de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Zaterdag 6 april 2019. Tijd 1.15 uur, gewicht 76,7kg.

Zaterdag 6 april 2019. Tijd 1.15 uur, gewicht 76,7kg.

Ik pas niet meer in deze wereld. Mijn tijdschema is gewijzigd en ik word oud. Vroeger kon ik geduldig het 'desperation hour' afwachten om nog te scoren. Gisteren ging ik al om 9 uur naar bed en wordt op dit onchristelijke uur wakker. Nu, bij het verglijden van de vrijdag in de zaterdag zijn er kansen en ik kies niet voor het avontuur, waarop ik nog steeds hoop en waarnaar ik streef, maar lees verder in het boek 'de Vliegenvanger,' van Ravelli. Ik ga niet meer tot het gaatje om spannende dingen te beleven, maar blijf thuis. Ravelli, of Peter Wanders is een verzamelaar van verboden liefdes en het is wel een boek waar je niet mee kunt stoppen. Er is een trailer van gemaakt en na het zien van die trailer werd ik verrast door het interview dat Rik Felderhof bij Humberto Tan had. Klik hier om het te zien.Felderhof is de bewerker van het manuscript of dagboek dat in zijn bezit schijnt te zijn en heeft dit tot een onvergetelijk epos gesmeed. 


Om 6.25 uur wordt ik moe en ben aan mijn 2e slaapje toe. Als ik vandaag voor de 2e keer wakker word is er niets van het mooie weer, dat op het nieuws beloofd, werd te zien. Grauwe wolken hangen in de lucht en mijn plannen om de vijverpomp schoon te maken worden uitgesteld om de Vliegenvanger uit te lezen. Om 13.15 uur kan ik lunchen want het boek is uit. Na het eten wordt de situatie van de portefeuille van de Looier in ogenschouw genomen. Het blijft moeilijk winst te maken, maar de verliezen zijn verminderd. Om 4 uur komt het zonnetje er toch nog door en ga ik met de pomp aan de slag. Hij zit vol zoetwatermosseltjes. Alles wordt er met mijn blote vingers afgeschoven, maar het is bijna onbegonnen werk. Het duurt uren voordat de klus geklaard is en ik een bad kan nemen. Van een bad wordt je moe. Voor de kachel, die met dit mooie weer niet ontstoken is, dommel ik in mijn badjas nog even weg. Het is al 10.15 als ik weer ontwaak. De keuken van 't Steegje is al dicht, maar bij Lucky kan ik als ik opschiet nog net een frietje met en een croquet scoren. In vol ornaat met strik en al ga ik naar Tariq. Het is drukker dan ik verwachtte. De muziek staat wat hard, want in het zaaltje ernaast wordt gefeest en ook daar wordt muziek gedraaid. Na het eten reken ik af en ga mijn geluk bij 't Steegje proberen.


Ton Chirino komt met zijn vrouw binnen. Hij stelt haar aan me voor. Zij blijkt via Ton mijn blog te lezen en is laaiend enthousiast. Vervolgens vertelt ze me dat ze me nooit heeft durven te vragen Facebook vrienden te worden, omdat ik haar misschien niet ken en zij niet afgewezen wil worden. We drinken wat, zij danst niet en alleen sta ik op de muziek van de DJ (die Zuid Amerikaanse muziek speelt) te swingen. Uiteindelijk ga ik met haar naam op de achterkant van een thee-envelopje geschreven naar huis. Daar stuur ik haar gelijk een uitnodiging om mijn Facebook-vriendin te worden.


 terug