de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub

Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen.  Zaterdag 28 oktober 2017  ben ik een dagboek/blog gestart. Aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De Looier, een antiekmarkt die ik 30 Jaar runde, is verkocht. De daarin gevestigde bridgeclubs zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Er zijn al 2 clubs ter ziele en ook de Champagne Drive is wegens gebrek aan belangstelling gestopt. 

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me weer op het antiek gestort en ben een maandelijkse VeilingMarkt in het Zwanenmeer gestart. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Het is me door het vele werk niet gelukt een dagelijks verslag bij te houden, maar af en toe schreef ik wat, of maakte een video opname. Als u van lezen houdt, begin dan bij het begin. Dit blog leest dan als een spannend boek vol ongeloofelijk genante gebeurtenissen.


Ga hier naar het YouTube-kanaal voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.


Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >



Vrijdag, 22 maart 2019

Vrijdag 22 maart 2019. Tijd 5.45 uur, gewicht 74,7 kg (weegschaal Yolanda). 

Vrijdag 22 maart 2019. Tijd 5.45 uur, gewicht 74,7 kg (weegschaal Yolanda). 

Yolanda en ik zijn na het bridgen naar Haven gegaan. Het leek een uitgelezen avond om nog even op een terras van de zon te genieten, maar de Havenkom ligt op dit tijdstip grotendeels in de schaduw. Enkel het terras van 'Bijbrons' ligt nog in de zon, maar de stalen kabels die rond de stoelen gespannen zijn doen vermoeden dat er niet bediend wordt. 

Ooit bestond dit restaurant uit een klein rond gebouwtje, maar nu is er een uitnodigende aanbouw met 'n achttal mooi opgedekte tafeltjes bijgekomen. De verbindingsdeur naar het terras zit op slot, maar er brandt licht dus proberen we de entree. Die deur is open, maar op het terras wordt niet geserveerd, ook geen aperitief, want dat wordt te koud. Alsof we zelf niet kunnen bepalen of iets al dan niet te koud wordt. Dan heb je het enige terras in de haven dat in de zon ligt en dan is het niet in gebruik. Geef je als reden dat er kwa personeelssterkte nog niet op terrasbediening gerekend is omdat het zo vroeg in het jaar gewoonlijk te koud is, dan kan ik daar alle begrip voor opbrengen, maar kom niet aandragen met de smoes dat het voor ons te koud is, dát bepalen we zelf wel. Ik keek Yolanda aan, maar zij zag geen alternatief dus besloten we toch binnen te plaats te nemen.


De zonnige uitbouw, daar mochten we ook niet plaatsnemen, want ze wilde de gasten voor de gezelligheid, liever in het oorspronkelijke restaurant bij elkaar houden. Erg klantvriendelijk komt zoiets niet over, maar technisch gezien heeft ze gelijk. Het zou fijner klinken als ze ons de keuze liet, maar dan loopt ze het risico dat wij toch voor die aanbouw kiezen en díe wil ze schoon houden. De eerste indruk was dus niet erg positief, maar op de kaart vond ik ouderwetse Franse haute cuisine. Gerechten die je zelden meer ergens tegenkomt. Zwezerik en Crêpe Suzette dat wordt afzien morgen. Als je hooggespannen verwachtingen hebt kan het enkel tegenvallen. De 3 sliptongetjes die Yolanda besteld had gingen bijna alle 3 op dat was prima en ook mijn krokant gebakken zwezerik was uitstekend. Bij Crêpe Suzette herinner ik me van de tijd dat ik kelner in Tilburg was, aan tafel klaargemaakte saus van gekarameliseerde suiker verdund met citroen- en sinaasappelsap waarna er met Grand Marinier geflambeerd werd. Er was niets mis met de saus, maar die werd in een kannetje met een 'bunsenbrander' even verwarmd en daarmee ook ontstoken en over de platesevice reeds in vieren gevouwen flensje gegoten. De smaak prima, maar ik miste het theater. Ik ben verwend. 


