Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen en ben ik een dagboek/blog. gestart. aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De antiekmarkt die ik 30 Jaar runde is verkocht. De bridgeclubs die daarin gevestigd waren zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Eén club is al ter ziele en één club ligt aan 't infuus. Van het gevecht tot behoud van onze clubs doe ik verslag.

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me ook weer op het antiek gestort en een veiling/markt georganiseerd. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Deze zullen in de vergetelheid verdwijnen. Dat zal me niet nog eens gebeuren. 

 

Klik hier voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.

 

 

Voor Uitgeverij-bestellingen: klik hier >


Zaterdag, 23 juni 2018

Zaterdag 23 juni 2018 tijd 5.20 uur gewicht 75 kg

Is 'Haai' dood?

Haai had zich gisteren tussen twee stenen klem gezwommen, kon zich niet bevrijden en is door mij uit zijn benarde positie bevrijd. Hij was niet dood, maar of hij het haalt? Hij zwom helemaal scheef. Vandaag heb ik hem niet meer gezien. Hij kan zich schuil houden, maar ik vrees dat de wilde forel, die als bijvangst bij het watervlooien vangen enkele jaren geleden in het vijvertje terecht kwam, het loodje gaat leggen. Zijn naam 'Haai' heeft hij aan Yolanda te danken. Hij was alle vissen altijd te snel af. Koi-karpers zijn veel trager. Ik heb een vlog op de films & vlogs pagina aan hem gewijd: https://www.looier.com/nl/films-vlogs/#42.

 

De orchideeën, op de afgestorven yucca in de vijver, hebben een optater gekregen. De vijver moet regelmatig bijgevuld worden, want 's zomers regent het hier in San Carlo Terme gewoonlijk nauwelijks. Ik had Nello 'n week of twee geleden gevraagd een sproeikop-fontein te plaatsen. Daarmee kan het water op een aantrekkelijke manier bijgevuld worden. Gisteren ging hij daar plotseling mee aan de slag. De orchideeën waren met ijzerdraad opgebonden, zodat het hart water kon vangen. Nu hangen ze weer scheef. In de garage lag een prachtige uitgedroogde wortelstronk. Die kwam tevoorschijn toen Nello de terrastafels en -stoelen er uit haalde zodat die weer in de tuin geplaatst konden worden. Met stenen gewichten probeerde hij die stronk in de zwemplek die ik heb gecreëerd te plaatsen. Gelukkig bleef de stronk drijven. Gelijk claimde ik hem voor de orchideeën. Ik kreeg de indruk dat hij daar niet gelukkig mee was, want hij zocht nog naar een manier om zijn plan op een andere manier te verwezenlijken. Hij verzorgt de vijver 's winters, heeft het lek hersteld en er zwemmen enkele van zijn vissen rond. Het is dus iets waarin hij een inbreng heeft. Toch kan ik het moeilijk zetten als er zonder overleg aan 'mijn creatie' gerommeld wordt. De uitdaging is dat enkele gammele, bijna dode orchideeën, het gaan redden. Haai heb ik niet meer gezien. Maar 'Tartaruga' de rubberen schildpad die Vanna Lentini de vijver ooit schonk, is teruggevonden. Hij was enkele jaren weg en is in de modder teruggevonden, Nu troont hij naast de kop ban de fontein. 

Zieltogend zwemt 'Haai' bij de nieuw geïnstalleerde fontijn

Er zijn nog nauwelijks gasten, maar er zijn voor vandaag wel 16 kamers besproken. Als het goed is en al die mensen komen, moet er straks dus zo'n 30 man ingeschreven worden. De hele morgen en het eerste deel van de middag had ik niets te doen. Natuurlijk is er altijd werk, maar dat zijn dingen waarbij geen haast geboden is. De mailing om de Champagne-Drive aan te kondigen ging er gisteren met spoed uit, want mensen moeten tijdig aan die bridge-wedstrijd, die elke laatste zondag van de maand gehouden wordt, herinnerd worden. Dat soort haast-klussen zijn er niet meer.

