog hangen en thuisgekomen ging ik weer verder met die Looier Cash spellen.

 

Om 10 uur werd ik geappt: "Hans ik ben klaar ik wil je wel bezoeken alleen het is onmogelijk met de fiets dit te doen dat is het probleem en de bus gaat niet de vraag is hoe kom ik richting jou pfff." Hoewel ik eigenlijk verder wilde met mijn werk, kon ik deze kans niet laten schieten dus appte ik voorzichtig terug: "Ik wil je wel ophalen." "Ja is goed." "Ik kom naar je huis." "Oké"

 

Toen ik aan kwam rijden stapte hij net de voordeur uit en kwam naast me zitten. Voordat ik van huis ging had ik alle sfeerverlichting en de kaarsjes van de kroonluchter aangestoken zodat ik thuisgekomen gelijk het vuur in de haard kon aanmaken.

Birra Moretti Gran Cru Barra Baffo d'Oro

We bleven aan het bier. Ik had nog wat flessen Birra Moretti Gran Cru uit Italië. Dat feestbier moest hoognodig op, want de garantiedatum op de flessen was april 2017. Die data zijn een verkooptruc en ik neem die data altijd met een stevige schep zout. Privé dan wel te verstaan, in de zaak kun je dat niet maken. Over de datum producten gaan dus gewoonlijk mee naar Almere.

 

Moretti Grand Cru is één van de topbieren die Heineken in haar fabriek in Italië produceert. Mijn groothandel had daar een promotie actie mee, maar laatst zag ik het jammer genoeg niet meer in het schap staan. Ik zal Heineken vragen of ze het nog produceren, want ondanks dat het bier nu ruim 7 maanden over de datum was smaakte het verrukkelijk. Jan bestelde gelijk een krat. Hij dacht dat het zo'n € 50,- per fles had gekost. Het oogt ook zo feestelijk met zo'n champagne kurk die je er met een pff moet zien uit te krijgen. Ik verkocht het, vertelde ik hem, voor € 14,75 in het hotel, maar het prijsverschil tussen een flesje Baffo d'Oro van 3 Euro en een Gran Cru van

€ 14,75 was voor veel mensen toch een te groot verschil, ook al zit er in die Gran Cru van 3/4 liter ruim 3 keer zoveel bier als in het 0,33 literflesje wat ze voor 3 Euro kochten. Ik zal Heineken vragen of ze Gran Cru nog leveren en waar ik het dan in de buurt van Massa kan kopen. Twee flessen gingen er doorheen en ook enkele 0,66cl flessen Baffo d'Oro. Achteraf bleek dat bier al meer dan een jaar over de datum te zijn. We hebben het met smaak opgedronken. Het was daar voor die open haard dus erg gezellig kan. Dat kan ik jullie verzekeren en...

Ik had een excuus. Ik kon Jan in deze staat met al dat bier op onmogelijk thuisbrengen. Hij moest bij mij blijven slapen.


top

Dinsdag, 12 december 2017

Dinsdag 12 december 2017

Eerst de hele nacht spoken en dan rond zevenen weer in bed kruipen voor een tweede slaap. Dat bevalt me prima. Nu werd ik om half elf wakker en kon gelijk aan de slag, want de auto moest naar Middenbeemster worden gebracht. Yolanda heeft daar een garage waar ze al jaren komt en daar is mijn auto nu ook min of meer in onderhoud. Voordat we naar Italië rijden wil ik dat alles wordt nagekeken, want als je zo'n kleine 4.000km gaat rijden moet alles wel in orde zijn.

 

Na een snelle douche aangekleed en met twee auto's naar Nico Konijn gereden. Daar de mijne achtergelaten en met Yolanda haar wagen teruggereden. We waren ruimschoots op tijd voor het bridgen, maar Toos was ziek en we kwamen één speler te kort. Het duurde wel een half uur, iedereen had wel wat te doen. Er moest op kinderen of kleinkinderen gepast worden omdat de leraren staakten, boodschappen, afspraken enz. Eindelijk vonden we Jenny Kes bereid te komen. Het liep lekker, we scoorden goed en twee van de drie gewonnen advocaatjes met slagroom (dat zijn op dinsdagmiddag de ronde-prijzen) heb ik met smaak opgelepeld.

 

's Avonds was een drama. Er kwam slechts één speler opdagen. Marja en Daniël Vreeling hadden het te druk in hun zaak en Liesbeth en Loes hadden al eerder gezegd. Zij kwamen dit jaar enkel de kerstdrive nog meespelen. Eva ons nieuwe lid was er als enige. Om die ene tafel te completeren werd Yolanda opgeroepen. Er werd geloot en Yolanda trof Eva. Arjan moest met mij beginnen. Eva had het lesboek de hele week niet ingekeken. Ze was bijna alles vergeten, deed maar wat en bood maar wat. Yolanda had het niet meer. Als Eva een 4-kaart © in handen had bood ze 4©. Daar kon Yolanda heel erg slecht tegen. Het was niet leuk. Slems geredoubleerd 5 down ongehoord! Bovendien belde Eva na een kwartier spelen haar vriend al op om haar te komen halen. Ze zei dat ze bang was buitengesloten te worden. Wat hier aan de hand is, geen idee, maar iets klopt er niet. Yolanda zei achteraf dat het een vergissing van haar kant was. Zij wilde de robber zo snel mogelijk beëindigen en dacht dat te bespoedigen door gedubbelde contracten te redoubleren. Daarbij worden (bij verlies) echter enkel punten boven de lijn geschreven. Die tellen voor de robber niet mee, het verlies loopt daardoor echter wel snel op. Eva en Yolanda verloren daardoor uiteindelijk € 3,-. Dat is, als je 5 cent voor 100 punten speelt erg veel geld en dat in nog geen half uur. Zó kan dat niet verder. Ik heb Eva daarom het volgende gemaild:

 

Goedemorgen beste Eva,

De feestdagen zijn in aantocht en in verband met die dagen wordt er de komende 3 dinsdagavonden niet gespeeld. Dinsdagmiddag de 19 december hebben we de kerstdrive. Dan wordt het later dan gebruikelijk en daardoor wordt er dinsdagavond aanstaande niet gespeeld. Vanaf zaterdag 23 december t/m zondag 7 januari is het vakantie en speelt bridgeclub de Looier niet. De eerstvolgende bridgeavond voor leden van de Robberclub is dus dinsdagavond 9 januari. Dan is er eveneens onze Nieuwjaarsreceptie. Die wordt van 18.30 tot 19.30 gehouden.

Gisteravond werd het bridge-avondje niet door iedereen als leuk ervaren. Je bleek de les, die je vorige week gevolgd hebt, helemaal vergeten. Dat kwam omdat je het cursusboek niet had bestudeerd. Bridge leren is niet moeilijk, maar je moet de elementaire regels en afspraken wel kennen en toepassen. We verwachten van je dat je ze, zeker deze eerste tijd, regelmatig naleest om ze goed te onthouden. 

Er speelt ook nog iets anders. Mensen die op dinsdagavond spelen, komen niet naar de club om na een half uur weer op te stappen. Je wordt geacht minstens tot een uur of 10 te spelen, anders dupeer je 3 mensen die verwachten veel meer spellen te spelen. 

Een laatste punt is dat dinsdagavond de avond is dat er om geld gespeeld wordt. De 3 Euro die je gisteren verloren hebt zijn niet door je afgerekend. 

Ik weet niet of je je gerealiseerd hebt dat je deze verplichtingen aanging toen je je als lid bij onze club aanmeldde. Mocht je daar geen rekening mee gehouden hebben en alsnog van je lidmaatschap wilt afzien dan kan dat. Aangezien de eerste les + cursusboek € 10,- kost en niet-leden die deelnemen per keer € 5,- betalen zou je € 35,- terugkrijgen. Daarvan gaat nog het verlies van € 3,- af, dat gisterenavond niet werd afgerekend. Je kunt bij opzegging dus € 32,- tegemoet zien. 

 

Ook dien je te begrijpen dat als je lid wilt blijven, je geacht wordt:

a. Dagelijks het cursusboek 'n half uurtje te bestuderen, zodat je de volgende keer dat je komt spelen, weet wat je doet en welke kaarten je het beste kunt bijspelen om slagen te maken. 

b. De 3 Euro die je gisteren verloren hebt betaalt.

c. Niet vóór 10 uur opstapt, om geen spelers te duperen die verwachtten tot tien of elf uur te spelen. Spelers in een voetbalmatch kunnen ook niet zo maar na 20 minuten stoppen.

 

Ik hoop dat je begrip voor deze zaken hebt en hoor graag van je of je berijd bent de tijd die nodig is om bridge te leren te investeren, of dat je afhaakt.

Mochten we niets van je horen, dan nemen we aan dat je het lidmaatschap van onze club wilt beëindigen. Arjan en ik wensen je dan fijne feestdagen en een goed begin in het komende jaar toe. 

 

Met vriendelijke groet,

Hans Becker

Bridgeclub de Looier

Beemsterstraat 491
1024 BE Amsterdam

 

We waren daardoor vroeg thuis. Dat was maar goed ook want voor Ryanair moet je de boardingpassen uitprinten. Als je dat niet doet kost het je € 70,-. Het bleek een drama. Het was een crime om uit te vinden hoe en waar een en ander gevonden kon worden. Toen reageerde de computer van Yolanda niet of na heel veel keren klikken. Uiteindelijk hebben we mijn computer gebruikt die werkte wel, maar die herkent de printer van Yolanda niet. De boardingpassen moesten dus eerst naar haar gemaild worden voordat ze geprint konden worden. Toen de boardingpassen voor Lufthansa nog. Dat was iets minder moeilijk uit te vinden, maar het waren 16 vellen! Dat kwam omdat we in München over moeten stappen en dus per vlucht ieder 2 boardingpassen nodig hebben. De hele avond bezig geweest en niets gedaan.


top

Woensdag, 13 december 2017

Woensdag 13 december 2017

Ik zit in het vliegtuig als ik eindelijk tijd vind om aan dit blog tee beginnen. Natuurlijk kon ik niet

slapen. Na anderhalf uur werd ik wakker en heb de mail naar Eva en het blog geschreven. Toen werd ik weliswaar slaperig, maar aan een half uurtje extra slaap heb je weinig, dus heb ik de weinige spullen die ik voor die ene dag in Italië nodig zou hebben gepakt, me aangekleed en Yolanda gewekt. Zoals gewoonlijk had ze de wekker in haar slaap afgezet. Ze heeft veel slaap nodig en er is geen kruid tegen gewassen. Als ze de wekker in de kamer legt hoort ze hem niet en legt ze hem naast haar bed, dan drukt ze hem automatisch uit zonder echt wakker te worden. Ik heb me ooit getraind om bij het geluid van de wekker wakker te worden. Ook ik sliep (toen ik 19 was) altijd door de bel van de wekker heen. Ik heb hem toen zó afgesteld dat ik zeker, zelfs als ik me heel erg haastte, 5 minuten te laat op mijn werk zou verschijnen. Dat hielp. Na één week werd ik automatisch wakker van het hele lichte geluidje dat de wekker maakte als het palletje verschoof voordat de bel overging. Ik werd allergisch voor het geluid van wekkers. Het vervelende daarvan is dat je ècht niet meer tegen dat geluid kunt. Dat ervoer ik toen ik bij V&D ging werken en naast de klokken afdeling terecht kwam. Keer op keer schrok ik me wezenloos als ze weer eens een wekker lieten aflopen. Ik was blij toen ik naar de gereedschapsafdeling, die op een andere etage lag, overgeplaatst werd.

 

We waren weliswaar op tijd weggegaan, maar het is toch heel vervelend als je de bus die je wilt hebben ziet aankomen en je nog 'n 100 meter moet lopen. "Dat haal je nooit." riep Yolanda toen ik er de spurt in zette. Yolanda is altijd negatief. We vullen elkaar daardoor prima aan. Ik trek me van haar opmerking natuurlijk niets aan, ren door en haal de bus. De chauffeur die ik bijna zoende van dankbaarheid, keek me nauwelijks aan toen ik hem bedankte. Kennelijk was hij iets te vroeg en had hij niet echt op ons gewacht. Het was koud, er lag sneeuw en om dan 10 minuten op de volgende bus te moeten wachten is niet prettig.

 

Het leesbaar maken van mij OV-Chipkaart voor de NS nam Yolanda voor haar rekening. Ik ben zó onhandig in die dingen, dat mijn secretaresse een lijstje voor me had gemaakt welke handelingen ik moest verrichten voordat die kaart ook voor de NS geschikt was. Ook Yolanda lukte het niet gelijk, dus dat lijstje van Map kwam heel goed van pas. We hadden nog 3 minuten om de trein naar Schiphol te halen. Perron 13A. Dat is een eind, dus we stapten flink door, maar boven aan de roltrap aangekomen was het onduidelijk welke trein we moesten hebben, want er stonden er twee. Natuurlijk moesten we in de trein die verderop stond zien te komen, maar enkele reizigers liepen op hun dooie akkertje voor ons uit en blokkeerden het hele perron. Ik passeerde ze maar dat lukte Yolanda niet. Het fluitje had al geklonken, ik stapte in en hield de deur open. Het was Yolanda toch gelukt die tragelingen voorbij te komen en ze stoof nu op de trein af, want ook zij had het vertreksein gehoord. Het was druk, maar we vonden beiden een plaatsje. De eerste 5 minuten zat ik te hijgen als een oud paard. Geleidelijk kwam ik weer tot rust. We waren tijdig op Schiphol, maar moesten helemaal naar hal 1A lopen. Dat is een eind van het treinstation af en die route is nog niet voorzien van lopende trottoirs. Er ging best wat tijd in die wandeling zitten. Het vliegtuig van Lufthansa was echter te laat aangekomen, dus we vertrokken een half uur over tijd.

 

Nu kun je je wel zorgen maken of je de aansluiting in München naar Pisa gaat halen, maar daar koop je niks voor. Het helpt je geen zier, dus las ik de krant. Daarvoor mis ik gewoonlijk de tijd, maar die ik op het vliegveld altijd koop omdat ik het wel heerlijk vind er een te lezen.

 

Het vliegveld in München is klein, maar toch wist Yolanda ons de verkeerde kant op te sturen. Ik ben lichtelijk in paniek, omdat ik weet dat we ons moeten haasten en zie door de stress helemaal niets en volg haar als een mak schaap. Ze kwam er gelukkig, toen ik even naar het toilet ging om me te ontlasten, zelf achter dat we de verkeerde kant opgelopen waren. Het was nog voor de instaptijd dus Toen we langs een Camel-Rook-Lounge liepen adviseerde ik Yolanda daar nog even vlug een sigaret op te steken, want ik ben bang dat ze chagrijnig wordt of aan onthoudingsverschijnselen gaat lijden als ze nog 2 uur lang zonder moet. "Nee!!! Daar hebben we geen tijd voor." Zij was dus kennelijk ook gestrest. Toen we bij de instaplounge aankwamen zat iedereen nog te wachten en voordat alle passagiers ingestapt zijn, daar gaat gewoonlijk ook de nodige tijd overheen, dus nam ze toch maar 5 minuten om naar die Camellounge te gaan.

 

Nello en zijn zoon Bogdan stonden bij Galileo Galilei, het vliegveld van Pisa, op ons te wachten. Giovanelli, hèt tuincentrum van Massa, was de hele dag open. Gewoonlijk sluiten ze tijdens de lunch. We winkelden daar op de terugweg eerst, want ik moest een bloemstuk voor de opening hebben. Het centrum zag er feestelijk uit. Yolanda is liefhebber van kerst-schmuck en bleek in een paradijs beland. Rendieren van draadlichtjes, een geïllumineerd skigebied met kerstbomen, je kunt het zo gek niet bedenken van alles stond er, maar een Jozef, om de kapot-gevallen porseleinen Jozef van onze kerststal te vervangen, kon ik niet vinden. Uiteindelijk een prachtig kerststuk met kalanchoë en cyclamen gekocht. Ik zou niet zonder bloemstuk op de opening verschijnen.

 

De rode plastic schoenen met krokodillenprint had ik vergeten. Mijn groene schoenen die ooit in een donker moment met blauwe schoensmeer behandeld zijn moesten mijn uitgekiende outfit nu completeren. Ik zocht dus nog groene schoensmeer. Niet te vinden. Nello wilde bij de Bata in Avenza kijken en reed daar gelijk heen. Ook daar hadden ze die kleur crème niet. Avenza ligt tegen Carrara aangebouwd en daar ga altijd naar de kapper. Ook voor de Kerst was dat hard nodig. Als mijn haar te lang is lucht de hoofdhuid niet genoeg. Die gaat dan jeuken. Daar had ik al last van, want ik was al sinds september niet meer in Italië geweest. Het nummer van de zaak werd niet beantwoord en Nello stelde voor er even langs te rijden om de openingstijden te bekijken.

 

Er stond een debiele jongen met een vrouw voor de deur te praten. We kregen allemaal een hand en hij vroeg ons de oren van het hoofd. Hoe we heetten, waar we vandaan kwamen enz. Het was 3 uur en de kapper zou om half 4 open gaan. We dropen af. Dat is nou net zo'n vervelende tijd. Als je naar het hotel rijdt, kun je gelijk weer terug om naar die kapper te gaan. Ik wilde daarom ook weten tot hoe laat hij open was. Daarnaar had vergeten te kijken. Wij terug. Wie schets onze vreugde toen de kapper aan kwam lopen. Hij kwam vroeger vanwege de jongen die er met zijn moeder stond te wachten. De kapper was privé door haar opgebeld en daardoor iets vroeger gekomen. Ik besloot te wachten tot de jongen geknipt was en Yolanda, Nello en Bogdan konden dan gaan winkelen en wat drinken.

 

Carrara heeft echt wat te bieden. Ooit kocht ik daar een prachtige gedreven zilveren wijnkoeler. Die is voor ik verhuisde verkocht, want ik wil geen kostbaarheden in mijn woning hebben. Er is al eens ingebroken. Een ravage! Alle kleding was uit de kast gerukt en op de grond gesmeten. Er was enkel een iPhone kabeltje meegenomen. Geld of iets van waarde bleek niet te vinden. Dure spullen bewaarde ik enkel in mijn woning boven de antiekmarkt. Die spullen heb ik allemaal te gelde gemaakt voordat ik verhuisde. Zo'n verkoop heeft ook nare consequenties. Ik zocht bijvoorbeeld tijden naar een gouden ring met cabochon geslepen steen. Die had ik echter verkocht. Je vergeet dingen als je 75 bent.

 

Aangekomen bij het hotel stonden de tafeltjes keurig en schoon onder het afdak opgesteld. Wat was ik teleurgesteld toen ik de Lounge binnenkwam. De élégance was verdwenen. De schilderijen waren, in verband met lekkage, van de wand gehaald, het vloerkleed hing over de trapleuning te drogen, maar het ergste was dat de prent achter de desk was vervangen. Nello had er de sleutelkast, zonder daarover met mij te communiceren, voor in de plaats gehangen. Die sleutelkast was een relikwie van Briglia, de voormalige eigenaar. Toen ik het hotel overnam hingen daar de kamersleutels. Hoewel die kasten in alle hotels achter de receptie geplaatst zijn, hing hij bij ons naast de trap naar de kamers. Uit nostalgie had ik hem daar, met sleutels en al, laten hangen. Het versterkt de sfeer van weleer. We gebruiken nu chipkaartjes als sleutel. Nello had besloten dat het zo niet hoorde en daarom hing die kast nu op de plaats van een oleografie van Monet die er voordien prachtig kleurde en waarover ik van vele gasten complimenten kreeg. Het eerste conflict was geboren. Nello houdt er niet van als zijn ideeën niet stroken met de mijne. Hij was er kennelijk op voorbereid dat ik die verplaatsing niet zou appreciëren. Waarschijnlijk had hij zelf ook gezien dat deze oplossing geen schoonheidsprijs verdiende. Hij had daarom al een klein sleutelkastje gekocht dat achter de counter uit het zicht opgehangen kon worden. Ik krijg de indruk dat ik door hem gemanipuleerd wordt. Natuurlijk prijs ik hem voor die oplossing en de lucht klaarde gelijk op.

 

We gingen bij 'IL Trillo', ons lievelingsrestaurant, eten. De kaart wordt aan het seizoen aangepast, maar de meeste gerechten staan er altijd op. Er wordt verder nooit iets veranderd. Alle gerechten zijn zó delicieus en worden zó mooi gepresenteerd, dat je ze keer op keer weer wilt eten. Hier deed zich een nieuw probleempje met Nello voor. Hij wil lijnen. Ondanks dat hij dag en nacht werkt komt hij aan. Ik wil, als we in zo'n geweldig restaurant eten, lang van alles genieten en kies dan voor een antipasta, een primo en een secondo. Of er nog een nagerecht komt hangt er vanaf. Het kan zijn dat ik al zo volgevreten ben, dat een semifreddo of een puddinkje er gewoon niet meer bij kan. De pasta splits ik daarom al met Yolanda en ik stelde Nello en zijn vrouw voor hetzelfde te doen. Nello vindt het nagerecht 'sbagliato tiramisu' fantastisch. Dat neemt hij zeker en ook de pompoensoep met truffel, die Yolanda en ik namen, wilde hij proeven. Hij vond dat al heel veel, want je wordt bovendien verwend met een amuse geul, diverse versgebakken broodsoorten en koekjes bij de koffie. Het is overdadig. Nello gooide zijn kont in de krib en bestelde dus enkel dat voorgerecht. Yolanda en ik skipten toen de pasta en bestelden naast die pompoensoep een ons onbekend gerecht 'Guancia di Vitello'.

 

De soep werd opgediend en de combinatie van zwarte geurige truffel met de smaak van de room-gele pompoen was ongekend. Het viel Yolanda op dat Nello met muizenhapjes at. Cornelia had haar voorgerecht al op, onze soepborden waren leeg en Nello was nog aan het nippen. Opeens stapelde hij onze lege borden op. Wat was het geval, hij wilde dat het personeel ons het hoofdgerecht bracht terwijl hij nog aan de soep was. Dat is natuurlijk technisch onmogelijk, want tussen het opdienen van de verschillende gangen zit enige tijd. Het voedsel kan dan wat zakken, zodat je verder kunt. Bovendien wordt soep heet gegeten Maar hij was verontwaardigd en fulmineerde dat het personeel moest begrijpen dat hij ook nog soep zou eten als wij aan het hoofdgerecht gingen. Bang voor een nukkige Nello, bracht ik het volgende te berde: "Nello je hebt helemaal gelijk." Dat is de eerste stap om hem te apaiseren. "Die mensen serveren de gerechten bewust op die manier. Ze laten je expres zonder eten toekijken in de hoop dat je dat niet wilt en ook wat bestelt. Ze willen wat verdienen! Er staan 4 koks in de keuken (dat kon ik zien) en er lopen 2 meisjes in de bediening. Die moeten allemaal betaald worden. Daarom serveren ze het volgende gerecht pas als alle voorgerechten op zijn." Die uitleg kon hij begrijpen en zijn eer was gered, omdat ik had gezegd dat hij gelijk had. Nello is Roemeen en in die cultuur is het eergevoel erg sterk ontwikkeld. Nello is een geweldige kracht, maar je hebt 3 gebruiksaanwijzingen nodig om met hem overweg te kunnen. Zonder hem zou het hotel echter nooit zo mooi geworden zijn.

 

Wat 'Guancia di Vitello' betekende vertelde Nello. Hij vertaalde het door op zijn wang te wijzen vitello is kalf het was dus kalfswang. Dat hadden noch Yolanda noch ik ooit gegeten dus bestelden we dat als hoofdgerecht. Het bleek een boterzachte vleessoort te zijn die nog malser dan kalfstong is. Heerlijk! Al met al een mooi besluit van een overvolle dag.


top

Donderdag, 14 december 2017

Donderdag 14 december 2017

De grote dag, de opening van de Terme van San Carlo, is aangebroken. Dit bedrijf kan voor het hotel een omslag betekenen. Als hun plannen om er een 'Benessere' centrum van te maken door gaan krijgt het hotel een boost.

