de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub


Donderdag 16 mei 2019. Tijd 6.55, gewicht 74,9 kg.

De fruitdag heeft geholpen. Nu handhaving van dat gewicht nog. Aan het eind van de middag gaan we naar een receptie van Vesting Accountants. Zij vieren hun 10 jarig bestaan. Daar worden hapjes bij de drank geserveerd en dat kan problemen opleveren, want als ik trek heb steek ik alles in mijn mond en met een lunch van fruit heb ik geen trek, dan heb ik honger dus wat mijn gewicht betreft zijn de vooruitzichten ongunstig.


De receptie was in Fier te Bussum. Prachtig bij sportvelden en een vesting gelegen. Het was redelijk mooi weer, we werden buiten onthaald en kregen, nog voor we iemand gefeliciteerd hadden, een glas bubbels in handen gedrukt. We wensten Jan de Boer veel voorspoed de komende 10 jaar, maar konden Erik Reilink, de andere accountant waarmee we contact hadden, niet vinden. Het zou raar zijn als hij daar niet niet zou rond zou lopen. Waarschijnlijk herkende Yolanda noch ik hem en hèm hebben we dus niet gefeliciteerd. Eén keer hadden we 'n bespreking waarbij hij aanwezig was. Je zou dan verwachten dat je zo iemand herkent. Dat was dus niet het geval. Een gevorderde leeftijd is het excuus. Toch voelde dat ongemakkelijk. 


Een andere misrekening was het cadeau. Iedereen kwam met iets aanzetten. Ik had vooraf met Yolanda overlegd. Moeten we bloemen of wijn meenemen? Zelf wil ik nooit cadeaus, want als er veel mensen komen, waar moet je al die spullen laten en ook drank heb ik al meer dan ik ooit op zal drinken en ligt in een wijnrek te verschralen. Bovendien is het een team dat voor je werkt. Aan wie geef je dat cadeau dan? Wij besloten daarom niets mee te nemen. Dat bleek op dit kleine kantoor waarnaar ik, in verband met de extreem hoge kosten die Ernst & Yong berekende was overgestapt, niet gebruikelijk. Iedereen had iets meegebracht en de cadeautafel puilde uit van de giften. 


Ik had in verband met het overlijden van Map telefonisch contact gehad met Diana. Ik vroeg Jan of Bianca er ook was. Hij verbeterde me en zei dat haar naam Diana was en wees me haar. We stelden ons voor, maakten een praatje en zijn toen wat gaan wandelen. Er stond even verderop een beeldhouw-werkplaats in de open lucht. Grote uit hout gehakte koppen, steenachtige beelden en blokken hout waaraan nog gewerkt werd, stonden daar in de open lucht. De grond was bezaaid met houtspaanders en het was fijn daar even te kunnen vertoeven. We gingen terug naar het gezelschap waarvan we verder niemand kenden en gingen bij een tafeltje staan, aten de heerlijke olijven, 'n zoutje kregen 'n lekkernij uit de keuken, maar voelden ons toch niet senang en besloten bij Café Moeke Spijkstra te gaan eten. Yolanda heeft goede herinneringen daar en we namen afscheid van Jan de Boer.


Het was druk bij Moeke, maar we konden, als we vóór zevenen vertrokken nog wel terecht. Een grote ovale tafel voor 8 personen, waar gereserveerd op stond werd ons toegewezen. We kregen gezelschap van een heerschap dat boe noch bah zei en constant op zijn telefoontje zat te kijken. Ze serveren voor € 12,50 een dagmenu bij Moeke. Dat was heel verleidelijk, een visfilet met gamba op een pasta-bed met garnalensaus. Pasta maakt dik dus vroegen we toch om de kaart. Er was een asperge-menukaart aan de vaste kaart toegevoegd. Asperges met heilbot leek me heerlijk en bevat aanmerkelijk minder calorieën dan pasta. We kozen daarom ondanks het prijsverschil voor de asperges. 


Ik ben verwend. De door Yolanda bereide asperges smaken veel beter. Toen ik haar dat vertelde, verklapte ze me haar geheim. Zij voegt wat suiker en boter aan de asperges toe. Dat heeft ze van haar moeder geleerd. Ik word door haar dus met boter en suiker ingepakt en daar kan Moeke Spijkstra niet tegenop. De vis zag er prachtig uit, was krokant gebakken maar ongezouten en daardoor erg flauw. Dat krijg je zelfs met de zoutmolen die op de tafel stond niet meer goed. De saus was laf maar, de Hollandse garnaaltjes, die er ook nog bij zaten, hadden smaak en konden me bekoren. Ook de wijn, een 'Grüne Veltliner,' was heerlijk. Toch dronken we die niet helemaal leeg. Ik ben blij dat ook Yolanda na mijn woede explosie enkele dagen geleden, waarbij ik haar voor Korsakov waarschuwde, aanmerkelijk minder is gaan drinken.


Ook het bridgen liep niet helemaal op rolletjes. Er werd op spel 8 door de tegenstanders met 1♣ geopend. Een tussenbod van mij van 2SA belooft twee 5-kaarten waarvan de complementerende kleur, in dit geval dus de bekend is. Yolanda alerteerde en legde op de vraag van de tegenstanders wat dat bod betekende uit dat het een 2 kleurenspel belooft waarvan één kleur, de bekend is. Zij bood daarop 3♣. De kaart van Yolanda was de volgende:

♠ 6 5 2

 8 6 3

 8

♣ A K J 8 5 3

Ik vermoedde een misfit. Kennelijk speelt onbewust lichaamstaal dan een rol, want onze afspraak is: "Bieden in de kleur van de tegenstanders vraagt om een stop in die kleur." Ik alerteerde daarom en legde onze afspraak uit. De verbijstering op het gezicht van Yolanda sprak boekdelen. Ik had geen stop dus bood ik eerst mijn 5-kaart . Nu kon zij beslissen. Ze was helemaal van haar stuk omdat ze verkeerd geboden had, kon niet meer denken en paste. Toen haar kaart open ging was ik verbijsterd. Laat ze me zitten op een singelton terwijl ze weet dat we een fit in  of ♠ hebben. Ik vermoedde recalcitrantie (wat het niet was, want ze was echt blind geslagen door haar fout) en ontplofte bijna letterlijk. De hele club zat te genieten. Het was het laatste spel van de ronde en ze liep naar buiten om haar frustratie te verpaffen. Ik liep haar na en we praatten het uit. Eigenlijk zijn we blij dat het nu gebeurd is, want als dat bij de Ruitenboer-finale zondag aanstaande was voorgekomen had Leiden helemaal in last geweest.


 terug