de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub

Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen.  Zaterdag 28 oktober 2017  ben ik een dagboek/blog gestart. Aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De Looier, een antiekmarkt die ik 30 Jaar runde, is verkocht. De daarin gevestigde bridgeclubs zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Er zijn al 2 clubs ter ziele en ook de Champagne Drive is wegens gebrek aan belangstelling gestopt. 

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me weer op het antiek gestort en ben een maandelijkse VeilingMarkt in het Zwanenmeer gestart. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Het is me door het vele werk niet gelukt een dagelijks verslag bij te houden, maar af en toe schreef ik wat, of maakte een video opname. Als u van lezen houdt, begin dan bij het begin. Dit blog leest dan als een spannend boek vol ongeloofelijk genante gebeurtenissen.


Ga hier naar het YouTube-kanaal voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.


Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >



Dinsdag, 18 juni 2019

Bridge-groep bij de Paardenfluisteraar

Donderdag 13 juni 2019. Tijd 7.45, gewicht 77,0 kg.

Al weken heb ik niet meer geëjaculeerd, het is te druk. Sinds ik met Yolanda naar Italië vertrokken ben lijkt het of ik er niet meer aan toe kom. Al het nieuwe bespringt je. Van alles is veranderd. De facturering is voor de belasting geautomatiseerd. Die gegevens moeten gelijk worden ingeboekt en dat kost veel tijd. Het politieregister is nu gekoppeld aan de site van de statistiek. Vorig jaar moest je naar beide sites je gegevens opsturen. Nu vul je ze op één site in en stuur je ze door naar het politie register. Allemaal nieuwigheden die zijn doorgevoerd die je je eigen moet maken en dat valt niet mee. Bovendien ben ik na acht maanden Amsterdam veel vergeten. Wat waren de wachtwoorden bijvoorbeeld. Je moet helemaal opnieuw ingewerkt worden en een fouten die ik maak, ik lijk wel achterlijk. Vreselijk! Gelukkig is het mooi weer en niet druk, dus heb ik tijd om me in te werken.


Er zijn twee bridgers uit Veenendaal met hun partners (die niet bridgen) naar de bridgeweek gekomen. Rieni, Els, Haim en Mimo. We zijn al op een bridgeclub in Forte dei Marmi gaan spelen en vandaag staat Paolo de paardenfluisteraar op het programma. De dames kregen paardrijles. Ook ik had in geen jaren op een paard gezeten dus ook voor mij was het wennen. Yolanda waagde zich niet op zo'n groot beest. Het was een stalende dag en iedereen was wild enthousiast. Na de rijles maakten Haim en ik onder leiding van Mimo, die vroeger iets met paarden gedaan heeft, een tocht door het bos. Op het eind wilde hij laten zien dat hij kon paardrijden en ging in galop. Mijn paard er achteraan. Dat ik dan in de stijgbeugels moet gaan staan wist ik niet, dus elke met elke sprong klapten mijn ballen tegen mijn bekken. Dat was niet fijn.

Terug bij de boerenhoeve wachtte ons een lunch van 'n voorgerecht, pasta, kip en een toetje. Heerlijk! maar de kers op de taart was het optreden van Paolo. Hij heeft een geweldige stem en zoals hier het gebruik is, zingt hij de gasten persoonlijk toe met een ter plekke ontworpen canzone. Geweldig! Een deel van zijn optreden heb ik op genomen en één van zijn ballades kunt u via ondestaande opname beluisteren. Het filmpje mag gedeeld worden.



Woensdag, 22 mei 2019

Woensdag 22 mei 2019. Tijd 8.10, gewicht 75,1 kg.

Woensdag 22 mei 2019. Tijd 8.10, gewicht 75,1 kg.

Precies om kwart voor 9 vertrok ik naar Amsterdam. Mijn afspraak met de notaris was om half 10. Al verwachtte ik geen telefoon, toch had ik de oortjes ingedaan om 'Hands free' te kunnen bellen. Ik word namelijk vreselijk zenuwachtig als ik al rijdend gebeld word. Opnemen gaat niet, want dat is erg gevaarlijk. In Engeland, toen die mobieltjes pas uit waren werd ik ooit bijna aangereden door iemand die achter het stuur zat te bellen. Daarom laat ik hem gewoonlijk rinkelen. Daardoor word ik steeds zenuwachtiger. Bij de eerstvolgende benzinepomp parkeer ik dan om terug te bellen.