 

Onverwacht werd ik pas om half acht wakker. Ik had meer dan 8 uur geslapen enkel die rot bel van mijn telefoon had me rond enen gewekt. Hoe die verkeerd afgesteld is geraakt geen idee, maar ik moest mijn bed uit om hem uit te zetten. Gelukkig gelijk weer in slaap gevallen.

 

Een uitgebreid bubbelbad in de hartvormige Jacuzzi genomen. Daarvan zijn verschillende foto's genomen. Ze zijn allemaal mislukt, dus die kan ik niet laten zien. Achter de computer uitgestoomd en daarna aangekleed. Ik had een Heineken-feeststrik van Sinterklaas gekregen. Er zit verlichting in. Het grelle groen kleurde niet mooi bij het zachte groen met bordeaux van het colbert. Daarom uiteindelijk toch maar voor een degelijke zelfstrikker gekozen. Yolanda was ondertussen opgestaan en naar beneden gegaan, Nello was er niet. Hij bleek materiaal aan het inkopen te zijn. Even vlug nog een appeltje als ontbijt genomen en toen (5 minuten te laat) met de grote bloemenmand, naar de overkant, waar de Terme gelegen zijn, overgestoken.

 

Het stond zwart van de mensen, maar het lint was al doorgeknipt. Niets voor Italianen om op tijd te beginnen. Dit is bijzonder bijzonder! De bloemen werden aan iemand in zwart kostuum die onder aan de trap de mensen begroette overhandigd. Wij waren zover ik kon zien de enigen die met bloemen op de proppen kwamen. Het schijnt niet gebruikelijk te zijn iets mee te nemen. Eigenlijk logisch, want wat moet je met 150 bloemstukken, want zoveel mensen waren er zeker. De man in kostuum riep de dochter van de directeur van het bedrijf dat de verbouwing geregeld had en de Terme kennelijk had overgenomen en zij zou ons aan haar vader voorstellen. Het was echter zo druk dat we uiteindelijk maar verder gelopen zijn en in de zaal, waar iemand al aan het woord was en dia's vertoond werden, gegaan. Het was bomvol. Honderd zitplaatsen bijna allemaal al bezet en vele mensen stonden nog in de gang en op de brede trap buiten. Wij vonden achterin nog twee plaatsen naast elkaar en gingen zitten.

De hele geschiedenis van het fameuze 'Acqua di San Carlo' werd, verlucht met beelden van de oude situatie verteld. en ook een toekomstvisie werd ontvouwd. Dat was voor mij een droom die uitkwam. Ze willen er inderdaad een 'Benessere' centrum vestigen.

 

Na de presentatie van de toekomstplannen werd ik door een plaatselijke politicus Simone Ortori aan de grote baas van het spul voorgesteld. De eigenaar van de parfumerie en apotheek-keten 'Santa Maria Novella' bleek een zeer aimabele man Eugenio Alghandery genaamd. Hij was iets jonger dan ik en vol energie. Ik vertelde dat ik de eigenaar van het hotel was. Dat is nogal verwarrend. Er is een hotel Panoramic dat aan de andere kant van de Via Nicola Zonder is gelegen, maar sinds enkele jaren gesloten is. We hebben ook nog eens hetzelfde nummer 3 als huisnummer. Ons hotel heet echter 'Albergo Ristorante San Carlo' Ons restaurant hebben we, omdat het verhuurd wordt, een andere naam gegeven. Die naam is 'Panoramique' op de Franse manier gespeld. De naam van het restaurant staat in grote letters op de dakrand. Daar ontkom je niet aan als je San Carlo binnenrijdt. Die directeur verkeerde daardoor in de veronderstelling dat het hotel 'Panoramique' heette. Dat behoefde wat uitleg en hij vroeg ons in het hun restaurant het glas te heffen. Daar was men echter nog druk doende hapjes binnen te brengen en uit te stallen. Dat was handig geregeld, want nu ging je automatisch rondlopen om te kijken wat er zoal verbouwd was. Opmerkelijk wat een prestatie had men geleverd. Perplex was ik. Dat kan het beste aan de hand van enkele foto's getoond worden.

De Terme van San Carlo restaurant van de Terme, ristorante

Foto links: Het gebouw van de Terme, met de uitzichttoren op het dak. Rechts: Het restaurant

Ristorante delle terme Amfiteheater in de open lucht

Foto links het interieur van het restaurant. Foto rechts: De speelvloer van het amfitheater.

Tuin van de Terme Eén dee bronnen waaruit het water stroomt

Foto links: Tuin met amfitheater en de weg erlangs. Rechts: Eén der fonteinen die het water spuit.

Fontein Dakterras

Foto links: De tweede fontein waarvan Yolanda drinkt. Rechts: Het immense dakterras.

 

Fijn dat er iemand in San Carlo Terme is neergestreken met smaak en kennis hoe je dingen zakelijk aanpakt. Zij hadden 'Il Buongustaio' gevraagd de catering te verzorgen. Die hebben zich voortreffelijk van die taak gekweten. Alles was tot in de puntjes verzorgd. Heerlijke spumante, lekkere rode wijn. Prima!

 

Wij moesten om één uur weg, want onze vlucht naar Eindhoven vertrok om tien over drie. Bij het afscheid nemen wisselden de heer Alghandery en ik kaartjes en telefoonnummers uit. Ik heb de indruk dat dit een welbestede reis is geweest. Eindelijk is er duidelijkheid over de plannen met de Terme en dat is voor eventuele geïnteresseerden in de aankoop van het hotel mooie muziek.

 

De terugreis verliep voorspoedig. Ik werkte in het vliegtuig aan mijn blog, maar tijdens de landing moet je computer onder de stoel worden opgeborgen. Het laatste half uur heb ik niks kunnen doen, want de landing duurde veel langer dan gepland vanwege een doorstart. Toen het toestel al aan zijn landing begonnen was, werden de wielen weer ingeklapt en vlogen we nog een rondje. In de trein en thuis het blog van woensdag gehaast afgeschreven. De eerste versie wemelde dan ook van de fouten. 's Nachts bezoeken er weinig lezers de site, dus daar kon ik mee leven. Belangrijk was dat het er op stond.


top

Vrijdag, 15 december 2017

Vrijdag 15 december 2017

Hoera! Mijn Italiaanse accountant schreef dat er volgens hem, in september een positief saldo van € 10.000,- op de hotelbalans stond. Dat positieve saldo wordt nog afgeroomd, maar is toch heel positief. Ik hoor het voor het eerst sinds jaren. Het jaar is nog niet voorbij en de laatste maanden zijn er enkel kosten te verwachten. In de winter is armoe troef. Af en toe een enkele gast voor een kamertje tegen een gereduceerd tarief van € 35,-. Daar kan de schoorsteen niet van roken. Ik ben echter al heel blij als ik quitte speel en er (zoals de laatste jaren het geval was) geen € 45.000,- meer hoef bij te leggen.

 

Het is ook de derde vrijdag van de maand en dan lopen optiecontracten af. Alle geschreven aandelen moet ik leveren, want de koersen zijn enkel gestegen. Ik maak dan een klein winstje en je moet niet klagen, want je bent nou eenmaal geen helderziende. Toen ik uitstapte was de koers al aardig opgelopen, Wie kan voorzien dat hij daarna nog bijna 5% doorstijgt. Dat betekent op jaarbasis een rendement van zo'n 20% extra. Kom daar maar eens om bij je bank.

Mijn portefeuille is nu dus aardig uitgedund en ik moet puts schrijven om nog enig extra rendement te halen. Cash geld op de bank is nauwelijks een optie. Je krijgt in het beste geval 0,02% rente en moet aan de staat 1,2% afdragen omdat die uitgaan van een rendement van 4%. Tel daar de inflatie bij op dan hol je achteruit. Gelukkig betaalt de staat me ook AOW, dus ik heb eigenlijk niets te klagen ook al is het zuur.

 

Met de bridge kwamen we één iemand te kort. Gelukkig wilde John Timmer, één der leerlingen, invallen. Hij was terecht apetrots dat hij niet onderaan eindigde en met 48,41% best een aardig percentage neerzette. Volgende week geeft Arjan de laatste les. Volgens hem stelt die niks voor enkel een beetje herhaling en hij heeft er geen moeite mee om zijn leerlingen in de C lijn te laten meespelen. Yolanda heeft me verleidt om met haar de kerstviering bij 'De Groene Brug' te spelen. Alie van der Linden, de partner waarmee ze gewoonlijk speelt gaat met een erelid spelen. Gelukkig is het zo goed geregeld en al die leerlingen die herhaal-les toch nog willen volgen kan dat altijd in januari nog.

 

Eén der taarten was nog een klein beetje bevroren en de taart van bladerdeeg was geen succes. Daar bleven zeven punten van over. Ook voor volgende week is er nog zo'n taart ingekocht. Geen probleem, dan hebben we in ieder geval genoeg.

 

Met Yolanda bij Place du Nord gegeten. Het is er zó gezellig en amicaal. Ook Gerda Brinkman die met Anneke Smit de cadeaubon van € 75,- had gewonnen was heel enthousiast. Zij had nog een blauwe maandag met de kok gevreeën. Ze was verbaasd over de kwaliteit. Die gaat er beslist nog eens terug.

 

Na het eten ging ik naar Almere. Ik was moe, lette niet goed op. Ik reed op de Lotusbloemstraat en gaf een auto die van rechts uit de Azaleastraat kwam geen voorrang. Kennelijk irriteerde dat de bestuurder dusdanig dat hij een soort van achtervolging inzette. Ik reed naar Lucky en eindelijk bij het winkelcentrum toen hij op de rotonde een auto moest voor laten gaan en me niet meer vlak op de hielen zat haakte hij af. Je moet wel een heel groot minderwaardigheidscomplex hebben als je je dusdanig gedraagt als er iemand een foutje maakt. Het hele leven hangt van fouten aan elkaar. Laten we wat relaxter met elkaar omgaan. Desalniettemin, ik was fout hij of zij had voorrang en bij deze, mocht je dit lezen, alsnog mijn excuses.

 

Bij Lucky kwam ik eindelijk tot rust, hoewel ik opnieuw naast mijn knuffelcrimineel die er kennelijk elke vrijdagavond met zijn vriendin zit te borrelen, terecht. Zij waren nog nuchter en ook dan herkent hij me, begroet me enthousiast en noemt me bij m'n voornaam. Ik ben slecht in namen en sta dan eigenlijk met mijn mond vol tanden. Na een kopje thee ben ik gelijk naar huis gereden, want ik liep, door die onverwachte opening in Italië gisteren, steeds verder achter met Looiernieuws en mijn blog.

 

Rond twaalf uur nog even op mijn iPhone gekeken Mauricio had een bericht achtergelaten.

"Ben je nog wakker?" "Ja" "Je bent zeker aan het werk met je blog. Ik zit hier in "Het Sauna Huis"pfff. Ze heeft de kachel altijd op 28 gr. Lijkt wel de Sahara."

"Heerlijk dan hoef je weinig kleren aan"

"Nou ja, dat klopt, maar ze is zo preuts als het maar kan. Zelfs nog verlegen en 44 jaar. Nog nooit meegemaakt."

"Ach er zijn ergere dingen."

"Volgens mij heeft ze ook een vorm van autisme alles moet altijd op dezelfde plek. Niets mag veranderd worden"

"Ben ik ook voor."

"Ja maar in het overdrevene. Het belast haar en anderen. Dat is 'not good'."

"Je moet dat zelf oplossen."

"Ja wie anders, ik ben aardig en pas mij aan, dus snel weg van dit adres, vol gas."

"Waarheen?"

Weet nog niet, maar niet hier meer."

"oke"

"Geen rust hier"

"Ik kan je ook niet met rust laten."

"Haha, nee ach ik heb goed geslapen bij je vorige keer. Niks mis mee, je hebt me niet lastig gevallen en was gezellig ook nog dus'all good'."

"Het is voor mij wel moeilijk een mooie man in de buurt te hebben en er niets mee aan te kunnen vangen."

"Echt 'self-contrll' Hans. Je kan veel doen met me dansen, praten, drinken, zelfs een aai over mijn hoofd. Ik vind dat nogal wat haha."

"Dat vreet energie en tijd. Die kan ik niet in een platonische verhouding investeren."

"Haha oké, dus een vriendschappelijke energie is het niet waard? Daarmee zeg je dus eigenlijk 'leave me allone Mauricio,' maar ook dat respecteer ik Hans, ik vindt je een aardige man, absoluut."

"Ik zit hier nu al heel opgewonden achter de computer, dat is toch niet fijn."

"Opgewonden zijn is dat niet fijn dan? Als ik opgewonden ben voelt voor mij niet als onprettig echt niet. Ik begrijp wel dat je dan behoefte hebt, maar je kan dat zo op verschillende manieren doen. Oké misschien niet de ultime bevrediging, maar tis ook niet slecht. Weet, dan zou je een goed lijntje moeten nemendat is ook bevrediging Hans tenminste als je het beste spul hebt en je kan er goed mee schrijven ook, ook wel handig voor je blog."

"Ik heb geen zin in kille seks. Ik heb helemaal geen behoefte aan een lijntje, ik wil een warm lijf voelen."

"Ja man, ik heb wel iemand voor je als je wilt een jongeman Filipijns 25 jaar studeert en werkt hier. Hij wil zeker wel seks, Hij valt op oudere mannen. Ik wil wel een keertje 'n trio doen Hans, neem ik een vrouw mee, dan doen we een triootje. dat is ook leuk toch?"

"Ik val ook op oudere mannen en niet op jonge Filipijnse jongens."

"Ja dat weet ik, maar vind je het dan totaal niet lekker met een jongeman dan?"

"het gaat niet enkel om seks. Ik ben op zoek naar liefde."

"Ja dat snap ik.'Is not easy these days, hard to find',"

"Jammer ik ga nu slapen."

"Nou dan wens ik jou een fijne nacht Hans. Wat kan ik zeggen? Verder bedoel ik het goed. Triootje wil ik wel doen. Op korte termijn kan je mij in actie zien hoe ik het aanpak met een mooie meid en je kan meedoen wat je wilt."

"Ik denk niet dat ik daar zin in heb."

"Nou ja tis maar een idee. In ieder geval slaap lekker Hans pak even een filmpje op pornhube.com"

"Ga ik doen. Weltrusten."


top

Zaterdag, 16 december 2017

Zaterdag 15 december 2017

Het filmpje dat Mauricio me gisteravond had geadviseerd stond volgens facebook op een onveilige site. Ik heb er gisteren wel van genoten. De naam is pornhube en ik zou daar dus maar mee oppassen., want je hebt zo een virus op je computer. Gelukkig schijnt een Mac daar minder gevoelig vvor te zijn, maar je weet nooit.

 

Het ei is gelegd. Looiernieuws staat op de site. Het tijdschriftje gaat me aan het hart. Er zitten ruim 700 adressen in e-mail mijn bestand. In mijn gewone bestand 2800, maar drukwerk versturen is te duur. Een mailing via het bridgeblad kost € 7.000,- en die bedragen zijn niet verantwoord. Ik heb mijn eerste blog in Looiernieuws opgenomen. Misschien krijg ik er zo weer enkele geïnteresseerden bij. Ik heb zelfs al twee lezers in het buitenland. John Lay en ik denk dat zijn vrouw Rosemary meeleest en Gerhard Kaspar een Oostenrijkse vriend die met Denia is getrouwd. Gerhard en Denia logeren regelmatig in ons hotel in San Carlo. Zij vertalen het blog met 'Google translate'. Ik zal mijn vriend Hall Bardach een kunstenaar die in Tuscan Arrizona woont ook eens bellen. Op die manier blijft ook hij een beetje op de hoogte.

 

Om 5 uur was ik zó moe. De laatste e-mails werden verstuurd en ik ben gaan slapen. Om half acht werd ik 'n tikje hongerig wakker. Een mooie tijd om bij Lucky een frietje met en een gehaktbal te eten. Ik moet vlug zijn, want er is vanavond een optreden. Dat start om 9 uur en dan is het vaak zó druk. De muziek staat dan ook voluit en daar kan ik op mijn ouwe dag niet meer tegen. Ik was er op tijd, het was nog rustig en de muziek werd geïnstalleerd. Dat is gewoonlijk een heel gedoe, maar ze kwamen er uit en terwijl ik mijn eten at en een NRC las met behulp van mijn iPhone die ik dan als zaklamp gebruik, was het spul klaar en begon het optreden.

Optreden, Lucky, Lebo, Michael Elia Wie schetst mijn verbazing toen ik Lebo een Surinamer in een Wit pak met een platinablonde pruik het eerste nummer hoorde zingen. Zijn maat, Michael Elia, was eveneens in een wit costuum uitgedost en ook hij had platinablond wit haar.

Ze zongen en het was wonder boven wonder niet te hard. Het was ook een soort van conférence en zo grappig, dat ik ondanks het vele werk wat nog steeds op me ligt te wachten langer ben gebleven dan de bedoeling was. Wat een leuke act. Zij nodigen gasten uit die dan karaoke meezingen op nummers die ze kunnen inleveren. Ze hebben kennelijk volgers, want ik zag enkele mensen binnenkomen die ik in Lucky nog nooit gezien had. Ook die tweeling hoeren die wel eens op TV geweest zijn kwamen binnen. Enig ik maakte foto's van ze, kocht het boek door hen geschreven boek waarmee ze leurden en ging met ze op de foto.

Het was jammer dat ik weg moest, want om mijn blog van vrijdag op de site te krijgen, daar gaat nog wel even overheen. Vanaf 10 uur gewerkt. Ik had er al opgezet toen ik me de e-mailcorrespondentie met Mauricio herinnerde. Die was ik helemaal vergeten. Die werd er dus bij geplaatst. Terwijl ik die berichten las kwam er weer een app van Mauricio binnen. Ik sta in Utrecht en de treinen reiden niet. Het was al 1.30 uur dus dat verhaal krijgt u morgen.


top

Zondag, 17 december 2017

Zondag 17 december 2017

Half twee en de telefoon pinkt. Er komt een app binnen.

"Nog wakker"

"Ja ik ben op mijn blog over je aan het schrijven."

"Echt? Wat dan?"

"Dat kun je straks op de site of op facebook lezen."

"Oké, ik sta in Utrecht. Geen trein meer."

"Ik dacht dat de treinen de hele nacht doorreden."

"Nee joh was dat maar waar. Ze gaan tot 1 uur. Pak pension als ik vind, hoop ik."

"Als ik je moet ophalen zou ik dat doen, maar eer ik in Utrecht ben zijn we een uur verder en waar zou ik je moeten zoeken?"

"Heb mijn ex geappt om geld over te maken maar heeft geen ING helaas kom € 40,- tekort voor hotel heb jij ING bank? Niemand heeft ING heb iedereen gebeld. Ik heb ING."

"Ik niet!"

"Heb je ABN? Geef je morgen terug heb ook ABN."

"Ook geen ABN."

Ha ha ha nou lekker schiet op heb cash thuis maar niet hier, als ik taxi neem kan jij me € 50,- lenen? Geef ik je morgenmiddag terug, kom ik naar jou."

"Ik vrees dat een taxi je minstens € 150,- kost."

"Ik heb nog 40 Euro met 50 extra lukt. Ritje kost max 90 Euro. Prijs afspraak."

"Ik heb wel € 50,- cash, maar als je me dat morgen terug wilt betalen, omdat je thuis geld hebt liggen, waarom ga je dan niet gelijk naar huis en betaal dat wat je tekort komt van je liggende gelden?"

"Omdat ik niet thuis kan slapen. Mijn huisgenoot heeft verjaardag. mag pas om 12 uur naar huis. Haar vriend slaapt daar, daarom kan ik niet daar. Dat kan pas morgen, of later vandaag. Daarom ben ik in Utrecht."

"Oké kom dan maar hierheen."

"Oké zie je straks."

"Ik zal wakker blijven."

Oké, ik kom zo met vervoer dan."

"Oké"

 

Een uur later werd ik weer geappt.

"8 min."

"Ik ben er."

"oké"

Het was 3 uur. Mauricio kwam, belde aan pakte de € 50,-, beloofde terug te komen (hij moest de

€ 40,- die hij op de bank had staan gaan pinnen) en ik ging verder met het blog. Een uur later was hij er nog niet. Ik had al zo'n idee dat ik opgelicht werd, maar wie weet komt alles goed. Een uur om te pinnen lijkt me echter wel erg lang. Het is nu kwart over vier en ik ga naar bed. Ik appte tegen beter weten in: "Ik ga naar bed." Geen reactie, ik zette de bel van de telefoon af toen ik daadwerkelijk in bed stapte. Dag vijftig Euro.

 

De rest van dit blog schrijf ik als ik wakker wordt wel of na de bridgemiddag met Yolanda.

 

Om kwart voor acht werd ik wakker. Slechts 3 uur en 'n kwartier geslapen. Ik woog me, precies 75kg ik sta weer op het maximum. Die 1,3kg die ik zaterdagmorgen boven dat maximum woog zijn er gelukkig weer af. Wat fruit, twee ijsjes, frietes en een bal gehakt. Niet gezond, wel lekker en als je dan toch afgevallen bent geeft dat voldoening.

 

Het bridgen was een drama. Als het op het eerste spel mis gaat weet je hoe de sterren staan. Daar geloof ik heilig in. Sterren en planeten zijn ook de enige tastbare objecten die invloed op de Aarde hebben. De maan bijvoorbeeld trekt hele oceanen tijdens de vloed 20cm omhoog. Dat zijn gigantische krachten en wij worden in krachtenvelden van verschillende hemellichamen geboren. Volgens mij is dat van invloed. Uiteindelijk scoorden we toch nog 43,83% . Zowel Yolanda als ik maakten fouten. We kunnen elkaar dus niets verwijten al was de sfeer aan tafel af en toe onaangenaam. Ik had me er zó op verheugd en dan zo'n drama. jammer.

 

Mauricio heeft geappt. Om 12.50 uur kreeg ik een appje:

"Ik stond voor schut. Mijn nieuwe bankpas vergeten te activeren. Moest ik alsnog naar huis. Daar gezeur omdat ik, tegen de afspraak in toch thuis kwam om geld te pakken. Kortom een stress-nacht. Was er helemaal klaar mee. Duurde lang dus ben ik bij mijn ex gaan slapen. Die heb ik uit bed gerammeld. Wat een rare nacht was dit. Ik zie jou morgen, dan ga ik geld halen. Moet langs het kantoor mijn pas activeren dan kan ik opnemen van mijn rekening. Ik wist niet eens dat dat moest bij een nieuwe pas."

 

Hij heeft het voordeel van de twijfel, maar als hij het geleende geld niet terugbetaald weet ik tenminste waar ik aan toe ben.


top

Maandag, 18 december 2017

Maandag 18 december 2017

Het is vreselijk. Ik kreeg een e-mail van Nello die me helemaal van streek bracht. Hij vindt het vervelend dat onze ideeën niet altijd hetzelfde zijn. Hij heeft daar moeite mee. Het lijkt erop of hij probeert ons van het idee om Kerst en Nieuwjaar in Italië te vieren wil afbrengen. Om 5 uur 's morgens had ik de slaap nog niet te pakken zó ongelukkig voelde ik me. Bovendien kwam de in het Italiaans vertaalde blog over de opening van het hotel als onbestelbaar terug. Dat was eveneens een klap. Ik had dat blog speciaal voor die directeur van de keten van apotheken en Parfumerieën laten vertalen. Prijs € 185,- en nu kreeg ik het als onbestelbaar terug. Ook dat droeg niet bij aan mijn gemoedsrust. Ik geloof dat ik te veel hooi op mijn vork heb gelegd met dat blog. Ik raak helemaal gestrest en slaap slecht. Dat kan zo niet langer ik moet me ook ontspannen. Map had me maanden geleden een boek geleend. "De stam van de Holebeer" van Jean M. Auel. Het zou geweldig zijn, maar ik was er tot nu toe nog niet in begonnen, want als ik lees en het boeit me, vergeet ik alles. Een goede manier om uit die tredmolen van werken, bridgen en seks najagen te stappen. Ik begon te lezen en werd geraakt door het verhaal. Na 30 pagina's vielen mijn ogen dicht en kon ik in slaap komen. Mijn innerlijke klok wekte me om tien over acht. Gelijk klaar wakker.

