de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub

Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen.  Zaterdag 28 oktober 2017  ben ik een dagboek/blog gestart. Aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De Looier, een antiekmarkt die ik 30 Jaar runde, is verkocht. De daarin gevestigde bridgeclubs zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Er zijn al 2 clubs ter ziele en ook de Champagne Drive is wegens gebrek aan belangstelling gestopt. 

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me weer op het antiek gestort en ben een maandelijkse VeilingMarkt in het Zwanenmeer gestart. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Het is me door het vele werk niet gelukt een dagelijks verslag bij te houden, maar af en toe schreef ik wat, of maakte een video opname. Als u van lezen houdt, begin dan bij het begin. Dit blog leest dan als een spannend boek vol ongeloofelijk genante gebeurtenissen.


Ga hier naar het YouTube-kanaal voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.


Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >



Vrijdag, 15 februari 2019

Vrijdag 15 februari 2019.

Ik heb me wel gewogen, maar het gewicht niet gelijk genoteerd. Als je dan met andere dingen aan de gang gaat, zakt zo'n herinnering weg. Morgen op mijn eigen weegschaal weet precies hoeveel ik aangekomen ben en ik vrees het ergste. 


Vandaag stond de oogmeting voor een bril op het programma. We waren even voor tienen op de afspraak en ik werd gelijk geholpen. Met bril kon ik prima zien en het ziet er naar uit dat ik nu door de keuring kom. De bril zou zaterdag over een week klaar zijn. Ik wilde op de maandag daarna een afspraak met dokter Sterringa, de arts die me een week geleden afgekeurd had, maken. Hij bleek maandag op vakantie te zijn en had enkel vrijdagmorgen nog een gaatje. We legden die afspraak vast en ik heb Specsavers gebeld om te vragen of de bril eerder klaar kon zijn. Ze beloofde er een spoed-order van te maken, maar kon niets met zekerheid beloven. Donderdagmiddag kon ik komen kijken of hij klaar lag. 


De opties lopen af en ik heb riskante posities doorgeschoven. Zelfs na het bridgen, toen de beurs bijna sloot, moest ik nog snel maatregelen nemen om niet weer op een creditstand van anderhalf miljoen uit te komen. Het lukte nog net op tijd geschreven BosKalis calls € 22,50 naar maart door te rollen. Morgenochtend kan ik het definitieve resultaat zien. Dan is bekend welke posities met winst gesloten zijn en welke aandelen ik heb moeten leveren en welke ik heb moeten inkopen. Ook wordt dan bekend hoeveel marge er is en of ik rode dan wel zwarte cijfers schrijf. BosKalis sloot op € 23,01. Het bedrag waarvoor ik puts geschreven heb ligt op € 23. Die 656 puts hoef ik gelukkig dus waarschijnlijk niet af te nemen. Ik liep het risico 65.600 aandelen te moeten inkopen. Die aandelen dienen dan ter dekking van de 656 calls die voor € 22,50 geschreven waren. Die zouden in februari aflopen en heb ik voor 45 cent naar maart kunnen doorrollen. Die aandelen zal ik dus niet krijgen. Nu moet ik maandag 656 puts BosKalis schrijven. Die dienen dan als dekking op de calls BosKalis die ik, als ik ze niet doorrol, moet leveren. 


De 814 geschreven calls Wereldhave zijn met een betrekkelijke winst  afgesloten. Het aandeel is zó veel gedaald dat niemand die aandelen geleverd zal willen hebben, want ze zijn op de beurs veel goedkoper te koop. Ooit kocht ik die aandelen tegen die hoge prijzen. Op papier lijd ik dus enorme verliezen in dit fonds en omdat ik de aandelen wegens een negatieve marge moest verkopen is een groot deel van dat verlies vorige week gerealiseerd. Nu sloot Wereldhave op precies € 25,60. De 112 geschreven puts van € 25,50 hoef ik gelukkig niet af te nemen en de premie van 16 cent die de Looier ontving kan van het geleden verlies afgetrokken worden.


Peter Kee, mijn bridgepartner op de vrijdagmiddag, denkt gewoonlijk heel lang na. Soms begrijp ik dat niet, want als je een openingsbod gedaan hebt, dan is je strategie bepaald en zou je moeten weten welk bod je geeft als partner een relay geeft. Hij gaat dan echter opnieuw in de denktank. We zijn nooit als laatste klaar dus erg is het niet, maar ik zou wel eens willen weten wat er dan nog te denken valt. 