 

Op de ring rond Amsterdam rinkelde hij. De notaris aan de lijn. Hij had mijn e-mail ontvangen en de aanpassingen aan het testament naar aanleiding daaraan waren nogal ingrijpend. Hij wilde me graag vooraf een nieuw concept toesturen en de afspraak verplaatsen. Ik zei hem dat ik een half uur geleden al van Almere vertrokken was en dat ik over 10 minuten verwachtte bij hem te zijn, dus liet hij me toch komen. Klokslag half 10 liep ik het kantoor binnen, nam een thee uit de automaat en wachtte tot ik gehaald zou worden. Er lag een stripboek op de leestafel over rechters en hun uitspraken. De eerste pagina's waren los-gelezen waaruit bleek dat je gewoonlijk 5 pagina's moest wachten voordat je gehaald werd. Ook ik moest het hilarische stripboek toen ik op pagina 5 was neerleggen. 

Een bridge-fanaat maakt een testament.

Een legaat aan een stichting: de Stichting Herman Filarski tot bevordering van de belangen van de Bridgecollectie, bestond uit onroerend goed. Het betreft een opslagruimte. Die garagebox is eigendom van de Looier BV en behoort dus eigenlijk niet tot mijn privé boedel. Volgens mijn vrouw kun je niets vermaken dat niet tot je privé vermogen behoort. Bij navraag bleek dat de wet in 2003 was aangepast en dat je sinds die tijd delen uit je BV ook kon legateren. Ik wil de stichting namelijk mijn DVD cassettes, bridgeboeken, Looiernieuws en Bridgeberichten nalaten. Die DVD's nemen erg veel ruimte in. Als ik ze legateer en wil voorkomen dat ze gelijk op de vuilnisbelt worden gesodemieterd, moet ik er een opslagruimte bij leveren. Die DVD's vormen mijn levenswerk. Met het promoten van dit biedsysteem heb ik me sinds 1992 beziggehouden. Toen onthulde wijlen Willem Schouw mij 3 bouwstenen. Hij had die via uitgebreid computeronderzoek ontdekt. Verbeteringen in het bieden leiden gemiddeld tot hogere scores. Zijn bevindingen waren de volgende:


  • 1. In natuurlijke biedsystemen vertellen de partners in een bridgewedstrijd elkaar hun hand. De tegenstanders luisteren mee en kunnen hun tegenspel, op basis van die informatie, optimaliseren. Bij Looier vertelt slechts één der tegenstanders zijn kaart. Partner vraagt die hand door middel van relay's op. Dat maakt, omdat de maar de helft van de informatie beschikbaar komt, het tegenspel voor de tegenstanders lastiger.


  • 2. Gewoonlijk wordt de kracht van een hand bij bridge bepaald door de honneurs. Die kracht wordt omgezet in punten en 'that is it.' Het halen van slagen is echter ook afhankelijk van de kaartverdeling. Lengte speelt in deze een belangrijke rol. Willem Schouw toonde dat aan met het volgende voorbeeld: "Als je 13 kaarten van één kleur zou krijgen, maak je groot slem in die kleur terwijl je, slechts 10 honneur punten hebt en eigenlijk niet eens zou mogen openen." Willem vertaalde die discrepantie naar een nieuw telsysteem, waarbij je, naast je hoge kaartpunten, ook lengtepunten rekent. 


  • 3. Het derde punt dat Willem ontdekte en aan mij onthulde was de reverse bieding. Hij had duizenden spellen met de computer geanalyseerd. Daartoe had hij een indeling gemaakt die hij P1, P2, P3, P4 en P5 noemde. Die eerste computers waren niet sterk genoeg om alle mogelijke verdelingen in puntenaantallen aan te kunnen. Dit resulteerde in: 0-3 punten (P1), 4-7 punten (P2), 8-11 punten (P3), 12-15 punten (P4) en 16-19 punten (P5). Hogere punten aantallen liet hij buiten beschouwing, omdat die irrelevant voor de openingen op één hoogte, die hij onderzocht, zijn.

