de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Zaterdag 9 mei 2020. Tijd 7.55 uur gewicht 75,6 kg.

Zaterdag 9 mei 2020. Tijd 7.55 uur gewicht 75,6 kg.

De halve schuur moest leeggeruimd worden voordat 'Banana Boat' van de vliering, die in het schuurtje zit, gehaald kon worden. Yolanda dacht eerst dat het een surfplank was, omdat de boot, als hij is opgevouwen, daarop lijkt. Ze kon zich niet voorstellen dat daar een boot uit zou kunnen ontstaan. De meeste attributen zoals de zwaarden, het roer, mast en zeil waren aanwezig, maar één der roeispanen ontbrak. Yolanda bracht de spullen naar het terras en samen droegen we de boot erheen. Het openvouwen van de boot bleek een zware klus die ik alleen onmogelijk voor elkaar had gekregen. Zelf samen lukte het niet de doft, dat is de plank waarop je zit als je roeit, die de boot open spert, op zijn plaats te krijgen. Door eerst de voor- en achterplecht te plaatsen lukte het uiteindelijk ook de doft op zijn plaats vast te pinnen. Zelfs na 20 jaar blijkt de boot nog geheel in takt. Hij bleek zelfs niet te lekken toen we hem in de Fluittocht kieperden. De mast werd geplaatst, maar hoe hing dat zeil daar ook al weer aan? Ik kwam er niet uit, want als je 20 jaar niet naar zo'n boot hebt omgekeken, weet je niet meer hoe alles in elkaar gezet moet worden. Gelukkig bleek dit soort boten nog steeds door 'SieBroTec GmbH' in Duitsland gemaakt te worden. Uit de foto's op de site kon ik opmaken hoe een en ander in elkaar stak en na anderhalf uur ploeteren kon het zeil gehesen worden. Maar wat doe je als je maar één roeispaan hebt? Verder zoeken. Je verliest toch geen roeispaan! Het schuurtje helemaal ondersteboven gehaald en toen voor alle zekerheid nog even achter de geopende deur gekeken en ja hoor daar stond hij. Godzijdank, want peddelen tegen de wind in met één roeispaan is geen optie. Het avontuur kon nu beginnen. 


Yolanda kan niet zeilen. Ik 'n beetje, want na 20 jaar ben je alles vergeten. Ik wist alleen nog dat je tegen de wind in moest varen, anders loop je de kans niet meer terug te kunnen. Prachtig weer, een strak blauwe hemel waarin de zon fel brandde en een heel licht briesje. Ideaal voor zo'n vingeroefening om het zeilgevoel een beetje terug te krijgen. Het viel mee en tegen. Het gevoel was snel terug, maar die wind... 


Er staan 10 watervilla's aan de kant van de Fluittocht. Zij zijn in 3 groepjes gebouwd. Twee van 3 en één van 4. De afstand tussen de huizen is zo'n meter of 10, maar tussen de groepjes huizen zeker 20 meter. Zo'n zacht windje kolkt om de huizen heen zodat je zeil het ene moment bol van wind staat en het volgende ogenblik wind van de andere kant pakt en de giek over het bootje doet zwaaien. Ik had die aluminium buis al twee keer tegen mijn hoofd gekregen toen ik Yolanda's voorbeeld volgde en van de achterplecht naar de bodem van de boot verhuisde. We vorderden traag, want keer op keer werden teruggeblazen, maar we voeren gestaag richting haventje en belandden slechts af en toe in het riet. Dat was niet zo'n ramp, want we hadden nauwelijks snelheid. De fietsbrug naar het Meridiaanpark kwamen we net onderdoor, maar voor de bruggen van de evenaar stak de gaffel te hoog. Het zeil werd gestreken en we roeiden het haventje in. Dat was wel een afgang, want door door het verschil in kracht tussen Yolanda en mij trok de boot  steeds  scheef en liepen we al dwarrelend binnen. Een motorboot pikte het plaatsje dat wij op het oog hadden net voor ons in, maar naast hem even verderop was nog een plek en daar legden we de boot vast, want we gingen even naar Appie om 'bootschappen' te doen. 


Terug ging veel makkelijker. We hadden wind mee en behoefden niet te laveren. We bleven uit de buurt van de watervilla's. Daar was deze wind onvoorspelbaar en aan de overzijde blies een stabielere wind in het zeil. Toen we bijna thuis waren nam buurman Rob Dekker enkele foto's. Eén van de leukste plaats ik hierbij. Yolanda heeft er ook een op haar pagina gezet. Op die komt zij veel beter in beeld. Ze vindt zeilen nog steeds enig en wil morgen weer. Ze krijgt dan een taak. Ze mag het zeil reven, zodat we al zeilend ook onder de bruggen bij de evenaar door kunnen en in volle glorie het haventje zullen binnenvaren.


 terug