Pieter Peeters heeft de oplader van Yolanda's computer per ongeluk meegenomen. Nu viel haar labtop wegens stroomgebrek uit. Er is dus geen einduitslag van deze vrijdagmiddag gekomen. Jammer, want ik ben best nieuwsgierig of Peter en ik ons in de sterke lijn van bridgeclub de Groene Brug hebben kunnen handhaven.


Yolanda en ik zijn bij 't Steegje gaan eten. Ik nam een halve gegrilde kip en die smaakte weer prima! Net zo mals en sappig als de eerste keer toen de gril officieel in gebruikt genomen werd. Yolanda had al geen trek, nam daarom de carpaccio maar at slechts de helft, want ze vond het te droog. Aan één fles wijn hadden we dus niet genoeg. Wijn gaat altijd op, zelfs als hij wat minder zou smaken. 


Ze wilde gelijk naar huis. Geen film vandaag. De dames van de nazit bij bridge hadden 3 films geadviseerd die we beslist moeten zien: "Werk ohne Autor;" "Das schweigende Klassenzimmer" en "Cold War." Vanavond is het er niet van gekomen. Overigens bleken geen van die films in Almere te draaien. Na een thee in Lucky ging ik moe naar huis, kroop gelijk in bed en viel als een blok in slaap.



Donderdag, 14 februari 2019

Donderdag 14 februari 2019. Tijd 5.55 uur, gewicht 77,6 kg.

Bijna 2 kilo aangekomen in één dag, als de weegschaal van Yolanda hetzelfde gewicht aan zou geven als de mijne. 


Ten opzichte van maandag de elfde, de laatste keer dat ik me op mijn eigen weegschaal woog, ben ik precies één kilo aangekomen. De gewoonte om, als het lekker is, altijd maar dat laatste restje op te scheppen, ook al heb ik al genoeg, of zelfs al te veel gegeten, wreekt zich. Het wordt tijd dat ik van die gewoonte af kom en leer van het dagelijks noteren van mijn gewicht. Het is echter moeilijk om dat verrukkelijke eten, dat mijn vrouw keer op keer op tafel zet, te laten staan in de wetenschap dat het weggegooid gaat worden. 


Mijn eerste herinnering geldt de hongerwinter van 1944. Ik zal toen 2 jaar en 10 maanden geweest zijn. We woonden nog niet in het bovenhuis op 95 bis, maar in een benedenhuis in hetzelfde blok van de Rijnlaan in Utrecht ik meen op 85. Boven ons woonde de familie Muller. Zij hadden een aangenomen dochter Joke die uit Oostenrijk kwam. Mijn moeder had draadjesvlees met gekookte aardappels gemaakt. De buren stonden voor de schuifdeuren van de kamer en suite te wachten tot wij uitgegeten waren met borden in de hand. De overgebleven aardappels waren voor hen. Ik mocht mijn bordje niet aflikken, want de weinige jus die daarop was achtergebleven was ook voor hen. Die 3 mensen voor de schuifdeuren en dat ik mijn bordje niet mocht aflikken heeft kennelijk zo'n indruk op me gemaakt dat ik het me na 74 jaar nog steeds herinner.


Mijnheer Muller schilderde. Na de oorlog kregen we uit dankbaarheid van hem twee schilderijen. Een van bloembollenvelden en één bosgezicht. Mij is altijd ingeprent mijn bordje leeg te eten. Dat doe ik nog steeds, zelfs als het me niet smaakt, maar die kans is klein sinds Yolanda kookt. 


We speelden bij Nieuwendam tegen Galja Droogendijk en Pieter Peeters. Tegen hen scoorden we goed, maar overall stond er slechts 46,88% op de uitslag-lijst. Het is jammer dat de clubs in Noord niet met door een machine geschudde spellen spelen. De spellen noch de uitslag die je tegen andere paren kun je niet van internet halen. Bij de Looier leveren we die service wel, maar dan moeten er wel genoeg paren deelnemen en daaraan schort het op dit moment nog.



Woensdag, 13 februari 2019

Woensdag 13 februari 2019. Tijd 6.50 uur, gewicht 75,7 kg (weegschaal Yolanda).

Om 7 uur stond ik op, nam een bad en om half 10 werd Yolanda wakker-gekust, kleedde zich en om 10 uur reden we naar Zonnestraal, de oogkliniek van het AMC. Daar kan ik het eerst geopereerd worden. Vandaag zou er een inteek-gesprek met oogmeting plaatsvinden. We reden er naartoe, parkeerden de auto in de parkeergarage en zochten een ingang. Wat een complex. We kwamen er later achter dat je van de garage meteen het gebouw in kunt lopen, maar wij hadden een plaatsje naast de inrit gevonden, liepen naar buiten en stonden tegenover het mortuarium. Ingangen zag je niet. Borden verwezen naar richting psychiatrie, maar Zonnestraal stond nergens aangegeven. We vonden een kleine ingang. Er zat iemand in de receptie die ons naar de oogafdeling verwees. We moesten via een loopbrug op de eerste verdieping naar het andere gebouw en dan voorbij het laboratorium, de liften en dan waren we er. Op de borden zagen we nu een verwijzing naar afdeling 22, daar moesten we zijn. 