 

De weegschaal gaf € 74,8kg aan. Toch weer 2 ons kwijt. Ik was op tijd voor Tai Chi, ook de lessen die ik vorige week gemist had hebben me uit mijn balans gehaald. Ik besloot er heen te gaan om alle spieren op te warmen, te rekken en mijn houding te verbeteren. Vanwege de kerst trakteerde Margje op heerlijke koeken. Eén der deelneemsters was jarig geweest en had chocolaatjes bij zich en ook daar nam ik er eentje van voor bij de thee. Bij die thee zat ook nog een koekje, maar ik nam ook nog een appelpunt, want dan kon ik de lunch overslaan.

 

De aandelenportefeuille moest in verband met de expiratie van enkele opties afgelopen vrijdag aangevuld worden. Daar heb ik me 's middags mee bezig gehouden. Yolanda wilde wel Glühwein en kerstpakketten voor ons inkopen, want ze stond toch bij de Makro. Dat scheelde enorm veel tijd. Nu hoefde ik pas rond vijven te vertrekken.

 

Ze had konijn klaargemaakt met aardappels en broccoli. Het smaakte weer voortreffelijk, maar het is toch erg veel zo'n hele poot. Ik moest af en toe even wachten om het voedsel te laten zakken, want wat ik opschep moet ik eten. Mijn ogen waren echter groter geweest dan mijn buik en zes uur erna zat ik nog zo vol als een potje.

 

Ik bleek mijn smoking vergeten te zijn. Op de kerstdrive draag ik die altijd omdat ik geloof dat feestkleding de vreugde verhoogt en omdat je dat kostuum anders helemaal nooit draagt. Kerst, Oud en Nieuw, Nieuwjaarsdag en de Nieuwjaarsreceptie draag ik dit kostuum daarom altijd. Het is een zuiver wollen kamgaren pak dat enkele kleine motgaatjes heeft, die niemand ooit ziet. Mij interesseert dat niet, zolang het er op zich maar goed uit ziet.

 

We hadden één man over. Hoewel ik maandagavond heel graag speel, speciaal nu de leerlingen erbij gekomen zijn, vroeg ik Yolanda toch of zij of ik niet mee zou spelen. Zij komt ook om in het werk, maar moest in verband van de verjaardag van Donnelly Janssen toch in het Zwanenmeer zijn, want Donell had zou op bitterballen trakteren en zij zou dat verzorgen. Ik ging dus in de mist terug naar Almere. Een avondje voor de open haard met mijn boek trok me wel aan. Er kwam echter net toen ik thuis kwam een appje van Mauricio binnen. Hij zat bij Lucky aan de patat. Ik vroeg hem of hij het leuk vond als ik ook naar Lucky zou komen. Het antwoord klonk niet erg uitnodigend: "Ja kom maar, dat vind ik niet erg." Speciaal als iets niet van een leien dakje gaat wil ik er me voor inzetten, dus na tien minuten zat ik naast hem aan een kopje thee.

 

In Lucky speelde de dartvereniging. Ze hadden eigen shirts aan. net echte sporters. Ik was eigenlijk te moe en verlangde naar een dutje voor de open haard, dus vertrok ik na dat ene kopje thee, maakte de haard aan en installeerde me met op twee fauteuils voor de warme straling.

 

Die rust, daar had ik nou echt even behoefte aan na alle stress die het uitgeven van Looiernieuw me de afgelopen twee weken gebracht had.


top

Dinsdag, 19 december 2017

Dinsdag 19 december 2017

De rust, slaap en het bad in de morgen hebben me goed gedaan. Ik hoestte nauwelijks meer. Toch is de kriebel in mijn longen allerminst weg. Het is vreemd. Gewoonlijk begint zo'n verkoudheid met een lopende neus. Dan slaat het over op je keel en daarna raken je longen aangetast. Dit ziektebeeld is anders, maar ik voel me nog steeds gammel. De bridgeclub wacht echter, want de leukste drive van het jaar is de Kerst Monopoly Drive. Hierbij krijgt ieder paar

€ 4.300,-. Van dat geld moeten de verliezen betaald worden. Winsten strijk je vanzelfsprekend op. Van het geld dat je na de wedstrijd nog in kas hebt kun je op prijzen bieden. Er is een overvloed aan prijzen, zodat iedereen wat heeft, of je moet alle geld verloren zijn.

 

Er hadden zich 6 paren ingeschreven. Niet erg veel voor zo'n belangrijke drive waar alle leden van de Looier bridge club gratis aan kunnen deelnemen. Fred Valkenburg had gemeld dat hij een partner zocht. Hem was te verstaan gegeven dat hij ook zonder partner kon komen en dan gekoppeld zou worden. Ben Stenekes had afgezegd dus zag het er naar uit dat we toch precies rond waren. Betty Galesloot had echter eveneens gezegd dat ze er over dacht om te komen. Zij is geen lid en aangezien de prijzen bijzonder zijn, een fles single malt Scotch Whisky, een kerstpakket, andere flessen drank koffiemokken met bridgemotieven, bridge boeken, romans enz. totaal zo'n 30 prijzen voor de 12 spelers die we verwachtten is geen kattenpis. Om te voorkomen dat goeie spelers, die geen lid van de club zijn, deze feestdrive met de grote prijzen aan de haal gaan, is het inschrijfgeld voor niet-leden op € 25,- gesteld. Nu Betty ook kwam hadden we, met Arjan mee, 14 deelnemers en een stilzittafel. Betty heeft al eerder aan de Monopoly Drive deelgenomen. Zij weet hoe leuk die is en had de € 25,- er graag voor over.

 

Die stilzittafel kwam mij wel goed uit, want ik kon dat half uurtje even slapen. De Yoga club heeft matjes en kussens, die heb ik geleend ging liggen en was weg. De kriebel in mijn longen en de vermoeidheid spelen me parten. Het tukje heeft me goed gedaan. Yolanda en ik speelden prima, omdat er veel beginners deelnamen. Tegen Arjan en Fred Valkenburg waren we niet opgewassen. Zij werden eerste met 71,25%. Onze score 67,50% was niet genoeg voor de eerste plaats.

 

De veiling was enig. Yolanda had haar geld gespaard om het kerstpakket te verkrijgen. We geven dat aan Nello cadeau. Voor sommige spullen was weinig belangstelling, maar de drank, kerstkrans kerststol en de bridgeboeken werd stevig geboden. Op het eind leverde iedereen zijn overgebleven gelden weer in en gingen Yolanda en ik bij Loetje eten. Kapucijners kozen we allebij, maar de eerste hap was zó meelderig dat het wel bruine bonen leken. Ik heb toen de piccalilly en het spek er doorheen gemengd en toen was het beter. Ik was in de veronderstelling dat kapucijners pittiger waren. Ook het bier dat me werd aangeraden was niet geheel mijn smaak. Een amberkleurig biertje met een heel eigen smaak. Ik had liever pils gehad.

 

Thuisgekomen gelijk het bed in gekropen om uit te zieken.


top

Woensdag, 20 december 2017

Woensdag 20 december 2017

Geen spannende dingen vandaag enkel op bed en voor de open haard gelegen. Ik probeer mijn computerscherm, dat vol met ooit gemaakte downloads staat, op te schonen. 'n Twintigtal heb ik opgeruimd, weggegooid of opgeborgen. De specifieke download waarnaar ik op zoek was vond ik (nog) niet. Ik heb ook Yolanda met mijn 'verkoudheid?' aangestoken. Ik moet haar bellen hoe het met haar gaat. Ik ben enigszins aso. Ik heb al genoeg ellende voor mezelf en ik heb niet zo'n behoefte om dan ook nog met deprimerende verhalen van anderen geconfronteerd te worden. Vrijdag gaan we de Kerst-Drive bij 'Bridgeclub de Groene Brug' spelen. Ik hoop dat we allebei opgeknapt zijn. Mijn hoofdpijn is in ieder geval al veel minder.

 

Hoewel ik eigenlijk niet naar buiten wilde, moet je als je nooit thuis kookt en dus niets in huis hebt eten inkopen. Rond 12 uur naar Albert Heijn gegaan en enkele maaltijdsalades, een quiche en een pasta gekocht. Ik lees tegenwoordig altijd welke ingrediënten er in de producten zitten, want tegen koriander kan ik echt niet. Erg veel producten die bijna over tijd zijn en waar je 35% korting op krijgt waren er niet. Ik scoorde slechts één salade. De salade met prachtige grote garnalen, waar ik ook wel zin in had, bleek met koriander verpest te zijn, dus die moest ik laten liggen.

 

De boomstronken die ik van Yolanda gekregen heb zijn bijna opgebrand. Ik moest dus ook hout hebben. Bij Ranzijn was hout te koop bakken vol en ze maken er bij de ingang groots reclame voor € 7.- voor een klein zakje met 8 houtjes. Gelukkig zag ik dat ze binnen ook oven-gedroogd hout hadden en zo'n zakje kostte € 5,95. Achteraf bezien denk ik dat het een oude voorraad is. Misschien moet ik alle zakjes die ze daarvan nog hebben inkopen, want ik zag dat je nauwelijks één avond met zo'n zakje doet en mijn eigen hout is bijna op. In Italië wordt er in de kleine dorpjes nog veel op hout gekookt. Daar koop je een kub of 'quintale' voor € 57,- en dat wordt dan nog thuis gebracht ook. Als ik er over nadenk kan het bijna niet kloppen, maar in sommige opzichten is Italië goedkoop. Misschien moet ik daar wat hout van meenemen.

 

De dag doorgebracht met mijn boek en de computer. Als er een hoofdstuk uit was en het te vermoeiend werd, doezelde ik weg, sliep even en pakte als ik weer wakker werd ter afwisseling de computer op. Ik wil mijn trouwe lezers niet teleurstellen. Die Duitse discipline heb ik van mijn vader. Daarom zit ik hier nu midden in de nacht te schrijven over de weinig spannende zaken die me op deze ziektedag zijn overkomen.

 

De verkoudheid komt los. ik hoop dat ik genoeg zakdoekjes in huis heb om die grote groene fluimen op te vangen, want je rochelt wat af. Er staan ook nog 22 e-mails die ik moet lezen en eventueel beantwoorden. Dat komt morgen wel. Ik ga nu slapen.


top

Donderdag, 21 december 2017

Donderdag 21 december 2017

Ik schrik van de datum, de winter is begonnen. Mijn weegschaal wees 73,3kg aan. Die ziekte heeft dus kennelijk ook een positieve bijwerking. Ik val af. Van de maaltijdsalade die ik gisterenavond opende heb ik slechts de helft gegeten. Een blik bier erbij prima, maar opeens kon ik geen blaadje sla meer door mijn keel krijgen. Doezelend voor de TV naar de Jinek van maandagavond gekeken. Ik wilde wel eens weten wat die Thierry Baudet nu eigenlijk te berde te brengen heeft. Ik geloofde, toen ik nog op de universiteit zat, al niet dat immigranten de vuile klusjes voor ons moeten opknappen. In 1966 bracht ik tijdens een weekend door de universiteit georganiseerd al naar voren dat de import van Spanjaarden eigenlijk een moderne vorm van slavernij was. Naar mijn mening moet je in een werkelijk liberale samenleving je eigen boontjes doppen en als er niemand vuil wil ophalen, dan moet je die functie hoger waarderen en beter betalen. In mijn visie zou een putjesschepper meer kunnen verdienen dan een arts als er niemand is die dat eveneens noodzakelijke werk wil doen.

 

Net op die momenten dat Thierry bij Jinek een podium kreeg sliep ik. Vervelend, want nu wist ik nog niets over die man en zijn partij. Ik heb uit frustratie de laatste keren op Wilders gestemd. Het is niet mijn type en zijn beledigingen ten aanzien van andere bevolkingsgroepen vind ik vreselijk. Als je zegt dat de Islam in zijn drang naar wereldheerschappij hier niet welkom is en dat wij ons daartegen moeten wapenen heb ik daar vrede mee, maar alle op het genereren van publiciteit gestoelde beledigingen gaan mij te ver. In de heer Baudet met zijn Forum voor Democratie hoopte ik een alternatief voor de PVV te vinden. Via Jinek is dat dus mislukt.

 

Omdat ik Thierry Baudet goed wilde spellen googlede ik hem. Ik kwam bij Wikipedia terecht en daar vond ik alle informatie waarnaar ik hunkerde. Ik ben om. Geen Wilders meer, maar nu Forum voor Democratie. Het enige punt dat ik als Nederlander met 2 nationaliteiten en een hotel in Italië vervelend vind is dat die partij een onduidelijk standpunt ten aanzien van de Europese Unie inneemt. Voor mij is de Euro ideaal. Ook reizen zonder bij elke grens gecontroleerd te worden bevalt me goed, maar in hoeverre die verworvenheden als Forum voor Democratie fors wint zullen (kunnen) worden teruggedraaid is me nog onduidelijk. Bij Wilders zit de EU eveneens in het verdomhoekje. Hij wil zelfs uit de Unie stappen. Het kan wat dat betreft bij Thierry dus niet slechter worden.

 

De rest van de dag in mijn kimono voor de open haard liggen lezen, de eerste opzet voor Looiernieuws 25-1 gemaakt, de van gisteren overgebleven salade gegeten en de ingekochte pasta opgewarmd. Als je Italiaanse pasta van restaurant kwaliteit gewend bent, kan zo'n voorverpakt product eigenlijk enkel tegenvallen. Ik heb hem met het restantje rode wijn dat nog uit het vliegtuig was overgebleven met lange tanden naar binnen gewerkt. Een ijsje toe moest mijn onvoldaan gevoel compenseren.

 

Ook oude TV gekeken. Er zaten 6 opnames van Buitenhof in de opslag. Elke uitzending wordt twee keer opgenomen. Eén keer als hij op NPO 1 wordt uitgezonden en ten overvloede ook de herhaling. De dubbelen heb ik nu verwijderd en één bekeken. Witteman had partijleider Joost Eerdmans van Leefbaar Rotterdam samen met Denk coryfee Kuzu uitgenodigd. Ze vielen elkaar voortdurend in de rede en daardoor was het een rommelig debat. Mijn angst voor een islamisering van de Nederlandse samenleving waar ik als homo totaal geen heil in zie, bleek terecht. Getto's zijn er aan het ontstaan en als de voertaal in een wijk geen Nederlands meer is, dan ben ik als Nederlander buitengesloten. Met de grotere vruchtbaarheid van Nederlanders met een niet westerse komaf is het een kwestie van tijd. Denk zal volgens mij een stabiele groeien kunnen tegemoet zien

 

Het is opvallend dat de linkse politiek altijd de verkeerde keuzes maakt. In de jaren 60/70 liep heel intellectueel Nederland weg met het Communisme, ondanks berichten dat het niet bleek te werken. Het is natuurlijk ook 'n heerlijk idee om aan te nemen dat alle mensen goed zijn, Iedereen zou wel in dat Utopia willen leven. Het streven ernaar is prima, maar je moet nooit realiteitszin verliezen.


top

Vrijdag, 22 december 2017

Vrijdag 22 december 2017

Dankzij "De stam van de Holebeer" valt het me makkelijk in bed te blijven en voor de haard te zitten lezen. Vannacht verstopte mijn neus. Een van achter naar voren gaande verkoudheid, beginnend met je longen, dan je keel en nu mijn neus. Gelukkig had ik nog wat Ademin van 2 jaar geleden en die hielp goed zodat ik toch in slaap kon komen.

 

Voor de kerstdrive van de Groene Brug besloot ik uiteindelijk toch ook maar mijn smoking aan te trekken. A je wilt niet discrimineren en ik had hem ook (met mottengatjes en al) aan op onze kerstdrive, maar ik was bang overdressed te zijn. In mijn eigen club is dat geen punt omdat ik daar een functie heb, maar bij de Groene brug was ik gast. Gelukkig was iedereen in feesttenue. Ruud van der Meer droeg een glimmend grijs pak met vlinderdas. Heel feestelijk. Mijn traditionele smoking stak daar povertjes tegen af. Hij was blij dat hij niet de enige man in smoking bleef. De dames zagen er allemaal schitterend (letterlijk) uit lovertjes op mouwen, appliqué's strikken en lamé jasjes leuk zo'n drive waarvoor iedereen zich opdoft. Floris Loman zag er helemaal grappig uit. Hij had een helrode trui aan en een kerstmuts die bewoog op zijn hoofd. De pluim zwiepte heen en weer van heb ik je daar. Enig!

 

Yolanda had haar gebreide kerst-jurk met broek aan. Een pak van zilvergrijze en zwarte tinten vol met flinke gestileerde kerstbomen. In haar conditie met die verkoudheid onder de leden een heel verstandige outfit. Hoewel ze ook nu driftig heen en weer rende, alles regelde en ondanks haar verkoudheid ook de avond ervoor nog druk in de weer geweest was, ging het bridgen buitengewoon goed. Misschien kwam het omdat de eerste keuze van de prijzentafel voor het paar met 45% of die daar het dichtst bij zat gereserveerd was. Met die 45% als uitgangspunt werden om en om alle deelnemers van een prijs voorzien. Wij kwamen pas tegen het eind aan de beurt, nog net voor Gerda Homma en Birthe Verhagen en Peter Limbach en Ruud van der Meer. Wij scoorden 60,52%, Birthe en Gerda 63,25%, maat Peter en Ruud waren deze middag helemaal op dreef en scoorden 68,41% en mochten als laatsten naar de prijzentaferl. Ik koos een kalender met wetendwaardigheden. Daarbij zat ook nog een rond blikje M&M's. leuk om aan Leo de zoon van mijn achternicht Nicole te geven. Wij gaan in het Nieuwe jaar naar mijn nicht Ullah en haar man Heribert en Nicole woont eveneens in Schwerte en zal zeker op bezoek komen.

 

Yolanda had geen tijd om met me te eten, dus ging ik alleen naar huis, warmde de overgebleven quiche op en at die voor de TV. Ik wilde een opname van Hendrik Groen bekijken. Het bleek dat ik die al gezien had. Toen heb ik een opgeslagen opname van Buitenhof bekeken. De rest van de avond las ik verder in mijn boek. De koffer moest nog worden ingepakt, de spullen die naar Italië gebracht moesten worden moesten worden bij elkaar gezocht, maar ik kon er met mijn nog steeds enigszins gammele lijf niet toe komen daaraan te beginnen.


top

Zaterdag, 23 december 2017

Zaterdag 23 december 2017

Mijn eerste weging stemde me tot vreugde: 72,9kg. Ondanks de kerststol, hapjes en het wijntje bij de quiche toch nog onder de 73kg. De kunst is 73 als topgewicht proberen vast te houden dat is mijn streven. Ik was nauwelijks 5 minuten aan het inpakken toen ik naar de WC moest. Dat scheelt al gauw 100 gram en misschien meer. Uit nieuwsgierigheid woog ik me opnieuw. Verdorie nu wees het kreng 73 aan. Als je ook maar op een iets andere plaats op de weegschaal gaat staan krijg je al een afwijking. Een afwijking van zo'n 200 gram vind ik best veel. Toch zal ik met deze hulpmiddelen mijn gewicht moeten bepalen. Andere heb ik niet. Voortaan proberen mijn voeten op exact dezelfde plaats neer te zetten. Dat zou afwijkingen moeten verminderen.

 

Het pakken verliep voorspoedig en ik vond zelfs de tijd om thee te zetten, twee broodjes af te bakken en er één te eten. Yolanda zou om 9 uur komen, maar ik vond dat eigenlijk aan de vroege kant, want als we gelijk zouden vertrekken en er 8 uur over reden om in de Riegelerhof, het hotel waar we gereserveerd hadden aankwamen, dan zouden we er rond vijf uur 's middags zijn. Dat vond ik wat vroeg, dus haastte ik me niet. Yolanda was er ook om 9 uur nog niet. Ik veronderstelde dat ze zich wel verslapen zou hebben en was van plan om 10 uur te bellen. Ze had zich echter niet verslapen maar moest op het allerlaatste moment nog iets regelen. daardoor kwam ze 'n half uurtje later. Ik was al lang blij, want Mauricio had de spullen die klaar stonden om mee naar Italië te nemen opgeborgen. Ik wist niet precies of alles nog bij elkaar stond en moest nog zoeken. Het viel mee. De houten kist waarin ik alles had neergezet stond bovenop een tafel en ik zag verder niets wat er nog mee moest.

 

De checklist werd bekeken en afgevinkt. Dat is mijn methode om niets te vergeten. Enkel mijn paspoort ben ik kwijt. Sinds de verhuizing heb ik daarvoor nog geen vaste plaats bedacht en ik weet niet waar ik het verstopt heb. Dat heb ik altijd, dan heb ik angst dat ik iets kwijt raak, geef het een mooi plaatsje en kan het dan zelf niet meer terug vinden. Gelukkig kan ik ook op mijn ID reizen er is dus geen man over boord, maar vervelend is het wel. Ooit kom ik het tegen, maar wanneer.

 

Yolanda kwam rond half 10, nam twee koppen koffie terwijl ik de laatste spullen in de koffers deed, mijn thee dronk, de koffer sloot en naar beneden sleepte. Toen alles in de auto zat nog even wat contant geld opgehaald en weg waren we. Het was 11 uur. De oprit naar de A6 richting Utrecht is er niet meer. We reden het eerste stuk nu gedwongen over B wegen richting Almeerderhout. Vandaar lukte het om op de A6 te komen onze eerste omweg hadden we dus al gehad. Daarover behoefden we ons geen zorgen meer te maken.

 

Het was bewolkt maar droog we reden die prachtige weg door de Veluwe naar Arnhem. Dat is iedere keer genieten. Ik had mijn 2e slaapje nog niet gehad en Yolanda nam het stuur na een uurtje, toen we bij de grensovergang tankten, over. Ik kon eindelijk mijn ogen een uurtje sluiten. Net op het stukje dat het even miezerde. Voor de rest droog weer en lege wegen! Geen enkele file. Yolanda rijdt gelukkig graag. Ik probeerde de puzzel uit de krant samen met haar op te lossen, maar liep vast en ben toen in de stam van de Holebeer gaan lezen.

 

Over de Duitse velden hing een nevel die het landschap een zachtheid verleende die zo mooi was. Iedere keer verbaas ik me erover hoe mooi die wegen zijn. Af en toe nam ik het van Yolanda over, maar als ik het monotone gezoem van de motor 'n uur gehoord had kregen mijn ogen de neiging zich te sluiten en dan wist ik dat het tijd werd om te stoppen. Yolanda heeft ons eigenlijk naar Riegel am Kaiserstuhl gereden. We kwamen even over zessen aan. Er stond een verkeerd adres in de Tom Tom dus reden we rondjes tot ik bij één der huizen aanbelde om de weg te vragen, want er liep op Heiligabend bijna niemand op straat. We waren één afslag te vroeg het dorp ingereden. We kwamen even over zessen bij het feestelijk verlichtte hotel aan.

