Waarom een dagelijks blog?

Ooit schreef ik "Buon Natale in Antona." Dat boek is nog steeds via onze uitgeverij te koop. Klik hier. Geïnspireerd door de 2 boeken van Hendrik Groen "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" begon het weer te kriebelen en ben ik een dagboek/blog. gestart. aangenaam kennis te maken, Hans Becker.

De antiekmarkt die ik 30 Jaar runde is verkocht. De bridgeclubs die daarin gevestigd waren zijn naar het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam Noord verhuisd. Tachtig procent van de leden is opgestapt. Eén club is al ter ziele en één club ligt aan 't infuus. Van het gevecht tot behoud van onze clubs doe ik verslag.

Zaterdag 28 oktober 2017 heb ik me ook weer op het antiek gestort en een veiling/markt georganiseerd. Die start leek me een goed moment om dit dagboek te beginnen.

Het hotel in Toscane is een derde loot aan de Looier stam. Van de problemen daar deed ik soms verslag in Looiernieuws. Veel wetenswaardigheden zijn echter niet opgeschreven. Deze zullen in de vergetelheid verdwijnen. Dat zal me niet nog eens gebeuren. 

 

Klik hier voor de video-teksten van dit blog door EvertJan Vonk met beelden verluchtigd.

 

 

< Terug naar de recente berichten Ga naar overzicht van alle berichten >

 



Zaterdag, 28 oktober 2017

Zaterdag 28 oktober 2017

De markt in het Zwanenmeer was wat bezoekersaantallen betreft een groot fiasco. Er kwam namelijk helemaal niemand op af! Noch standhouders die een tafeltje huurden noch bezoeker om een oog op alle uitgestalde koopwaar te laten vallen en een slag te slaan. Er waren genoeg koopjes te scoren. Speciaal ná de markt. Er werd namelijk  's middags om 4 uur, een veiling gehouden. Op die veiling is evenmin iemand afgekomen. Er had daar een grote slag geslagen kunnen worden. Alle artikelen die de Looier niet meer naar haar opslag wilde terugslepen, zouden met een startprijs van € 1,- aangeboden worden. Wat te denken bijvoorbeeld van dit schattige poppenwinkeltje voor één piek?

 

Poppenwinkeltje

 

Niemand gezien die één Euro wilde bieden dus wordt er volgende maand op zaterdag 25 november een nieuwe poging ondernomen.

 

Een foto van de lege ingerichte ruimte wil ik u evenmin onthouden. Dan kunt u zich een beeld vormen van datgene wat u, mocht u eventueel geïnteresseerd zijn, kunt verwachten. Er kunnen zoals u ziet nog wel wat tafeltjes bij, maar ik vond het er niet onaardig uit zien. Wij pakken volgende maand nog meer spullen uit.

 

Antiek in het Zwanenmeer

 


top

Zondag, 29 oktober 2017

Zondag 29 oktober 2017

De VVBAN (Vereniging van Verenigde Bridgeclubs Amsterdam Noord) hield, op deze zondag een vergadering. Zij had toestemming van de leden nodig om een stukje grond, dat in erfpacht is, te verkopen. Na de vergadering kon er gebridged worden. Enkele vergaderaars bleven kaarten, maar de meesten vertrokken gelijk. Vóór de wedstrijd kreeg ik een zeer onverkwikkelijke aanvaring met Arjan die als wedstrijdleider door de club is ingehuurd.

 

Op de bar-lijst, waarop de prijzen van de drank vermeldt zijn, staan enkele fouten. In verband met de vergunning die te laat door de VVBAN werd aangevraagd, wordt er momenteel geen alcohol geschonken en zijn de prijzen van koffie, thee en frisdrank tijdelijk verhoogd. Ik wil, om vergissingen en scheve gezichten te voorkomen, dat die oude prijzen doorgehaald worden en de nieuwe prijs wordt vermeld. Dat was niet gebeurd. Toen ik daarover een opmerking maakte kreeg ik toch (en plein publiek) een bak bagger over me uitgestort. Ik was G.V.D. een focking eikel enz. enz.