 

Willem legde mij de voordelen zó duidelijk uit dat ik gelijk om was en zijn bevindingen als basis van mijn lessen gebruikte. Het Looier biedsysteem was geboren. Over de jaren resulteerde mijn cursus in een TV programma dat door RTL op zondagmiddag werd uitgezonden. Later bracht ook Salto het op de buis. Er zijn van dat programma 2400 interactieve DVD-les-cassettes voor zelfstudie geproduceerd. Die kosten per stuk € 95,- en worden nog steeds verkocht. Er liggen er nog zo'n 2000 in opslag. Het gaat met die verkoop zó langzaam dat ik vermoed er nog tot lengte van jaren mee te blijven zitten. Misschien dat de Stichting Herman Filarski er, als ik overleden ben, raad mee weet. Daarom legateer ik die opslag, de DVD's, de lesboeken, de tijdschriftjes en een geldbedrag aan hen, zodat zij met mijn levenswerk misschien nog enige nagalm gaan veroorzaken. 


Na de bespreking bleken er nog enkele aanpassingen nodig en ik kon in de lounge daardoor nog even van het stripboek genieten. Alles is nu goed geregeld.


Op weg naar het Zwanenmeer om me aan de boekhouding te wijden, kwam ik langs de Nieuwe Ooster. Ik besloot even bij het graf van Wim langs te gaan om te kijken hoe de bloemen er bij stonden. De witte rozen staan nog prachtig, maar de bloemen van Vera en Gerrie die op de zerk gelegd waren omdat de glazen vaas was omgewaaid en stuk gevallen, zagen er niet uit en heb ik in de compostbak gegooid. Met water werd de glazen zerk afgespoeld, schoongemaakt en drooggewreven. Daarna ben ik naar het kantoor gegaan om me aan de boekhouding te wijden. Ik stuitte gelijk op een probleempje, belde Yolanda, maar zij beantwoordde de telefoon niet. Even later hoorde ik haar binnenkomen. Ze had boodschappen voor het Zwanenmeer gedaan. Het was ondertussen over twaalven, ik had trek en nodigde haar uit bij Roezemoes in Winkelcentrum boven 't IJ een maaltijdsalade te gaan eten. Tegen een zonnig terrasje kan Yolanda geen weerstand bieden, dus toen de kratten drank uitgeladen en opgeborgen waren liepen we op ons gemak naar het winkelcentrum.


Een agressieve tante kwam de bocht om racen, toeterde luid, terwijl de voetganger die rechtdoor liep voorrang had. Ze reed hem bijna omver. De man gaf uit schrik en woede een schop tegen haar auto. Zij stopte en begon de man, die nota bene in zijn recht stond, uit te schelden. Ik had het niet meer, mijn bloed kookte en ik bemoeide me ermee. Zíj was het die zich met haar getoeter als een aso gedroeg. Ik bezigde in mijn woede nog enkele andere woorden, die ik uit de woordenschat van de bijna omver gereden man had overgenomen. Door de dreiging van 2 man die op haar afkwamen stapte ze in haar auto en vertrok. De lunch was goed begonnen.



Zondag, 19 mei 2019

Zondag 19 mei 2019. Tijd 7.45, gewicht 75,1 kg.

Zondag 19 mei 2019. Tijd 7.45, gewicht 75,1 kg.

De toespraak was al begonnen toen ik enkele minuten over half elf de zaal binnenrende. Het plan was vroeg te komen om nog wat te netwerken en nu kwam ik op het nippertje. Yolanda had al 2 keer gebeld om te vragen waar ik bleef. Ik reed toen nog op de ring rond Utrecht. Daar, in het gebouw van de Nederlandse Bridge Bond, wordt de finale van Ruitenboer gespeeld. Yolanda en ik hadden ons via 2 voorrondes geplaatst. Als het ons zou lukken dit toernooi te winnen zou dat leuke publiciteit voor het Looier biedsysteem opleveren. Die illusie was op de helft van de dag, toen we 20 spellen gespeeld hadden, al vervlogen. We scoorden 52,77% en daarmee redt je het in zo'n groot veld met 120  paren niet. Bovendien zakken we 's middags gewoonlijk in. Pech, fouten en misverstanden achtervolgden ons en dan word je geen eerste, maar 68ste. Jan de Vries en John Tielbaard deden het aanmerkelijk beter. Zij kwamen ook voor Nieuwendam uit en werden 4e. Een geweldige prestatie.