Hotel Riegelerhof

We hadden ook een tafel besteld en het eerste menu op de kaart was een schot in de roos. Ik was gelijk verkocht. Paté, een soep van schorseneren, eend in sinaasappelsaus en een nagerecht met rumijs of kaas van het kaasbuffet het leek me heerlijk. Het was ook heerlijk. We werden eerst ook nog eens verwend met een amuse geul van een bladerdeegzakje waarin een kipragout was verstopt en dat op een bedje van rode linzen lag. De paté werd vergezeld van een huisgemaakte jam van graatappel en een romige crème gelardeerd met selderie en andere frisse stukjes groenvoer, die twee stukje fris fruit bedekten en dan die paté zelf... Onweerstaanbaar lekker het zag er zó mooi en lekker uit dat ik er gelijk op aanviel zonder er eerst een foto van te maken. Ik heb nooit een paté gezien die er zó fruitig uit zag. Toen die crèmesoep van schorseneren. Ook weer onweerstaanbaar fijn van smaak. De eend was prima, maar na twee van dergelijke top-gangen, viel bij mij de combinatie van rode kool en se sinaasappelsaus wat tegen Ik heb de rode kool dan ook laten staan en ook de knödel hebben we terug naar de keuken gestuurd het was ons veel te veel. Zelfs van de op het bord geserveerde puree hebben we niets genomen.

 

Ik kon zelfs het nagerecht niet meer mannen zo veel had ik gegeten. Yolanda had het bij de buren gezien en wilde het wel proeven. Ik nam een thee. Zij ging voor het ijs en zo'n geel rond vruchtje dat op een kers lijkt, met 4 lichtgroene blaadjes gezien. Daar is ze dol op. De naam blijkt 'Kaapse kruisbes'. Van die naam had ik nog noot gehoord. Bij de thee kreeg je weer een schaal vol koekje, maar genoeg is genoeg en ik wil mijn kwijtgeraakte gewicht er niet in één avond al weer aan-eten.

 

Duitsers hebben een ander idee van lekkere wijn dan ik en daarom was ik aan het bier gegaan Yolanda had een glas Riesling gedronken, was heel tevreden en wilde daarom bij de eend tegen mijn advies in de rode streekwijn wel eens proberen. Die fout maakt ze nooit meer. Het is altijd zure troep. Ik ging niet voor niets aan het bier.

 

Na het eten gelijk het bed in gedoken. Het was koud op de kamer de verwarming stond op één snel op 3 gezet maar die dekbedden zijn warm zat.


top

Zondag, 24 december 2017

Zondag 24 december 2017

Badend in het zweet werd ik wakker. Het dekbed, het onderlaken, het hemdje dat ik aangehouden had, alles was doorweekt. Onder het laken lag een onderzeil. Dit voorkomt dat gasten die bedwateren het matras verruïneren. Het voorkomt eveneens dat er enige ventilatie via dat matras plaatsvindt. Ik transpireer gedurende de nacht altijd veel, dat vocht kon helemaal nergens heen en ik lag in twee uitgezwete glazen bier te slapen. De sweaters die ik gewoonlijk 's nachts draag om het eerste vocht op te vangen had ik niet bij me dus kon ook niets droogs aantrekken om terug in bed te kruipen. Mijn blog is dan een mooi middel om mijn tijd nuttig te gebruiken.

Na een heerlijk ontbijt op weg naar Zwitserland Alles was groen rond Bazel zelfs hier geen Witte Kerst. Toen we wat hoger, in de buurt van de Gotthardtunnel kwamen lag er wel wat sneeuw. Omdat het nevelig en bewolkt was, kwam de schoonheid van de bergen, tot de nevel optrok, nauwelijks tot zijn recht. Het eerste adembenemend vergezicht openbaarde zich in de buurt van de Gotthardtunnel. De weg maakte een bocht, de nevel brak open en in de verte schitterde een eenzame wit besneeuwde punt in het zonlicht, terwijl de rest van het landschap nog door een gouden nevel aan het oog onttrokken werd. Bij elke bocht veranderde het spektakel, maar het werd een reis zoals ik nooit heb meegemaakt.De Goddard was saai en als je uit de vele tunnels naar buiten reed, verblinde het zonlicht je zodanig dat de hele weg onzichtbaar werd. Moeilijk rijden omdat zelfs de zonneklep nauwelijks bescherming bood tegen het verblindende licht van die aan een strakblauwe hemel staande bol. Rond Milaan en van Milaan tot Parma is saai vlak landschap, maar zelfs hier waren er momenten dat uit de nevel opdoemende dorpjes met pittoreske torentjes een mooi plaatje opleverden. Ik sliep veel en Yolanda reed ons veilig naar de afslag richting La Spezia. Daar doemden in de verte de Apuana Alpen op. De zon verdween achter de bergen en het spektakel dat dit bood valt nauwelijks te beschrijven. De hele bergketen was als één groots blauw/grijs decorstuk van waarachter de zon een met een geel/blauwe gloed een diepte in de lucht creëerde die hemels aandeed. De velden gehuld in een sluier van lichte nevel droegen extra bij aan dit irreële beeld. Prachtig!

 Ontbijtzaal

Na een heerlijk ontbijt op weg naar Zwitserland Alles was groen rond Bazel zelfs hier geen Witte Kerst. Toen we wat hoger, in de buurt van de Gotthardtunnel kwamen lag er wel wat sneeuw. Omdat het nevelig en bewolkt was, kwam de schoonheid van de bergen, tot de nevel optrok, nauwelijks tot zijn recht. Het eerste adembenemend vergezicht openbaarde zich in de buurt van de Gotthardtunnel. De weg maakte een bocht, de nevel brak open en in de verte schitterde een eenzame wit besneeuwde punt in het zonlicht, terwijl de rest van het landschap nog door een gouden nevel aan het oog onttrokken werd. Bij elke bocht veranderde het spektakel, maar het werd een reis zoals ik nooit heb meegemaakt.De Goddard was saai en als je uit de vele tunnels naar buiten reed, verblinde het zonlicht je zodanig dat de hele weg onzichtbaar werd. Moeilijk rijden omdat zelfs de zonneklep nauwelijks bescherming bood tegen het verblindende licht van die aan een strakblauwe hemel staande bol. Rond Milaan en van Milaan tot Parma is saai vlak landschap, maar zelfs hier waren er momenten dat uit de nevel opdoemende dorpjes met pittoreske torentjes een mooi plaatje opleverden. Ik sliep veel en Yolanda reed ons veilig naar de afslag richting La Spezia. Daar doemden in de verte de Apuana Alpen op. De zon verdween achter de bergen en het spektakel dat dit bood valt nauwelijks te beschrijven. De hele bergketen was als één groots blauw/grijs decorstuk van waarachter de zon een met een geel/blauwe gloed een diepte in de lucht creëerde die hemels aandeed. De velden gehuld in een sluier van lichte nevel droegen extra bij aan dit irreële beeld. Prachtig!

 

In die helder blauwe hemel doemde enkel boven Berceto een grote donkere zwarte wolk op. Alsof die stad gedoemd is. Hier is het weer, als ik er passeer, keer op keer slecht. Dat komt waarschijnlijk omdat het in de omgeving het hoogste punt is, anders kan ik het ook niet verklaren.

Het laatste stukje wilde ik rijden. Ik moest me helemaal uitpellen, want die warme jassen en mijn trui droegen niet bij aan een fris en fruitig chauffeurtje. Toen ik eenmaal uit mijn warme cocon bevrijd was, ging mijn slaap over en arriveerden we veilig bij het Hotel.

Nello pakte gelijk het bagagekarretje van het hotel en zette de koffers en tassen er op. Het was heerlijk warm in de Lounge in tegenstelling tot de lift en de gang op de 2e verdieping die ijzig koud waren. Gelukkig was de airconditioning die ook voor warme lucht kan zorgen, al aangezet en de door ons gebruikte kamers waren eveneens op temperatuur. Yolanda pakte haar koffer gelijk uit. Ik begon aan mijn computertas, daarna het valies, maar ik had geen zin in de grote koffer ook al uit te pakken en wilde eerst naar beneden, kijken hoe Nello het maakte.

Zonder dat ze tevoorschijn was gekomen om ons te begroeten, bleek Nello's vrouw Cornelia met haar nicht reeds druk doende in de keuken. Nello had de open haard in het centrum van het restaurant aangestoken, de CV brandde en de hele zaal had hij met waxinelichtjes in glazen houdertjes verlicht en op de grote ronde tafel zorgde de 5-armige kandelaber voor het licht. Het was heel feestelijk ondanks het fijt dat kerstversiering ontbrak.

Cornelia en Gina hadden een uitgebreide maaltijd geprepareerd. Een Russische salade als hors 'd oeuvre, spaghetti met zeevruchten als primo en grote garnalen met panharing als hoofdgerecht. De spaghetti was al zo veel dat we die niet al niet helemaal op kregen. Ik laat niet graag goed voedsel op mijn bord achter, maar ik wilde me net nu ik iets afgevallen ben niet gelijk weer overeten. Het haalt niets uit je wordt deze dagen toch overladen met voedsel. De panharing was zout en dat wil ik in verband met de neiging die ik heb te hoge bloeddruk te ontwikkelen met goed fatsoen afslaan. Van de eigengebakken cake moest ik natuurlijk een klein stukje proeven en die was werkelijk heerlijk. Met de wijn waren we na dit kerstavondmenu zo voldaan dat we ons reeds vroeg op de kamer terugtrokken om uit te rusten van een toch wel inspannende reis speciaal als je beiden zo verkouden bent.!

 

 


top

Maandag, 25 december 2017

Maandag 25 december 2017

We stonden heel laat op. Keutelden wat in de kamer en werkten op de computer. Rond half 12 kwamen we pas naar beneden om Nello en Cornelia 'Buon Natale' te wensen. Nello adviseerde om bij Silvio te kijken of die zijn gebruikelijke zondagochtend hapjes had. Dat was een goed idee, want wat moet je doen zo'n hele dag? Nello ging mee en toen we in Pariana uitgestapt waren begeleiden stinkende rokende motoren met de jeugd van de omgeving ons naar  Silvio. Het anders zo bezadigde dorp was nu vol leven. Een van de motoren had een candalabra, een spuitend stuk vuurwerk aan de duo-zit gebonden en wij durfden er niet langs. Eén van de omstanders vertelde ons dat we rustig verder konden lopen omdat dit siervuurwerk was en niet knalde. Anders kon de hele motor exploderen en zó gek zijn Italianen nu ook weer niet.

 

We kwamen heelhuids bij Silvio aan vonden nog een tafeltje met 3 stoelen en bestelden Aperol-spritz. De hele tafel werd vol met hapjes gezet. Olijven, focazio, pinda's, verschillende soorten chips en worstjes echt van die knabbels waar je niet af kan blijven. Die hartige hapjes zorgden er voor dat de eerste prosecco's in no time leeg waren en bij de tweede werden de lege schaaltjes aangevuld. Het is grappig zo'n groep dertigers te observeren. Allemaal kijken ze regelmatig of er appjes zijn binnengekomen. Conversatie wordt gewoonlijk tot het telefoontje beperkt en toch trekt zo'n bar op de een of andere manier. Yolanda en ik namen nog een derde prosecco maar Nello die moest rijden deed het rustig aan. Het was ondertussen bijna half twee toen we op huis aan gingen.

 

Om niks ben ik moe. Ik ging dus naar bed en sliep tot bij zevenen. Op zo'n manier kom ik wel over die hardnekkige hoest heen, maar weg is hij nog steeds niet en ook Yolanda loopt nog steeds blaffend rond. 's Avonds hadden Nello, Cornelia en Gina voor een licht kerstdiner gezorgd. Geen pasta, maar truffelkaas, peperkaas en vlees als antipasta. Een antipasta di terra noemen ze dat hier. Het hoofdgerecht was een ik koolblad gerolde mix van vlees, ui en spek heerlijk mals en een fruitcoctail met cointreau als nagerecht. Alles simpel en heerlijk. Na de thee waren we op. Yolanda ging gelijk naar bed, maar ik moest nog aan mijn blog werken. Daar ging veel tijd in zitten, omdat ik dingen moest opzoeken en dat was niet altijd makkelijk. Uiteindelijk ging ook ik naar bed. Het was toen al over twaalven.


top

Dinsdag, 26 december 2017

Dinsdag 26 december 2017

Een uitgebreid bad waarvan een foto wederom niet lukte startte de dag. Het was nog betrekkelijk vroeg en hoewel er in Italië niet echt van een 2e kerstdag sprake is, zijn toch vele winkels en ook de bank gesloten. Zaken konden er dus niet gedaan worden, hoewel we wel naar Massa gereden zijn om het te proberen. Nello had namelijk ook dieselolie voor de CV ketel nodig, want doordat de CV-ketel hoog opgestookt wordt, vliegt de olie waarop we stoken er doorheen en dreigt er een tekort. Of de leverancier tussen Kerst en Nieuwjaar levert is onduidelijk, maar ook met de betaling schijnen er volgens Nello problemen te zijn. Vandaag gaven ze geen gehoor, dus moeten we tot morgen wachten om dat probleem op te lossen.

 

Nello had een lichte lunch van bruscette, vis en ruccola-salade verzorgd. Totaal onverwacht werden Lika (het kamermeisje) en haar man ~Zim uitgenodigd samen met ons te lunchen. Het was heel genoeglijk, met wijn overgoten en ik ben dan gelijk moe, wil slapen en lig dan weer tot half zeven onder de wol. Kennelijk is ook voor mij de man met de hamer langsgekomen en ben ik alle stress en achterstallige slaap momenteel aan het inhalen. Om niet de hele dag in het hotel te blijven zijn we nadat ik opgestaan was, op het pleintje bij Piccolo Bar wat gaan drinken. Yolanda wijn en ik een halve liter Italiaans Moretti bier. Dat is een merk is dat bij Heineken in bezit is. Terug in het hotel bleek Nello met het eten bezig. Het wachten was op Cornelia.

 

Tegen half tien kwam Cornelia en we gingen gelijk aan tafel. Spaghetti alle carbonara. Heerlijk. Een flesje lichte rode wijn zonder etiket begeleide de maaltijd. Geen liflafjes vandaag, maar van de door Cornelia zelf gebakken cake wilde ik toch nog wel enkele stukjes bij de koffie of thee, die we na de maaltijd dronken. Na de thee gingen we naar bed. Het bridgeprobleem uit de krant van zaterdag was me te moeilijk daar moet ik morgen nog maar eens naar kijken. Het hielp wel om in slaap te komen.


top

Woensdag, 27 december 2017

Woensdag 27 december 2017

Terug op 75kg. Het is me niet gelukt de 73 die ik toen we uit Nederland vertrokken vast te houden. Te veel wijn, te veel pasta, te lekker eten. Even doorzetten en minderen, maar dat zal niet meevallen als je constant allerlei heerlijkheden voorgeschoteld krijgt en verder weinig anders te doen hebt dan eten. Het regent voortdurend en de vooruitzichten voor vandaag zijn slecht. Morgen kunnen we wat zon verwachten en vrijdag schijnt het eindelijk een stralende dag te worden.

 

De directrice van de bank probeerde ons zo goed mogelijk te helpen. Waarom automatische rekeningen niet betaald werden, lag er aan omdat bepaalde noodzakelijke informatie niet was doorgegeven. Waar dat aan lag werd niet duidelijk, maar het probleem is nog niet opgelost. Morgenochtend hebben we weer een afspraak, en mijn pinpas noch die van Nello werkt.

 

Na de bank een auto besteld. Hij zou voor 31 maart aanstaande geleverd moeten worden. All weather banden moest je extra bestellen. Dat had geen zin omdat je de banden die meegeleverd werden ook moest afnemen. Daarom besloten die all weather banden pas aan te schaffen als de winter in aantocht is. In januari doe ik de aanbetaling, zodat aanschaf van de auto zeker op het jaar 2018 drukt.

 Insalata calda di mare

We besloten een tot lichte lunch aan zee van een salade calda di mare. Het is anders weinig vakantie, hoewel we hadden besloten vanmiddag in Forte dei Marmi te gaan bridgen. Er waren slechts enkele restaurants open. De weg naar Ronchi was afgesloten omdat de brug gerepareerd werd. We parkeerden daardoor in de buurt van een mij onbekend restaurant, 'La Lisca'. Daar zijn we binnengestapt en het bleek een geweldige ontdekking. Nello was heel tevreden over zijn spaghetti al peperoncini en onze salade was een plaatje en smaakte navenant.

 

Terug in het hotel even op bed gelegen voordat we naar Forte dei Marmi togen. Hoewel er in de zomermaanden altijd om half vijf begonnen wordt, had men de aanvangstijd naar 4 uur vervroegd. We waren dus te laat. Gelukkig creëerde men voor ons een stilzittafel, waardoor we toch nog konden deelnemen. Die aanvangstijden wisselt men hier steeds. Dat is voor ons, omdat we niet wekelijks meespelen, erg verwarrend, maar de coulance wat laatkomers betreft is fijn. Hier wordt een stilzittafel zonder commentaar geaccepteerd ook al speel je dan slechts 18 in plaats van 21 spellen. We gingen in het begin heel redelijk en Yolanda bood als enige een klein slem Sans uit. De laatste tafels ging het echter minder en we vielen met ruim 53% niet in de prijzen.

 

Cornelia had een heerlijke salade van bonen en mayonaise gemaakt. Met getoast brood zorgde dat voor overheerlijke bruscettes. Een aardappel gerecht met spek en groenten als secondo en de eigen gebakken cake die ook nog steeds bij de thee en koffie op tafel komt, zorgde voor een simpele, maar smaakvolle avondmaaltijd. Alweer gingen we gelijk na het eten moe maar voldaan naar bed. Morgen om 10 uur moeten we weer bij de bank zijn.


top

Donderdag, 28 december 2017

Donderdag 28 december 2017

Onnozele kinderen. De dag waarop mijn overleden ouders in 1929 getrouwd zijn. Op deze dag worden de eerstgeborenen, die op bevel van Herodes werden afgeslacht, in de katholieke kerk herdacht. Nu wacht de bank, moeten er nog papieren naar Renauld waar ik een Dacia besteld heb en moeten er papieren getekend worden bij advocaat Sivestrini om te voorkomen dat ik een boete van € 40.000,- krijg. Niet reageren op aanslagen door de boekhouder en de advocaat die van elkaar dachten dat de ander daarvoor de verantwoording te droeg, hadden deze gigantische boete tot gevolg. Tot 2 januari kon er nog actie worden ondernomen. Het blijft vreselijk keer op keer met feiten geconfronteerd te worden waarvan je niet op de hoogte bent en die je voor een fait accompli stellen.

 

Om half een waren alle zaken geregeld en aten Yolanda en ik fruit, een ei en wat kaas met dadelbrood. Er werd in Viareggio gebridged en we vertrokken om 3 uur, want ook daar begon de wedstrijd om 4 uur.

 

Het liep niet lekker, we scoorden niet, kregen nauwelijks punten in handen en waren afhankelijk hoe goed of slecht de tegenstanders boden. In dat opzicht lag het geluk niet bij ons. Onze contracten werden met succes uitgenomen en het ene slem dat we uitboden leverde slechts 50% op omdat Iedereen dat geboden en gemaakt had.

 

Cornelia had tagliatelle gemaakt en als hoofdgerecht kip. Heerlijk, maar eigenlijk hebben we weer veel te veel gegeten. Ik probeerde Nello over te halen om met ons op Oud en Nieuw naar een restaurant te vergezellen. Cornelia voelde er wel wat voor, maar Nello hield het af. Ik vraag me overigens af of we nog plaats zullen vinden, want vermoedelijk zijn de restaurants al volgeboekt.

 

Om 9 uur lagen we al in bed. Yolanda ging gelijk onder zeil en ik pakte mijn boek eerst nog even. Ik lees momenteel: "Heren van de Thee" van Hella Haasse. Echt boeien doet het me niet, maar ik ben er in begonnen en dan wil ik het uitlezen ook. Bovendien kan het geen kwaad iets over de koloniale geschiedenis van Nederland in Indonezië te leren. Om op 75 jarige leeftijd te zeggen: "Dat hoort bij je opvoeding." gaat wat ver, maar zo voelt het wel.


top

Vrijdag, 29 december 2017

Vrijdag 29 december 2017

Het boek is uit. Op het eind van "Heren van de Thee" kreeg ik wat meer belangstelling, speciaal omdat ik begreep dat het verhaal op waarheid gebaseerd was. Het is gek dat het boeiend blijkt over andermans ellende te lezen. Ik ben een nieuw boek begonnen "De Chinees" van Henning Mankell. Volgens Yolanda is het heel goed het blijkt uit 4 delen en een epiloog te bestaan en het eerste deel "Stilte" speelt in 2006. Je wordt in een thrillerachtig verhaal getrokken en kunt nauwelijks ophouden met lezen zo spannend is het.

 

Het 2e deel "Niggers and Chinks" is vreselijk. Het speelt rond 1863 en verhaalt over niets dan ellende en slavernij. Ik vraag me af waarom ik over al die ellende wil lezen. Misschien werpt het licht op de gebeurtenissen in 2006 er zijn verbanden en dan lees je toch door. Er is hier overigens in de winter weinig ander vertier. Het open haard is heerlijk, het kaarten ontspant en de gerealiseerde oplossingen op alle problemen die er waren schenken voldoening. Vanmiddag rond 3 uur kwam onverwacht toch de tankauto met petroleum voorrijden. Er is weer 1200 liter stookolie in voorraad. De verwarming kan weer branden, maar nu wilde de ketel niet meer opstarten. Nello vroeg of ik een naald had en gaat proberen hem weer aan de praat te krijgen. Ik vraag me of het komt omdat hij diesel als brandstof gebruikt heeft.

 

Als ochtendmaal aten we geilzoete brokken die Nello op tafel had gezet toen we er eenmaal aan begonnen waren konden noch Yolanda noch ik stoppen. De schaal was na een half uur leeg. Nello zag het grijnsde en kwam even later met een bord volgeladen met koekjes noga en nog een andere lekkernij die op noga lijkt, maar tussen wafeltjes zit en met cacao vermengd is. Ook daarvan werd flink gesnaaid. We worden echt verwend.

 

Het bridgen was pas 's avonds om half tien. Cornelia wilde daarvoor koken en baarbij verbrandde ze de muis van haar rechterhand. De flinke bloederige rode plek moest verzorgd worden en de hele verbandtrommel werd overhoop gehaald. Een pleister die voor de ogen bedoeld was plakte niet. Er moest gaas overheen, dat werd met een soort blauw elastiek vastgebonden en omdat er geen Leukaplast voorhanden was, met Hanzaplast vastgeplakt.

 

We aten hartige lasagne vooraf. Het hield eigenlijk het midden tussen een pannenkoek en een quiche. Heerlijk. Al secondo had ze een worstje met frites gemaakt de frites waren slap en zagen er onaantrekkelijk uit. De smaak was echter voortreffelijk maar dan moest je wel het idee dat je frites at loslaten. Cappucino na om wakker te blijven, want over een uur zouden we naar Viareggio vertrekken om te gaan bridgen. Ik was toch zo moe van de wijn en het eten dat ik een half uurtje in mijn Deense luie stoel geslapen heb. Zelfs een cappuccino kon me niet op de been houden. Ik denk dat ik het slapen na een maaltijd van mijn vader heb. Het is een familiekwaal. Ook hij viel altijd na het eten in zijn rookstoel in slaap, werd dan rond tienen wakker en werkte op zolder tot 2 uur in de nacht in zijn werkplaats die daar was ingericht.