 

Ik hield me rustig, want ik ken die uitbarstingen van Arjan ondertussen en wilde de rel, voor de mensen die voor een gezellig middagje kaarten waren gekomen, niet nog groter maken. Op de laatste zondag van de maand organiseren we de Champagne-Drive. Deze bridgewedstrijd moet zich ook in Noord gaan bewijzen en dan is het leuk als je in een ontspannen sfeer verwend wordt. Mijn vrouw Yolanda, keek me met grote verwonderde ogen aan. Zo'n explosie van opgekropte frustratie had ze nog nooit meegemaakt. Uiteindelijk liep Arjan woedend maar buiten om een sigaret te roken. Pierewiet Kreuning ging achter hem aan en wist hem te kalmeren. Hij heeft toen zijn excuses aangeboden. Dat deed hij, ook publiekelijk, heel dapper!

 

Arjan kwam, bij aanvang van de drive, tot ieders verrassing met een feestelijk groot rond dienblad vol gevulde champagne glazen binnen. Het heet uiteindelijk niet voor niets Champagne-Drive en nu alcohol tijdelijk verboden is, moet je wat anders verzinnen. Het werd "Champagne zonder alcohol. Dat werd zeer gewaardeerd. De middag had slechts één klein smetje. Arjan serveert altijd toast met ei. Omdat we, in verband met de vergadering, op meer deelnemers hadden gerekend kwam Arjan twee keer met die toastjes rond. De tweede keer was de toast jammer genoeg zacht geworden omdat die te lang voordien al was klaargemaakt. Dat mag niet meer gebeuren, want dat is zonde.

 

Piet Forma had zijn nieuwe vriendin Jullia Brügemann meegebracht. Zij werden met 61,90% tweede. Maar Yolanda droeg mij naar de 1ste plaats. Wij scoorden 65,48% en mochten de fles Moet & Chandon mee naar huis nemen. Bij de nazit vertelde Yolanda dat ze onze overwinning ergens met een etentje wilde vieren. Birthe Verhagen vertelde dat er een nieuw restaurant genaamd 't Houtskooltje' was geopend. Pierewiet Kreuning had gehoord dat het erg goed was en daar zijn we toen gaan eten. 

Restaurant 't Houtskooltje

Het restaurant is niet groot en door de grote glazen puien evenmin intiem. Het oogt meer als een snackbar helder verlicht en modern ingericht en dan staat er op de toog een gigantische totaal detonerende en met geel koperbeslag versierde Turkse grill. Curieus, onverwacht, verrassend goedkoop, eenvoudig, heerlijk en met een welgemanierde jonge bediening die plezier in het werk uitstraalt! Een echte aanrader.


top

Maandag, 30 oktober 2017

Maandag 30 oktober 2017

Die avondlijke diners met een glaasje wijn maken me altijd slaperig. Dat heb ik van mijn vader, want die ging na het eten ook altijd twee uur in zijn rookstoel onder zijl. Ik werd dus vannacht om één uur wakker, bekeek een oude opname met Bilbo Balings, de voorloper van 'The Lord of the Rings' maar dat eindigde raar. Alsof er nog een tweede deel is, dat ik natuurlijk niet heb. Het zal ooit nog wel eens uitgezonden worden en dan kijk ik wel, want ik vind Tolkin een geweldige schrijver. Nadat ik ook Moulin Rouge bekeken en gewist had ben ik weer in bed gekropen. Om kwart over acht werd ik weer wakker net op tijd om naar Tai Chi te gaan. Drie weken was ik er niet op maandagmorgen. Het was herfstvakantie, één keer werd ik niet tijdig wakker en één keer had ik het veel te druk.  Alle spieren weer even een beurt gegeven.

 

's middags de vijverpomp schoon gemaakt. De watertoevoer naar de vijver werkt weer. Keer op keer is de slang waardoor het water uit de Fluittocht omhoog gepompt wordt verstopt. Ook alle overhangende en overtollige waterplanten zijn nu geknipt of in de Fluittocht geplant.