 

Ik heb een probleem met mijn sokken. Ik heb er zó veel dat ze nauwelijks slijten. Doordat ze heel lang meegaan, gaat de rek uit het elastiek. Postbodes gooien elastiekjes waarmee de brieven tot pakketten gebundeld worden gewoonlijk op straat. Die blijken uitermate geschikt als sokophouder. Overigens zijn ze ook handig bij het onaneren. Het is een raar praatje, maar als ik op mijn rug lig en me aftrek, zakken mijn ballen terug. Ballen worden voor je geboorte in je buik bij je nieren aangemaakt. Later dalen ze in de balzak. Dat is ook bij mij het geval, maar als ik op mijn rug lig hebben ze de neiging om naar mijn nieren terug te keren. Dat komt vaker voor. Bij ernstige vormen kun je er zelfs voor behandeld worden. Eén van de nadelen hiervan is dat je minder lekker en ook minder makkelijk klaar komt. Nou blijken die elastiekjes heel handig om dat terugtrekken van je ballen te voorkomen. Ik gebruik ze dan ook regelmatig en leg ze dan in het laatje van het nachtkastje. De volgende dag kan ik die elastiekjes nodig hebben om ze rond mijn kuiten te gebruiken.

 

Doordat er veel kamers waren besteld kan het, als de kust op zaterdag volstroomt, voorkomen dat zelfs de Honeymoon room, die een deel van de suite vormt, separaat verhuurd wordt. Lumi werd daarom gevraagd de suite in tweeën te delen. Yolanda en ik gebruiken het tweepersoons bed, maar bij verhuur ga ik op de bedbank slapen. Honeymoon moest dus grondig schoongemaakt worden. Het viel mee, maar de temperatuur was niet zó hoog dat iedereen de zee opzocht. Honeymoon werd niet verhuurd. 

 

Rond half 12 kon ik naar bed. Nello zou sluiten. Twee netjes opgemaakte bedden lieten me de keus. Er was nu geen reden om op die bankbed te slapen. Dat ligt toch minder prettig en ik bracht daarom de spulletjes, die ik in het laatje van het nachtkastje opberg, weer terug. Ik schrok me rot! Keurig naast elkaar staarden twee, kennelijk tussen het elastiek meegetrokken schaamharen, vanuit het midden van  dat laatje, me aan. Wat was ik blij dat Honeymoon niet verhuurd was! Gelijk gooide ik die haren op de grond, kleedde me uit, kroop in bed, maar kon de slaap niet vatten. Helemaal ontdaan was ik en de vraag was of ik jullie dit verhaal in mijn blog moest opdienen. Ik vond dat het er in hoorde en had spijt dat ik geen foto van die haren genomen had. Dat moest dus alsnog gebeuren, maar doordat ik rond het bed gelopen had vond ik ze niet gelijk terug. Na veel zoeken zag ik er één die me bekend voor kwam. Om die andere te vinden, kroop ik met 'Flashlight' van mijn iPhone ruim een kwartier over de grond. Er lag bijna niks. Toch heb ik een collage kunnen maken van het beeld dat mij uit tot over tweeën uit de slaap hield.

Zo lagen die schaamharen er ongeveer bij.


top

Vrijdag, 22 juni 2018

Vrijdag 22 juni 2018

Tijd 5.35 uur gewicht 75,2 kg.

Een grauwe bewolkte lucht staart me aan. Morgen lijkt de zon te gaan schijnen, maar als het vandaag onweert en de vooruitzichten voor zondag voorzien eveneens regen, dus vrees ik dat alle kamers die de laatste week geboekt werden en waarvoor geen aanbetaling is ontvangen, zullen worden afgezegd.

 

Op het dak is een dun laagje cement gesmeerd om de grove onderlaag waarin kleikorrels zijn verwerkt af te dekken. De oneffenheden die daarbij ontstaan zijn worden met een schraapstaal afgeschraapt. Een grote stofboel en een snerpend lawaai zijn het resultaat. Het geluid lijkt op dat van een krijtje dat een schoolbord krast. Ik begrijp niet hoe Nello dat zonder oordopjes kan harden en een mondkapje tegen het stof droeg hij evenmin. Ik vermoed dat hierover eindelijk de afdeklaag van bitumen komt, maar ik hoorde Bogdan zeggen dat ze het dak op dezelfde manier als bij de Terme wilden afwerken. Dat heeft Nello me niet verteld en lijkt me ook vrij kostbaar. We zullen het zien.

