de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub

Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen.  Zaterdag 28 oktober 2017  ben ik een dagboek/blog gestart. Aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De Looier, een antiekmarkt die ik 30 Jaar runde, is verkocht. De daarin gevestigde bridgeclubs zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Er zijn al 2 clubs ter ziele en ook de Champagne Drive is wegens gebrek aan belangstelling gestopt. 

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me weer op het antiek gestort en ben een maandelijkse VeilingMarkt in het Zwanenmeer gestart. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Het is me door het vele werk niet gelukt een dagelijks verslag bij te houden, maar af en toe schreef ik wat, of maakte een video opname. Als u van lezen houdt, begin dan bij het begin. Dit blog leest dan als een spannend boek vol ongeloofelijk genante gebeurtenissen.


Ga hier naar het YouTube-kanaal voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.


Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >



Zondag, 13 januari 2019

Zondag 13 januari 2019. Tijd 9.10 uur, gewicht 76,2 kg.

Heeft u het blog van 3 januari gemist? Om nóg meer van het blog van vandaag te genieten raad ik u aan om, naar de site van de Looier te gaan en eerst dát blog te lezen. De directe link is: https://www.looier.com/blog-uitgeverij#689 Let op! Dat verhaal is niet geschikt voor mensen die seksuele onthullingen schuwen.


Theo is een schat. Ik schijn hem al van Café Almere Buiten te kennen, maar ik kan me hem uit die tijd niet herinneren. Hij mij wel. Theo is denk ik eenzaan. Zijn vrouw is overleden. Eenzame mannen oefenen op mij altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ik flirt dus met hem en hij weet niet goed hoe hij daarmee moet omgaan. Iedere keer als ik binnenkom en hij is aanwezig, dan wordt het eerste drankje dat ik neem door hem aangeboden. Ik denk dan; "Wil je wat?" Als ik weg ga zegt hij dat hij naar huis gaat. Dan vraag ik me af: "Wil hij een lift?" Vanmiddag zat hij er weer. Ik had net de ontbrekende ingrediënten voor de te maken appeltaart gekocht en nodigde hem uit die taart samen met me te gaan bakken. Hij antwoordde: "Als je appeltaart gehad had en je had me uitgenodigd was ik meegegaan, maar om zo'n taart te bakken duurt veel te lang." Of het waar is, dat hij zou zijn meegegaan betwijfel ik, maar het maakt zo'n contact wel spannend. Op het moment dat ik weg ga rekent hij ook af. Iemand anders bood hem nog een biertje aan. Hij bleef en ik bakte die appeltaart alleen.


Ik heb nog nooit een taart gebakken, dus het was een heel gedoe. Nauwkeurig volg ik het recept, maar die 4 goudreinetten zijn veel te veel voor dat kleine bakje en de rozijnen wil ik er ook allemaal bij doen, anders zit ik weer met zo'n half aangebroken zakje. Dat kan allemaal nooit in dat kleine vormpje. Ik moet het plastic zakje, waarin de bloem zit, in een ruime schaal leggen. Het eerste probleem, zo'n schaal die als mengkom moet dienen heb ik niet. Een grote slabak, of de vijzel kunnen dienen. Om te kneden lijkt me de zware porseleinen vijzel geschikter dus meen ik die. Voeg de boter en de helft van het losgeklopte ei toe. Het lijkt me verstandig om eerst de bloem uit het zakje te halen en die in de kom te doen voordat ik er de overige ingrediënten bij doe. Daar moet ik dan een stevige deegbal van kneden. Het lukt voor geen meter, het blijven kruimels. Ik besluit er iets meer van het ei bij te voegen en het lukt! Terwijl die bal in de koelkast rust, schil ik 2 van de 4 appels, snijdt ze in blokjes, voeg suiker, rozijnen en kaneel toe en meng ze. De 15 minuten die de deegbal in de koelkast moest rusten zijn al ruim verstreken. Nu moet ik met een deel van het deeg het beboterde bakblik bekleden. Een deegroller heb ik niet. Er staat een lege fles appelsap die uit het kerstpakket komt en nog niet naar de glasbak gebracht is. Die kan ik mooi gebruiken. Met veel moeite lukt het me het deeg uit te rollen en de bakvorm te bekleden. Ik schep het mengsel in de vorm en nu moeten er van het overgebleven deeg reepjes over de taart heen gelegd worden. Ook dat lukt me, zei het dat die reepjes die op de vulling gelegd moeten worden niet allemaal gelijk waren. Die reepjes moeten met het overgebleven ei bestreken worden. Hoe doe je dat? Daar heb je een kwast voor nodig. Waar haal je zo gauw een kwast vandaan? Ik herinnerde me plotseling dat ik enige tijd geleden nog een kwast gebruikt had. Ook dat probleem werd opgelost. Nu kon de taart in de oven en had ik een uur voor mezelf.


