de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Donderdag 9 mei 2019. Tijd 6.45, gewicht 75,6 kg.

Donderdag 9 mei 2019. Tijd 6.45, gewicht 75,6 kg.

De koekoek zit weer bij het huis te roepen. Ik loop in mijn badjas naar de voordeur en trek hem voorzichtig open. Hij roept voor het huis, maar ik zie hem niet. Als ik een stap naar voren zet vliegt hij al roepend weg. Het lijkt een veel grotere vogel dan ik me herinnerde. Hij was bijna zo groot als een duif, maar zijn roep is onmiskenbaar. Hij blijft te koekoek roepen, maar in de nabijheid van mijn huis waagt hij zich niet meer. Het is een heerlijke morgen en de zon straalt waardoor het minder koud lijkt dan het is. Ik bewonder mijn waterlelie bladeren die nu, omdat het windstil is in kristalhelder water groeien. Ik hoop er een bloem in te zien voor ik naar Italië vertrek. De Bridge Midweek van 10 juni staat voor de deur en Yolanda en ik gaan binnenkort voorbereidingen treffen.


De knoppen van de klaprozen staan op springen. Gewoonlijk komen die pas na de 15e mei uit, maar dit jaar lijk ik er ook van te mogen gaan genieten. De haagwinde blijft een probleem. Hij woekert voort en overal ontspruiten scheuten die in veelvoud terugkomen als ik er een uit trek. Er moet iets aan gebeuren tijdens mijn verblijf in Italië, want anders is de hele tuin weer overwoekerd als ik half september terug kom.


Het was Yolanda niet gelukt om Alie van der Linden, haar bridgepartner van de vrijdagmiddag, te bereiken. Peter Kee is morgen jarig en komt daarom vrijdagmiddag niet. Ik zit daardoor zonder partner en Yolanda zou kijken of Alie met Birthe zou en willen spelen, zodat wij een extra oefenmiddag hadden voordat we zondag 19 mei voor de finale van Ruitenboer op gaan. Kees, de man van Birthe moest naar het ziekenhuis. Birthe was daardoor niet beschikbaar en aangezien ik enkel met iemand wil spelen die het Looier biedsysteem wil proberen of machtig is, zat ik zonder partner. Om de hele dag in het Zwanenmeer rond te hangen leek me niks dus na het bridgen bij Nieuwendam, waarbij het ook nog eens tot een flinke aanvaring tussen Yolanda en mij kwam, ging ik naar Almere en eindigde in 't Steegje. Het toepen was net afgelopen, want het liep al tegen twaalven, maar het was toch nog erg gezellig, maar de gasten vertrokken de een na de ander tot enkel Vlado en ik overbleven en ook wij vertrokken. Het stortregende en ik bood Vlado aan om hem naar huis te brengen. Hij zei in zijn grappig verbasterde Nederlands: "Ach, waarom niet?" en liep met me mee, stapte in, ik zette hem voor de deur af en ging alleen naar huis. Een afzakkertje bij mij thuis zag hij op dit late uur niet zitten. Jammer!


 terug