 

Het aquarium werd gisteravond terwijl Annelies, Odette, Martin, Justo en ik bij il Trillo aan het eten waren, afgevuld. Het is nu al vrij helder en ziet er schitterend uit, al moeten de planten nog flink groeien. Die kleine bak leek zo vol, maar in deze grote ruimte vallen ze in het niet. 

 

Het aquarium is al heel helder vergeleken met gisteren.

 

's Avonds was ik uitgenodigd door de nieuwe eigenaar van La Bella Vista, die de zaak heeft overgenomen, om zijn keuken eens te komen proberen. Hij gebruikt enkel producten uit de directe nabijheid en kiest dan voor de beste kwaliteit. Alles pas perfect! Tafellinnen, in het zwart geklede bediening, leuke tafelversiering van kruiden in potten echt origineel. 

 

Ik had speciaal, omdat ik en een voorgerecht, een pasta, een hoofdgerecht en een nagerecht wilde eten, 's middags enkel een pruim en een perzik genomen, had dus wat ruimte en bestelde acqua frizzante en een de karaf huiswijn, ook de huiswijn kwam uit de streek was prima!

Als appetizer kregen we gebakken polenta. Krokant gebakken heerlijk van smaak, maar ook erg vet. Ieder kreeg wel 3 of 4 stukjes en dat is veel te veel. Dat maakt niet hongerig, maar vult en mij dunkt dat een hapje vooraf daar niet voor bedoeld is. 

 

De kabeljauw, een voorgerecht dat we net als de pasta samen zouden delen, was perfect. Hij werd in een verrukkelijke rozemarijn saus opgediend, enkel ik blief geen rozemarijn. Bovendien was het weer veel te veel of hij moet om goed voor de dag te komen ons toch een dubbele portie gegeven hebben. Na één hapje bleef de rest onaangeroerd achter. Nello smulde van zijn portie en likte het bord met brood schoon. "Fare la scarpetta" noemen ze dat hier. Ook voor hem was één stukje echter meer dan genoeg als voorgerecht.

 

Omdat de "Primi Piatti" verschillende pasta's zijn, koos ik er een die ik niet kende. Bleken het gnocchi te zijn en ik blief deze aardappelpasta niet. De saus was echter subliem en heb ik er helemaal uitgevist. Wederom een portie voor mensen die zware arbeid moeten verrichten. De helft zou voor mij al te veel zijn geweest en dan moet je aan het lijnen zijn. Op de garnalen gehuld in een jasje van 'Lardo di Collonata viel niets af te dingen, perfect. Nello vond het spek nergens terug, maar dat was, zoals het hoort, helemaal gesmolten. Het enige nagerecht dat mij aansprak was kaas geserveerd in tabaksblad. Ook iets dat ik niet kende, maar tegen die tijd had ik de halve liter witte wijn, waar Nello slechts één glaasje van genomen had, op. Dan staan de dingen die je eet je niet helemaal helder meer op het netvlies. Ik herinner me enkel dat de rode port ontbrak, maar het was ook geen schimmelkaas, maar een stevige kaas type Edammer, maar dan hier uit de buurt. 

 

Het afrekenen vormde een probleem. Ik was uitgenodigd, maar wilde toch betalen. Het voelt als omkoperij als je gratis eet en dan reclame voor deze zaak gaat maken. Hij vroeg voor deze copieuze maaltijd, die ik voor Nello moest betalen € 30,-, een schijntje! Ik vertelde hem dat ik ook voor mezelf wilde afrekenen, maar dat mocht beslist niet. Met het dreigement dat ik hem geen enkele gast zou sturen als ik mijn eigen maaltijd niet eveneens mocht betalen trok hem over de streep. Nu werd het € 36,-, nog veel te weinig. Ik legde € 50,- neer en zei dat de rest fooi was. Ik wil mijn mening vrijelijk kunnen spuien en dan past het niet een maaltijd gratis te accepteren. 


top

Donderdag, 21 juni 2018

Donderdag 21 juni 2018

Tijd 5.30 uur gewicht 75 kg.