Trots als een pauw ging ik met de heerlijk geurende taart naar Tariq. Daar vroeg ik of ik die bij een thee samen met mensen die ook wel een stukje lusten kon opeten. Dat mocht gelukkig. Ik kreeg de thee zelfs van Tariq aangeboden. De taart werd in 4 stukken gedeeld 2 gasten wilden wel een stukje, Tariq nam ook een punt en de laatste was voor mezelf. Hij was heerlijk, maar door de vele rozijnen had de vulling geen binding en het werden daardoor geen mooie strakke punten, maar de smaak was perfect. 


Na een rode port ging ik nog even bij 't Steegje langs. Daar zat Theo alleen aan de bar. Hij vroeg waar de appeltaart was en ik vertelde hem dat we die in Lucky hadden opgegeten. Lucky kende ie niet, maar hij was teleurgesteld dat hij die taart niet geproefd had. "Dan had je maar met me mee moeten komen Theo." Zei ik. Toen ik hem daarna als compensatie een drankje voor de open haard aanbood, zag hij die uitnodiging toch niet zitten. Middernacht zat ik daarom geheel alleen achter het scherm. Na het nieuws ging ik naar bed.



Zaterdag, 12 januari 2019

Zaterdag 12 januari 2019. Tijd 9.05 uur, gewicht 76,4 kg.

Hoewel ik me heb voorgenomen vandaag eindelijk de spellen van LooierCash na te kijken, zodat ik de prijzen die er gewonnen zijn kan uitbetalen, ben ik er weer niet aan toe gekomen. Eerst moest de as uit de open haard geschept, gezeefd en aangestoken worden, daarna was de krant lezen aan de beurt. Toen kreeg ik trek en moesten de oliebollen uit de diepvries ontdooien en in de oven opgewarmd worden. Als ik wat gegeten heb wordt ik slaperig en dut voor de haard een half uurtje weg.. Wakker kan ik eindelijk beginnen om de tafel, waaraan ik moet gaan werken op te ruimen. Ongeopende post, ongelezen kranten, aangekochte boeken alles is er op terechtgekomen met het idee dat doe ik straks, morgen of daarna wel. Daarna is nu aangebroken. Eerst worden de kranten op een stapel bij de haard gelegd. Daarna is de post aan de beurt. Sommige brieven vragen om actie. "Geef je e-mail adres door, zodat we je geen brieven meer behoeven te sturen en daarmee het millieu sparen." "Betaal deze rekening voor 11 november!" Al die zaken heb ik afgehandeld en dan stuit ik op een fotoalbum dat op tafel lag. 


Er is geen plaats meer bij de andere albums, dus moet het naar de slaapkamer, waar onder het raam een kast gebouwd is waarin dingen opgeborgen kunnen worden. Ik blader er in en verlies me in herinneringen. Het is een album genummerd 2 met vakantiefoto's. Wim Bos heeft dat voor me gemaakt. Bij elke foto staat waar en wanneer die gemaakt is. Het Stoney Hill Hotel in Kingston, Knossos in Griekenland, Luxor in Egypte, het zilverplaatsje Taxco en Acapulco in Mexico. In Mexico logeerden we in hotel Los Brisos. Daar had elke kamer een eigen zwembad waarin 's morgens verse rode hibiscus bloemen werden gestrooid. De kamers hadden ook een kleine Jeep om naar de stad en het strand te gaan, want het hotel was op een berg gelegen waar de wind voor enige verkoeling zorgde. Die nostalgische herinneringen grepen me aan. 


