de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Dinsdag 9 april 2019. Tijd 5.05 uur, gewicht 74,8 kg (weegschaal Yolanda).

Je bent steeds met de dood van Map bezig. Het gaat niet uit je gedachten en terwijl ik dit schrijf wellen tranen in mijn ogen. Hoe moet dat nou? Nu sta je er als 77 jarige bijna alleen voor. Gelukkig heb ik Yolanda, maar zij heeft haar handen overvol aan 'Het Zwanenmeer.' Marco, die ik gisteren belde om ook hèm van dit vreselijke nieuws op de hoogte te brengen, zoekt naar oplossingen, misschien kan zijn broer helpen. Tot overmaat van ramp laadde mijn iPhone gisteren niet meer op. Het stekkertje lijkt stuk. Nu kan ik niet gebeld worden en zit vreselijk om 't hand. Die telefoon is al jaren oud en ik wilde toch al een nieuwe kopen. Gelukkig staan alle adressen en telefoonnummers ook in mijn computer. De nummers van mijn contacten heb zijn er nog en kan ik met andere telefoons bereiken.


Die telefoon is al jaren oud en ik wilde toch al een nieuwe kopen. Die sim-kaart heb ik dan echter nodig, want ik wil onder hetzelfde nummer bereikbaar blijven. Ik zoek overal, bij Yolanda, in het kantoor, in de bridgezaal en in het werkhok, maar nergens is de telefoon te vinden. Langzaam maar zeker raak ik in paniek. Ik kan niet meer helder denken. Je bent helemaal afhankelijk van die moderne apparatuur. Het is iets over negenen. Zou ik hem in Almere hebben laten liggen? Ik besluit ten einde raad daar dan maar heen te rijden. Dat kost me een uur, maar dan kan ik tenminste voort, want ik heb die simkaart nodig en mijn rijbewijs zit in het hoesje. 


Bij de Volendammerweg raak ik in een stilstaande file. Er is een ongeluk gebeurd waarbij 6 auto's betrokken zijn. Alles staat vast. Auto voor auto schuif ik richting IJdoornlaan. Vele auto's keren en nemen een andere route, maar ik weet niet goed welke route ik richting Almere zou kunnen nemen en blijf stap voor stap richting rotonde schuifelen. Na de laatste rotonde is er slechts toestroom van de snelweg. Nu sta ik steeds kort stil en schuif dan weer 2 auto's vooruit. Na de stoplichten richting grote weg kan ik gewoon doorrijden. Die ene kilometer heeft me bijna een half uur gekost en om half elf heb ik die afspraak met Marco. Iets over tienen ben ik in de Victoria Regiastraat. Het hele huis doorzocht geen telefoon. Zou ik hem verloren hebben. Ik kan het me niet voorstellen.


Marco is net gearriveerd als ik terug ben en Yolanda heeft een 'leuke' mededeling voor me. Die telefoon kon helemaal niet in Almere zijn. Ik werd bij haar aan tafel gebeld over het overlijden van Map. Daarna heb ik in 'Het Zwanenmeer' Arjan en Marco van haar verscheiden op de hoogte gebracht. Die zoektocht in Almere was dus onzin. Ik heb er nota bene in mijn blog van gisteren over geschreven. Paniek is vreselijk je denkt dan niet meer na. Ik zou wat minder moeten stressen.