Boodschappendag. Mijn familie zou vroeg op pad gaan. Ze hadden een marmertoer in Nederland  geboekt. Die begon in de morgen en zou 2 uur en 30 minuten duren. Mevrouw Sodana was er echter eerder. Zij wil de bus naar het centrum van Massa, die kwart voor negen vertrekt, halen en als dit frèle, altijd tot in de puntjes verzorgde dametje van in de tachtig., iets in haar hoofd heeft dan wordt dat uitgevoerd. Om 10 uur was iedereen weg. Een postwissel moest geïncasseerd worden, rekeningen betaald, décaffé capsules ingekocht, een selfies-stok stond ook op mijn verlanglijstje. misschien kon ik langs de groothandel, maar ik heb eigenlijk niks nodig, want als er weinig gasten zijn, blijft de voorraad op peil. 

 

Bij de post moest ik zo'n 20 minuten wachten en het had veel voeten in de aarde om een postwissel te cashen. Formulieren moesten worden ingevuld en getekend, Je hele doopceel wordt gelicht en op buitenlanders is die onzinnige bureaucratische rompslomp natuurlijk helemaal niet ingesteld. Het duurde dus minstens 10 minuten voordat ik die aanbetaling van € 45,- ontvangen had. Ook de betaling van de rekeningen liep niet helemaal soepel, maar na 15 minuten kon ik die ellende achter me laten. Parkeren is een vaak probleem. Op het terrein van de post had ik, omdat ik 'vroeg' was plaats gevonden. De winkel van LaVazza is daar vlak in de buurt, maar ik wist niet of hij links of rechts zat. Ik liep naar links en natuurlijk lag de winkel rechts. Bij de winkels links was parkeerruimte te over, dus besloot ik mijn voertuig mee te nemen naar de koffiewinkel. Daar moest ik dubbelparkeren om mijn capsules in te kopen.

 

De Apple winkel waar ik stopte was verlaten en staarde me desolaat aan. Opgedoekt! Iedereen bestelt on line. Ik besloot naar de tweede computerwinkel die Massa rijk is te rijden voor mijn selfies-stick. Ik kwam nu langs het winkelcentrum waar mijn aquarium handelaar zit. Omdat het aquarium in de rook- annex speelzaal en bibliotheek lekt, moet het vervangen worden. Ik besloot gelijk te kijken of ik misschien nu terecht kon. Ook de wasserij is daar gevestigd en er lagen enkele colberts en broeken in de kofferbak die gestoomd moesten worden, dus dat kon eveneens geregeld worden. Bij de wasserij lagen nog 2 gestoomde kostuum op me te wachten. Ik had die er vorig jaar half september gebracht. Die werden betaald en meegenomen.

 

Bij de aquarium-handelaar hing een papiertje op de deur. "Ik ben zo terug", maar de deur was los en één der eigenaren zat gewoon achter te toonbank. Ik kocht een iets grotere bak, plantenvoedsel dat op grind lijkt, een zak aquarium-grind wat planten en één vis. Omdat ik helemaal opgewonden was over mijn aankoop en de vis zo snel mogelijk naar het hotel gebracht moest worden, reed ik gelijk terug en vergat die selfies-stick.

 

Nello was enthousiast, nam de maat van deze grotere bak en ging gelijk op pad om een plaat multiplex te kopen. Die plaat moet het aquarium dragen, want het blad van het tafeltje waarop de oude bak stond was te klein. Het zou er om spannen of de houtwinkel nog open was, want sommige winkels sluiten al om half een en het was al over twaalven. Om één uur was Nello met het stuk meubelplaat terug. Het water uit het half lege oude aquarium werd in emmers, gieters en vazen overgeheveld, het aquarium werd samen met de resterende vissen, planten en grind door Bogdan en Nello van de bijpassende tafel getild en op één van de kaarttafels gezet. 

 

Het blad van spaanplaat had zich vol water gezogen en moest volgens Nello verwijderd worden. Voortvarend ging hij aan de slag. Het oude blad werd er af geschroefd, in het nieuwe blad werden gaten geboord, het multiplex werd op het onderstel geschroefd en om 2 uur werd het blad met een spuitbus zwart gespoten. Zoonlief Bogdan had een pasta verzorgd, maar Nello liet de pasta koud worden, want het spuitwerk moest eerst worden afgemaakt, want dan kon het drogen. We hadden de pasta met sla nauwelijks op of het water dat ik gisteren besteld had, werd afgeleverd. Er moest voor 51 dozen plaats gemaakt worden, want de opbergruimte van het restaurant was natuurlijk door Nello geconfiskeerd en vol materiaal, gereedschap en rotzooi gezet. Eén stellage werd met nauw verholen tegenzin ontruimd. De spullen die er waren opgeslagen werden bij de andere stellage gepropt en daarna werd het water in de vrijgekomen stellage geplaatst.