 

Na een half uur werd ik wakker en gingen we op pad. In Viareggio konden we geen gat in een pakje boter slaan. We scoorden weliswaar iets beter dan gisteren, maar 46,26% hield niet over.


top

Zaterdag, 30 december 2017

Zaterdag 30 december 2017

Ik kan mijn bed moeilijk uitkomen want ik heb een enorme teleurstelling te verwerken. Mijn blog van vrijdag was net klaar en ik had voor zaterdag al interessante dingen over "Mijn Danseres" geschreven. Met een foto van de kunstwerken die ik in Pietrasanta had gefotografeerd wilde ik dit blog verluchten. Ik ging naar mijn fotoprogramma om de foto bij de tekst te plaatsen. Ik maakte een fout en kon het Word programma daarna niet meer openen. De tekst stond in grijze onbereikbare letters op mijn scherm. Ten eind raad heb ik Word geforceerd gestopt. Alles was weg. De hele tekst van zaterdag, waaraan ik al begonnen was, was verdwenen en ook een belangrijk deel van het blog van vrijdag was ik kwijt. Creativiteit laat zich moeilijk herhalen. Je bent leeg en bent van mening nooit datgene wat je geschreven hebt in gelijke woorden te kunnen herhalen. Je hebt er ook geen zin in en je blijft zoeken naar mogelijkheden om de verloren tekst ergens terug te vinden. De backup wordt elke 10 minuten automatisch gemaakt. Dat gaf me moed. Hoeveel kon je in 10 minuten opschrijven? Dat kon niet veel zijn en toch voelde het als een groot verlies. De tijd drong. Het kunstwerk zal vandaag om 12 uur bezorgd worden. Een bad zou niet meer lukken want het was al over half elf. Een snelle douche werd het. Met zorg kleedde ik me en om half twaalf zat ik met Yolanda in de ontbijtzaal aan het fruit.

Ballerina

Pietrasanta organiseert jaarlijks een tentoonstelling van Monumentale kunst op het plein van de dom. Het is keer op keer een feest om daar rond te lopen en te genieten. Een groepje van danseressen maakte grote indruk. Toen we op de terugweg naar de auto een galerie passeerden waar identiek werk geëxposeerd werd was ik verkocht. Een danseres in blauw bekoorde me zodanig dat ik de prijs vroeg en een bod deed. Ik heb eigenlijk geen plaats, maar dit werk boeide me zó dat ik er vaker, langer en regelmatig van wilde genieten. Mijn prijs werd niet geaccepteerd en ook het feit dat ik een rekening met BTW wilde viel niet in goede aarde. Ik gaf het kaartje van het hotel en na een week werd ik gebeld. De koop kon op mijn voorwaarden werd toch doorgaan, maar wij stonden toen op het punt van vertrek. Dus werd de overdracht uitgesteld. Straks zou 'Ballerina' gebracht worden.

 

Klokke twaalf reed er een wit bestelbusje de parkeerplaats op. Een jongeman stapte uit en ik begroette hem. Hij liep weer terug naar het busje en ik ging het hotel weer in want hoewel de zon scheen, was het fris. Na een minuut of vijf kwamen de galeriehoudster en een tweede vrouw de auto uit ik ging weer naar buiten en verwelkomde ook hen. De danseres lag vederlicht op haar kant in de bus. Er waren twee standaards mee gebracht en ik mocht kiezen en ze eventueel ook beiden houden. We probeerden verschillende plaatsen en de verschillende standaards uit. De lage voldeed het best en in de hoek bij de ingang naast de leren bank kreeg 'Ballerina' haar plaats.

 

Ik was in de veronderstelling dat het werk door een vrouw gemaakt was en was verbaasd dat Davide Dall'Osso, de jongeman die uit het busje gestapt was, de kunstenaar bleek te zijn. Ik kreeg een prachtige catalogus vol afbeeldingen van zijn spectaculaire werk. De betaling werd geregeld en een rondleiding door het hotel, waarover ze vol lof waren, besloot de overeenkomst. Ik had mijn "Ballerina" gaf Nello aan dat het beeld moest worden aangelicht om het geheel tot zijn recht te laten komen en na een lichte lunch gingen we op voor onze dagelijkse bridgedrive.

 

We scoorden vreselijk slechts 29% en waar het aan lag? Als we uitnamen bleken de tegenstanders het contract dat we uitnamen niet te kunnen maken, als we dubbelden werd het contract gemaakt en op de contracten die wij speelden maakten andere paren een slag meer. Het was heel frustrerend. Toch wil Yolanda dit enige 'vertier' waarvan we hier 'genieten' niet laten schieten. Wandelen dat nu het zonnetje geregeld schijnt en de temperatuur aangenaam is, is niet haar ding en uitstapjes naar plaatsjes in de omgeving trekt ook niet echt.

 

Cornelia en Nello hadden toen we terug kwamen weer een heerlijke maaltijd verzorgd. Het lievelingskostje van Yolanda, Polenta. Met kaas overgoten en in de oven gebakken vond ik het zelfs lekker, want gewoonlijk laat ik polenta staan. Daarna kwam voor ieder een grote vette varkenspoot ter tafel met verse eigengemaakte rettich om het vet te breken. Dat vind ik heerlijk, maar kan Yolanda minder bekoren. Na een thee en een koffie voor Yolanda zijn we naar bed gegaan. Nello en Cornelia zijn al druk met de voorbereidingen voor morgen. Het is onvoorstelbaar hoe we verwend worden.


top

Zondag, 31 december 2017

Zondag 31 december 2017

Na de afstraffing gisteren hadden we niet zoveel puf om ons op de bridgeclub van Viareggio opnieuw te laten afslachten. Het was bovendien zondag en dan bezoeken we indien mogelijk de bar van Silvio. Daar worden bij het drankje dat je bestelt hapjes geserveerd en dat is leuk. Het ging wat hard met de prosecco en thuisgekomen vond ik het ook niet verantwoord om te naar Viareggio te rijden. Ik ging in de luie stoel liggen en sliep gelijk in. Om half vier was ik weer bij de levenden en las ik verder in "De Chinees" Het verhaal steekt wat moeilijk in elkaar. Het rode boekje van Mao wordt er bijgehaald en ook de strijd in China tussen krachten die een soort modern kolonialisme voorstaan en diegenen die vasthouden aan het verbeteren van de welvaart op het platteland met andere middelen wordt belicht.

 Ballerina

Mijn opmerking tegen Nello dat "Ballerina" moet worden aangelicht om beter tot zijn recht te komen heeft gelijk gevolgen gehad. Er is onder haar rokken een schijnwerper aangebracht die via een afstandsbediening aan en uit gezet kan worden. Het licht is niet sterk genoeg om haar tot een stralend middelpunt te maken. Misschien leent de lichtblauwe kleur van het materiaal zich ook minder voor de brille die de danseressen op het plein in Pietrasanta uitstraalden. Toch is ze van onder belicht een stuk aantrekkelijker.

 

Cornelia vroeg hoe laat we wilden eten. Ze had een 4-gangen menu gemaakt en we besloten rond 9 uur aan tafel te gaan. We waren met z'n zessen. Cornelia, Nello haar man, een nichtje van haar, de zuster van Nello, Yolanda en ik. Een prachtige schaal met verschillende soorten vlees en een tweede schaal met de verschillende soorten kaas die Yolanda uit Nederland had meegebracht dienden als antipasta. Heerlijk, maar de wat zware rode wijn maakte me zoals gebruikelijk slaperig. Om 10 over tien kwam kwartel in een saus ter tafel met brood. Heerlijk! Een zwaar gekruide gebraad, waar ook rozemarijn in zat smaakte mij minder, want rozemarijn is één van de kruiden die ik gewoonlijk niet eet. Het vlees liet ik dus staan en at enkel een stuk paddenstoel en wat gepaneerde groenten. Tiramisu met ijs was het nagerecht en daarna werd de tafel nog vol gezet met allerlei lekkernijen die bij de koffie en thee die Nello serveerde werden aangeboden. Het was te veel. Om 5 voor twaalf werd een fles spumante geopend. Hij was door Nello om snel te koelen in de vriezer gelegd en met schokken alsof de fles klaar kwam gutste schuimige klonten sneeuwachtig ijs de fles uit. Met moeite werden de glazen gevuld en gelukkig smolt het zachte ijs al snel, zodat we om 12 uur toch op het nieuwe jaar konden drinken. We wensten elkaar een goed 2018 en spoeden ons naar het balkon van het restaurant. Vandaar hadden we een prachtig uitzicht over de stad waar overal vuurwerk ontstoken werd. Het is moeilijk fotograferen, maar ik heb een poging gewaagd. Het resultaat is mager, maar wil ik jullie toch niet onthouden.

Vuurwerk

Het was fris op het balkon en na een kwartier gingen we naar binnen, dronken de bubbels en gingen naar bed. Het nieuwe jaar is begonnen.


top

Maandag, 1 januari 2018

Maandag 1 januari 2018

Overgewicht! Snoepen vreten en nietsdoen eist zijn tol. De weegschaal gaf 76kg aan. Daar moet wat aan gedaan worden, maar toen ik eindelijk na een heet bad was uitgewasemd en naar beneden kwam werd de schaal met overgebleven snoepgoed al voor ons op tafel gezet. Zo'n ontbijt helpt niet. Bovendien is ook de eerste dag van het jaar een feestdag waarbij eten een belangrijke rol speelt.

Snoeperijen

Mijn boek was uit en toen ik aan een nieuw begon bleek ik dat al gelezen te hebben. De biedingen van Looier Cash moeten ook hoognodig nagekeken worden, want het wordt tijd dat de gewonnen prijzen worden uitbetaald. De spellen 9 t/m 12 nagezien en ook ik had weer een bied-fout gemaakt. Ik had met 16 punten een informatie doublet gegeven en dat doe je tot maximaal 15 punten. Het had een bod in de kleur van de tegenstanders moeten zijn. Mijn eigen prijs kan ik denk ik nu wel op mijn buik schrijven, want ik heb geloof ik al 6 biedfouten gemaakt.

 

Om niet de hele dag in het hotel rond te hangen besloten we deze eerste dag van het jaar toch maar te gaan bridgen. De wedstrijd in Viareggio begon om 16.30 uur. We hadden alle tijd om ons voor te bereiden. Het werd een vliegende start. Als het gelijk goed gaat dan houdt dat een belofte in, maar die werd niet waar gemaakt. Een opgelegd groot slem werd niet uitgeboden. Wij bleven net als iedereen overigens in 6 steken, terwijl 6SA, 7, of zelfs 7SA dicht zat. Met de 8,5 speelslagen, alle azen aanwezig een fit in met 9 samen en de vele punten die we samen hadden moesten wij in 7 zitten. Op een ander spel liet ik me, met een renonce en een 7-kaart ♣ verleiden om de lekke sans te openen. Mijn verdeling was eigenlijk niet geschikt voor dat bod, omdat ik de andere kleuren, als er geen stop in  zou zijn, niet goed kon verdragen. We gingen down in sans, terwijl 5- of 6♣ opgelegd was. Yolanda had een 3334 verdeling had met een 4-kaart met de 9 als hoogste kaart in mijn lekke -kleur. Omdat je moet vertellen wat biedingen betekenen vielen de tegenstander de -kleur gelijk aan en pakten de eerste 5 slagen op. We waren daardoor al down voordat we 'n slag hadden kunnen maken. Ondanks deze en andere fouten scoorden we toch nog ruim 52%. Dat gaf ons zelfvertrouwen in ieder geval weer een boost.

 

Terug in het hotel nodigde ik Cornelia en Nello uit om in Massa te gaan eten. dat viel in goede aarde. Het plan was om in Osteria Moisé te gaan eten, maar die bleek gesloten. Er waren weinig restaurants open, maar we zagen toen we de Piazza della Conca overstaken dat 'La Bella Vita,' een betrekkelijk nieuw restaurant waar we al eens eerder gegeten hadden, wel open was. Daar was plaats en hebben we heerlijk gegeten. Enkel Cornelia trof het niet. De antipasta del Mare, die uit mosselen, zalm en garnalen in whisky-saus bestond, kon haar niet bekoren. Mosselen lust ze niet, de licht gerookte zalm vond ze te rauw en volgens haar waren de garnalen ook niet gekookt. Gelukkig lustte ze de pasta wel en ook de 'Orata in cartocia' een vis uit de Middellandse Zee die in aluminium folie in de oven gestoofd werd, vond ze gelukkig lekker. Omdat je in Italiaanse restaurants nooit weet hoe groot de porties zijn, hadden we de pasta pas besteld toen bleek dat de antipasta niet overdadig was en ook de secondo werd door Cornelia en mij pas nadat de pasta op was besteld. Het duurde daardoor allemaal nogal lang en we dronken daardoor meer wijn dan we van plan waren, maar Nello onze Bob deed het rustig aan en bracht ons veilig naar het hotel.

 

Het regende toen we terug liepen, maar we zaten nauwelijks in de auto of er barste een wolkbreuk los. We waren met helder weer en een stralende volle maan naar het restaurant gelopen en dan zo'n omslag van het weer was wel heel onverwacht. In het hotel gelijk het bed ingedoken. We waren toch wel erg moe en niet in staat, de laatste zaken die voor mijn vertrek nog geregeld moesten worden af te handelen. Morgen vroeg moet dat maar gebeuren. Nu eerst slapen.


top

Dinsdag, 2 januari 2018

Dinsdag 2 januari 2018

Een lange reis wachtte. We gaan vandaag naar mijn nicht Ulla die in Schwerte in de buurt van Dortmund in Duitsland woont. Eerst moesten de koffers, tassen en schoenenzak worden ingepakt. Ik werd om kwart voor 5 wakker en startte gelijk. Yolanda heeft nauwelijks last van mijn nachtelijk gespook. Soms wordt ze even wakker, zegt: "Goedemorgen." en slaapt verder. Om half zeven piept haar telefoon en ze wordt gelijk wakker, staat op, kleed zich aan en pakt ook haar koffer in. Om 7.20 uur zijn we klaar, zetten alles bij de lift om de tassen en koffers naar de lounge te brengen. Nello is al op en heeft alle papieren die ik nog moet tekenen klaar liggen. Ook de te betalen rekeningen liggen netjes gesorteerd op de balie. Terwijl hij onze bagage in de auto zet doe ik de betalingen en teken de papieren. Om acht uur vertrekken we samen met Cornelia die naar haar werk moet. We zijn op tijd op weg. Als we er 12 uur over rijden, komen we om vanavond om 8 uur aan. Een mooie tijd.

 

De wegen in Italië waren stil. Het weer stralend met af een toe een laag hangende wolk of een heiig uitzicht, maar we schoten goed op. Het is nog vakantie, want Befana, een heks waarvan de feestdag 6 januari is wordt volop gevierd. Wij hebben dan 3 Koningen, maar daar doen we niet meer aan. Vroeger wel, maar bij ons is dat feest verdwenen. Waar die heks vandaan komt geen idee. Dat moet ik eens op internet opzoeken.

 

Tot aan de grens met Zwitserland niets aan de hand, maar daar hadden we ons eerste oponthoud. We moesten wel een uur filerijden voordat we bij de grensovergang aankwamen en het vignet voor 2018 kopen duurde ook vreselijk lang omdat er een lange rij voor de kassa stond. Cappuccino gedronken en Yolanda sloeg sigaretten in. Die zijn in Italië € 1,50 per pakje goedkoper dus gelijk een slof gekocht.

 

De file bij de San Gottardo was vreselijk elke keer schoven we enkele auto's naar voren, maar het was meer stil staan. Bovendien hadden we voor de verkeerde rij gekozen. Het resulteerde in een 2e vertraging van meer dan een uur. In het eerste restaurant na de tunnel gestopt voor een plaspauze en Yolanda nam het stuur van me over. Nadat zij 2 uur gereden had stopten we om een ijsje te eten, cappuccino te drinken en te wisselen. We kregen bij Serways iets wat niets met cappuccino van doen had. In het zelfde wegrestaurant zat ook een Mac Donalds. Daar een cappuccino in een grote beker genomen en die met die van Serways gemengd. Lekker was anders, maar nu was het drinkbaar. Nadien geen files meer gezien. Nu werd het weer steeds slechter. Van 8 tot 10 reden we in de stromende regen en de vele reparaties aan de weg zorgden ook voor een langzame voortgang. Wonder boven wonder was het droog toen we om even over tienen bij Ulla en Heribert aankwamen.

 

Zij wonen wat wonderlijk en hoewel ik naast haar deur stond, er vaker was geweest, kon ik hun deur niet vinden. Na een telefoontje kwam Ulla ons ophalen. Je moet een tuin, die van de buren lijkt, inlopen om bij haar voordeur te komen. In het donker was het voor mij onherkenbaar.

 

Ulla had pasta met stoofvlees klaargemaakt. Heerlijk! We hebben wat bijgepraat en ik heb een foto van "Ballerina" op het blog laten zien. Met 'Google Translate' een leuk blog waarin ik mijn sokken stop vertaald en de catalogus van Davide Dall'Osso laten zien toen bleek dat Ulla mijn 'Ballerina' wel leuk vond. Uiteindelijk moe maar voldaan naar bed gegaan. Morgen zou het gaan stormen.


top

Woensdag, 3 januari 2018

Woensdag 3 januari 2018

Kwart voor zes, het onweert en de regen striemt de ruiten terwijl ik mijn blog in bed lig bij te werken. Er is zware storm voorspeld. Ik blijf dus lekker even schrijven. Na me geschoren en gedoucht te hebben me aangekleed, de koffer gepakt en naar beneden gegaan waar Yolanda al in gezelschap van mijn achternichtje Nicole en haar zoon Leo aan de prachtig gedekte ontbijttafel zat. Eerst het cadeautje dat ik voor Leo gekocht had gegeven. Een radiografisch bestuurbare helicopter, die 6 minuten in de lucht blijft en waarvan de batterij dan weer 2 uur moet worden opgeladen. Ook leuk speelgoed voor Opa Wiegers, die gelijk met een schroevendraaier in de weer was om de rotorbladen (Of zeg je wieken?) vast te zetten. Nicole gaf ik de bestseller die ik voor haar gekocht had en iedereen was gelijk gezellig bezig.

 

Hoewel ik 's morgens gewoonlijk slechts fruit eet, kon ik niet van dat heerlijke stevige Duitse bruine brood afblijven. Ik nam daar, naast de appels die speciaal voor mij op tafel stonden, twee sneden van. Eén belegde ik met een speciale jam van bessen die ik niet kende en de andere met een soort van peperkaas. Heerlijk!

 

Yolanda wilde in verband met het slechte weer niet al te laat vertrekken, omdat ze met dit vreselijke weer niet graag in het donker rijdt. Na het ontbijt werd de auto ingeladen en vertrokken we richting Almere, waar Yolanda haar auto, die bij mij op de carport stond, zou ophalen. Zij ging dan door naar Amsterdam en ik had nog een paar dagen vakantie in mijn eigen huis, want maandag is de kerst-vakantie-stop van de bridgeclub voorbij.

 

Er was nog heel veel te doen en omdat ik alles vergeet, stelde ik een lijst samen met belangrijke dingen die ik niet vergeten mocht:

 

- Blog schrijven.

- Nakijken van het restant van de Looier Cash biedingen, wat nog steeds niet helemaal klaar is.

- Geld bestellen voor Looier Cash uitbetaling

- Nieuw rekeningnummer opgeven om geld van Binck-rekening op Rabo-rekening te storten

- Het stikje dat Nello me had meegegeven waarop een boek stond dat ik moest lezen bekijken.

- De waszak van de wasserij en de koffers uitpakken.

- Mijn kleding verstellen en 'n knoopje aanzetten.

- Papierpak door Nello meegegeven doorlezen.

- Huis schoonmaken en afwassen.

- E-mail over Nieuwjaars-Receptie-Drive versturen.

- E-mails bekijken en beantwoorden.

- Planten water en de orchideeën een bad geven.

- Oliebollen bestellen

- Gerrie vragen voor de Nieuwjaars- Receptie.

- Bon Natale naar Aart Stijntjes opsturen.

 

Van vakantie is dus weinig sprake. Er was zo veel te doen en het huis was natuurlijk ijskoud, want ik had de verwarming toen we vertrokken op 10 graden gezet, dus eerst de open haard aansteken. Er stond nog één groot houtblok buiten en één fors stuk boomstam lag onder de afdak van het botenhuis te drogen. Dat paste net in de haard, maar was nat, wilde niet goed branden en ik moest met de paar houtjes die nog resten van het vóór de kerst aangekochte zakjes hout proberen dit blok aan het branden te krijgen. Dat viel niet mee, maar ik vind dat leuk, want er schuilt in mij een klein pyromaantje. Dat is dus een soort van ontspanning en om je dan niets van de bergen werk die wachten aan te trekken is vakantie.

 

Na uren tobben brandde het grote blok en kon ik me aan de vele taken die me wachten gaan wijden. Eerst de binnengekomen appjes bekijken. Ook daar gaat de nodige tijd in zitten. Onderweg hadden we bij Hunxe wat gegeten en erge honger had ik niet, maar als ik nog een frietje wilde eten moest ik vóór 11 uur in Lucky zijn om dat te kunnen bestellen. Dus even naar Lucky voordat het te laat zou worden.

 

Er was weinig te doen ik bestelde een thee en frites met. Tarik stond niet achter de bar en met de barman die hem regelmatig helpt heb ik weinig conversatie dus beluisterde ik wat de andere bezoekers bespraken.

 

"Tijd niet gezien"

"Ja was even op 'vakantie'"

"Dat dacht ik al"

"Ik kon kiezen of € 32.000,- betalen of zitten. Ik heb dus toch maar voor zitten gekozen"

 

Ik heb de jongeman in kwestie totaal niet gemist, maar nu was ik natuurlijk ook ruim 'n week in Italië. Het klonk toch wat raar, ik heb nooit gemerkt dat er zo open over crimineel gedrag gesproken werd. Misschien is dat vroeger langs me heen gegaan, maar Jos is aannemer, Paul werkt met muziek, Tom werkte vroeger bij de Rabo en heeft nu een kook-club. Allemaal buurtbewoners en dan hoor je plotseling zo'n conversatie. Je vraagt je dan af waarvoor krijg je een boete van € 32.000,- het is me nogal wat.

 

Du moment dat mijn frites voor me neer gezet werden, viel het licht uit. Het zaaltje naast de bar was verhuurd. Zware bassen dreunden zelfs tot door tot in de bar. Vijf minuten voordien was de stroom daar al uitgevallen en nu had er ook een groep waarop de bar en het rookhok aangesloten waren het begeven. In dat rookhok staan ook de gokapparaten en de punten die er op stonden waren allemaal weg. We zaten niet helemaal in het donker, want de kerstverlichting brandde nog.

Ik at mijn friet, dronk mijn thee, het licht ging weer aan maar ik had even genoeg van Lucky. Terug naar mijn open haard, mijn spannende boek en mijn werk.


top

Donderdag, 4 januari 2018

Donderdag 4 januari 2018

Zelfs de bijslaap wilde niet gelijk komen. Sinds ik verkouden ben heb ik me onthouden. Mijn lichaam had rust nodig, maar nu de hoest in een kuch veranderd is en ik weer eens met een ODOL wakker werd, ging ik overstag. Het was nog voor vieren, veel te vroeg om op te staan, want ik was vanmorgen pas om 2 uur gaan slapen. Het werd zo laat omdat de Nicci French: "bezeten van mij" zo intrigerend was, dat ik niet kon stoppen. Twee uur slaap is veel te weinig. Toch was klaar wakker. Ik heb dus een porno filmpje bekeken. Uiteindelijk lukte het me daarna toch nog tot 7 uur door te slapen.

 

In bed mijn e-mail bekeken, beantwoord en de daarbij aanwezige rekeningen betaald. Ik maak me zorgen over het e-mail programma. Ik krijg mails als onbestelbaar terug die ik helemaal niet verstuurd heb. Vanmorgen zat er een mailtje tussen van ene Herr Kugelmann. Deze mij onbekend Duitser had een e-mail ontvangen. Hij bedankte mij voor de mail, die ik dus nooit verstuurd had en schreef dat hij op Kur was en zijn mail slechts sporadisch las. Wat moet ik nu doen? Is mijn computer gehackt? Moet ik nu een instantie waarschuwen? Het schijnt dat je strafbaar bent als je nalaat te melden dat je computer gehackt is. De vraag is ben ik gehackt als mijn e-mail adres door derden zonder mijn toestemming gebruikt wordt. Er kwamen ook 2 mails die ik niet verstuurd had als onbestelbaar terug. Het vervelende is dat in het onderwerp: Antw.:Money stond. Het is heel naar als mijn e-mailadres voor spam gebruikt wordt om mensen geld uit hun zakken te kloppen. Ik zal Marco (mijn computer-man) gelijk vragen wat ik hiermee aan moet.  