Wat de komende veiling betreft wordt pièce de résistance van vandaag de platelen plantenhanger. Deze ompot uit de jaren 20 is puntgaaf en is bijzonder levendig beschilderd met aantrekkelijke frisse kleuren. Hij hing jaren boven het aquarium, maar past jammer genoeg niet in het interieur waarin ik in Almere woon, dus gaat hij zaterdag de 30ste, met een startprijs van één Euro, onder de hamer.



Donderdag, 21 maart 2019

Donderdag 21 maart 2019. Tijd 7.15 uur, gewicht 75,7 kg.

Donderdag 21 maart 2019. Tijd 7.15 uur, gewicht 75,7 kg.

Vandaag zijn de laatste van de 77 artikelen, die zaterdag de 30ste in veiling komen, op de site gezet. De ongecorrigeerde veilingcatalogus werd gelijk aan de meeste mensen die in ons mailing-bestand zitten toegestuurd en er zijn tot mijn vreugde al enkele biedingen op het aangebodene ontvangen. Jammer genoeg zijn de bieders verhinderd zaterdag de 30ste naar de Beemsterstraat te komen. Zij hebben gevraagd of ik voor hen wil bieden. Mochten zij de winnaars worden, dan komt één koper op de advocaat-drive van dinsdagmiddag om het kunstwerk op te halen. De ander woont in Zuid Limburg en verzocht me die spullen dan op zijn kosten toe te sturen. 


Van de artikelen die in veiling komen zullen we er tot en met vrijdag de 29ste elke dag één in ons blog tonen. Vandaag een heerlijke, mij zeer dierbaar werk: 'De Dansende Non.' De maker van deze prachtige ets is mij ontschoten, maar deze ingelijste prent behoort tot de topstukken uit mijn grafiek collectie. Een blik op deze zwierige dans maakt je blij. Waar ik hem kocht kan ik me jammer genoeg niet meer herinneren, want het werk is reeds tientallen jaren in mijn bezit. Vermoedelijk kocht ik hem op één van de kunstbeurzen die ik jaarlijks als vrijmarkt voor jonge kunstenaars organiseerde. De grootte is ± 25 bij 17 cm.


Yolanda had gevulde rostbeef gemaakt. Waar die meid de tijd en fantasie vandaan haalt om ondanks haar drukke werk als vrijwilligster keer op keer een verrassend gerecht op tafel te zetten is mij een raadsel, maar ook nu had ze weer iest bijzonders gestoofd. Heerlijk met broccoli en roosjes van aardappelpuree. Daarvan nam ik er ook meer dan goed voor mijn lijn is.


Met bridge werden we 8ste. We scoorden 52% wat in de A-lijn niet slecht is, maar met bridge ben je enkel tevreden als je eerste wordt. De eerste 4 spellen scoorden we tegen Iman en Marga Landheer 12,50%! Dat we nog boven de 50% uitkwamen mag dus al een wonder heten, want gewoonlijk wordt de wijze waarop de wedstrijd zal verlopen al in het eerste spellen duidelijk. Dit beloofde dus niet veel goeds. We hadden maar één spel waarop we de 100% binnenhaalden en die score hadden we aan de tegenstanders te danken, want die boden veel te hoog.  


Er was ook één spel van 0%. Spel 2 aan onze eerste tafel. Het ging als volgt. Yolanda opent in de 3e hand met 1♠. Dat kan een 3e hands opening zijn met minimaal 8 hoge kaartpunten en een 4-kaart ♠. Ik had gewaarschuwd moeten zijn. 

Noord bood 2 tussen. De 6-kaart verblindde me. Ik had natuurlijk moeten passen, want dat heeft de betekenis: "Ik heb niks." Je wordt geacht 8 hoge kaart-punten te hebben voor een vrijwillig bijbod. Ik had er één te kort, maar redeneerde dat ik in de 3e hand met deze kaart 'n zwakke ♣ zou openen. Als Zuid wat  mee heeft, wat me met mijn dubbelton in waarschijnlijk leek, dan liften we de tegenstanders er misschien één, want als ik pas spelen zei dit contract. Zuid had echter een dubbelton en zat met een 5-kaart ♣ tegen. Partner had die 4-kaart. Ik mocht dus 3 ♣ spelen en dat contract ging 3 down. Dat was slechts -150 punten, maar wel de hoogste negatieve score van alle Oost/West spelers. Het hele spel lag als volgt:

bridgeclub de Looier



Woensdag, 20 maart 2019

Woensdag 20 maart 2019. Tijd 6.10 uur, gewicht 75,6 kg.

