de Looier - Hotel, Veilingmarkt en Bridgeclub

Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen.  Zaterdag 28 oktober 2017  ben ik een dagboek/blog gestart. Aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De Looier, een antiekmarkt die ik 30 Jaar runde, is verkocht. De daarin gevestigde bridgeclubs zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Er zijn al 2 clubs ter ziele en ook de Champagne Drive is wegens gebrek aan belangstelling gestopt. 

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me weer op het antiek gestort en ben een maandelijkse VeilingMarkt in het Zwanenmeer gestart. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Het is me door het vele werk niet gelukt een dagelijks verslag bij te houden, maar af en toe schreef ik wat, of maakte een video opname. Als u van lezen houdt, begin dan bij het begin. Dit blog leest dan als een spannend boek vol ongeloofelijk genante gebeurtenissen.


Ga hier naar het YouTube-kanaal voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.


Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >



Woensdag, 24 april 2019

Woensdag 24 april 2019. Tijd 8.20 uur, gewicht 75,1 kg.

Alweer aangekomen. Dit is vervelend, want waaraan ligt het? Te veel drank? Gisteravond enkel groenten en aardappels gegeten. Het vlees was sterk gekruid met rozemarijn dat kon ik niet eten. Er voor in de plaats kwam een ijsje met aardbijen en slagroom. Heerlijk, maar wat mijn gewicht betreft moet ik het bezuren. Vandaag geen alcohol en vooral water. Terwijl ik naar de keuken liep om een glaasje water te drinken, hoorde ik eerste roep van de Koekoek.


Het goede voornemen om geen alcohol te nemen hield ik niet vol. Thee bij het broodje met bosbessenjam dat lukte nog wel, maar toen ik voor het avondeten roereieren maakte en moest beslissen wat ik daarbij zou drinken, viel ik door de mand. Er stond nog een geopende fles witte wijn in de koelkast en die moet op. Ik wist het tot één glaasje te beperken en ben toen naar 't Steegje gegaan voor een thee. Enkel René de loodgieter zat aan de bar, die bood me die thee aan. Hij wilde niets meer drinken, want ging naar huis. Om alleen aan de bar te blijven zitten vond ik niks, dus ook ik vertrok. Het was pas 8 uur en Tai Chi begint om half 9. Bij Lucky heb ik toen een Crodino genomen. Daar was het drukker dan bij 't Steegje. Om kwart over 8 liep ik in de stromende regen naar het achthoekig gebouwtje midden in het plantsoen waar de Tai Chi les gegeven werd. We waren met vieren Margje meegerekend.


Toen ik terug kwam in Lucky begroette Dennis, de kleinzoon van Greet me met 'schatje.' Dat kwam onverwacht. Hij riep dat het een grapje was, toen ik veronderstelde dat het een Freudiaanse verspreking was. Het werd een dolle boel. Greet lag soms dubbel van het lachen. Ik gaf Dennis een biertje en toen Greet haar glas leeg was haar een vieux cola. Toen ik afrekende om op huis aan te gaan was het Glas van Dennis leeg en hij probeerde het, op mijn kosten, gevuld te krijgen. Op mijn opmerking: "Dennis als je nog een biertje van me wilt, gaan we dat samen voor de open haard drinken." kwam Greet helemaal niet meer bij. Ze zag Dennis op een tijgervelletje voor die haard liggen, want ooit zag ze dat in een programma op TV. Er is dus nu ook in Lucky weer wat reuring.



Maandag, 22 april 2019

Maandag 22 april 2019. Tijd 9.15 uur, gewicht 73,9 kg. 

Tweede Paasdag. De winterkleding moet in de dekenkist gelegd worden, want de kou lijkt voorbij. Alles wordt er in geplempt en enkele mottenballen moeten er voor zorgen dat de zilvervisjes en de motten op afstand blijven. Daarna neem ik een heet bad en wasem in mijn badjas al doezelend uit. Het is al zó laat als de wekker me wakker maakt, dat ik enkel tijd voor een vlugge cappuccino heb. Yolanda en ik gaan vandaag bridgen in Heerhugowaard. 