Max Rebattu, de bridgejournalist van de Telegraaf liep rond. Hij schrijft in zijn 2-wekelijkse rubriek, aanstaande zaterdag een stukje over dit toernooi. Vroeger besteedden kranten elke zaterdag aandacht aan bridge. Het Parool is er helemaal mee gestopt en bij de Telegraaf komt de rubriek van Max nog maar eens in de 14 dagen uit. Ik heb Max beloofd de krant van zaterdag, als er een stukje van zijn hand instaat te kopen. Op die manier steun ik de bridge met een minimale bijdrage. De uitgevers van de krant zullen er echt niks van merken, maar als een groot deel van de bridgers de zaterdagse krant, waarin de rubriek van Max staat, zouden kopen zou het impact kunnen hebben. 


Het was 'n enige dag. We werden, toen we buiten, in de zon aan één der picknick tafels, van de voortreffelijke, door de NBB aangeboden lunch, zaten te genieten, uitgenodigd. We konden als herinnering een foto als Ruitenboer laten maken. Een extra attractie bij dit 60-jarige jubileum. De gemaakte foto's staan hierbij.


We zijn daarna in 't Steegje gaan eten. Ik had zin in krabbetjes. Die waren vorige week in de aanbieding. Die actie was afgelopen, dus bestelde ik de 'spare ribs' van het menu. Om te proberen mijn gewicht op peil te houden wilde ik geen frites. Drie flinke stukken rib werden er opgediend.  "Veel te veel voor mij." riep ik. "Vraag een 'doggy bag' en neem wat je niet op kunt mee voor morgen." Ik liet één stuk  inpakken en gaf dat aan de vrouw, die het voorstel gedaan had. Gevoelsmatig had ik mezelf nu in ieder geval beperkt, want krabbetjes en rode wijn zijn natuurlijk wel dik-makers.


Terwijl we zaten te eten belde Jan. Jan bezoekt me af en toe en we spraken om 10 uur af. Yolanda zou dan al lang en breed in Amsterdam zitten en ik kon het huis nog even opruimen. De toepers waren echter aanwezig en ik had Yolanda voorgesteld een spelletje mee te doen. Dat wilde ze niet, maar nu ik haar zei dat ik naar huis zou gaan als ik haar naar de trein gebracht had, zei ze: "Je zou toch gaan toepen?" Lafaard die ik ben, ik durfde haar niet te zeggen: "Nee ik ga neuken, want ik werd net door een vriend gebeld die van bil wil." Als het huis moet worden opgeruimd is toepen even minder belangrijk. Ik heb toen, in arren moede, toch nog een uurtje getoept. Ik had de wekker gezet, want om half tien moest ik vertrekken. Het eerste rondje drank kwam op mijn rekening, want ik verloor gelijk. Het tweede rondje verloor Ruud en ook voor de laatste pot werd ik uitgeschakeld. Ik had mijn jas al aan om te vertrekken toen Jan riep dat ik een Jippy had. Als je verloren hebt, worden er nog wel kaarten aan je gedeeld, want als je 3 gelijke krijgt, moet iedereen je € 5,- betalen. Dat heet 'een Jippy.' Wat een meevaller! Ik bleef nog  even staan en ook de volgende hand had ik geluk, weer een Jippy. Je houdt het niet voor mogelijk, maar laatste gift kreeg ik opnieuw 3 gelijke kaarten in handen en dat levert, als je met vijven speelt € 20,- op. Deze laatste keer had ook Sipko een Jippy. Ik kreeg daardoor toen maar 15 Euro, want de schulden tussen Sipko en mij vielen tegen elkaar weg. 