 

De hele dag getutteld. Het grote houten blok was bijna helemaal opgebrand en mijn laatste houtjes werden gebruikt om de kachel aan de praat te houden. Toen ben ik aan het verstelwerk begonnen. Eerst een mij dierbare katoenen trui waarvan de boorden van de mouwen rafelen genaaid. Toen kwam mijn reiskostuum, een pak van Dries van Noten, dat ik al jaren heb en dat slijtage verschijnselen begint te vertonen aan de beurt. Heerlijk voor de open haard. Ik moest natuurlijk eten en hout kopen. Salades, ijsjes, afbakbroodjes, fruit gelijk voor een aantal dagen ingekocht, want ik wil morgen niet weer naar Doemere om inkopen doen. De zakjes hout in oranje netjes waren nu 2 voor 7 Euro. Ik vraag me af of ze voor de kerst ook zó geprijsd waren, want dan heb ik duurder hout ingekocht. In mijn herinnering waren ze echter € 7,- per stuk. Bij de benzinepomp kostten ze zelfs € 7,50. Eén zo'n oranje netje met 8 stokjes. Een open haard is een fijn, maar kostbaar bezit.

 

Dat verstelwerk neemt uren in beslag. Ik vind het echter heerlijk om voor de brandende open haard in een comfortabele stoel met iets bezig te zijn waarbij je niet hoeft na te denken. Dan kom je tot rust en met alle stress over de komende nieuwjaarsreceptie...

 

Ik weet niet of er mensen komen en hoeveel het er zullen zijn. Hopelijk wordt ik overspoeld met aanmeldingen, maar ik ga er van uit dat iedereen zijn eigen bezigheden wel zal hebben en dat ik blij mag zijn als er 20 mensen komen. Vorig jaar toen we nog in het centrum van Amsterdam zaten, gingen de 100 oliebollen bijna allemaal op. Hoeveel moet ik er nu inslaan nu 80% van de leden is afgehaakt. De dinsdagavondclub heeft amper 10 leden? Loes en Liesbeth zijn op vakantie. Zij zijn tot begin februari afwezig. Kan ik op Eva, Anton, Marja en Daniel rekenen? Hoe kan ik meer mensen animeren te komen? Dat zijn de vragen die me kwellen en waarop ik maandag het antwoord pas zal weten, want ik heb gevraagd of mensen die van plan zijn te komen een e-mail willen sturen.

 

Van de lijst ook het stikje van Nello op de computer aangesloten en bekeken. Er zou een soort van Nostradamus voorspelling over de komst van Trump op staan. Het boek dat toevallig: "Baron Trumps marvelous underground journey" heet. Zou een voorbode van de regering Trump zijn. Het was als PDF opgeslagen, maar het bestand bleek beschadigd. Mijn computer poogde het te herstellen. Dat duurde en duurde en toen zag ik dat deze PDF ten opzichte van de 3 ander boeken die op dat stikje stonden een onwaarschijnlijk grootte van 75,8 MB had. De andere PDF's maten 806 KB en 2,5 en 1,3 MB. Ik heb te veel te doen en wil voorlopig toch niet lezen, dus ben ik halverwege de herstelpoging gestopt. Overigens moedigden ook de titels van de andere boeken me niet aan. Adolf Hitlers second book 1928 en twee PDF's van Mein Kampf. Curieus was dat die laatste PDF's voor hetzelfde boek verschilden van maat. Waarom Nello die overigens op dat stikje heeft gezet is me een raadsel. Zou het komen omdat ik naast mijn Nederlandse ook de Duitse nationaliteit bezit? Als ik terug ga zal ik hem het stikje ongebruikt teruggeven.

 

Ik heb op vrijdag, de dag dat ik dit opschrijf, al weer zo veel nieuwe ervaringen gehad dat de weinig spectaculaire bezigheden van vandaag al aan het vervagen zijn. In ieder geval veel gelezen en genaaid. Alle kleding is hersteld. de helft van een pasta salade voor de TV bij één Vandaag gegeten en een lang gesprek met Gonja van de Braak gevoerd. Zij heeft moeilijkheden met haar computer, maar ik kan weinig voor haar doen, omdat ik zelf ook een soort van digibeet ben. Ik kan hem gebruiken, maar als er iets niet precies gaat zoals ik het verwachtte zit ik in de problemen en moet Marco me komen helpen.

 

Ook Mauricio liet weer van zich horen. Om kwart over negen schreef hij: "Kom je nog in Lucky?"

"Ik zit hier lekker bij de open haard te doezelen en was niet van plan weg te gaan."

"Oké"

"Welterusten."

"Ja welterusten"

 

Ik zette het geluid uit en doezelde verder. Ruim 3 uur later kwam er weer een appje binnen: "Ben je nog wakker Hans?"

 

Ik had de bel afgezet dus heb ik dat appje niet horen binnenkomen. Ik ben wel heel nieuwsgierig waarom zo'n mooie gespierde bokser mij 's nachts om één uur belt.


top

Vrijdag, 5 januari 2018

Vrijdag 5 januari 2018

Om 0.18 werd ik voor de open haard wakker met de roze pullover op schoot. Daarvan zijn de naden van de mouwen los. Die heb ik gerepareerd en ik was bezig de mouwen die te lang zijn in te korten. De manchet wordt daartoe naar binnen gevouwen en met een steekje vastgezet. Daardoor is het boord dat dreigde te gaan rafelen gelijk beschermd. Zo kan die trui, waar ik erg aan gehecht ben, er weer even tegen. Eerst die heb ik dat werkje afgemaakt, nu kunnen die naaidozen ten minste opgeruimd worden. Daarna de e-mail met de uitnodiging voor onze nieuwjaarsreceptie geschreven. Het leek me leuk om ook de blog-lezers uit te nodigen, dus hier komt hij:

 

Beste Blog-lezers,

Dinsdagavond aanstaande om 18.30 uur staan de oliebollen klaar dan kun je ons en andere geïnteresseerden, onder het genot van 'n glaasje bubbels, een Gelukkig Nieuwjaar komen wensen.

Mensen die na de borrel willen blijven bridgen kunnen om half acht gaan robberen. Robber is de meest eenvoudige vorm van bridge en is in 'n half uurtje te leren.

 

Wil je bridge leren?

Ondergetekende geeft na de receptie om half acht een openbare les. Deelname gratis, kosten cursusboek € 5,-. Om aan deze open bridge-les deel te nemen dien je je, in verband met het beperkt aantal plaatsen, vóór maandag aanstaande per e-mail aan info@looier.com aan te melden.

 

Bridge je al?

We gebruiken Basic Acol, je kiest een tafel en speelt in principe met alle spelers aan tafel om beurten 'n robbertje. De kaarten worden geschud. Gebruikelijk tarief 5 cent per 100 punten. Je kunt onderling een wat uitdagender tarief afspreken. Om het leuk te houden stellen we voor niet hoger te gaan dan 1 cent per punt.

Dit zijn de bied-regels:

- Alle kleur openingen op één hoogte 'n 4-kaart en 12-19 punten.

- 1 SA opening 15-17 punten.

- 2 SA opening 20-22 punten.

- Kleur-openingen van 2♦︎, 2♥︎ en 2♠︎ zijn zwak.

- Opening 2♣︎ 23+ punten, of sterke lange kaart met 8+ slagen.

- Openingen van 3♣︎, 3♦︎, 3♥︎, of 3♠︎ zijn preëmptief.

- Stayman.

- Transfer biedingen na Sans openingen enkel als de spelers aan tafel daarmee bekend zijn.

 

Kom je enkel om op 2018 proosten?

Ook als je niet komt bridgen en ons Gelukkig Nieuwjaar wilt komen wensen, worden wij, in verband met het te bestellen aantal oliebollen, graag door middel van een e-mail aan bovenstaand adres op de hoogte gebracht van je komst.

 

Tot dinsdag in de Beemsterstraat 491 in Amsterdam

Hans Becker

Namens Bridgeclub de Looier

Tel.: 020-4206988

 

Het schrijven gebeurt niet altijd chronologisch. Als me een leuke openingszin te binnen schiet moet ik die gelijk noteren, want anders ben je hem kwijt. Zo ook deze middag. Mijn blog van donderdag is nog niet af en er zijn vandaag al weer zo veel onverwachte dingen gebeurd. Die moet ik noteren voordat ik ze vergeet.

 

Terwijl ik nog in bed aan mijn blog lag te schrijven ging de bel. Ik word op 'n enkele Jehova getuige, of andere religie marketing personen, eigenlijk nooit zonder afspraak benaderd. Veel zin leek het me dus niet te hebben om open te doen, maar als de deurbel bijna nooit klinkt, ben je toch nieuwsgierig. Ik haastte me dus om mijn kimono aan te schieten om mijn naaktheid te bedekken, rende de trap af en was gelukkig op tijd om mijn buurvrouw, die in de zomer toen ik in Italië was, de planten verzorgde, te treffen.

 

Ik had haar beloofd dat zij haar boot op mijn lift mocht zetten en ze vroeg wanneer het schikte. We spraken om 2 uur af. Ik tikte de laatste zinnen van het blog van woensdag. Ik liep achter. Dat wil ik niet, maar het gebeurt door alle bezigheden en verplichtingen die ik mezelf op de hals haal. Toen woensdag op de site en op Facebook stond, kleedde ik me gelijk aan. Ik kon best beneden in mijn kloffie werken. Bovendien had ik, op de 3 biergist pillen die ik dagelijks slik na, nog niets gegeten en ik had best trek in wat fruit.

 

Ik had nauwelijks mijn appeltje op toen de deurbel opnieuw ging. Weer de buurvrouw. Ze had op de buienradar gezien dat het om 2 uur zou gaan regenen, dus vroeg ze of het wat eerder kon. Ik was blij dat ik nu gekleed was, vertelde dat het mij niets uit maakte en ging naar de botenlift om mijn surfplank die daar al jaren ligt te rotten weg te halen. Ik denk niet dat ik die ooit nog ga gebruiken, maar het is misschien wel handig als je ooit... Weggooien doe je hem dus niet en erg in de weg liggen doet hij ook niet. Terwijl ik op de grond lag vloog er een ijsvogel om het huis van de buren en ging op de balustrade zitten. IJsvogels hebben altijd haast en na een kort ogenblik flitste de helblauwe rug van de vogel weer naar het park aan de overkant.

Verrotte surfplank  plezierboot of jachtje

De buurman van de andere kant kwam plotseling de stijger op. Zijn vrouw en hij zijn bevriend met de buurvrouw van het bootje en hij had beloofd te helpen. Dat kwam heel goed uit, want het viel niet mee die ouwe surfplank in mijn uppie van de lift af te tillen. Spinnen, mos van alles leefde er op dat ding dat nu op de stijger een plaatsje heeft gekregen.

Buurman een grote forse zware jongeman zakte nog even door één van de rotte plankjes van de stijger, de lift liet ik onder water zakken en de boot werd er voorzichtig boven gemanoeuvreerd. Hij werd weer elektrisch omhoog gehaald en het kajuit-jachtje lag stabiel boven water onder de afdak. Ik kon weer verder met schrijven.

 

Ik ben het verloop stuk van de computerstekker kwijt. Apple heeft weer een nieuwe aansluiting, waar een USB stik niet meer in past. Deze is sneller, minder kwetsbaar en de oplader past nu in alle poorten, terwijl die eerst een eigen poort had. Het vervelende is dat je nu, als je iets met een USB aansluiting wilt gebruiken daarvoor dat verloop stuk nodig hebt. Ik heb het hier in Almere om het stikje van Nello te bekijken gebruikt, maar waar ik het toen heb neergelegd is me een raadsel. Nergens te vinden en die zoekpartijen houden enorm op, want ik kan nu geen foto's van mijn iPhone halen, ik kan het stikje niet meer bekijken, niets. ik ben dus maar verder gegaan met eten en opruimen.

 

Er lag nog een cadeautje op tafel. Ik had een kalender met "Wijsheden voor elke dag" van Sinterklaas gekregen. Het plastic zat er nog om. Het is al 5 januari dus werd het hoog tijd om te kijken welke wijsheden ik zoal gemist had. Ik stond perplex. Die kalender is me op het lijf geschreven. Ik haalde in enkele minuten zoveel wijsheid in huis dat ik al bij 8 januari was voor ik er erg in had.

Sommige zijn aardig of leuk, sommige filosofisch, maar van die paar die ik nu gelezen heb behoren er enkele gewoon tot mijn levensinstelling. In het licht van de reparatie werkzaamheden aan mijn kleding bijvoorbeeld was de volgende van Greta K. Nagel die voor zaterdag 6 en zondag 7 januari gold heel toepasselijk: "Onvolmaaktheid doet niets af aan nut: je kunt best drinken uit een beker met een barst." Een leuke van "Fliegende Blätter?" vond ik: "Waarzeggen is eenvoudiger dan de waarheid zeggen." en een filosofische van Magdalen Nabb: "Laat je nooit zo meeslepen door het buitengewone, dat je het gewone vergeet."

 

Dit gebeurde vandaag en ik moet gisteren, waarmee ik in verband met het verdwijnen van het verloopstuk niet mee verder kon, nog afmaken en op de site zetten. Dat irriteert me mateloos. Het stoort me als informatie die exact kan zijn, omschrijvend moet worden weergegeven. Ook foto's kan ik zonder dat verloopstuk niet op de computer zetten. Dat verloopstuk moet ergens zijn! Ik ga het bed afhalen en kijken of het ergens achter geschoven is.

 

Hoera gevonden! Het zat, samen met een bankapparaatje dat nummers genereert, tussen het ledikant en het waterbed-matras. Ik kan mijn blog van donderdag nu afschrijven.

 

De rest van de dag achter de computer en de TV. Een opname van Hendrik Groen en van een Engelse serie 'Midsummer Murders' bekeken, daarna was er iets over mensen die gingen verhuizen en na Jinec ging ik te bed. Mauricio appte om 7 voor twaalf "Ga je nog naar Lucky"

Op mijn openingszet: "Dat is te laat" ging hij niet in. We hebben een afspraak voor morgen gemaakt. Opvallend detail, hij begon over de geleende € 50,-. Zou ik die dan toch terug krijgen?


top

Zaterdag, 6 januari 2018

Zaterdag 6 januari 2018

Zaterdag 6 januari 2018

Ooit in een ver, ver verleden kwam een vriend me twee keer per week bezoeken. We aten een broodmaaltijd met biefstuk van de haas en hadden seks. Op een zekere dag bracht hij een tubetje Magnaphall mee. Hij had het in een seksshop gekocht en het zou een extra stimulans aan het seks-spel geven. We konden nauwelijks wachten om het uit te proberen. Er was nooit iets mis in onze seks relatie, maar dit middel gaf een zodanige kik dat het spel aanmerkelijk bekort werd. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, dus belandde het tubetje in de la van het nachtkastje en werd nooit meer gebruikt. Een verzamelaar zoals ik, kan zelfs geen papiersnipper weggooien, dus tientallen jaren later lag dat tubetje nog steeds, verder ongebruikt, in dat laadje. Na de verhuizing naar Almere kwam het op een aflegvlak naast het bad terecht.

 

Tube Magnaphall

Omdat ik de bel van de telefoon gisteravond had afgezet, miste ik een call van één mijn vrienden die af en toe naar een beurt verlangt. Hij had me gisteren zonder succes geprobeerd te bereiken en het na 8 keer opgegeven. Ik belde vanmorgen terug. Hij wist niet of hij zich vanavond vrij zou kunnen maken, maar hij zou het proberen. Mijn vrienden zijn gewoonlijk getrouwd of net gescheiden, dus als ze moeilijkheden hebben zich vrij te maken heb ik daar alle begrip voor.

 

Badkamer zaken

Omdat de bad- en slaapkamer wat groezelig waren, besloot ik tot een grote beurt en begon de zooi die zich al jaren naast het bad aan het opstapelen is te bekijken. Wat weg kon kwam in de prullenbak terecht en wat ik heel misschien ooit nog eens zou willen gebruiken gaf ik een net plaatsje. Ook dat tubetje Magnaphall ging door mijn handen en ik legde het bij de KY boven de wastafel.

 

Toen ik die plek en de wastafel had schoongeboend nam ik een bad. In het warme water fantaseerde ik over de mogelijkheden die zich misschien vanmiddag met Mauricio of vanavond met mijn seks-vriend zouden kunnen voordoen. Ik raakte bij die gedachten steeds opgewondener. Als je je zaad wil sparen, omdat er misschien een gelegenheid komt om echt van bil te gaan, is het heel moeilijk je te beheersen. Ik wilde bovendien kijken of dat tubetje dat op zijn minst 40, maar misschien wel 50 jaar oud was, nog werkte. Ik had dus een excuus en smeerde mijn eikel in. Het prikkelde enorm. Het middel had zelfs na 50 jaar nog niets van zijn kracht verloren! Ik was niet meer te houden en spoot alles in het warme badwater.

 

Nauwelijks uit bad en me afgedroogd of de telefoon pinkte. Mauricio! Hij stelde voor om vroeg in de avond samen te eten. Aangezien hij me ooit op een afspraak had laten zitten, appte ik terug: "In afspraken ben je niet heel erg goed denk ik."

"Hahah, jawel maar het leven zit niet lekker op dit moment. Normaal gesproken wel Hans, zeker wel, alleen mijn leven is ontwricht en dan gaat er nog wel eens wat mis geloof me maar. Ik moet alles weer op de rit krijgen. Dat kost tijd. Ik sta ook onder druk met alles, straks nieuwe baan, verhuizen naar het buitenland weer komt veel op me af. Zo leuk is het allemaal niet geweest het laatste jaar. Een rampjaar mag ik wel zeggen. Ik heb niet één dag kunnen genieten. Dat is geen leuk leven zo, maar ja het leven gaat nou eenmaal niet over rozen."

"Over dat hapje eten. Ik heb al salades in huis die hoognodig gegeten moeten worden."

"Oké, dan help ik je gewoon die salades wegwerken."

"Je moet genieten, Wegwerken van salades is niet genieten."

"Hans als ik bij je ben vind ik dat altijd leuk. Het geeft me ook voor even een stukje rust."

"Ik vind het wel leuk als je hier komt eten."

"Oké, ik zal je ruim van te voren berichten als ik in de afrondende fase ben. Dan voel ik me vrij, heb alle tijd en kan me ontspannen."

"Dan moet ik snel aan de bak om schoon te maken. Het bad heb ik al genomen."

"Hahha, ja helemaal fris en fruitig."

 

Fris en fruitig met m'n 75 jaar, zo'n compliment krijg je niet vaak. Ik was in de wolken. Het is altijd het zelfde, gewoonlijk heb je niks en als er zich dan eindelijk iets aandient, komt het allemaal tegelijk en kun je het nauwelijks mannen.

 

Eerst wat eten en dan verder met de grote schoonmaak, want nu Mauricio vanavond bij me komt, moet het extra schoon en gezellig worden. Na een jaar zonder plezier kan ik hem misschien een fijne avond bezorgen. Ik ga me voor dat etentje met die salades dus extra uitsloven. De liefde van de man gaat tenslotte door de maag en misschien is dát de manier om hem te versieren. Er kan zich een probleem voordoen als mijn lover zich toch vrij kan maken en me eveneens wil bezoeken. Komt tijd komt raad. Mauricio moet morgen om 7 uur op Schiphol zijn. Hem verwacht ik vroeg en als mijn vriend tijd vrij kan maken komt hij toch gewoonlijk na negenen dus dat gaat lukken.

 

De keuken, de zit bij de open haard, de tafel alles werd schoongemaakt afgeruimd en opgepoetst. Het was een vreselijke bende, want toen we voor de kerst vertrokken heb ik alles gelaten zoals het was en dat was smerig. Een open haard is leuk, maar alles komt onder het roet. Ik gebruik het vonkenscherm niet als ik er bij zit. Daardoor ligt het voor de haard vol spatjes houtskool en stof van de houtblokken. De afwas was voordat we vertrokken gedaan, maar in verband met andere prioriteiten was de vaat de laatste dagen blijven staan. Dat afwassen vergt veel tijd, want alles moet glanzen en blinken en ik heb geen machine. Eindelijk om 6 uur was de tafel gedekt. De orchideeën moesten nog gebaad worden. Dat zou een half uur duren. Ik had dus wat tijd over om 'n tukje doen, ging daartoe met mijn voeten op de andere fauteuil, voor de haard zitten en zakte weg.

 

Eettafel gedekte tafel

Toen de wekker afliep, de orchideeën uit hun bad gehaald en Mauricio geappt. "Hallo Mauricio, hoe laat kom je eten?" Geen antwoord. Ik besloot een oude opname van Buitenhof te bekijken. Dan had hij een uur om te reageren en had ik die aflevering ook gelijk gezien. Na een uur nog niks gehoord. Ik was boos en besloot hem te bellen. Hij nam gelijk op. Mijn appje moest hij dus ook gehoord hebben en dan niet reageren! Ik werd woedend, vertelde hem dat hij niet meer welkom was en verweet hem dat hij zich als een aso gedroeg. Hij haalde duizend excuses aan. Hij was nu met zijn dochtertje en was nog niet klaar huily huily. Uiteindelijk haalde ik mijn hand over mijn hart en zei dat we elkaar, als hij weer terug was, konden ontmoeten en brak het gesprek af.

 

Tien minuten later belde mijn lover. Hij zou er over een uurtje zijn. Nu moest ik als een haas gaan eten. Daarna de tafel afruimen, de slaapkamer opruimen, het bed opmaken, de kussens opschudden, de kaarsjes aansteken en romantische muziek opzetten. Ik was met het laatste kaarsje bezig toen de bel ging. Al mijn werk was toch niet voor niets geweest. De open haard werd ontstoken, hij wilde thee dus snel een pot thee gezet. De haard had ik zó vol met lege dozen, kranten en opgeveegd gruis gepropt, dat er tijdens die eerste vlammen gelijk al van alles uitrolde. Er lag dus meteen weer allerlei zooi, maar het gaat uiteindelijk om de eerste indruk.

 

Ik maakte me wat zorgen over mijn mogelijkheden in bed. Zou ik vandaag met mijn 75 jaar voor een tweede keer kunnen presteren. Het is nooit goed om je zorgen te maken dat wekt averechts, maar toen ik dat stevige warme behaarde lijf in mijn armen nam kreeg ik gelukkig gelijk een erectie. Eén zorg minder.

 

Het is altijd een heel gedoe om samen in dat éénpersoons bad te verstrengelen. Opgewonden als we waren vind je dan toch een manier die past. Het voorspel was begonnen. Na een tijdje gingen we op het waterbed verder. Zonder in details te treden, dit dagboek moet namelijk geen pornografie worden, kan ik jullie vertellen dat het heerlijk was. Erg vervelend was echter dat zijn telefoon twee keer overging. Hij kon hem echter niet uitzetten omdat zijn vrouw zou kunnen bellen. Hij had daar geen moeite mee en bleef even opgewonden, maar ik werd daardoor erg afgeleid, terwijl hij keer op keer moest stoppen omdat zijn hoogtepunt naderde, begaf mijn erectie het. Uiteindelijk hield hij het niet meer en kwam kreunend klaar. Toen moest ik mijn hoogtepunt nog zien te krijgen. Gewoonlijk, als ik een kerel tot een orgasme heb weten te brengen, kom ik gelijk, want daar kick ik op. Nu lukte dat gelukkig nog net, al koste het me wel veel meer moeite dan gewoonlijk.