 

Toen werd het aquarium op zijn plaats gezet en kon ik aan de gang gaan. Wat een werk! Ik had eigenlijk veel te veel kiezeltjes. Elke plantje werd in de voeding gezet en alle in gieters, kannen en emmers opgeslagen water uit het oude aquarium werd met een gietertje in het nieuwe onderkomen voor de vissen gegoten. Even voor achten stond de bak half vol en de vissen verkenden nieuwsgierig en beangst hun nieuwe behuizing. De neon tetra's lieten elkaar geen moment uit het oog en vormden nu een echt schooltje. De familie ging daarna naar Il Trillo om te eten. Men was diep onder de indruk van dit prachtige restaurant.Overigens ontstond er gisteren bij het maken van mijn vlog toevallig een opmerkelijk zelfportret. Daar wil ik graag mee afsluiten.

 

 Bij get schieten van een vlog ontstond dit zelfportret

 

 


top

Woensdag, 20 juni 2018

Woensdag 20 juni 2018

Tijd 4.25 uur, gewicht 75,2 kg.

San Carlo Terme werd bekend om zijn geneeskrachtige water. Nicola Zonder ontdekte in 1932 dat nierstenen oplosten als je het dronk. Je kon kuren, kreeg dat soms door je ziektekostenverzekering vergoed en in de jaren 80 was dat zó populair dat er 2 agenten nodig waren om het verkeer te regelen. Toen kwam de niersteenvergruizer op de markt.

 

Van de 6 hotels die toen elke zomer vol zaten, zijn er nog slechts 3 over. Het kuren werd niet meer door de ziekenfondsen betaald en de belangstelling voor een 14-daags verblijf in dit lustoord daalde aanmerkelijk. De 3 doktoren verkochten de grond waarop de waterfabriek met zijn prachtige tuin staat. Mensen kwamen daar onder dokters toezicht 3 keer per dag 4 glazen water in een uur drinken. Die doktoren zagen de bui hangen en verkochten hun ooit zo lucratieve onderneming aan een firma uit Rome die ijzer verzinkte. Die wilden een hotel op het terrein neerzetten, een beautycentrum opzetten en startten gelijk een grondige verbouwing. Een vergunning voor het hotel gaf de gemeente echter niet af, want met alle zieltogende hotels in de omgeving was dat niet iets waarop men in San Carlo Terme zat te wachten. De verbouwing bleek een vergissing. Het platte dak werd met gebogen rode golfplaten overkapt en loosde het water binnen de muren. Het zag er indrukwekkend uit, maar met hevige regenval golfde het water nu met flinke kracht tegen de binnenkant van de muren aan. Die muren waren daarop niet berekend en het hele gebouw droop van binnen. Als klap op de vuurpijl bleek deze Romeinse firma de belasting voor € 5.000.000,- getild te hebben. Van de 5 directeuren gingen er 4 gelijk naar Regina Coeli (de gevangenis van Rome) en de vijfde, die over de 80 was kreeg huisarrest. Een faillissement volgde, de tuin van de Terme werd gesloten.

 

Het water en de verpakking die ik gratis kreeg

Een bewoner, van het nabij gelegen Massa, waaronder ook San Carlo Terme valt, die in de Italiaanse loterij honderdnegenenveertig miljoen Euro gewonnen had, leek het wel een leuke investering. Hij kocht de failliete boedel, had geen idee hoe je zo'n beautyfarm moest opzetten, kon het ook niet runnen en verkocht het bedrijf, na twee jaren modderen, aan een apotheek- en parfumerieketen uit Florence. Dat bedrijf pakte de zaak grondig aan. Zij startten eerst de waterfabriek en degenen die mijn blog bijhouden herinneren zich misschien mijn blog van Donderdag 14 december 2017, waarin ik de feestelijk heropening van de Terme besproken heb. Iedereen kreeg toen een prachtig, in een kartonnen doosje verpakt flesje water, bij het afscheid.

