de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Maandag 8 april 2019.  

Maandag 8 april 2019.  

Deze dag begon zó mooi. Op de fiets naar Tai Chi. Heerlijk, maar 'n beetje fris. Ik bel Margje Neve (de Tai Chi lerares) niet. Ik kan haar niet bijhouden want zij fietst veel sneller dan ik. Vóór half negen ben ik al op pad. De lessen worden in Almere Haven gegeven. Het is een prachtige route, maar ik ben mijn bril vergeten. Erg duidelijk zie ik die stralende bloesem dus niet, maar ik ga niet terug en fiets verder. Bomen, struiken bijna alles is wit getooid. Ondanks mijn beperkt gezichtsvermogen geniet ik met volle teugen. De zon, het windje in de rug, de geur van de lente die je omringt. De tocht valt me reuze mee. Ik rijd niet precies dezelfde weg die ik 3 weken geleden met Margje nam, maar kom nu langs 'Het Weerwater.' Vandaar wijst de weg zich min of meer vanzelf. Toch voel ik me onzeker en stap af bij een ANWB-bord. Almere Haven staat niet aangegeven. Een mevrouw ziet dat ik problemen heb en wijst me de weg. Ik moet over de brug de afslag naar rechts nemen. Met een bocht rijd ik dan onder de snelweg door en kom op een fietspad terecht dat regelrecht naar het Centrum van Haven voert. 


Het is een bijna feestelijke rit. Iedereen is blij en groet. Zelfs 4 kinderen in een bakfiets schreeuwen blijmoedig 'haj' als ik langsfiets. Ik 'haj' terug en hoor ze in koor nogmaals roepen. Margje heeft me niet ingehaald. Ze kwam om kwart over negen gelijk met mij aan. Ze had de omleiding niet genomen, maar was over het opgebroken fietspad komen aanrijden. De verlate viering van mijn verjaardag met de Taj Chi-groep was geen onverdeeld succes. Het gebak was enigszins droog en waarschijnlijk van eergisteren. Op Corneel na at iedereen het echter op. Ook ik, al moest de slagroom me helpen de droge korst naar binnen te werken. 


Margje wees me de route, langs de opbreking. We namen afscheid toen ik de terugweg makkelijk zelf zou moeten kunnen vinden. Zij had haast. Ik nam er mijn gemak van, dacht een stukje te kunnen afsnijden door een hofje in te gaan en kwam op onbekend terrein. Dapper fietste ik door wetend dat je er uiteindelijk wel uit komt. In plaats van vóór, reed ik nu achter 'het kasteel' (een ruïne in aanbouw) langs. Dit was het gebouw waar Wim, mijn overleden echtgenoot, had willen trouwen. Eigenlijk wilde hij met het huwelijk wachten tot deze 'Burcht' klaar zou zijn. Gelukkig is het Goudenstein in Maarssen geworden. Daar zijn we op 16 juli 2003 getrouwd, anders waren we nooit in het huwelijk getreden. Wim is 10 mei aanstaande namelijk al 7 jaar dood.


Het Castellumpad, de route door het bos leek de mooiste, maar het andere pad, richting snelweg, scheen korter. Ik had al zo'n harde kont van het schuren op het zadel dat ik richting snelweg reed. De volgende keer moet ik toch mijn fietsbroekje aantrekken. Mijn achterste heeft zonder die zadelpijn al genoeg te lijden, hoewel, mijn "menstruaties" de laatste tijd aanmerkelijk milder zijn. Als je soms vaak achter elkaar naar de WC moet, zit er af en toen nog 'n heel klein bloedvlekje op het papier, maar van een flinke bloeding door een gesprongen aambei heb ik gelukkig al maanden geen last meer. 


Het bleef dwalen en uiteindelijk duurde de terugweg een half uur langer dan heen. Ik had nu wind tegen, dat scheelt aanmerkelijk temeer omdat mijn Gazelle niet van een accu is voorzien. Ook geniet je minder. Voor vandaag heb ik genoeg beweging gehad.


Om 6 uur, terwijl Yolanda en ik zaten te eten, werd ik door een kennis van Map gebeld. Zij vertelde me dat mijn secretaresse vanmorgen, toen ik door het bloeiende bas reed, is overleden. Wat een slag! Map is onmisbaar. Zij werkte ruim 36 jaar voor de Looier en was met het bedrijf vergroeid. 's Zomers werk ik in Albergo Ristorante San Carlo. Zij nam de honneurs dan waar. Hoe dat zal gaan als ik eind mei naar Italië vertrek is in nevelen gehuld. Ik raak van slag en kan niet helder denken. 


Op de bridgeclub slaat het nieuws ook in als een bom. We gedenken haar met een moment van stilte. Het leven gaat door. Ik hoef niet mee te spelen en zet een aanzet op papier, waarmee Yolanda en ik haar, bij de begrafenis, willen gedenken. 


 terug