 

We gingen naar beneden om voor de open haard nog wat na te praten en na een uurtje ging hij weg. Terug naar zijn vrouw?


top

Zondag, 7 januari 2018

Zondag 7 januari 2018

Om half een kwam ik uit bed en ging op de weegschaal staan 73.5kg! Het spreekwoord een goede ram is niet vet heeft zich bewezen. Natuurlijk let ik ook op wat ik eet, maar ik ben tevreden met de manier waarop ik afgevallen ben. Maandag woog ik nog 76kg. In nauwelijks een week 2,5kg kwijtraken is niet niks. Vandaag verder met mijn dieet. Voor de brunch wat fruit en daarna, als het hongergevoel komt opzetten iets van brood of een ijshoorntje.

 

Het 'grote' probleem waarmee ik worstel zijn de oliebollen voor dinsdagavond. Bijna alle oliebollenkramen zijn dicht. Bovendien hebben er zich tot nu toe maar weinig mensen voor de Nieuwjaarsreceptie gemeld. Toch moet er een feest van gemaakt worden en voor deze receptie zijn oliebollen essentieel. In de Groenhof in Amstelveen is een kraam die tot eind januari open is. Daar haalde ik ze gewoonlijk. Maar om voor 10 oliebollen en 10 appelflappen helemaal naar Amstelveen te rijden is ook zo wat. Bovendien is die kraam pas laat open. De Advocaat Drive begint om één uur. Daar kan ik ook niet gemist worden. Zelf bakken heb ik nog nooit gedaan en op maandagavond slaap ik gewoonlijk bij Yolanda. Of zij gelukkig van kookexperimenten van mij in haar keuken wordt, durf ik te betwijfelen. Vanmiddag even kijken of ik ze nog ergens kan kopen en dan invriezen dat lijkt me het enige alternatief. Ik moet er dus straks op uit.

 

Er staat al weken een circus op het evenementen terrein in Doemere. Daar als eerste langs gegaan. Geen oliebollenkraam te zien. Toen naar het tuincentrum. Ook daar had ik wel eens zo'n kraam zien staan. Evenmin succes. Ik heb gelijk 10 zakjes hout gekocht, dan ben ik er in ieder geval niet voor niets met de auto op uit getrokken. Op de terugweg zag ik op de hoek een kraam staan die ik toen ik er langsreed gemist had. Hij was nog open ook, maar bleek Surinaamse gerechten te verkopen.

 

Café Lucky is om 4 uur pas open, dus besloot ik een kopje thee bij 't Steegje te gaan drinken. Wat was dat gezellig. Er zat maar één klant binnen 'Kleine Henkie.' Henk is een kennis uit Café Almere Buiten en ik had hem in zeker 15 jaar niet gezien. Hij is een stuk ouder geworden, vroeger was het een pedant kereltje waar ik helemaal voor viel. Zijn blonde krullen zijn nu grijs en zijn eens gave huid is wat rimpelig geworden, maar voor de rest is hij niets veranderd. Eigenaar Ruud en barkeeper Wim zaten ook in het rookhok, want aan de bar zat helemaal niemand. Ik stapte dat hok dus ook binnen en gelijk begon Wim over mijn blog van zaterdag. Hij wil ook zo'n tubetje Magnaphall en vroeg of het echt al 50 jaar oud was. "Natuurlijk" zei ik "Anders schrijf ik dat niet in mijn blog." Ik bestelde een thee en kreeg gelijk een kop kippensoep aangeboden. Ik had enkel mijn fruit gegeten dus dat wilde ik wel. Heerlijk pittig.

 

We spraken over mijn blog en ik vertelde over de problemen die ik met de oliebollen had. "Voor de Action staat een kraam. Die hebben hele goeie. Oudejaarsdag stond er in de stromende regen een rei van meer dan 20 meter." Ik liep naar buiten en keek richting Action. Inderdaad daar stond een kraam ik wilde er wel heen rennen voordat hij misschien gesloten zou zijn, maar het was nog vroeg dus bestelde ik wat voor de heren en voor mijzelf een rode port. Er kwamen meer klanten binnen en toen mijn port op was ging ik gelijk op de oliebollenkraam af. Hij was nog open, maar bakte niet meer en was zijn laatste bollen aan het verkopen. Ik vertelde hem over mijn nieuwjaarsreceptie en vroeg hem of ik ze ook kon invriezen. Hij keek niet enthousiast en zei: "Er zijn mensen die het doen. Ze warmen dan ze dan op in een oven van 180 graden voordat ze gegeten worden, maar het lekkerst zijn ze vers." Ik kocht een bol en het was werkelijk één van de lekkerste die ik ooit geproefd had.

 

Er lagen twee schalen met oliebollen. Ik vroeg wat het verschil was. "Die schaal in de hoek zijn de bollen van gisteren. Dat vult een beetje op, want anders ligt er zo helemaal niks." Ik wilde zo'n bol van gisteren kopen, want als ik ze maandag al mee kon nemen, hoefde ik niet van Amsterdam naar Almere en terug. Hij verkocht ze niet. Hij vertelde dat hij niet met E-nummers werkte waardoor ze langer goed zouden blijven. Ik kon dus niet beoordelen of die oude bollen net zo lekker waren en bestelde dus een tweede vers gebakken, want ze waren inderdaad goddelijk. Dat wordt dus maandagavond naar Almere en dinsdagmorgen met de bollen terug. De kraam gaat namelijk al om 10 uur 's morgens open. De eerste horde voor de nieuwjaarsreceptie is genomen. Nu moeten er nog mensen komen, want het aantal aanmeldingen valt tot nu toe zwaar tegen.

 

Thuisgekomen het gekochte hout opgeborgen en achter de computer gewerkt. Ruud had me verteld dat er bij 't Steegje om half zes een Nieuwjaarsreceptie begon. Hij had een goeie zanger ingehuurd en de hele vroegere klandizie van Café Almere Buiten zou acte de présence geven. Daar wilde ik bij zijn en toog rond kwart over zes naar het Baltimoreplein om mijn oude vrienden te ontmoeten. Er waren er inderdaad verschillende en ik heb ze allemaal Gelukkig Nieuwjaar gewenst, maar wat stond dat geluid weer hard. Na het kopje thee ben ik gevlucht. Even naar Café Lucky. Daar kun je elkaar tenminste verstaan. Enkel Paul zat aan de bar. Hij moet morgen naar het ziekenhuis. Zijn doorbloeding is niet goed. Een wondje aan zijn teen wilde daardoor niet genezen. Nu moet er misschien in zijn lies een bijpas worden aangelegd. Zo druk als het in 't Steegje was zo stil was het bij Lucky. Er wachtte thuis nog een Scharrelkip Ketjap, dus na mijn thee en een rode port op naar huis en naar een maaltijd en de TV.


top

Maandag, 8 januari 2018

Maandag 8 januari 2018

Een dag met een gaatje. Na een bad naar Tai Chi. Daarna wilde ik een opname maken van de oliebollenkraam waar ik er gisteren twee met krenten geproefd had. Hij zou om 10 uur open zijn. Het was nu over elven en hij was nog dicht. Dat is geen goed voorteken. Ik ging er heen om een foto te maken om in mijn blog te zetten. Nu moeten jullie het doen zonder de bakker en zijn vrouw. Misschien kan ik morgen een betere maken, maar ik houd er niet van om dingen te wijzigen.

Oliebollenkraam

Thuisgekomen wat fruit gegeten en een salade van rucola met avocado en paprika gemaakt. Daarna afgewassen en voor de haard even gedoezeld. Om 2 uur zat ik alweer achter de computer om e-mails te beantwoorden en op Facebook reacties te antwoorden. Vandaag verwacht ik geen spannende dingen. Om 5 uur naar Yolanda gereden. Zij had een paar verrukkelijke forellen klaargemaakt. Ik heb haar mijn blog van zaterdag voorgelezen. Ze kwam niet meer bij van het lachen. Met al die stress is een beetje lachen gezond. Ze heeft het namelijk moeilijk met de Bingo. Die willen van vrijdag naar de zaterdagavond, maar dan houd ze helemaal geen vrije tijd meer over. Ze werkt nu al 6 dagen in de week voor het Zwanenmeer en genoeg is genoeg. Ze heeft het er echter wel heel moeilijk mee.

 

De maandagavondclub was overcompleet. Ik heb niet meegespeeld en ben gelijk naar Almere teruggereden. Even bij Lucky een thee, bij 't Steegje naar het biljarten van Ger en Martin gekeken en Ramon na maanden weer eens gezien. Hij is verhuisd, heeft een tijdje bij het leger des Heils gezeten, want met zijn ex, waar hij inwoonde, boterde het niet. Nu heeft hij een eigen woning in Buitenhagen aan de Moskoustraat. Ik heb hem thuisgebracht, maar je moet dan helemaal omrijden. Ramon is een stuk rustiger geworden. Ik krijg de indruk dat hij dingen vergeet. Hij is dan ook al ver in de tachtig. De weg kon hij me niet wijzen, maar ik wist waar het oude van dagenhuis van Almere was, dus we reden er ondanks het missen van 2 afslagen toch betrekkelijk snel heen. Ik ben benieuwd of de oliebollenkraam morgen, zoals werd beloofd, wel om 10 uur open is.


top

Dinsdag, 9 januari 2018

Dinsdag 9 januari

Het is kannibalisme! De ene bridgeclub eet de andere op. Nu ik de nieuwjaarsreceptie voor vanavond om half zeven georganiseerd heb, komen enkele leden van de Advocaat Drive naar die receptie en lieten het 's middags afweten. Yolanda, Arjan en ik zaten daardoor voor niets op medespelers te wachten. Er zat toch een goede kant aan deze tegenvaller. Yolanda en ik hebben diepgaand overleg gepleegd om een manier te bedenken om de Advocaat-Drive voor ondergang te behoeden. Ook de VVBAN heeft er belang bij dat wij doorgaan. Zij raakt anders een vaste huurder kwijt.

We hebben een plan de campagne opgesteld. Yolanda benadert de Echo, op de mededelingen borden van AH wordt reclame opgehangen en de volgende folder is gemaakt:

Gratis bridgen in het Zwanenmeer.

 

De dinsdagmiddagclub van Bridgeclub de Looier, die sinds februari vorig jaar in het Zwanenmeer speelt. heeft het moeilijk. Sinds haar verhuizing naar Noord is 80% van de leden afgehaakt. Zij wilden in het Centrum blijven en startten een nieuwe vereniging.

Looierzaal in het Zwanenmeer

Foto boven: Een kijkje in de bridgezaal waar Bridgeclub de Looier wekelijks speelt.

 

We zijn dus dringend op zoek naar vers bloed. Wie wil onze dinsdagmiddagclub komen versterken? Wij spelen dan de Advocaat-Drive. Elke ronde wordt er aan het winnend paar, dat die ronde als enige bovenaan staat, een advocaatje met slagroom aangeboden.

 

Om geïnteresseerde bridgers over de streep te trekken, hebben we besloten dat u tot aanvang van het nieuw seizoen (1 oktober 2018) gratis kunt deelnemen. U kunt zich aanmelden door een telefoontje naar 020-420 69 88 te plegen om u aan te melden. Heeft u geen partner? Geen probleem, er staat al iemand op u te wachten. U kunt ook op de bonnefooi komen. Zorg dan wel dat u vóór 12.45 uur bij de Beemsterstraat 491 in Amsterdam bent. Leden van de Nederlandse Bridge Bond, dienen hun bondsnummer mee te nemen.

 

We hopen zó het tij te kunnen keren, want het concept van de club is goed. Het is elke week een feest, maar er moeten dan natuurlijk wel mensen zijn die dat feest willen vieren.

 

De oliebollen lagen klaar. De appelflappen kwamen net uit het vet en moesten enkel nog gesuikerd worden. De oliebollenkraam was gelukkig open. We kunnen er vanavond dus tegenaan. Ik heb er 20 om 20 genomen, terwijl er slechts 8 man gereserveerd hebben. Eva zou op herhaling komen. Er heeft zich ook een nieuwe leerlinge Marissa voor de openbare les aangemeld. Van verder animo heb ik nog niets gemerkt. Marga en Daniel hebben afgezegd. Marga heeft de griep.

 

Yolanda verraste me. Ze zou een lichte maaltijd van kip met reist klaarmaken en toen ik thuis kwam stond ze in het gala te koken. Omdat ik mijn smoking aan zou doen vond zij dat ze niet achter kon blijven. Zij had zich in een zwart zijden broekpak, compleet met oorbellen en een ketting uitgedost. Ik wachtte met het aantrekken van de feestkleding tot ik gegeten had, bang dat ik was, te morsen. Dat gebeurt me namelijk nogal eens. Zij had heeft daar kennelijk geen problemen mee. Het was heerlijk en toen ook ik me omgekleed had togen we naar de club.

 

Bernard Stegeman en Fred Renkema (die zich niet gemeld had) waren al gearriveerd. Arjan was de glazen nog aan het neerzetten en het rook nog steeds naar boenwas. Arjan had, omdat er vanmiddag toch niet gespeeld werd, de vloer in de was gezet en die lucht was zó sterk dat ik vreesde dat de smaak van de oliebollen daardoor zou worden beïnvloed. De ramen stonden open om te luchten, maar dat hielp nauwelijks. Gelukkig went die lucht als je er even in verblijft. Het viel dus erg mee.

 

Gerrie Bezuijen van 4Trading had een magnum Torley brut gedoneerd. Yolanda had hem koud gezet, maar zij twijfelde of het een top-prijs voor de één van de feest-drives moest worden, of dat we hem nu open moesten maken vanwege het geringe aantal reserveringen vreesde ze dat we hem niet op zouden krijgen. Dat had ze mis. Het verhoogde niet alleen de feestelijkheid, er kwamen ook verschillende mensen die geen e-mail hadden gestuurd. Eva was er ook. Ze wilde geen bubbels en weigerde ook de oliebollen en appelflappen. Ze kon die niet verdragen zei ze. Op mijn uitnodiging om te gaan zitten, ging ze met haar rug naar de gasten voor zich uit zitten te staren.

 

Nettie Drogenbroek nodigde haar uit bij hen aan tafel te komen zitten en deed haar uiterste best om haar in het gesprek te betrekken. Ze gaf onverwachte antwoorden op haar vragen, maar aan het gesprek deelnemen lukte niet. Ook Fred Renkema probeerde een gesprek aan te gaan. Hij was duidelijk geïnteresseerd in een leeftijdgenoot. Ze reageerde nauwelijks. Uiteindelijk gaf ze aan met bridge te stoppen. Omdat ik haar beloofd had dat ze haar lidmaatschapsgeld minus de kosten van het cursusboek en het deelnamegeld terug zou krijgen gaf ik haar de resterende € 32,- terug. Ze legde ze op het koffietafeltje en liet het daar liggen. Even later vertrok ze. Fred waarschuwde me dat het geld nog op het tafeltje lag. Ik pakte het en stormde naar buiten in de hoop haar nog tijdig te treffen om het haar alsnog te geven.

 

Ze stond enigszins verloren bij de ingang van het Zwanenmeer te wachten op haar vriend. Het geld wilde ze niet. Dat was voor de club. Het is triest dat zo'n jong mooi meisje kennelijk een vorm van contactstoornis heeft en niet geholpen wil of kan worden. We hebben ons best gedaan, maar het is de vraag of zij zich een hele avond op bridge had kunnen concentreren. De vorige keren ging ze al na een half uur weg. Ook nu bleek dat het heel moeilijk zou worden tot haar door te dringen. Jammer, maar het is niet anders.

 

Marissa is klever! Ze denkt na, trekt vaak de goede conclusies en ze verbaasde me dat ze het spel gelijk vrij goed door had. Ze wist niet eens wat troef was en toch kon ze eigenlijk gelijk redelijk mee komen. Hopelijk komt ze volgende week terug. Ik werd aan haar gekoppeld en zo'n eerste robber houdt je de scores wel bij, maar speel je nog niet om geld. Wij verloren € 0,70 aan Hans van Vianen en Arjan de Jong die ook gekoppeld waren. Achteraf bezien was het toch een geslaagde avond.


top

Woensdag, 10 januari 2018

Woensdag 10 januari 2018

Het is half zeven in de avond en ik lig nog in bed. Vanmiddag rond half één even opgestaan om wat fruit te eten en 2 oliebollen uit de diepvries op te warmen. Daarna gelijk weer in bed gekropen en weggedoezeld. Dat Facebook vraagt, net als mijn blog, zo veel tijd. Het blijft echter leuk om contact met je vrienden te onderhouden. Mijn blog van dinsdag 9 januari werd bijvoorbeeld 3 keer gedeeld. Rob Fernhout, John van der Does en Ruud van Leeuwen van café 't Steegje hadden genoeg begrip voor de moeilijkheden waarin de bridgeclub van dinsdagmiddag zich bevind, dat ze probeerden te helpen door dat blog te delen. Natuurlijk werden ze uitgebreid bedankt.

 

Als je teksten dan herleest ontdek je steeds fouten. Dan moet je alles weer bewerken en dat vreet tijd. Vandaar dat ik nu pas opsta. Het is 18.45 uur. Morgen verder.

 

Die morgen is nu aangebroken en er hebben zich gisteravond weinig spectaculaire dingen voorgedaan. 'De Wereld Draait Door' bekeken, daarna snel naar AH om vers fruit en een salade te kopen en toen hield nog een kwartier over voordat Tai Chi begon. Dat gebruikte ik om in Lucky 'n kop thee te bestellen. Die kreeg ik niet tijdig op, want was gloeiend. Heel attent bood de barkeeper me een plastic beker aan. Met die hete thee in de hand naar het achthoekige gebouwtje op het van Eesterenplein gelopen dat over de brug midden in het grasveld staat. Daar wordt op woensdagavond om half negen door Margje Neve Tai Chi-les gegeven. Na de les en een thee terug naar Lucky. Daar genoot ik mijn avondmaal: 'Frites met mayo' begeleid door thee. Ik zat alleen aan de bar. Zelfs de barkeeper liet het afweten. Die was in de keuken gehaktballen aan het rollen. Amar, de enige andere klant zat in het rookhok. Hij probeerde de aandacht van de hulp van Tarik, wiens naam me constant ontschiet, te trekken door op het raam te tikken. Volgens mij had ik zonder zijn hulp nu nog op mijn frites gewacht. Ik vertrok gelijk nadat ik het laatste frietje naar binnen had gewerkt. 't Steegje was mijn volgende stop. Daar zaten wel wat mensen aan de bar. Een eenzame weduwnaar zocht contact. Het was een aardige man maar niet mijn type. Hij fotografeert, reist daarvoor de hele wereld rond. Hij vertelde me over allerlei kleine jongetjes die hem constant vertederden en hij dan fotografeerde. Hij woont in stad, bezoekt zijn dochter in Buiten en voordat hij op de trein stapt neemt hij dan een afzakkertje in 't Steegje. Hij vindt het een leuke kroeg die hij tijdens de kerstdagen, toen hij op het op het huis van zijn dochter paste, ontdekte. Hij vertelde zó lyrisch over al die vertederende kleine jongetjes die hij in Thailand, Birma, Indonesië en een reeks van landen in het verre oosten fotografeerde, dat ik denk dat hij, met een vorm van vaderliefde voor kleine jongentjes behebt is. Het zal mijn verdraaide geest wel zijn, want bij mij draait alles bijna altijd om seks, maar hij vertelde keer op keer dat kinderen die aandacht aan hem besteden hem het meest vertederden. Hij fotografeerde ze dan het liefst in hun spel, als ze zich onbespied waanden.

 

Ramon kwam binnen en de man verlegde zijn aandacht naar Ramon. Ik dronk een port en ging naar huis. Eva Jinek was op dreef deze avond. Gewoonlijk vind ik haar wat kortaf, maar ze had leuke gasten die in discussie gingen. Na het nieuws ging ik slapen. Mijn eerste vrije dag deze week zat er al weer op.


top

Donderdag, 11 januari 2018

Donderdag 11 januari 2018

Kwart over vier, alweer zo vroeg wakker. Het is veel te kort, maar ik slaap moeilijk in als er van alles door mijn hoofd maalt. Wat moet je? Je gaat dan achter de computer zitten om de reacties op je blog te bekijken.

 

Everjan Vonk had Marlijn Franken op mijn persoon gewezen. Marlijn wil 'ontspullen.' Zij bood haar werk 'Mediaman' aan. Ik vond 'ontspullen' een prachtige term. Zij bedoelt daarmee dat belangstellenden het beeld gratis konden komen ophalen, want zij mist, in verband met haar aanstaande verhuizing, de ruimte om dit forse werk te plaatsen. Ik vraag me af of ze dat treffende woord 'ontspullen' zelf bedacht heeft. Ik had het nog nooit gehoord.

 Kunstwerk Mediaman lichtsculptuur

Mediaman, een lichtsculptuur gemaakt door Marlijn Franken ongeveer 165cm hoog uit 2008.

 

Het werk ziet er op foto spectaculair uit en ik was eigenlijk gelijk verkocht. Dat had Evert goed gezien, dit is het type kunst dat ik verzamel. Toch ben ik voorzichtig, want ook ik heb nauwelijks ruimte. Via mijn Veiling-markt ben ook ik eigenlijk aan het 'ontspullen'. Toch heb ik gereageerd en kreeg daarop een leuk antwoord.

 

Het beeld zou op een krantenredactie of in het Media Museum veel beter tot zijn recht komen. Bij mij privé heeft het nauwelijks exposure, daarom stelde ik Marlijn voor het dáár eerst aan te bieden. Mocht er van die kant geen belangstelling zijn, dan zou ze het mij kunnen schenken. Ik blijf een echter een handelaar en zou het voor € 900,- op Marktplaats, Facebook en op de Veiling-Markt van zaterdag 27 januari zetten. Werd het voor dat bedrag niet verkocht, dan zou het om 4 uur onder de hamer komen. Ik zou de bieding met één Euro starten. Zou er ook dan geen belangstelling voor blijken te zijn, dan had ik het voor die prijs. Als er wel geboden zou worden, dan zouden we de opbrengst delen. Het leek me een redelijk voorstel, want ik zou alle reclamekosten voor mijn rekening nemen, terwijl zij het beeld om niet kwijt wilde.

 

Ze werd echter overspoeld met reacties en besloot eerst wat alternatieven te onderzoeken. Jammer, wij moeten nu ander sprekend item uit mijn eigen 'ontspullen' verzameling zoeken en dat voor het voetlicht te brengen. Ik heb nog een prachtige zilveren sigarettendoos in mijn dozen-collectie. Misschien is dat een mooi fotogeniek object om de veiling-markt te pushen.

 

Verder bleek deze dag weer zo'n dag dat je niet op gang kan komen. Na 's nachts uren gewerkt te hebben viel ik tegen zevenen weer in slaap. Toen ik rond tienen wakker werd vond ik een uitgebreide e-mail van Nello. Het ging over een reeds betaalde rekening van de toeristenbelasting aan de gemeente Massa. Het is zó vervelend, je moet dan alles nazoeken. Als je niet reageert krijg je een boete, terwijl die gemeente hun administratie niet op orde heeft. Vreselijk!

 

Zo'n hele dag achter de computer is uitputtend. Dus toen 'De Wereld Draait Door' begon, zat ik met een bakje Pasta Tonijn met yoghurtdressing voor de TV en daar ben ik de hele verdere avond gebleven.


top

Vrijdag, 12 januari 2018

Vrijdag 12 januari 2018

Christina Oey is terug! Jarenlang kwam Christina enkele keren per week uit Dronten naar Amsterdam om als callgirl te fungeren. Bij onze bridgeclub kan iedereen op de bonnefooi komen en deelnemen. Als mensen alleen komen, zorgen wij voor een partner. Dat levert soms problemen op, want bridge speel je met z'n vieren. Wij werken daarom met bellboy's en callgirls. Als we iemand tekort komen bellen we op om een tafel te completeren. Die persoon krijgt een kop koffie of thee en een onkosten vergoeding van € 10,-. Het is handig als zo'n bellboy of callgirl al aanwezig is, anders kost het soms wel een half uur voordat je iemand vindt.