De receptioniste van afdeling 22 vertelde ons vriendelijk dat dit niet Zonnestraal was. Daarvoor moesten we naar de Hettenheuvelweg. Voorbij de rotonde en Ikea zouden we het vinden. We waren gelukkig vroeg weggegaan, maar kwart voor elf haalden we niet meer. Gelukkig wist Yolanda de weg en reed ons in de goede richting terwijl ik met haar TomTom worstelde om die straatnaam er in te zetten. Dat ging keer op keer mis en toen het er eindelijk goed in zat was er nog geen GPS-signaal. We reden de Hettenheuvelweg op toen de TomTom begon te werken. Hij wees ons keurig waar we moesten afslaan om op de parkeerplaats van nummer 45 te komen, anders hadden we ook daaraan voorbij gereden.


Wat gaat het efficiënt in zo'n particulier ziekenhuis. Nadat ik me gemelde had moesten we aan een tafel in het midden van de hal plaatsnemen. Alle spreekkamers zijn rond die centrale hal gegroepeerd. Ik moest dringend naar de WC, liet Yolanda achter ging op zoek. Er waren 3 toiletten, één dames, één heren en één toilet voor invaliden. Heren bezet, invaliden bezet, de deur van het damestoilet stond open, maar om daarop te gaan vond ik toch wat gênant en wachtte tot er een toilet leeg kwam. Een enorme lange man kwam uit het herentoilet. Ik er in. Of die man kon niet richten, of de hoogte van zijn piemel boven de pot had zo'n gespat veroorzaakt, dat de hele vloer nat was. Met papieren handdoekjes dweilde ik de vloer droog. Een ontsmettingsmiddel hing er om de bril te reinigen en ik kon me eindelijk ontlasten. 


Yolanda was helemaal in de zenuwen, want ik was al tijden voordien opgeroepen. Ze begreep niet waar ik zo lang bleef. Ik vertelde haar dat ik het hele toilet eerst had moeten schoonmaken voordat ik er gebruik van had kunnen maken en liep op het bureau met een juffrouw die mijn gegevens moest noteren toe. We werden naar een andere tafel in de zaal verwezen waar ik verder geholpen zou worden. Daar werden mijn ogen gedruppeld om de pupillen te verweiden. Weer naar een andere tafel. Daar zou de dokter komen die de oogmetingen zou verrichten. 


Op een machine waarop ik mijn kin moest leggen werden mijn ogen bekeken en werd er lucht in geschoten om de druk van het netvlies op te meten. In de behandelkamer werd ik opnieuw gedruppeld en werd er voor de nu voor de 3e keer bekeken hoeveel ik nog kon zien. Weinig dus. Nadat er een lens voor mijn oog gebracht werd zag ik echter alles luid en duidelijk. Het advies van dokter Sterringa, om eerst te proberen of een bril zou kunnen helpen, bleek plotseling een alternatieve optie.  


Zo'n staaroperatie is toch niet zo één, twee, drie gebeurd. Wil ik mijn rijbewijs tijdig ontvangen, dan is het sneller eerst een bril aan te schaffen. Na 4 uur zou de werking van de druppels voorbij zijn. Wij om 4 uur naar Specsaver. Daar bleek er 48 uur nodig om het effect van de druppels te neutraliseren. Ik kon pas vrijdagmorgen om 10 over 10 een afspraak maken, om voor de 4e keer mijn ogen te laten opmeten. Yolanda inviteerde me voor erwtensoep. Ik bleef ook nog naar 'De Wereld Draait Door' kijken en vertrok toen schielijk, omdat ik de gemiste Tai Chi les van maandag wilde inhalen.