We komen rond half één aan, vinden een parkeerplaats en gaan binnen in Café de Swan, waar de wedstrijd gehouden wordt. Het is ontzettend druk, want behalve bridge is er ook een darttoernooi. Yolanda neemt een koffie en ik bestel een tosti en Lipton ice. Een bad maakt dorstig. 


Je wordt geacht je consumpties zelf op je loopkaartje bij te houden. Dat vertrouwen komt fijn over. Het geeft je het gevoel dat er hier nooit iets gebeurd. Toen er dan ook bij het openingspraatje door de bridgeleiding uitdrukkelijk gevraagd werd geld en mobieltjes uit je jas in de garderobe te halen kwam dat als een ontnuchtering. Bij het bridgen maakte ik 3 kardinale fouten en we scoorden in de A-lijn net boven de 50%. Iedereen kreeg (heel toepasselijk voor een Paas-drive) 8 eieren. De bebroede eendeneieren worden dus niet gemist.


We zijn in Callantsoog gaan eten. Nostalgie vanwege de 3 flats die ik ooit in de Callantsoger Staete bezat. Gelukkig heb ik die vlak voor de crisis ten gelde gemaakt. Ik zag, toen ik eens onverwacht één van de flats bezocht, dat hij in gebruik geweest was. Daarvan was ik niet op de hoogte gesteld. Toen ik daarover bij de beheerder mijn beklag deed, liet hij me zien dat het wel in het boek genoteerd was. Het was inderdaad in potlood opgeschreven. Op dat moment was ik mijn vertrouwen kwijt en wilde van die investering af. De 3 flats zijn toen voor € 700.000,- aan een keukenboer, die er voordien ook al in geïnteresseerd was, verkocht. Hij had al meer geld in vakantiehuizen geïnvesteerd en nam de administratie zelf waar.


Heerlijk buiten aan het strand gezeten, maar voor lekker eten moet je niet op het strand zijn. Vlugge gefritteerde happen met mayonaise, remouladesaus en knapperige korsten. Prima, niks mis mee, maar daarvan kom je aan en dat wilde ik eigenlijk niet. Nadat ik Yolanda naar huis gebracht had ben ik naar 't Steegje gereden. Theo en Kees zaten aan de bar. Theo bood me gelijk iets te drinken aan. Ik nam een thee, bestelde daarna voor Theo en Kees een pils en nam zelf een rode port, maar eigenlijk was ik te moe. Ging daarom naar huis en lag om kwart over negen in bed.



Zondag, 21 april 2019

Zondag 21 april 2019. Tijd 9.10 uur, gewicht 74,4 kg.

Zondag 21 april 2019. Tijd 9.10 uur, gewicht 74,4 kg.

Hoewel ik gelijk in mijn zwembroek op het terras wilde gaan liggen bleek het, ondanks de stralende zon, veel te koud. De wind was te sterk en ik ben toen voor de open haard aan de gang gegaan. Drie noten gegeten en in 'FD Persoonlijk' over het turbulente leven van Han Stiphout gelezen. Ook andere artikelen boeiden me en het was half 12 voordat ik er erg in had. Het was nog steeds te koud voor een zonnebad. Wat nu? Toch maar aan de schoonmaak, want het is een gore bende, of in de tuin werken? Ik at wat en klungelde wat rond. Gaf plantjes buiten water, trok wat onkruid uit en controleerde de bebroede eendeneieren. Vreselijk wat een goor gezicht.  


Het lijkt er op dat in bebroede eieren de oogjes als eerste ontstaan. Er zitten steeds twee zwarte bolletjes in het zachte geel. De kalken schil breekt makkelijk, maar het velletje eronder is taai. Er moet kracht gezet worden om dat open te breken en soms spuit er een waterige substantie uit die één keer op mijn naakte buik terecht kwam. Ik griezelde en besloot vandaag en niet morgen in bad te gaan. Uiteindelijk heb ik de oude pomp, die nog in de kamer rondslingerde, opgeruimd. Ik ben benieuwd of het onderdeel, dat ik bij Ranzijn besteld heb, nog leverbaar is. Men zou me bellen als het was binnengekomen. Ik wacht al een week.


Bij 't Steegje trad een zanger op. Het was erg gezellig en ik heb zelfs weer even met Klaas gedanst. Ruud nam er stukjes van op en heeft het op internet gezet. De opname zet ik dinsdag zamen met Marco bij dit blog.