Als ik uiteindelijk de albums opgeruimd heb, wacht het kerstpakket. Ik heb me voorgenomen alles te eten en klaar te maken, maar het staat daartoe nu al bijna een maand op de stoel in de weg. Voor alle artikelen wordt een planning gemaakt, een plaatsje gezocht, of het wordt opgegeten. Een puntzak marshmallows is al opgegeten toen ik de wilgentakken op maat knipte. Nu zijn de Japanse rijst zoutjes aan de beurt. Krakend vermaal ik de harde krengen tussen mijn kiezen. De enige voldoening die ik er aan beleef is dat stukbijten, want er zit kraak noch smaak aan. Toch gaat de hele zak op. Weer een zakje leeg. Morgen komt de appeltaart aan de beurt. 


In het pakket zit, prachtig verpakt, een aluminium bakvorm met een intrigerend wit zakje. Het is al enkele dagen over de datum en het is de bedoeling dat je zelf een appeltaart bakt. Ik lees de gebruiksaanwijzing. Je hebt voor dit project 4 zure appelen, een ei, een eetlepel kaneel en 2 eetlepels rozijnen nodig. De hele keuken wordt afgezocht of er tussen de kruiden kaneel staat. Ik vind 3 busjes kerry, fouli, gedroogde basilicum, witte peper, zwarte peper alles is er, maar kaneel ontbreekt. Morgen ga ik boodschappen doen en alles in huis halen. Ooit in mijn leven zal ik een appeltaart bakken.


Voordat de tafel dus opgeschoond is wordt het tijd om naar 't Steegje te gaan en wat lichts te eten, want ik heb ondertussen behoefte aan wat gezellige mensen voor een praatje. Ik besluit twee voorgerechten te nemen, garnalen en carpaccio. In een aardewerken schaaltje worden 10 garnalen drijvend in de hete, met knoflook, rode peper en andere kruiden vermengde olie, opgediend. Een heerlijk licht voorgerecht ware het niet dat daarbij 4 stukjes stokbrood geserveerd worden. Met 2 daarvan schraap ik de knoflook uit de olie en zelfs een piepklein stukje wordt van de rode peper gesneden en fijngemaakt om als broodbeleg te dienen. Daarna de carpaccio, thee bij Lucky en terug naar huis om voor de haard, met mijn voeten op een andere fauteuil om een dutje te doen. Midden in de nacht om 20 over 3 word ik pas wakker. Zou 't Steegje nog open zijn en zou ik misschien een eenzame aangeschoten man nog kunnen oppikken om bij mij voor de open haard nog een afzakkertje te nemen. Eerst moet het vuur wat opgestookt worden, want alle hout is al bijna verbrand. Het is al half vier als de haard weer enthousiast brand, te laat om nog een versierpoging te wagen. Het lijk me beter om in bed wat aan mijn blog te werken tot ik echt kan gaan slapen. 



Vrijdag, 11 januari 2019

Vrijdag 11 januari 2019. Tijd 2.00 uur, gewicht 76,6 kg, weegschaal Yolanda.

Als ik hier een kilo bij optel kom ik vermoedelijk op mijn juiste gewicht. Ik ben dan meer dan een kilo aangekomen, ondanks mijn ontbijt van 2 oliebollen en een zak chips. 


Nadat het blog geschreven ben ik weer in bed gekropen.Het was al kwart over vier. Toen om 9 uur de wekker ging stonden we samen op. Dat gebeurt niet vaak. Vandaag moet de kerstboom onttooid worden. Dat was een hele klus en ik was pas tegen enen klaar. Peter Kee had ons loopbriefje al gepakt. We zaten in de C lijn. Dat is een lijn voor beginners en mensen die enkel voor het plezier spelen. Het was reuze gezellig en ondanks enkele fouten scoorden we uitstekend. We werden met 68,84% eerste. Doordat we nog slechts 3 scores hebben, fluctueert onze gemiddelde score enorm. Die 68% heeft er voor gezorgd dat we volgende week in de A-lijn spelen. Daar zullen we wel weer afgeslacht worden en als laatste eindigen. Zo blijf je jojoën tot je gemiddelde stabiel is. Waarschijnlijk komen we dan in de B-lijn terecht.