Na Tai Chi drink ik thee bij Lucky. De hele bar zat tot mijn grote verbazing vol. Op dat moment realiseerde ik me pas dat Paul Timmer 's middags begraven was. Greet liet me een opname van het prachtige bloemstuk dat ze namens alle klanten van Lucky voor Paul had laten maken. Ilona, de dochter van Paul was net weg. Het was een stijlvolle begrafenis geweest waar heel veel mensen naar toe gekomen waren, want Paul was erg geliefd. De muzieknoot, een geweldig idee van Greet was prachtig uitgevoerd. Ik had mijn jas al aan om weg te gaan, want er was net rust bij Ajax Real Madrid, toen Swarte Johnny, een zanger die ooit op mijn verjaardag zong, uit het rookhok kwam en op me toetrad. Het was een goede vriend van Paul en ik bood hem wat te drinken aan. Hij nam een blikje bier en ik nog een thee. Dat was onverwacht. Hij woont in Waterwijk, heeft er een hekel aan om met de bus te gaan en vroeg of ik hem thuis wilde brengen. Dat had ik al vaker gedaan dus voordat ik mijn laatste geluk in 't Steegje ging beproeven, bracht ik hem weg.


In 't Steegje was het vrij stil. Dat had ik met die voetbalwedstrijd anders verwacht. Vlado zat aan de bar met Ruud en nog wat mensen het en der verspreid. Erik, een jonge knul die ik bijna nooit meer zie, maar nog uit Café Almere Buiten ken, kwam uit het rookhok en bestelde 3 bier. Met Ruud besprak ik het probleem van de gril. Daar moeten minimaal 6 kippen tegelijk op klaargemaakt worden. Als die niet op gaan worden ze als broodjes hete kip, kipsaté en kipsalade verkocht. Niets wordt (terecht) weggegooid, maar als je een reeds gegrilde kip opwarmt en als kip-menu verkoopt, krijg je niet de kwaliteit die een vers gegrilde kip je oplevert, want hij wordt dan wat droog. 


Erik kwam uit het hok, bestelde nog 3 bier en zei dat ik eens in het rookhok moest gaan kijken, daar zaten 3 mij onbekende rauwdouwers en ik begreep niet waarom Erik mij daarop afgestuurd had. Natuurlijk begon ik een praatje. We kwamen over de grote handen en de dito neus van één van de leden van het trio te spreken, het amuseerde iedereen, Erik kwam met bier terug en ik ging weer aan de bar zitten. Of ze weg gingen of achter me aan kwamen, ik weet het niet, maar even later ging de buitendeur op slot, want het was al na twaalven en zaten we allemaal aan de bar en het werd me toch een partij gezellig! Tot een voortzetting voor de open haard is het jammer genoeg niet gekomen. Vier man is ook wel wat erg veel, ik denk dat zelfs ik daar moeite mee gehad zou hebben maar het was in ieder geval een mooi eind van deze bewogen dag.



Dinsdag, 12 februari 2019

Dinsdag 12 februari 2019. Tijd 6.50 uur, gewicht 76,1 kg (weegschaal Yolanda).

Dinsdag 12 februari 2019. Tijd 6.50 uur, gewicht 76,1 kg (weegschaal Yolanda).

Dinsdag 12 februari 2019. Tijd 6.50 uur, gewicht 76,1 kg (weegschaal Yolanda).

Gisteren vergat ik het snoertje van de computer in mijn tas te stoppen. Nu moet ik naar Almere, want de batterijen zijn bijna leeg. Om 11 uur heb ik een afspraak met Marco om te computeren dus... Zowel op de heen-, als op de terugweg kwam ik in een file terecht, maar toch was ik nog rond half negen bij Yolanda (die net in bad lag) terug.


Marco heeft alle computerproblemen die ik wekelijks tegenkom opgelost en de aanbiedingen-pagina van de kunst- en antiek-collectie staat nu naar mijn zin op de site. Ik ben benieuwd of die nu meer bezoekers trekt. De kunst is er dagelijks een nieuwe aanbieding op te zetten. Dat vergt inzet en ik weet niet of ik die kan opbrengen.


Eindelijk speelden we er weer eens met 2 tafeltjes op de dinsdagmiddag. Birthe Verhage speelde met Alie van der Linden, John van der Does vormde een paar met Sieglin Ashraf, Renske van der Werff speelde met John's vrouw Elisabeth Hanga en Yolanda en ik hadden het ook heel gezellig. Yolanda doet er alles aan om de dinsdagmiddag te promoten. Als we deze 2 tafeltjes vast kunnen houden hebben we een basis om deze club weer op te bouwen. Het is zó fijn als alles gesmeerd loopt en iedereen het naar zijn zin heeft. Dat geeft hoop.