 

De laatste keren dat Christina als reserve naar de Beemsterstraat kwam kon ze niet meespelen. Ze moest toen zonder onkostenvergoeding naar Dronten terug. We hebben haar daarna niet meer gezien. Alsof de duvel er mee speelt, du moment dat ze niet meer kwam, kwamen we keer op keer iemand tekort. Wat een ergernis en stress. Iedereen zit te wachten en als er dan niet gelijk iemand gevonden wordt die wil komen opdraven verziekt dat de sfeer.

 

Weken geleden had ik daarom al besloten dat we die onkostenvergoeding aan Christina, onafhankelijk of ze wel of niet zou meespelen, zouden uitbetalen. Het bleek onmogelijk haar dat te vertellen, want haar telefoonnummer was veranderd en e-mail heeft ze niet. We misten haar zeer. Nu was ze er om een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Ze moest ook vandaag zonder te spelen terug naar Dronten, maar haar kosten werden vergoed. Dinsdagmiddag zal ze er weer zijn. Ik kan mijn geluk niet op.

 

Vandaag zouden de Acol 5-kaart hoog leerlingen voor de eerste keer officieel meedoen. De vuurdoop hadden ze eigenlijk 22 december al gehad, want omdat de laatste les enkel oude stof herhaald zou worden, leek het ons geen probleem ze gelijk voor de leeuwen te gooien. Van de oorspronkelijke 8 spelers, kwam enkel Ria van der Laan opdagen. Elisabeth Hanga en John van der Does willen samen spelen en komen op dinsdag. Zij zijn lid van de vrijdag en kunnen ook vrijdag meedoen, maar ze waren er niet. Mieke Hassing en Astrid Kerkhoven hadden afgezegd, Ben Stenekes heeft volgens mij faalangst en durft niet, van John Timmer heb ik niets gehoord en Hilde Hollander is volgens mij helemaal afgehaakt. Een heel mager resultaat op de eerste vrijdagmiddag van het nieuwe jaar. Er waren 3 tafels, want ook enkele leden waren nog op vakantie en dat terwijl ik 6 tafels verwachtte. Het was een domper op mijn geluk over de terugkomst van Christina en dat Anita Janssen er was. Anita komt af en toe als ze zin heeft, maar is geen lid meer. De taart was gelukkig heerlijk en nu de lessen gestopt zijn, behandelt Arjan tijdens de taart-pauze één of meer interessante spellen die we net gespeeld hebben. Dat is erg leerzaam, temeer omdat zo'n spel nog vers in je geheugen zit. Dit wordt dan ook door iedereen zeer gewaardeerd. Hopelijk zijn de lessen van Arjan voor Anita een reden wat vaker op de vrijdagmiddag te komen.

 

Yolanda speelt op vrijdagmiddag op haar eigen club, de Groene Brug. Dat is een grote club en veel leden nemen na de wedstrijd nog een drankje. Dirk de Loor zorgt dan voor allerlei hapjes en het is heel gezellig. Ik mag bij mijn vrouw aanschuiven en profiteer mee. Bitterballen, ossenworst, kaassoufflés, beleg dat over is, je wordt gewoon overvoerd. Na die taart 's middags op onze club, kom je zo aardig vol te zitten.

 

De deelraad van Noord gaf om 6 uur een nieuwjaarsreceptie. Via de kranten was iedereen daarvoor uitgenodigd, maar Yolanda, die ooit voor de VVD in de raad gezeten heeft, had een persoonlijke uitnodiging ontvangen. Het was druk en er stond een rij van hier tot ginder om Coby van Berkum, Erna Berends en Saskia Groenewoud de drie dames van de bestuurscommissie, een goed 2018 te wensen. Yolanda is een ratje. Zij had geen zin in die rij en ging op verkenning. Zij liep voorbij alle wachtenden en kwam me even later halen, om gelijk haar vrienden op te zoeken. Ik liep er als een hondje achteraan. Niemand kende ik en voelde me totaal out of place, temeer omdat ik als enige een kostuum met strikje en smokinghemd droeg. Yolanda ontmoette oud-collegae, kennissen van vroeger en stelde me aan iedereen voor. Toch ben je buitengesloten, omdat je niet in hun gezamenlijke herinneringen deelt.

 

De rij was ondertussen opgelost en ook wij maakten onze opwachting. Ik stelde me voor en vertelde dat onze bridgeclubs van het Centrum naar het door Yolanda geregelde Zwanenmeer in Noord verhuisd waren. Yolanda greep de gelegenheid aan om de problemen die er met de terras- en drankvergunning bij het Zwanenmeer waren naar voren te brengen. Wij keerden terug naar het gewoel in de zaal en vlak voor de nieuwjaar speech begon raakte Yolanda kwijt. Nu stond ik daar alleen vooraan op de eerste rij en tot overmaat van ramp ging tijdens de speech van Coby van Berkum ook mijn telefoon nog af.

 

We zijn niet meer uit eten gegaan, ik zat vol hapjes en Yolanda had de nodige wijn op. De kerstversiering moest worden opgehaald en ingeladen, want die ging terug naar de opslag en ik vertrok naar Almere. Daar nam ik bij Lucky toch nog maar een frietje met. Gewoonlijk is het er vrijdag leuk, maar vandaag waren er weinig bezoekers, dus op naar 't Steegje. Dat zat het vol. Er waren gelijktijdig 2 recepties aan de gang. Albert Heijn en de PvdA proosten in elkaars aanwezigheid op het nieuwe jaar. Nu Baltimore en Mokum gesloten zijn is 't Steegje zo'n beetje de enige bar in het centrum van Buiten waar je nog terecht kunt. Het was heel beregezellig. De muziek was dragelijk, want je kon zowaar nog een gesprek voeren en kennissen die ik bij de nieuwjaarsreceptie van zondag gemist had, bracht ik nu mijn allerbeste wensen over. Wim vertelde mij dat hij Magnaphall bij Bol.com voor € 13,50 gevonden had. Hij had gelijk een tubetje besteld. Ik ben benieuwd naar zijn ervaringen.

 

Thuisgekomen in 'De Vallei van de Paarden,' het tweede deel van 'De Aardkinderen' van Jean M. Auel begonnen. Na het derde hoofdstuk viel ik in slaap.


top

Zaterdag, 13 januari 2018

Zaterdag 13 januari 2018

Het is net of ik menstrueer. Af en toe krijg ik een spontane bloeding. Gewone mensen krijgen een bloedneus, maar bij mij springt er een adertje in mijn anus. Mijn moeder had daar ook last van. Zij heeft er ooit een week voor in het ziekenhuis gelegen. Ze hebben het toen geprobeerd dicht te branden, maar dat ging niet. Er bleek niets aan te doen. Vermoedelijk was ook mijn vader met die kwaal behept. Hij werd altijd woedend als er geen fluweelzacht toiletpapier was. De eerste keer liet ik me onderzoeken en ook aan het onderzoek een jaar gelden op poliepen voor mensen tussen de 65 en 75 heb ik deelgenomen. Het was voor mij op mijn 75ste een laatste kans, 31 Maart word ik 76 en dan ben ik kennelijk afgeschreven. Er werd geen van beide keren iets gevonden. Er is dus niets aan de hand. Als ik niet te hard pers kan het morgen al weer over zijn. Eigenlijk ben ik wel blij met die kwaal. Bij sommige mensen zit het zwakke bloedvat in hun hersenen. Dan ben je verder van huis. Je moet altijd de zonnige kant der dingen proberen te zien.

Narcisteiltjeblauwe hyacint

De Hyacintbollen beginnen uit te lopen. In het bollenglas staat een blauwe al helemaal in bloei. In het afwasteiltje staat een witte op openbarsten. Ook van enkele narcissen steken er groene sprietjes uit de grond. Dat zal nog wel even duren. Ik was bang dat die narcisbollen misschien verrot zouden zijn. Toen ik uit Italië terug kwam stond het regenwater bij alle bollen die ik buiten had gezet namelijk tot de rand. Waarschijnlijk gaan ze het toch redden.

De eerste twee groene sprietjes zijn nauwelijks te zien, maar het hadden er 5 moeten zijn, want er zijn 5 bollen ingegaan.

 

Het was een lees-dag. 'De Vallei van de Paarden' beschrijft in het eerste hoofdstuk de natuur en de moeilijkheden die Ayla heeft om te overleven nadat ze door de gemeenschap waarin ze leefde verstoten werd. Voor lezers die deel 1 van 'De Aardkinderen' bekend terrein, maar als je dat boek niet gelezen hebt verklaart dat verleden de reden waarom ze in deze eenzame 'struggle to survive' terecht gekomen is. In hoofdstuk 2 worden twee broers geïntroduceerd. Zij gaan een tocht ondernemen. Op een kaartje voorin staan zowel de route van Ayla, die op zoek naar verwanten is, als die van de broers aangegeven. 'In the end they will meet.' Nog ruim 300 pagina's te gaan.

 

Het was al over enen toen ik mijn fruitontbijt gebruikte. Meteen 2 van de 7 overgebleven mokkapunten uit de koelkast gehaald, zodat mijn 'lunch' niet ijskoud is. Mokka vind ik als het zo hard is en op je tong smelt minder lekker dan als het zacht en romig binnenkomt. Ik weet dat enkel fruit de honger niet stilt. Na één of twee uur heb je weer trek. Ik ben dus voorbereid. Enkel het avondmaal moet ik verzorgen. Ik heb geen zin in twee keer een maaltijd van mokkapunten en frites wil ik ook niet. Ter beteugeling van mijn gewicht besluit ik tot een maaltijdsalade. Die moet ik nog kopen, dus heb ik een reden om er een uitje van te maken. Er staat nog parkeertijd op mijn ticket en dat scheelt weer. Ik wil ook uitvogelen of ik mijn pin-kaart van de stichting kan gebruiken. Tijdens de verhuizing zijn alle pincodes zoek geraakt. Omdat de kaart van de stichting nooit gebruikt wordt, weet ik de code niet uit mijn hoofd. Ik heb een vermoeden, maar dat zal ik moeten uitproberen. Lukt het niet, dan kan ik op één der kantoren van de Rabo een nieuwe pin krijgen. Ik moet er toch heen om de € 4.740,- die ik aan de winnaars van Looier Cash moet uitbetalen, op te halen en dan kan ik alles in één keer regelen.

 

Alle salades met 35% korting waren op. De groene salade met kip en romige dressing leek me wel wat. Gelijk appels en druiven gekocht. Daarna naar de pinautomaat. De betaalkaart werd geblokkeerd. De nummers in mijn herinnering golden niet voor deze kaart. Bij 't Steegje trof ik Jeroen de glazenwasser. Hij is soms wat dominant en grijpt altijd naar de microfoon als er karaoke is. Hij heeft een aardige enigszins schorre, maar vooral harde stem. Hij kwam vroeger altijd bij Café Lucky. Na 'n discussie over een rekening mag hij daar niet meer komen. Hij gaat nu naar 't Steegje. Die zaak is veel groter en daar kan hij zijn stempel minder drukken. Bij Lucky schreeuwde hij soms de hele zaak bij elkaar. Hij moest om 8 uur thuis zijn, want hij had de brommer van zijn dochter geleend. Die ging om 8 uur naar haar vriendje. Ik had net afgerekend toen de vriend van Klaas Bruinsma met zijn charmante beboezemde vriendin met niets verhullend decolleté binnenkwamen. Ik vind het een spannend stel, maar dat leidt waarschijnlijk tot niets, dus ben ik maar naar mijn 'Vallei der Paarden' gegaan om in dat verhaal vergetelheid te zoeken.

 

Om 10 uur pinkte de telefoon. Er kwam een appje binnen. Plaatjes op mijn scherm worden afgesneden. Ik zag een ontblote schouder met een hand die naar beneden ging. Wat die vast had kon ik niet zien en ook toen ik op het plaatje klikte, zaten eerder gestuurde foto's in de weg. Ik app pas sinds kort en ben er niet handig in. Natuurlijk was ik nieuwsgierig wat de mooie vrouw die op de schoot van een forse man waarin ik Mauricio herkende, zat in haar hand had. Ik kon niet te geloven dat Mauricio me zo een intiem beeld zou sturen. Hoe kreeg ik die foto's die het onderste deel van het beeld bedekten weg? Ik zwiepte het beeld naar boven. Een vluchtig beeld van een vastgehouden geslachtsorgaan flitste voorbij. Het beeld sprong gelijk terug naar de beginstand waarop het gezicht van de vrouw zelfs niet te zien was. Ik tikte op het scherm en zwiepte opnieuw. Weer een flits van het beeld waarnaar ik zo nieuwsgierig was. Hoe zou ik het hele plaatje in beeld kunnen krijgen. Na ettelijke keren zwiepen kwam ik er achter. Je moet gewoon opnieuw op het scherm tikken. Toen zag ik pas goed welk een vertrouwen Mauricio mij schonk. Zo'n foto aan je vriend sturen wil iets zeggen, maar wat? Wil hij zeggen 'Ik ben niet gay?" of "Zie eens hoe leuk ik het hier heb?", zegt hij "Ik heb jou niet nodig." of wil hij mij geil maken? Ik begrijp het niet maar opgewonden raak ik zeker. Ik zou hem echter zelf willen strelen, vasthouden en zijn gespierde borstkast voelen. De conversatie die daarna ontstond is te banaal om hier weer te geven. Hoe dit verder moet als hij weer naar Nederland komt? Ik kan niet wachten.


top

Zondag, 14 januari 2018

Zondag 14 januari 2018

Louise is mijn 3e zuster. Ik had er 4 maar Annie is er niet meer. Zij is er na enkele pogingen in geslaagd niet meer terug te keren. Eerst, toen ze in Den Dolder zat, ontstak ze een vuur in het omringende bos en ging daar middenin zitten. Ze werd 'gered.' Later sprong ze van een brug in Utrecht, maar ze kan zwemmen dus dat lukte evenmin. De laatste poging ook alweer zo'n 40 jaar geleden pakte ze het 'beter' aan. Ze ging naar het strand van Bakkum, waar ze heerlijke herinneringen aan had en poogde naar Engeland te zwemmen. Ze werd helemaal blauw op het strand teruggevonden.

 

We hadden het echter over Louise. Ze is dinsdag jarig, maar dan is er 's middags en 's avonds bridge, die clubs hebben het moeilijk, dus daar kunnen Yolanda en ik niet gemist worden. We hebben dus voor vandaag afgesproken en Yolanda zou me om 1 uur komen halen. Ik moest opschieten, want het bad wachtte, foto's van de hyacinten moesten nog geschoten worden, het blog van gisteren stond nog niet op Facebook, ik wilde ontbijten en het was al over tienen.

 

Ik vergat toen ik mijn tanden poetste het bad te vullen. Het werd daardoor een douche, want ik mis het geduld om te wachten. Het voordeel was dat ik even voor twaalven 'fris en fruitig' naar Buitenhof kon kijken.

 

Premier Rutte werd door Paul Witteman geïnterviewd. Hij was geweldig op dreef en Paul, toch een journalist die doorvraagt, kreeg geen vat op hem. Het was heerlijk om naar te kijken. Hoewel mijn sympathie naar D66 uitgaat, komt Rutte zó capabel over dat ik toch aan het twijfelen raak. Speciaal zijn opmerking over Thierry Baudet bracht me van de wijs. Ik overweeg een proteststem op Forum voor Democratie, maar het kortzichtig standpunt van die partij ten aanzien van Europese samenwerking, dat door Rutte naar voren werd gebracht, brengt me dan weer aan het twijfelen. Mijn angst voor een door Islam gedomineerde samenleving en mijn aversie tegen een Europa waar je bij elke grens gecontroleerd wordt en overal geld moet wisselen strijden om voorrang.

 

Yolanda belde klokke één aan. Ik had nog een prachtige platelen asbak waar een stuk vanaf was. Na het succes met de gebroken platelen ompot die ik haar vorig jaar gaf, leek dit me een leuk cadeau. De brokken had ik al jaren bewaard, want ik had de intentie om hem ooit te laten restaureren. Ik heb een asbakken verzameling en deze was bijzonder, omdat hij zo mooi van kleur was. Toch voelde ik het niet goed om weer met een te restaureren stuk plateel op de proppen te komen, maar wat moet je geven aan een vrouw die 85 wordt en alles al heeft? We gingen langs AH en ik kocht een metalen emmertje met hyacinten. Die bollen kan ze, als ze uitgebloeid zijn in haar tuin zetten, want zo'n kapotte asbak vond ik toch wat karig. Wat war ik blij dat ik geen glazen vaas had gekocht, want toen ik de pot op de automaat zette om parkeergeld op te zoeken en te betalen, gleed hij er af en viel op de betonnen vloer. Niets aan de hand, alles nog intakt.

 

De asbak vond ze leuk, maar toen ze de gruizels zag waarin het afgebroken stuk uiteengespat was zei ze resoluut. Oh dat is veel te veel werk, dat is die asbak helemaal niet waard. Ik keek op mijn neus, maar er is hoop, want ze gaf hem niet aan me terug. Volgens mij gaat ze er nog eens goed naar kijken en creatief als ze is...

 

Erik, één van haar zoons en mijn neef dus, was ook gekomen. Hij had zijn tweeling Olaf en Joost die dit weekend bij hem logeerden meegenomen. Louise wilde jokeren. Ze had van haar schoonzoon Patrick vorige week een leuke variant geleerd en wilde de middag op die manier ook voor de tweeling aantrekkelijk maken. Zij zouden de pot verdelen ook als één van de volwassenen hem zouden winnen. Het spel gaat als volgt:

- Iedereen krijgt 13 kaarten en 50 centen aan fiches.

- De eerste ronde mag je enkel uit als je 3 gelijken hebt. Je mag dan nog geen rijtjes neerleggen.

- De tweede ronde mag je pas op tafel als je een rijtje van 3 hebt. Je mag dan 3 gelijken pas in een

volgende ronde op tafel leggen.

- De derde ronde moet je eerst 4 gelijke hebben voor je op tafel mag

- De vierde rond moet je een rijtje van 4 hebben om op tafel te mogen

- Tot slot, in de 5e ronde, moet je alle kaarten in één keer op tafel uitleggen.

Het spel is dan gespeeld.

Het geld komt in de pot omdat je op de draaikaart mag bieden. Als de persoon die aan de beurt is geen belangstelling voor de weggegooide kaart van zijn voorganger heeft, mogen de andere spelers tot 5 cent op die kaart bieden. Je roept dan: "Koop" en noemt je bod. Dat kan 1 cent zijn, maar dan loop je het risico dat er een ander hoger biedt en je de kaart niet krijgt. Als je op die manier een passende kaart gekocht hebt, moet je er één extra van het stapeltje nemen. De waaier in je hand kan dan uit 15 kaarten komen te bestaan. Dat is een risico, want als er iemand al zijn kaarten op tafel legt, of zijn laatste kaart kan weggooien is de ronde voorbij. De punten die je in handen hebt tel je op en geef je aan de schrijver door. De joker telt voor 50 die wil je dus wel snel kwijt. Jokers die eenmaal op tafel liggen mogen wel ingeruild worden, maar moeten op tafel blijven. Je kunt hem natuurlijk altijd aanleggen bij een rijtje, of een 3-kaart. Aangezien je moet proberen al je kaarten kwijt te raken is het handiger om er een incompleet rijtje, of twee gelijken mee te completeren. Degene die gedurende het spel de minste punten in handen over had wint en krijgt de pot.

 

Het is werkelijk heel erg leuk. Louise wist de spelregels niet meer zo precies en daarover ontstond in de eerste ronde wat discussie. Gelukkig was dat snel voorbij en kwam de herinnering lanzaam terug. Het volgende probleem was dat er met 7 spelers en 2 stokken te weinig draaikaarten overbleven. Dat werd opgelost door drie stokken kaarten te gebruiken.

 

Het werd een heel fijne middag met eigen gebakken appeltaart die warm uit de oven kwam, veel snoep, eigen gebakken cake die weliswaar mislukt was en wat zwaar op de maag lag, maar waarvan ik toch 3 plakken at. Na afloop werden we ook nog voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd uitgenodigd. Een heel fijne dag en rond achten gingen we naar Almere waar Yolanda me thuis afzette en ik me de verdere avond en nacht met mijn boek en Mauricio 's appjes uit Colombia amuseerde.


top

Maandag, 15 januari 2018

Maandag 15 januari 2018

Het was vannacht over vieren, toen kreeg ik eindelijk pas slaap. Ik had gisteravond, om wakker te blijven, één kop koffie genomen. Dat is dus goed gelukt. Ik ben nu op de helft van 'De Vallei der Paarden' een boek dat me boeit. Toch werd ik om half acht wakker. Op tijd voor Tai Chi, maar ik wilde meer slapen, omdat ik vanavond moet bridgen en als ik dan na het eten niet fit ben, zak ik elke keer weg. Geen Tai Chi dus vandaag. On half elf werd ik opnieuw wakker. Het blog over jokeren geschreven en dan ben je 4 uur verder. Om kwart voor vijf de kerstspullen in de auto gezet en naar de opslag gebracht. Om 6 uur kwam ik bij Yolanda aan. Zij verontschuldigde zich dat de eend met Chinese groenten die ze had klaargemaakt mislukt was, terwijl hij werkelijk voortreffelijk smaakte! Dezelfde smaak als de verrukkelijke Pekingeend die ik gewoonlijk bij New Town in Almere eet. Goed de korst was niet knapperig, maar uiteindelijk gaat het om de smaak.

 

Ans Six heeft opgezegd. Vooral Peter Kee, die nu al in de sterke lijn meespeelde, was teleurgesteld, maar ook Snezana en Joost van der Kolk vonden het heel jammer dat ze was afgehaakt. Er speelden nog maar 3 van de oorspronkelijke 5 leerlingen die na de proefles doorgingen. Via via hoorde ik dat Saskia de Ruiter toch verder wilde en weer zou komen. Ik ga haar mailen.

 

We kwamen één bridger te kort om de 5e tafel te completeren. Greet Roos werd gebeld. Na de schamele 3 tafels van vorige week een opsteker. Er komen weer mensen op de maandagavond. Op een klacht van Guurtje Mulder dat er te zwakke spelers in de A-Lijn zaten, kwam ik in discussie met Arjan. Hij was eerste geworden en ik had hem gezegd dat hij nu in de A-lijn zat. Hij had zich echter in de B-lijn ingedeeld. Ik vroeg me af waarom en verdacht hem ervan op een makkelijke manier meesterpunten te willen verzamelen. Tot nu toe werd hij daarmee namelijk altijd bedeeld. Nu ik daar kritiek op leverde zag ik bij de uitslag dat hij zichzelf buiten mededinging geplaatst had. De halve zaal bemoeide zich echter met die discussie. Gelukkig werd het daarna toch nog heel gezellig. Maar dingen die mis gaan moeten worden gezegd anders blijft het rommelen. Philip Reuvers werd eerste en is dus gepromoveerd. Arjan speelt, als hij vanwege het aantal deelnemers mee moet spelen, volgende week dus ook in de A. Bernard Stegeman is gedegradeerd en Joop Schreuders eindigde op de voorlaatste plaats in de A-lijn. Het is de eerste wedstrijd van de competitie, dus hij zal dan voor Arjan moeten wijken. Peter Kee, één van de leerlingen scoorde in de A-lijn een knappe 47,62% en heeft zich daarmee dus gehandhaafd. Petje af.


top

2018 © de Looier bv