 

Vandaag heb ik dat San Carlo water voor het hotel ingekocht. Het is peperduur! Vera mineraalwater van Nestlé koop je voor ± 17 cent per stuk in verpakkingen van 24 in. Voor deze glazenflesjes, betaal je 60 cent per stuk. Toch kan ik in San Carlo Terme natuurlijk geen ander dan 'ons' water verkopen. Bovendien hebben de glazen flesjes een veel betere uitstraling dan de plastic flacons waarin andere kleine verpakkingen van mineraalwater worden aangeboden. Dat past bij de uitsraling die ik ons hotel wil geven vind je dus 'Acqua di San Carlo' in de minibar. 

 

Er loopt een actie, om dit kostbare vocht aan de man te brengen. Als je 50 verpakkingen afneemt krijg je 7 verpakkingen cadeau. 50 X 20 + 7 X 20 = 1.140 Flesjes mineraalwater verkoop ik in nog geen 7 jaar. Dan is het water over de datum eind (onzin natuurlijk wan het zit al een eeuwigheid in de grond, maar je kunt het dan niet meer verkopen. Wat te doen? 

 

Trivago had wat tips om meer klanten voor het hotel te trekken. Eén daarvan was een flesje water voor de nacht op de kamer te zetten. Er kwam toen een gedachte in me op om met dat idee wat te doen. Ik zou die flesjes, bij het inleveren van de sleutel, als cadeautje kunnen weggeven. Die elegante verpakking zou het goed doen. Alle genodigden kregen die bij de opening van de waterfabriek. Het is in elk geval een leuke herinnering aan het verblijf bij ons. De rust, de schone lucht, de mooie omgeving en de centrale ligging zijn te weinig bekend. Vakanties aan het strand zijn veel populairder. Misschien kan zo'n flesje de populariteit van ons hotel vergroten.


top

Dinsdag, 19 juni 2018

Dinsdag 19 juni 2018

Tijd 6.00 uur, gewicht 75 kg
Vandaag kreeg ik een vreselijk negatief ingestelde vrouw op bezoek. Ze kwam voor haar zus informeren naar een kamer. Ik liet haar de mogelijkheden zien, maar ze vond de leegstand van gelegenheden in de buurt en het feit dat het restaurant niet verhuurd was maar niks. Misschien is dat een realistische kijk op het gebeuren alhier. Overal neemt internet de functie van de winkelier over. De ruimte die voor winkels in gebruik was komt daardoor vrij. Dat ziet er troosteloos uit. Het is denk ik een onomkeerbaar proces met een onbekende uitkomst. Misschien komt er eindelijk ruimte voor de "Homo Ludens" (de spelende mens). Die spelletjes worden momenteel echter vooral op de computer gespeeld.
 
Mijn familie ging naar Cinque Terre en nodigden mij uit om 's avonds samen met hen uit eten te gaan. Het ontbijt startte laat en ik was ik moe. Slapen lukte echter niet, want de aico's werden vandaag van nieuwe filters voorzien en het bedrijf van Stefano zou vandaag met die klus beginnen. Hij kwam rond half elf aan. Om half één maakte Nello een lunch van tonijn-salade klaar en om twee uur kwam ik eindelijk aan een vluchtig onrustig slaapje toe waaruit ik rond drieën al weer gewekt werd.
 
Het nieuwe boek van Hendrik Groen werd opgepakt, maar bevatte een heel ander verhaal dan het dagboek dat ik verwachtte. Zeker, de verteltrant is gelijk, maar het gaat niet meer over Hendrik die in een bejaardentehuis zit, maar het begint over heel iemand anders die ontevreden met zijn leven is. Enkele hoofdstukken heb ik gelezen, toen moest ik aan de orchideeën, want die staan al sinds zondag onder water en moeten ook weer ontluisd worden.
 
Martin en Annelies hebben mij de keus van het restaurant gelaten. 'Le Lre Compari, mijn eerste keus was echter gesloten. Na een heerlijke wandeling kwamen we bij Osteria Moisè, het alternatief dat mocht 'le Tre Compari' gesloten zijn, op mijn programma stond. Het werd een gezellige afsluiting van een verder wat saaie dag.

top
Toon eerdere berichten >

2018 © de Looier bv - privacy statement