De kerstspullen pasten niet allemaal in de auto. We zouden die naar het pakhuis brengen en dan in Haven gaan eten. Staan we voor de poort van het garagepark realiseer ik me dat ik de sleutels daarvan niet bij me heb. We moesten dus eerst naar Buiten rijden om ze op te halen. De garageboxen zijn in Almere Stad gelegen. we zijn dus half Almere doorgereden om in Haven te kunnen gaan eten. Bovendien reden we fout, want ik vergiste me in de afslag. We kwamen bij de gracht uit waar ik op maandagavond Tai Chi les volg. Ik wist niet hoe je vandaar bij de havenkom kon komen. Eerst reden we een doodlopend woonerf op. Toen ik de parkeergarage, die achter de havenkom gelegen is, zag was ik zó blij eindelijk weer op bekend terrein aangeland te zijn, dat ik de auto er gelijk neerzette. We wilden echter bij Bakboord eten en daarvoor is een enorme parkeerplaats en in de regen wil je niet lopen dus reden we de garage gelijk weer uit. Bakboord werd verbouwd, was vandaag nog gesloten, maar morgen konden we er terecht. Konden we weer naar die parkeergarage terug.


Het was gezellig in Haven met al die lichtjes. Brasserie Julia had gelukkig plaats en dat bleek een schot in de roos. Ze hadden een wildmenu. Yolanda en ik zijn gek op wild. Yolanda voor de smaak, maar voor mij speelt het ook een rol dat afgeschoten wild een vrij leven gehad heeft. Zij zijn niet, zoals kippen bijvoorbeeld, hun hele leven opgehokt voordat ze door ons geconsumeerd worden. Ik kan dan ook niet begrijpen waarom activisten er bezwaar tegen hebben dat de overtollige herten bij de Oostvaardersplassen afgeschoten worden en als voedsel dienen. Ik zou denken dat men blij moet zijn dat er daardoor minder opgehokt vee gegeten wordt. Yolanda nam hertenbiefstuk en ik hazenrug filet. Heerlijk! Yolanda at haar bordje weer eens niet leeg hoewel het betrekkelijk kleine porties waren. Ik dien dan als vuilnisvat en kon zo ook die biefstuk proeven. De roomsaus die bij de hazenrug geserveerd werd stond in schril contrast met de saus die bij het hert zat. Twee totaal verschillende smaakervaringen, die apart heel lekker zijn, maar jammer genoeg totaal niet met elkaar combineerden. Ik had er spijt van dat ik me tot het proeven van die laatste stukjes vlees had laten verleiden.


Yolanda wilde naar Lucky voor een koffie. Daar miste ik Slik. Het had wel leuk geweest om te zien of hij nog even enthousiast op Yolanda zou reageren. Na een thee en koffie dronken we nog een glas en daarna bracht ik Yolanda naar de trein. 


In 't Steegje zat Theo achter de gokkast. Gokken doe je uit verveling en Theo is alleen. Ik zie hem de laatste dagen elke keer als ik in 't Steegje kom, maar hoewel we gewoonlijk praten, durft hij een gesprek bij mij thuis voor de open haard niet aan. Ik had al afgerekend en had mijn overjas al half aan toen Edsel met wijd open armen op me afstapte. 


Edsel is een leuke man die ik al sinds ik hem in Café Almere Buiten ontmoette probeer te versieren. Hij is met Carla getrouwd, maar desondanks schept hij er een ongegeneerd plezier in om mij uit te dagen. 15 Jaar geleden ontblote hij op het terras van 'Café Almere Buiten' zijn harige buik, omdat hij wist dat dat me opwond. Ik zie hem bijna nooit meer. Enkel toe de keuken verbouwd werd en hij daarbij hielp, zag ik de rauw-dauw af en toe. Hij dronk dan, na het werk, een pilsje op het terras. Om me niet te laten vertrekken trok hij gelijk zijn shirt omhoog liet zijn blote buik zien. Ik nam de gelegenheid te baat om een welkoms-kus op zijn navel te geven. Hij bood me gelijk zijn tepels aan. Dat is een aanbod dat ik niet kan weigeren. De knoppen werden onder mijn likkende tong gelijk hard. Hij is daar kennelijk erg gevoelig en gilde, tot grote hilariteit van de aanwezigen, toen ik er zachtjes in beet. Ik trok mijn jas weer uit en we namen met Kleine Kees nog een drankje. Even later kwam zijn vrouw uit het rookhok en begroette me hartelijk. Ze weet dat ik haar man een kanjer vind en speelt ons spel enthousiast mee. Ja Carla is leuk, met hen zou ik wel eens een trio willen uitproberen.



