de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Zondag 14 juni 2020. Tijd 8.05 uur gewicht 76,0 kg.

Zondag 14 juni 2020. Tijd 8.05 uur gewicht 76,0 kg.

Een prachtig waterbed van 2 bij 2 meter, ooit voor ƒ 10.000,- bij het betrekken van het speelhuis aan de fluittocht geschaft, moet weg. Ergens zit een piepklein gaatje. Last levert het eigenlijk niet op, want het is door de stabilisatievulling dichtgeslibd, maar toch irriteert het me. Sinds de ontdekking 3 maanden geleden heb ik er droog op geslapen, maar het idee is niet fijn. Er is een reparatieset voorhanden, maar het zoeken naar zo'n gaatje, ik heb er geen zin meer in. Dat bed moet dus weg en leeg. Met de vulslang liet ik het water in de WC-pot lopen, maar het viel tegen. Zo'n massa water laat zich niet makkelijk leiden. Loodzwaar is het, maar door kussens onder het matras te leggen liep het water uiteindelijk via het vulgat naar het toilet beneden. Maar eer er 400 liter weggevloeid is... 

Keer op keer kwam er lucht bij en stopte de leegloop. Uiteindelijk bleek het makkelijker om de planten van extra water te voorzien, want om in het toilet te lozen moest het water van de vloer weer omhoog en dat liep niet lekker. Doodop van het tillen ben ik, om te ontspannen, in de tuin gaan werken. 


Nauwelijks had ik enkele verdorde klaprozen in de biobak gegooid of Paul Bosman kwam met zijn vrouw Jeannette Smeehuizen langsgefietst. Ik had ze in tijden niet gezien. Paul en Jeannette hebben jaren geleden bridgeles van me gehad. Paul heeft daarna de Italiaanse ondertiteling van 'De Becker Bridge Show' verzorgd. Nu blijken ze in Almere, te wonen en spelen ze op een Almeerse bridgeclub bij hen om de hoek. Die club is vanwege Corona natuurlijk gesloten en onder het genot van een biertje liet ik ze zien hoe wij met de computer op Stepbridge bezig waren. Terwijl het water langzaam uit het bed wegliep zaten wij gezellig op het terras te pimpelen.


Jeannette en Paul waren net vertrokken toen Yolanda uit Amsterdam terugkwam. Ze had daar haar koffer gepakt, want dinsdag vertrekken we naar Toscane. Het  waterbed was, op de stabilizeringsvulling na, leeg en werd in de ombouw teruggelegd. Die ombouw wil ik houden, maar het matras met verwarming, vulslang en verdere toebehoren zet ik op de looier veilingsite. Dat lijkt me een leuk item om voor een piepklein prijsje te verkopen.


 Ik wilde er even uit en we besloten op de tandem naar 't Steegje te gaan om daar op het terras wat te drinken. Vanwege de warmte had ik de hele dag in een zwembroek rondgelopen, maar op zo'n oude tandem wil je de vreugde van een vervlogen tijd uitstralen. Kleding is daarvan een belangrijk onderdeel, dus trok ik een witte broek, wit overhemd witte schoenen en om mijn outfit te completeren, een lichtblauw gestreept colbert aan. Zó kwamen we bij het terras aangefietst.


Gautam zat met zijn vriendin en wat kennissen  in één van de cabines. Eén daarvan, de stewardess die van plan was ons hotel in Italië eind mei aan te doen, maar door Corona haar plannen moest aanpassen, herkende ik niet direct omdat ze van brunette in een blondine was veranderd. We vroegen of we mochten aanschuiven en we namen op 1,5 meter afstand op 2 stoelen die er al stonden plaats. Het klikte en was gelijk feest. Ik bestelde thee en Yolanda een wijntje. Omdat zo'n 1,50 meter afstand te ver is om in je kop te roeren zette ik de theekop op mijn schoot. Dat had ik niet moeten doen. Door een onverwachte beweging klotste er een golf gloeiendheet vocht over m'n hemd en broek mijn kruis in. Iedereen gierde het uit van de pret, maar ik verbrandde lelijk en verbeet me van de pijn. Gelukkig is mijn piemel is gespaard gebleven, maar op mijn buik zit één en op mijn bovenbeen zitten 3 brandblaren die me hopelijk, bij het reizen naar ons hotel in Toscane, geen al te grote problemen zullen opleveren.


 terug