Met Yolanda ga ik terug naar haar woning. We kijken daar op de meest onwaarschijnlijke plaatsen, tot achter de WC-pot toe. Geen telefoon. Teruggekomen krijgt Marco een lumineus idee. Er zit een functie op mijn computer: "Zoek mijn iPhone." Die wordt opgestart. Geen iPhone te vinden, want die is ondertussen leeg en zend geen signaal meer uit. Moet ik nu een nieuw rijbewijs aanvragen, mijn telefoonnummer laten blokkeren en uitzoeken hoe ik mijn oude nummer op een nieuwe sim-kaart kan laten zetten, want ik ben die telefoon kennelijk verloren. Drama! Nog één keer maken Yolanda en ik een zoekronde. In de bridgezaal op de grond vind Yolanda het apparaat aan het infuus. Gisteren, toen ik in de het werkhok van de bridgezaal geen prik kreeg, probeerde ik het bij een andere stekkerdoos. Daar heb ik de telefoon laten liggen in de hoop dat hij toch zou opladen en daarna vergeten. Wat een vreugde! Net op tijd en voordat het hele circus van nummer blokkeren en aanvragen van een nieuw rijbewijs gestart was. 


Met Marco overlegd wat ik nu voor toestel wilde. Daar was ik eigenlijk niet helemaal uit en we besloten samen naar het winkelcentrum aan het Buikslotermeerplein te gaan. Daar is een MediaMarkt. Marco wilde lopen, maar ik had haast en wilde geen minuut verliezen zelfs al zou dat €1,30 parkeergeld besparen. Na geparkeerd te hebben liepen we recht op een BCC winkel aan, gingen binnen, zagen bij de uitstalling enkel Samsung toestellen liggen en vroegen twee verkopers die met één klant bezig waren of ze ook iPhones verkochten. Ja die staan er ook bij. Wij op de aangewezen plaats zoeken. Er lag er één model. Er leek geen keuze, dus besloten we naar mediaMarkt te gaan. We groeten de verkopers. Zij vertelden dat er wel meer keuze was, maar gingen verder met hun klant. Een derde verkoper die ondertussen was komen aanslenteren had evenmin interesse in de verkoop van zo'n telefoon. Op weg naar MediaMarkt passeerden we de T-Mobile shop. Dat was eigenlijk veel makkelijker, want het abonnement van de Looier liep bij hen, zij zijn gespecialiseerd en bij hen had ik die iPhone ook ooit gekocht. Die kon ik daar dus gelijk ter reparatie aanbieden.


We gingen binnen. Eén verkoper was vrij en stond achter een computer te typen. Hij was heel behulpzaam. Bekeek de telefoon die we, vanwege de oplaad-problemen, ter reparatie aanboden, liep naar een collega, kwam met een pinnetje terug en peuterde twee stevige pluizen uit het gaatje waarin het stekkertje gestoken moest worden. Bij het oplaadpunt bleek alles in orde. De telefoon werkte gewoon ik had eigenlijk geen nieuwe nodig. Deze was al jaren oud, model 5 en ik wilde, voor een betere kwaliteit foto's, een nieuwe hebben. In dat opzicht zijn latere modellen veel vooruitgegaan. Er werd een stortvloed aan informatie over ons uitgestort. Enkel Marco begreep die  en ik voelde me als een seniele oude man buitengesloten. Eén ding begreep ik wel, het laatste duurdere model was nauwelijks iets verbeterd ten opzichte van een model 8 dat veel goedkoper was. Het scheelde bijna 200 Euro. Voor mij was het pleit al beslecht. Toch werden er door Marco en de jongeman nog zeeën van informatie over de kwalificaties van de verschillende toestellen uitgewisseld waarvan ik geen jota begreep en me als een zombie voelde. Toen kwam de volgende stap. Mijn contract was al jaren oud, veel te duur, niet toegesneden op mijn situatie en daaraan kon ook veel verbeterd worden. Ik zou, in verband met mijn verblijf in Italië, veel goedkoper uit zijn als ik een Europese bundel nam. Er was één optie waarin die mogelijkheid zat en uiteindelijk werd daarvoor gekozen. Een contract voor 2 jaar en de telefoon kreeg ik op afbetaling. Het bleek dat ik de BTW dan niet terug kreeg en dat was toch bijna 200 Euro. De Looier schafte de telefoon dus zelf aan. Eindelijk kon nu het contract getekend worden. Dat was ook nog een heel gedoe, maar wat was ik in die winkel goed geholpen. Er werd niet geprobeerd me onnodig apparatuur aan te smeren om maar een telefoon te verkopen. Ook werd de dure optie niet gepusht nu een goedkoper model aan al mijn wensen voldeed en ook het lopende contract werd in een aanmerkelijk goedkoper omgezet. Geweldig hoe ik daar geholpen ben.