Omdat het robberbridge niet aanslaat, promoten we deze dinsdagavond club nu niet meer. De focus wordt nu naar oktober verlegd. Het is te laat in het seizoen om zo'n nieuwe club van de grond te trekken, want de kans dat hij in de zomermaanden, als mensen op vakantie gaan, toch weer in elkaar stort is te groot. Ik blijf tot mijn vertrek in mei op dinsdagavond tussen 18.45 en 19.15 uur aanwezig, maar we rekenen niet meer op deelnemers. Gisteren hebben we daarom pas nadat het zeker was dat er niemand was gekomen gegeten. We zijn daarna met de metro naar het centrum gegaan en hebben 'Green Book' gezien. Wat een geweldige film. Hij past in het rijtje 'A Star is Born' met lady Gaga en 'Bohemian Rapsody' over Freddy Mercury. Deze drie films, die je op een groot doek in de bioscoop moet zien, mag je niet missen. 


Ik besloot bij Yolanda te blijven, want om tussen Amsterdam en Almere heen en weer te rijden enkel om te slapen is en tijdrovend en slecht voor het milieu. Bovendien vormt het verkeer in de ochtendspits altijd een risico.



Maandag, 11 februari 2019

Maandag 11 februari 2019. Tijd 6.45 uur, gewicht 76,6 kg.

Pieter Peeters reageerde op mijn blog en legde uit welk indelingssysteem hij gebruikt. Hij schreef: "Hans, er is geen promotie of degradatie bij Nieuwendam We spelen in één groep. Alleen wordt er op de clubavond in twee lijnen gespeeld. De indeling in twee lijnen is gebaseerd op de competitieronde-stand. De hoogste helft van de aanwezigen speel in de ene lijn, de laagste helft in de andere lijn. De indeling binnen een lijn wordt gedaan door het NBB-Ranking-systeem. De enige invloed die de WL aanwendt is de grote van de beide lijnen: 30 paar kan in 16-14 of 14-16 worden verdeeld."


Het is een hele opluchting te weten dat Pieter volgens regels indeelt en daarin niet ingrijpt. Pieter sorry dat ik, omdat we je zo weinig aan tafel tegenkomen, werkelijk dacht dat jij dat regelde. Mijn excuses hiervoor. Toch vraag ik me af of er, met de op competitiestand gebaseerde indeling, paren zijn die je weinig tegenkomt en... mocht dat zo zijn, dit helemaal eerlijk is. Het lijkt, als je de hoogste in de NBB ranking vaker tegen elkaar laat spelen, 'n beetje op een Swiss systeem. Bij Swiss, wat zoals ik het ken hooguit over 2 keer 7 ronden ging, werd opgelet dat je eenzelfde paar niet 2 keer ontmoette. Dat is met een langer durende competitie natuurlijk onmogelijk, maar om bepaalde paren 2 tot 3 keer vaker aan tafel tegen te komen als andere paren, lijkt me toch een onevenwichtigheid in het systeem. Ik vraag me af of ik dat goed zie.


Het is al vijf over negen en de vervangster van dokter Klienstra heb ik nog niet gezien. Er schijnt vóór mij ook nog iemand in de wacht te zitten. Er worden steeds namen en nummers opgeroepen die er niet zijn. Mijn naam is er steeds niet bij. Gelukkig heb ik mijn computer bij me. Toen ik hem aanzette galmde Haydn luid door de wachthal. Niemand keek er van op en ik wist niet  precies hoe ik het uit kon zetten. Thuis had ik mijn iPhone bijgewerkt en dat gaat met iTunes. Op de een of andere manier heb ik bij het afkoppelen van de phone Haydn muziek aangezet. Door iTunes uit te zetten lukte het me het geluid te stoppen. De gezelligheid was gelijk weg, maar misschien is mijn gezelligheid een andere dan die van de aanwezige bezoekers.


Om 12 over 9 werd ik opgeroepen. Ik toonde de arts het onderzoek, maar toch moesten mijn ogen opnieuw onderzocht worden. De uitslag was gelijk en er werd tot mijn grote verwondering en blijdschap, gelijk bij Zonnestraal, een oog-kliniek die met het AMC samenwerkt en me het snelst kon helpen, gereserveerd. Ik kan daar aanstaande woensdag al voor het intake gesprek terecht. Een dergelijke samenwerking had ik niet verwacht. Omdat ik niet altijd met mijn paspoort wil rondlopen, maakte ik 's middags een afspraak bij de gemeente om mijn id-kaart te vernieuwen. Ik kon om 15.40 uur terecht. Mooi op tijd om voor het eten nog wat spellen te dupliceren.


Yolanda had weer een heerlijke ovenschotel met gehakt groenten en aardappelen gemaakt waaraan ik me, temeer omdat ik slechts een oliebol en een ijsje gegeten had, helemaal te buiten ging. Met bridgen eindigde ik samen met mijn maatje Peter Kee met 40, 45% stijf onderaan.