Het liep al met al al tegen tienen voordat ik thuis was. Gelukkig was Jan nog niet gearriveerd. Ik ontstak eerst de haard, want de rotzooi die voor de kachel opgestapeld lag om verbrand te worden was enorm. De kartonnen doos waarin de aardbeien woensdag vervoerd werden kwam op top te liggen en toen ging de hens er in. Ondertussen een LP van Nina Simone opgezet, alle takjes die her en der op de grond lagen in de haard gestopt, de waxinelichtjes in de kroonluchter, kaarsjes in de kandelaars ontstoken, lampen aangedaan en Jan kwam maar niet opdagen. De telefoon ging. "Hoe heet die straat waar je woont ook weer? Ik ben verdwaald, want je wordt omgeleid en alles is hier opgebroken. Ik kom wat later." Had ik even mazzel, het hele huis kwam aan kant. Ik had zelfs nog tijd om het bed op te maken! 'Rustig' bij de open haard wachtte ik de komst van Jan af. Eindelijk ging de deurbel. Jan was gearriveerd.


We duiken nooit gelijk het nest in, maar zitten eerst, onder het genot van een drankje, voor de open haard te keuvelen. We praatten over zijn vrouw, hij hield zo veel van haar, maar net als met mij en Wim, wordt seks de laatste jaren niet meer geconsumeerd. Hun relatie is verder top en zijn vrouw vraagt nooit hoe hij aan zijn gerief komt. Toen de drank op en de lichten gedoofd waren 'besprong' ik hem in zijn fauteuil. Het voorspel was begonnen.


Als je hunkert naar lichamelijk contact is het heerlijk iemand te strelen, zoenen, in zijn oor likken en andere erogene zones te kunnen verkennen. Lang hielden we het in die fauteuil niet uit. Boven wachtte het echte werk. De worsteling op bed waarbij onze lijven beurtelings boven en onder lagen verhoogden onze opwinding. Jan had een flesje olie bij zich en wilde geneukt worden. Hij heeft dat al verschillende keren geprobeerd, maar hij is wat nauw en tot nu trok hij altijd van de pijn terug als ik hem penetreerde. Het was tot nog toe nooit gelukt hem te naaien. Nu smeerde hij zichzelf met die olie in terwijl ik een condoom over mijn stijve lid rolde. Zo'n intermezzo leidt af en mijn erectie was aanmerkelijk minder toen het condoom er om zat. Ik deed daarom wat voorwerk met mijn duim en wreef Jan zachtjes over zijn prostaat. Daarna penetreerde ik ik hem al ging het nog steeds moeizaam en glipte ik er eerst weer uit. Mijn tweede poging was succesvoller en Jan genoot. Dit was de eerste keer zat hij echt genomen werd. Dat hield hij niet lang vol en spoot zijn zaad op de handdoek. Ik trok me af, omdat Jan zich had teruggetrokken en kwam even later eveneens klaar. Nadat we ons gewassen hadden namen we een nog een afzakkertje voor de haard. Het was een prachtig besluit van een heerlijke dag.



Vrijdag, 17 mei 2019

Vrijdag 18 mei 2019. Tijd 5.15, gewicht 74,3 kg (weegschaal Yolanda).

Die boekhouding blijft een drama. Om te achterhalen hoe Map Exact gebruikte valt me zwaar tegen. Als een kip zonder kop blijf ik alle bonnetjes heen en weer schuiven. Yolanda helpt me gelukkig, maar ik heb geen flauw idee wat ze doet en waarom. Langzaam raak ik steeds verder achterop en als ik een boeking doe, maak ik ook vaak fouten. Ik vergeet bij kosten het minnetje ervoor te zetten waardoor ik te weinig in kas heb, gebruik verkeerde tegenrekeningen enz. Een boekhouding blijkt vol valkuilen en voetangels te zitten en voordat ik naar Italië afreis om de Midweek van maandag 10 juni voor te bereiden, wil ik met mijn boekhouding bij zijn.  Dat zal niet eenvoudig worden.


Met Peter Kee speel ik nu in de C-lijn en zelfs daarin scoorden we met 47,92% onder het gemiddelde. Een door mij gedubbeld contract werd door Dick Groeneveld en Dick Loef met overslag gemaakt. Bij spel 9, het allereerste spel van de middag, ging 1 SA één keer down. Het contract werd door de andere paren precies gemaakt. Wij speelden tegen Betty Galesloot en Kees de Vos en zij boden 2SA. Dat moest down maar wij lieten het maken. Er gaat nog veel te veel fout en daaraan ben ik zelf ook debet.