Zaterdag, 20 april 2019

Zaterdag 20 april 2019. Tijd 4.20 uur, gewicht 75,5 kg.

Yolanda sliep tot 11 uur en kwam koffie drinken op toen ik na mijn 2e slaap was opgestaan. De pomp die ik via bol.com besteld had is niet meer leverbaar. Ik moet zo snel mogelijk een nieuwe pomp aanschaffen. Ik vrees dat de goudvissen, die allen de winter overleefden, het in de modder niet gered hebben. Keer op keer vul ik de vijver met gieters water uit de Fluittocht, maar de laatste keer dat ik een vis in de modder zag liggen is anderhalve week geleden. Het pompje was onverwacht niet meer in staat de vijver, die bijna 2 meter hoger ligt, van water te voorzien. Hij pompte het water nog slechts slechts 20 cm omhoog. Ranzijn kon het model, dat ik er vorig jaar kocht, niet meer leveren. Alternatieven hadden ze niet. Nu ik ook met internet niet verder kom besluit ik bij Intratuin in de Muziekwijk mijn geluk te proberen. 


Een simpele vuilwaterpomp zonder poespas, die per uur 6500 liter aan kan, kost € 139,- en is ruim € 30,- goedkoper dan een merkexemplaar waarbij allerlei onnutte gadgets zitten en die ook nog maar 'slechts' 5000 liter per uur verplaatst. Ik koop daarom het huismerk, breng Yolanda naar Amsterdam en sluit de nieuwe pomp gelijk aan. Hij werkt als een zonnetje en in no time is de vijver weer gevuld. Hopelijk hebben de 4 vissen het modderbad overleefd en komen de ronkende kikkers, die ik sinds het waterpijl zo dramatisch gedaald is ook niet meer hoorde, terug.


Moe maar voldaan liet ik de zooi de zooi en sluimerde liggend op twee bij elkaar geschoven fauteuils voor een uitgedoofde haard in slaap. Een appje kwam binnen en de bel wekte me. Nettie was met haar zoon, zijn vrouw en hun 3 kinderen langsgevaren en was in de veronderstelling dat ik niet thuis was. Ik vertelde haar dat ik er wel was, maar dat het huis een puinhoop was, omdat ik de troep van het vervangen van de vijverpomp nog niet had opgeruimd. Ze waren in het haventje bij Doemere, konden niet verder en zouden zo opnieuw langsvaren en zwaaien.


Bij Intratuin stond een kraam met verse aardbeien. Ik had 3 doosjes gekocht, één voor Yolanda en 2 voor de komende dagen. Een spuitbus slagroom uit het kerstpakket werd in een schaaltje leeggespoten de aardbeien er in gedrukt, stoelen naar buiten gesleept, champagne coupes met Crodino gevuld voor de kinderen een een fles prosecco geopend. Toen Nettie met haar familie kwam aanvaren werd ze een onthaald. Crodino vonden de 3 kinderen niet echt lekker, maar de fles prosecco ging op en van de aardbeien heb ik er één geproefd. De schoondochter van Nettie was idolaat van het huis en de spullen die ik verzameld heb. Toen ze wegvoeren was het tijd om bij 't Steegje wat te gaan eten. 


Gisteren was het zó gezellig op het terras, maar nu zaten er geen bekenden. In de kroeg waren Theo en John (de tuinman) naar de wedstrijd Groningen - Ajax aan het kijken. Ik ging buiten alleen op de bank bij een tafel in de zon zitten. Wat een kolere-bank. Als je achterover leunde schoof het kussen naar voren. Ik bestelde een uitsmijter, een thee en vertrok na die maaltijd gelijk naar Lucky. Daar werd ik bij Wilma en Mario aan tafel genodigd, maar ik wilde zo lang mogelijk van de zon genieten en verkoos een plaatsje aan het naastgelegen tafeltje. Ook hier kon ik mijn draai niet vinden, want ik was nog steeds moe. Die keelontsteking speelt ook nog parten. Ik hoest en rochel er nog steeds op los. Thuis naar het nieuws en 'ik vertrek' gekeken. 