Woensdag 20 maart 2019. Tijd 6.10 uur, gewicht 75,6 kg.

Vandaag ga ik mijn rijbewijs afhalen. Eigenlijk heb ik het al, want het ligt klaar en is betaald, dus ga ik rond tienen met de auto maar het stadhuis. Mijn stembiljetten worden meegenomen, want dan kan ik op de terugweg langs het stembureau. Op het stadhuis blijk je ook te kunnen stemmen. Er staat een flinke rij, dus trek ik eerst een nummertje, want overal heb je een nummertje voor nodig. Het duurt niet lang voordat ik aan de beurt ben en ik weer met een geldig rijbewijs rond loop. De rij bij het 'stemlokaal' is verdwenen en ik breng mijn stemmen uit. Voor het waterschap heb ik het moeilijk, want D66 staat er niet bij. Mijn ideeën komen het best met die partij overeen, ik ben afgehaakt toen ze het referendum afschaften. Thierry Baudet staat me op één punt erg tegen. Hij is anti Europa. Dat ben ik, met 2 nationaliteiten en een hotel in Italië niet. Ook zijn standpunt wat betreft het milieu deel ik niet, maar dat is voor mij onbelangrijk, want ik geloof dat we met een groeiende wereldbevolking en een industrie waarvan continue groei wordt verwacht, ook mèt een energie transitie op een onomkeerbare verandering van onze leefomstandigheden afstormen. Andere partijen, misschien op de VVD na komen, komen evenmin in aanmerking. De stemwijzer kwam voor mijn uit de bus met de Christenunie! Daarop wil ik niet stemmen, want religie is voor heel veel oorlogen verantwoordelijk, ook conservatieve standpunten ten opzichte van homoseksualiteit deel ik niet met hen en ik ben atheïst. Ik moet dus uit een partij die voor het milieu is en een partij die kennis van zaken van waterewerken claimt kiezen. Geen idee! Bijde thema's spreken me aan maar wat die partijen van plan zijn weet ik niet. Ik kies voor het milieu temeer omdat de naam van hun eerste kandidaat me bekend in de oren klinkt.


Ik werk hard aan de veilingcatalogus. De zakje oud geld worden o.a. op de site gezet. Mijn ogen worden zwaar en vallen steeds dicht. Ik besluit tot een dutje voor de open haard. Om half zeven ga ik naar 't Steegje om te eten. Ik wil niet weer carpaccio en vraag wat de dagschotel is. Er schijnt Goulash te zijn, maar Wim, die achter de bar staat, weet van niks. Ik bestel het. Later blijkt het 't prakje dat voor Ruud werd klaargemaakt te zijn. Prima, maar zwaar en veel. Op de rijst na eet ik alles met smaak op. Arme Ruud ik zie hem nu niks eten. Hij vraagt me om mee te doen met toepen. Ze spelen in het rookhok Edsel, Patric, Ruud en ik. Carla, die ook aan het lage tafeltje zit, kent het spel niet en doet niet mee. De eerst hand krijg ik gelijk 3 achten maar vergeet direct te claimen. Gelukkig had Patric het gezien en kreeg ik de 5 Euro, die iedereen dan aan je moet afdragen, toch betaald. Op TV worden ondertussen de eerste prognoses van de verkiezingen getoond. Ik haat beeld zonder geluid al had Andries, die Wim had afgelost, tekst onder het beeld aangezet. Het was me ook te veel en toepen en naar dat die uitslagen kijken en muziek en geroezemoes van andere gasten op de achtergrond, uiteindelijk ben ik thuis voor de buis gaan kijken hoe Thierry Baudet zijn opmars inzette.