De sliptongetjes bij Greet waren heerlijk. We hebben alles opgemaakt, want zelfs al hadden we genoeg, ook dat laatste tongetje moest natuurlijk op. Het werd door mij gefileerd en Greet hielp me bij het consumeren. Rond negenen vertrokken we. Ik bracht Yolanda naar huis en ging zelf naar 't Steegje in Almere. De hele bar zat vol. Ik ben toen in het rookhok gaan zitten, want staan met een kop thee is ongemakkelijk. Wie schetst mijn verbazing dat er helemaal niemand aan het roken was. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het duurde wel 10 minuten voor er weer rokers binnenkwamen. Het was bere gezellig en ik heb weer met Klaas gedanst. We voelen elkaar steeds beter aan. Hij was nu gelukkig ook wat minder violent. Ik had nog adem over toen de dans over was en ik weer op mijn kruk zat. 


Frans blijft contact zoeken. Hij kwam weer naast me zitten en begon over Vlado die op mijn plaats gezeten had en omdat hij veel gedronken had was weggegaan. Ik had geen idee waarom ik dat moest weten en reageerde nauwelijks. Ruud zat aan de andere kant van de bar en wenkte me. Natuurlijk vlucht ik niet naar de bescherming van Ruud. Ik sta zelf mijn mannetje wel indien nodig. Frans vroeg me waarom ik hem negeerde en ik vertelde hem dat ik geen interesse had om met hem te converseren. Gelukkig nam hij toen een kruk even verder plaats. Ruud kwam nu tussen ons in zitten en gaf Frans te verstaan dat hij me met rust moest laten. Het was al over elven en ik wilde nog even TV kijken, rekende af en ging naar huis.



Donderdag, 16 mei 2019

Donderdag 16 mei 2019. Tijd 6.55, gewicht 74,9 kg.

De fruitdag heeft geholpen. Nu handhaving van dat gewicht nog. Aan het eind van de middag gaan we naar een receptie van Vesting Accountants. Zij vieren hun 10 jarig bestaan. Daar worden hapjes bij de drank geserveerd en dat kan problemen opleveren, want als ik trek heb steek ik alles in mijn mond en met een lunch van fruit heb ik geen trek, dan heb ik honger dus wat mijn gewicht betreft zijn de vooruitzichten ongunstig.


De receptie was in Fier te Bussum. Prachtig bij sportvelden en een vesting gelegen. Het was redelijk mooi weer, we werden buiten onthaald en kregen, nog voor we iemand gefeliciteerd hadden, een glas bubbels in handen gedrukt. We wensten Jan de Boer veel voorspoed de komende 10 jaar, maar konden Erik Reilink, de andere accountant waarmee we contact hadden, niet vinden. Het zou raar zijn als hij daar niet niet zou rond zou lopen. Waarschijnlijk herkende Yolanda noch ik hem en hèm hebben we dus niet gefeliciteerd. Eén keer hadden we 'n bespreking waarbij hij aanwezig was. Je zou dan verwachten dat je zo iemand herkent. Dat was dus niet het geval. Een gevorderde leeftijd is het excuus. Toch voelde dat ongemakkelijk. 


Een andere misrekening was het cadeau. Iedereen kwam met iets aanzetten. Ik had vooraf met Yolanda overlegd. Moeten we bloemen of wijn meenemen? Zelf wil ik nooit cadeaus, want als er veel mensen komen, waar moet je al die spullen laten en ook drank heb ik al meer dan ik ooit op zal drinken en ligt in een wijnrek te verschralen. Bovendien is het een team dat voor je werkt. Aan wie geef je dat cadeau dan? Wij besloten daarom niets mee te nemen. Dat bleek op dit kleine kantoor waarnaar ik, in verband met de extreem hoge kosten die Ernst & Yong berekende was overgestapt, niet gebruikelijk. Iedereen had iets meegebracht en de cadeautafel puilde uit van de giften. 