Wat een enthousiasme van twee mensen die naar Frankrijk vertrekken en de taal niet eens spreken. Onvoorstelbaar om zo slecht voorbereid naar een vreemd land te verhuizen. Ik moet zeggen ik heb alle bewondering voor hun enthousiasme, maar of ze het redden, ik vraag het me af. Er ging meer geld uit dan er binnen kwam en als je verbouwingskapitaal slechts € 30.000,- is en je na een jaar al tekort komt hoe moet dat dan verder met: 4 paarden 3 varkens, 2 honden, kippen, één zwarte zwaan (de andere werd door de vos verslonden) en twee poezen. Smaak kan ze niet ontzegd worden, want de plek in de Pyreneeën waar ze zitten is prachtig en de kamers die zijn opgeknapt zien er gelikt uit. Er zou op de site te zien zijn hoe ze het nu maakten, maar ik kon niks vinden.



Vrijdag, 19 april 2019

Vrijdag 19 april 2019. Tijd 6.50 uur, gewicht 73,1 kg (weegschaal Yolanda).

Tussen 9 en 10 zou een vrouw die bij Vesting Accountants werkt me bellen om samen de boekhouding op te starten en mij een eerste les in Exact on line te geven. Het bleek een gecompliceerd programma wat niet een twee drie werkte zoals we verwachtten. Uiteindelijk zijn we er (mede dank zei Yolanda) uitgekomen. Wanneer we daadwerkelijk aan het boekhouden gaan is nog onduidelijk, want 2e paasdag 's middags gaan we bridgen in Heerhugowaard. Dinsdagmorgen om 9 uur krijg ik controle van de Sociale Verzekerings Bank, om half elf komt Marco me les geven en om 13 uur begint de advocaat drive. Eerste Paasdag moet er opgeruimd en schoongemaakt worden. 


Het was veel drukker dan verwacht op de bridgedrive, want Goede Vrijdag telt niet mee voor de competitie en oorspronkelijk zouden er slechts 14 paren komen. Het werden er 26 en er werd in 2 lijnen gespeeld. Wij spelen nog steeds in de A en scoorden vandaag ondanks enkele kardinale fouten, die nullen opleverden, 54,17%. Peter vergat tot 2 keer toe dat een dubbele sprong in de kleur van de tegenstander een transferbod is. De eerste keer ging het 1, 3 en Peter raakte van slag. Het cue-bod 1,  2 is genoegzaam bekend, maar 1, 3 komt weinig voor. Hij herinnerde zich dat een dubbele sprong 'n 6-kaart met opening beloofde en veronderstelde bij mij een 6-kaart . Met een 6-kaart tegen zou ik passen of sans bieden, maar dat kwam niet bij hem op en kun je na anderhalf jaar spelen ook niet verwachten. Twee tafels daarna werd er 1♣ geopend. Ik sprong naar 3♣ en weer viel het kwartje niet. Ik beloofde nu een 7-kaart . Looier bestaat uit enkele algemeen geldende regels en gewoonlijk speelt het opvolgende kleurbod (de relay) daarin een hoofdrol. Zo belooft 1, 3 een 7-kaart ♠. Zelfs 1♠, 3♠ belooft een lange ♣ kaart. De kwaliteit van die ♣ moet wel beter zijn, omdat je op 4-hoogte uitkomt. Gewoonlijk is het een 8-kaart met weinig punten. Toch is deze score van ruim 54% top. Sinds we in de A-lijn spelen kwamen we nauwelijks boven de 50% met als dieptepunt vorige week 40,67. We dachten zelfs al gedegradeerd te zijn, maar deze mooie score haalt ons uit de gevaren zone. Als die laatste biedfouten er uit zijn zullen we gemiddeld wat evenwichtiger gaan scoren.


Na het bridgen koos Yolanda het terras van 't Steegje om wat te eten. Ze heeft een spier in haar voet verrekt en het station is vlakbij. Ze behoeft dan niet ver te lopen. Het was top! Veel gezellige mensen waaronder Carla en Edsel. We hadden bij het eten zo veel gedronken dat ik Yolanda voorstelde bij mij te blijven slapen. Het leek me niet prettig haar op de trein naar Amsterdam te laten waggelen. Na een laatste afzakkertje voor de haard doken we samen kuchend en wel het bed in.