Donderdag, 10 januari 2019

Donderdag 10 januari 2019. Tijd 8.10 uur, gewicht 76,4 kg.

Ik kon het niet laten. De laatste cash van de Looier is in Wereldhave gestoken. Omdat de beurs zo volatiel is, werd er 43 cent premie betaald voor een call-optie € 28,-. Die loopt volgende week vrijdag af. Als je rekent dat je kapitaal dan 10 dagen uit staat rendeert het ruim 53%.  Ik kocht 3200 aandelen en schreef daarop 32 calls uit. Als de aandelen niet geleverd behoeven te worden heb ik een leuke opbrengst en kan ik opnieuw schrijven. Moeten ze geleverd worden, dan is er    € 1.312,- aan rente ontvangen en heb ik ook nog bijna 4 cent extra op een aandeel verdiend. Het geïnvesteerde kapitaal staat dan weer op de rekening.


Ik moet een planning maken, want het was ondertussen al weer 12 uur, ik kreeg trek. Het is baddag en Bridgeclub Nieuwendam viert haar 45-jarig bestaan. Om 18.30 worden we in het Zwanenmeer verwacht. Ik zou Yolanda voordien ophalen, dus moest ik rond half zes vertrekken. Een bad nemen, je aankleden en de spullen bij elkaar zoeken kost 'n kleine 2 uur dus zette ik de wekker om 15.45 uur. De oliebollen die ik voor de brunch uit de vriezer gehaald had, wilde ik vandaag in de oven verwarmen. Tien minuten voorverwarmen en 6 minuten er in. Na de brunch begon ik aan de takken, maar ik werd zó slaperig dat ik voordat ik in bad ging 'n power nap nam. Dat halve uurtje slaap deed me goed.


Redelijk op tijd kwam ik bij Yolanda aan. Mijn computer en weekendtas werden bij haar neergezet en daarna togen we naar Het Zwanenmeer. Bere-gezellig was het en druk! Yolanda werd gelijk door de penningmeester van het VVVBAN ingepalmd. Ze had geen oog meer voor me. Ik kende de goede man niet, want het is geen bridger. Zei verkeerde in de veronderstelling dat we elkaar al eerder op een vergadering ontmoet hadden, maar volgens mij was ik nooit aan hem voorgesteld. Ik liep daarom naar Jan Haazelager die me van een thee voorzag en ging bij Alie, John, Helena, Kees en Birthe zitten. Uiteindelijk schoven Yolanda en de penningmeester ook aan, maar ze waren nauwelijks gezeten toen Jan het sein gaf dat we aan tafel konden. Alle tafeltjes waren gedekt en in bridgeopstelling met 4 stoelen er omheen neergezet. Ons gezelschap was echter groter dus schoven we 2 tafels samen en zetten drie stoelen aan de lange kant één op kop zodat het aantal plaatsen gelijk bleef. Ik ging bij de gleuf tussen Helena en Yolanda zitten, Dirk de Loor zat op de ene kop naast hem zat John Tielbaard, Alie van der Linden zat ook bij de gleuf Jan Haazelager die met Pieter Peeter in het bestuur van de club zit, kwam erbij en aan het ander hoofdeinde zat onze Penningmeester. Het irriteerde me dat ik die man niet kende en stelde me voor. Hij bleek Erik te heten. Jan nam het woord, verwelkomde iedereen en tafel voor tafel kon naar het buffet gaan om op te scheppen. Wat ging dat gedisciplineerd en netjes. Geen lange rij maar steeds een tafeltje als er weer wat ruimte kwam. 