Ik had in verband met het overlijden van Map telefonisch contact gehad met Diana. Ik vroeg Jan of Bianca er ook was. Hij verbeterde me en zei dat haar naam Diana was en wees me haar. We stelden ons voor, maakten een praatje en zijn toen wat gaan wandelen. Er stond even verderop een beeldhouw-werkplaats in de open lucht. Grote uit hout gehakte koppen, steenachtige beelden en blokken hout waaraan nog gewerkt werd, stonden daar in de open lucht. De grond was bezaaid met houtspaanders en het was fijn daar even te kunnen vertoeven. We gingen terug naar het gezelschap waarvan we verder niemand kenden en gingen bij een tafeltje staan, aten de heerlijke olijven, 'n zoutje kregen 'n lekkernij uit de keuken, maar voelden ons toch niet senang en besloten bij Café Moeke Spijkstra te gaan eten. Yolanda heeft goede herinneringen daar en we namen afscheid van Jan de Boer.


Het was druk bij Moeke, maar we konden, als we vóór zevenen vertrokken nog wel terecht. Een grote ovale tafel voor 8 personen, waar gereserveerd op stond werd ons toegewezen. We kregen gezelschap van een heerschap dat boe noch bah zei en constant op zijn telefoontje zat te kijken. Ze serveren voor € 12,50 een dagmenu bij Moeke. Dat was heel verleidelijk, een visfilet met gamba op een pasta-bed met garnalensaus. Pasta maakt dik dus vroegen we toch om de kaart. Er was een asperge-menukaart aan de vaste kaart toegevoegd. Asperges met heilbot leek me heerlijk en bevat aanmerkelijk minder calorieën dan pasta. We kozen daarom ondanks het prijsverschil voor de asperges. 


Ik ben verwend. De door Yolanda bereide asperges smaken veel beter. Toen ik haar dat vertelde, verklapte ze me haar geheim. Zij voegt wat suiker en boter aan de asperges toe. Dat heeft ze van haar moeder geleerd. Ik word door haar dus met boter en suiker ingepakt en daar kan Moeke Spijkstra niet tegenop. De vis zag er prachtig uit, was krokant gebakken maar ongezouten en daardoor erg flauw. Dat krijg je zelfs met de zoutmolen die op de tafel stond niet meer goed. De saus was laf maar, de Hollandse garnaaltjes, die er ook nog bij zaten, hadden smaak en konden me bekoren. Ook de wijn, een 'Grüne Veltliner,' was heerlijk. Toch dronken we die niet helemaal leeg. Ik ben blij dat ook Yolanda na mijn woede explosie enkele dagen geleden, waarbij ik haar voor Korsakov waarschuwde, aanmerkelijk minder is gaan drinken.


Ook het bridgen liep niet helemaal op rolletjes. Er werd op spel 8 door de tegenstanders met 1♣ geopend. Een tussenbod van mij van 2SA belooft twee 5-kaarten waarvan de complementerende kleur, in dit geval dus de bekend is. Yolanda alerteerde en legde op de vraag van de tegenstanders wat dat bod betekende uit dat het een 2 kleurenspel belooft waarvan één kleur, de bekend is. Zij bood daarop 3♣. De kaart van Yolanda was de volgende:

♠ 6 5 2

 8 6 3

 8

♣ A K J 8 5 3

Ik vermoedde een misfit. Kennelijk speelt onbewust lichaamstaal dan een rol, want onze afspraak is: "Bieden in de kleur van de tegenstanders vraagt om een stop in die kleur." Ik alerteerde daarom en legde onze afspraak uit. De verbijstering op het gezicht van Yolanda sprak boekdelen. Ik had geen stop dus bood ik eerst mijn 5-kaart . Nu kon zij beslissen. Ze was helemaal van haar stuk omdat ze verkeerd geboden had, kon niet meer denken en paste. Toen haar kaart open ging was ik verbijsterd. Laat ze me zitten op een singelton terwijl ze weet dat we een fit in  of ♠ hebben. Ik vermoedde recalcitrantie (wat het niet was, want ze was echt blind geslagen door haar fout) en ontplofte bijna letterlijk. De hele club zat te genieten. Het was het laatste spel van de ronde en ze liep naar buiten om haar frustratie te verpaffen. Ik liep haar na en we praatten het uit. Eigenlijk zijn we blij dat het nu gebeurd is, want als dat bij de Ruitenboer-finale zondag aanstaande was voorgekomen had Leiden helemaal in last geweest.