Marco gaat een 2e simkaart voor me aanvragen. Ik heb dan altijd een toestel in reserve als er iets met de nieuwe telefoon mocht gebeuren, want deze stress wil ik niet meer.


Om 12 uur was het telefoon probleem opgelost. Eindelijk kon ik de verzekering en de belasting van het overlijden van Map op de hoogte brengen. Die telefoontjes duurden en duurden. Niemand was op de hoogte. Van de verzekering zou er, na verschillende keren doorverbonden te zijn, een e-mail met informatie worden toegezonden. Bij de belastingdienst was het helemaal vreselijk. Er staat op de site dat je hun, bij het overlijden van een werknemer, moet verwittigen. Niemand is op de hoogte, ze zetten je keer op keer in de wacht om ruggespraak te houden.  Na 3 kwartier aan de telefoon gehangen te hebben konden ze me vertellen dat mijn accountant een en ander moest regelen. Het was al kwart over één toen we eindelijk aan de bridge konden beginnen. Jenny en Sieglin hadden gelukkig alle begrip voor de problemen waarmee ik door het overlijden van Map geconfronteerd werd hadden me alle tijd gegund. 


Yolanda verwende me met verse asperges en gerookte zalm. Ze had weer 'abundante' gekookt en ik vrat alles op. Toen op naar 'Het Zwanenmeer' om eventuele mensen die de cursus 'Leer bridge in één avond' wilden volgen te ontvangen. Er kwam natuurlijk niemand en ik heb de spellen die op maandagavond en dinsdagmiddag gebruikt waren gedupliceerd. Nu ben ik daarmee tenminste bij. Straks moet ook de boekhouding worden gedaan, maar dan moet ik eerst met het programma leren werken, want dat daarmee heb ik me tot nu toe nooit bezig gehouden. Lang leve de 77 jarigen die bij de les willen blijven. Ik word enkel al moe van al die taken die me de komende tijd staan te wachten. Dat houd je jong zegt men, maar die vermoeidheid raak je niet kwijt.


Eerst naar Lucky. Bij het van Eesterenplein hoef je geen parkeergeld te betalen en koekjes bij de thee zijn in Lucky net iets beter en gevarieerder dan in 't Steegje. Het was 9 uur toen ik er mijn kopje thee ging halen. Op TV was voetbal, de Engelse competitie. Het was geen leuke wedstrijd en na ook nog een Crodino genomen te hebben ging ik mijn geluk bij 't Steegje proberen. Drie man zaten daar aan de bar, Vlado, Frans en Harry de kapper. Harry bood me een port aan. Er zat een laatste flinke slok in. Andries bood me die van het huis aan. Geen nieuwe fles Port te vinden. Harry wilde toepen en met Andries gingen we aan de gang. Keer op keer ging ik de boot in en stond met het aantal streepjes steeds bovenaan. De rondjes moest moest ik daardoor betalen. De thee en de Crodino kwam me mijn strot uit en ik probeerde witte port. Dat is minder vol van smaak dan de rode en beviel me totaal niet. Ik dronk daarom niks meer. Vlado was uitgelaten omdat Liverpool gewonnen had. Hij vertelde me en passant dat hij bang voor me was. Ik vraag me af hoe een jonge sterke stoere bouwvakker van een jaar of 35 bang kan zijn van een oude nicht van 77 die avances maakt. Zou hij bang zijn dat hij zichzelf niet in de hand heeft, als we samen zonder het wakend oog van derden, onder het genot van een biertje voor de open haard zouden zitten?




 terug