Dinsdag, 19 maart 2019

Dinsdag 19 maart 2019. Tijd 5.40 uur, gewicht 74,7 kg (weegschaal Yolanda).

Dinsdag 19 maart 2019. Tijd 5.40 uur, gewicht 74,7 kg (weegschaal Yolanda).

Ik zit op Facebook en dan wordt je gevraagd of je mensen wilt uitnodigen de teksten die ik schrijf leuk te vinden. Ik haat dat bedelen, maar misschien ben ik uit een andere tijd. Om mee te varen op de stroom heb ik een aantal mensen nu toch dat verzoek gedaan. Ik werd aangenaam verrast toen Facebook me vroeg de mensen die mijn pagina 'geliked' hadden een bedankje te sturen. Dat was een geschikte manier om mijn verontschuldigingen aan te bieden. Ik schreef: Aan allen die mijn berichten hebben 'geliked'

Eindelijk heb ik het regelmatig door Facebook geopperde voorstel, om mensen uit te nodigen mijn pagina leuk te vinden, opgevolgd. Om heel eerlijk te zijn: Het stuit me tegen de borst om te bedelen voor 'likjes'. Misschien ben ik ouderwets. Toch stapte ik over mijn schroom heen, want ik denk dat mensen die van je berichten houden meer van je te zien krijgen als ze die berichten 'liken'. Dat wil ik natuurlijk wel, want ik werk me niet voor niets uit de naad om mijn blog tot een succes te maken. Vandaar die uitnodiging. Mijn excuses als u daarvan niet gediend was.


Met Marco verder aan de veilingcatalogus gewerkt. Die catalogus moet deze week af, want die wil ik toesturen. Dat is ondertussen gelukt en via de volgende link is alles wat er de 30ste wordt aangeboden te bekijken: https://www.looier.com/aanbiedingen

Als u naar die pagina gaat en op de plaatjes klikt krijgt u een vergroting te zien. Een heel mooi stuk is de Chinese cachepot die ter tafel zal komen en op de site werd gezet.



Maandag, 18 maart 2019

Maandag 18 maart 2019. Tijd 7.10 uur, gewicht 75,6 kg.

Na verschillende hapjes tiramisu bij de thee, 'n bitterbal, stukjes Camembert en een hamburger-menu in 't Steegje valt dit gewicht me mee, al heb ik me 3 uur later dan gisteren gewogen. Eigenlijk ben ik dan aangekomen, maar dat had ik ook verwacht.


Voor de eerste keer samen met Margje Neve op de fiets naar Tai Chi. 

Om half negen stond ik, bij het loopbruggetje over de Fluittocht. Margje was er nog niet. Na 10 minuten pakte ik mijn telefoon om haar te bellen en te vragen of het misschien vakantie was en dat ik daar voor niks stond te wachten. De eerste toets was nog niet ingedrukt toen ik haar "Ik ben er." hoorde roepen. De zon scheen, maar het was wel fris en zij zette er de spurt in. Ik kon haar nauwelijks bijhouden. Het is prachtig fietsen van Buiten naar Haven. In Almere is het verkeer gescheiden en zelfs voor mij, die jaren niet gefietst heeft, was het vrij makkelijk, maar ik had de grootste moeite Margje bij te houden. Geregeld stopte ze tot ik er weer was. Om het milieu te sparen zal ik bij mooi weer fietsen, maar dan wel in mijn eigen tempo.