Het buffet was prima en abundante! Paling, gepocheerde- en gerookte zalm, groene asperges, huzarensalade, rosbief met rucola en Parmezaanse kaas, een Waldorf- en een gemengde salade het kon niet op. Daarnaast was er een warm buffet en ook dat was verrukkelijk met haricots verts en grote bakken vol verschillende soorten vlees. Er bleef zo veel over dat Yolanda na de bridge plastic zakjes klaarlegde zodat mensen de grote hoeveelheid overgebleven voedsel mee naar huis konden nemen. Gelukkig werd daar door velen gebruik van gemaakt, want het was allemaal zó lekker.

Het bridgen ging prima, maar wat er prima ging kan ik moeilijk achterhalen, omdat er geen spelverdelingen ingevoerd worden. Om te kijken of er dankzij het biedsysteem voordeel behaald is, wordt dan erg tijdrovend en nu ik de taak van Arjan moet overnemen kom ik helemaal tijd tekort. Er werden, omdat het eten zo uitgelopen was, slechts 4 ronden gespeeld. Yolanda en ik werden in onze lijn met 64,77% eerste. Alle drankjes werden vanavond eveneens door Nieuwendam betaald. U begrijpt dat het een hééél gezellige nazit werd.



Woensdag, 9 januari 2019

Woensdag 9 januari 2019. Tijd 7.40 uur, gewicht 76,5 kg.

Twee oliebollen als brunch, je blijft een onvoldaan gevoel houden. Er lagen nog 3 zakken Italiaanse Chips die over de datum waren. Die heb ik toen maar als avondeten genomen. Het huis is opgeruimd, de haard brand. Ik heb daar heerlijk voor zitten te schrijven. Toch heb ik het gevoel dat er niets uit mijn handen komt. Het blog eist zoveel tijd dat ik aan andere zaken nauwelijks toe kom. De zondag door Ray geknotte takken liggen nog op de carport. Ze moeten ingekort worden. De scores van Looier Cash moeten worden gecontroleerd en ik kan er maar niet toe komen. Ik zit maar naar dat scherm te kijken. 


De beurs stijgt. De verliezen verdwijnen, maar omdat er zoveel geld voor het hotel, de lonen en mijn pensioen nodig is, blijft de portefeuille van de Looier BV nog steeds aanmerkelijk minder waard ten opzichte van begin 2017.  BinckBank geeft aan wat de waarde van je portefeuille is. Op vrijdagavond noteer ik dat bedrag. Op dit moment vormen de beleggingen de enige inkomstenbron van de Looier. Op papier is het verlies aan kapitaal in de eerste week van januari met € 67.582,66 afgenomen. Er werd vrijdag echter nog steeds een rood cijfer van: € 460.839,94 genoteerd. Omdat er de afgelopen jaren in het hotel is geïnvesteerd en aan lonen en mijn pensioen tonnen is uitbetaald, was het verlies vrijdagavond eigenlijk 'maar' € 352.441,19. Vandaag zijn de aandelen gelukkig opnieuw gestegen waardoor mijn verliezen spectaculair zijn gedaald. Daar wordt je dan door geobsedeerd. Je blijft maar naar die in waarde verspringende cijfertjes kijken. Dat is geen goed teken.


Het begon al enigszins te schemeren toen ik eindelijk aan die takkenberg die op de carport lag begon. Enkele ingekorte takken werden en in de schuur opgeborgen en de rest werd naar binnen gehaald. Iets van de noodzakelijke werkzaamheden is er toch nog gedaan. Toen de troep binnen lag heb ik TV proberen te kijken, maar zelfs bij 'De Wereld Draait Door' dommelde ik af en toe weg. Na het nieuws ging ik naar Lucky. Carlo masseerde mijn schouders en sprak me aan: "Je hebt zondag een jonge gebrilde jongen versierd hè!" "Hoezo versierd. Na jou massage zei hij dat hij  mijn rug wel wilde masseren, als ik massage olie had. Nou die heb ik toevallig in huis en toen hadden we een deal. Lees het blog van zondag er maar op na." "Ik lees je blog niet." Het lijkt er op dat hij één van de weinigen is die er niet naar kijkt.