We kwamen 10 minuten voor half 10 bij de Tai Chi zaal aan. Margje heeft een ruimte in een cultureel centrum aan de Kerkgracht gehuurd. Het is een fijne ruimte schuin tegenover de kerk vlak bij de markt. Er werken achterstandskinderen. Hoe ik van Haven naar Stad moest komen? Geen idee. Marieke zou me op weg helpen. Ik wilde na Tai Chi gelijk weg, bang om te laat op mijn afspraak bij de gemeente te komen. Mijn aanvraag voor een nieuw rijbewijs ga ik om 11.48 uur indienen. Marieke zei dat het helemaal niet nodig was gelijk weg te gaan. Er was tijd zat om thee te drinken. Ze verkopen ook heerlijke appeltaart waar een zweem van 'gezond' omheen hangt. Het schijnt van volkorenmeel gemaakt te zijn. Ik lunchte dus met appelgebak, want dat halve appeltje dat ik in haast vóór de fietstocht gegeten had gaf toch niet genoeg vulling om naar Stad en van Stad naar Buiten te fietsen. Margje had me geadviseerd Google Maps te gebruiken om de route te wijzen. Ik had die ingeschakeld en elke 10 of 20 meter, als het fietspad weer een bocht maakte gaf hij gesproken aanwijzingen of ik links of rechts moest. Fantastisch, Marieke was mijn zekerheid en de routeplanner een back up, die geregeld van streek was, want met alle wegomleggingen die er momenteel rond de verbreding van de A6 bij Almere plaatsvinden, raakt ook die routeplanner van slag. Hij is geregeld de weg kwijt en dan moet je het zelf maar uitzoeken. Uiteindelijk was ik nog 18 minuten te vroeg op het stadhuis. Ik kon nog even geen nummertje trekken, want dat kan pas 10 minuten vóór de afgesproken tijd. Ik ging dus even wandelen om een krant proberen te trekken, maar die was in de winkelstraat richting station niet te vinden. De zon scheen en ook dat wandelingetje was heerlijk. 


Met E 1465 wilde ik net gaan zitten toen mijn nummer al op het bord verscheen. Loket 14. Wat werd ik vriendelijk geholpen. Een spoedbehandeling kostte zo'n € 35,- meer, maar dat had ik er graag voor over, want ik had het met het openbaar vervoer even gehad. Morgen om 10 uur ligt het nieuw rijbewijs klaar. De ouwe foto's die ik nog had konden er nog mee door en ik terug naar de fiets. Enkele druppeltjes regen verrieden dat we het niet droog zouden houden. Ik kon de fiets in de trein meenemen, maar dat vond ik kinderachtig. Ik had bovendien wind mee, zó erg kon zo'n spatje regen toch niet zijn. Het fietspad langs de spoordijk licht beschut, naar tegen regen helpt dat niet, mijn broek doorweekt, mijn brillenglazen bespat, het goot en ik maar doortrappen. Onder het spoor door liepen verscheidene fietstunnels waar ik zou kunnen schuilen, maar omdat ik niet het idee had dat het snel zou stoppen, reed ik verder. In één tunnel stond een aantrekkelijke man naast zijn fiets. Zou ik? Ik was er al voorbij. Met goed fatsoen kon ik nu niet meer afstappen en teruglopen om ook te gaan schuilen. Doorweekt kwam in rond twaalven in 't Steegje voor een kop thee. Ruud was net open en zette de verwarming aan zodat mijn jas en doorweekte handschoenen konden drogen. Fietsen in de regen is toch minder.


Victoriabaars-filet was heerlijk. Ik was wat vroeger naar Yolanda gegaan. We speelden in één lijn met 8 man.  Yolanda offerde zich op, want ze wilde Philip Reuvers, die geen lid is, niet naar huis sturen. Het liep voor geen meter en ik eindigde op de 6e plaats met 45,24%. Op TV werd enkel over de verschrikkelijke aanslag gesproken. Drie doden en 5 gewonden. Het is vreselijk dat dergelijke aanslagen plaatsvinden. Het is echter van alle tijden. In mijn jeugd had je de 'Rote Armee Fraction' in Duitsland. Dat had niets met geloof van doen, maar toch baart de groei van Islam in Nederland me grote zorgen. Als homo ben ik niet gelukkig met de onderhuidse strijd die er gevoerd wordt. Doordat het aantal geboorten bij allochtonen aanmerkelijk hoger ligt dan bij de Nederlandse bevolking, vrees ik dat er over 50 jaar een meerderheid voor Denk in het vooruitzicht ligt. Integratie? Ik heb al moeite met de Italiaanse mentaliteit. Volgens mij zijn de getto's al ingedeeld.