 

De vijver van het hotel in Italië dreigde overwoekerd te worden door de witte waterlelie. Drie stronken had ik er dit jaar uitgehaald en meegenomen naar Almere en bij de daar al aangeslagen lelie geplaatst, maar eigenlijk is dat wat veel. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en één van de drie die nog makkelijk te pakken was aan de overkant van mijn huis tussen het riet gelegd. Ik hoop dat het een begin van een lelie-veld wordt. Daar heb ik dan 's zomers mooi zicht op. In Italië bloeit de plant van mei tot in september soms met wel zeven grote witte bloemen. Na al dat werk met een voldaan gevoel naar Amsterdam gereden waar Yolanda me met een heerlijke quiche opwachtte.

 

De Looier-Les daarna aan 5 hele leuke enthousiaste leerlingen was moeilijk. We zijn bij les 5 aangeland, maar les 4, de twee sans opening, bleek bij overhoring, nog niet helemaal begrepen te zijn. Niemeijer (die we na een 2SA opening gebruiken) is toch wel een erg moeilijke conventie voor beginners. Doordat de lessen nu ook op DVD staan en ze zo regelmatig herhaald kunnen worden, hebben ze er gelukkig veel minder moeite mee dan de leerlingen uit vorige cursussen. Zij hadden dit hulpmiddel niet en konden enkel op het lesboek terugvallen.

 

Saskia straalde toen ze een compliment kreeg. Ze had als enige het antwoord 3 goed op de vraag: "Wat moet de 2SA openaar met een 4-kaart ª bieden, als zijn partner met 3♣ naar zijn bezit in de hoge kleuren vraagt?" Iedereen antwoordde 3 maar dat bod gebruik je voor een 5-kaart . De puntjes zijn dus eerst voor les 4 op de i gezet en daarna de 2 openingen van 2, 2 en 2♠ en de Verdi conventie behandeld. Een hele klus, maar ze pikken het op en blijven enthousiast. Moe, maar voldaan met Yolanda naar huis gegaan.

 

Op maandag blijf ik altijd bij mijn vrouw slapen. We spelen op dinsdagmiddag samen de Advocaat-Drive. Om dan eerst naar Almere te rijden en de volgende ochtend weer terug te komen is wat overdreven. Zij woont haast naast het Zwanenmeer, waar we spelen en ik les geef. Het is dus wel zo makkelijk om dan in Amsterdam te blijven.

 

Ik kijk graag naar Jeroen Pauw, maar omdat het eigenlijk wel een zware dag geweest was, dacht ik er over om gelijk naar bed te gaan. Yolanda had echter de TV al aangezet en Peter Plasman, die met Peter Limbach de Champagne-Drive bij ons speelt zat, aan tafel. Ik moest natuurlijk zien wat er aan de hand was. Wat was die Plasman op dreef en... Hij had helemaal gelijk. De jongen waarvoor hij de verdediging ging voeren was door Hugo Brandt Corsius en Matthijs van Nieuwkerk in 'De Wereld Draait Door' inderdaad al veroordeeld. Toevallig had ik ook dié uitzending gezien.

 

Ik betrok het gelijk op mezelf. Ook ik nodig regelmatig dronken gasten voor een afzakkertje bij mij thuis uit. Ik ben altijd geil en als zij dan ook wat willen, dan sta ik daar helemaal open voor. Stel dat zo'n gast het daar achteraf, als hij weer nuchter is, moeilijk mee heeft. Ik moet er niet aan denken dat zo iemand dan gaat vertellen dat ik hem bij mij thuis verkracht heb. Gelukkig doen mijn veroveringen als ik ze later tegenkom nooit moeilijk. De komen soms zelfs op herhaling.

 

Eén keer had ik een politieman voor zo'n afzakkertje uitgenodigd. Hij lag in scheiding, wilde nog niet naar huis en ging dus met me mee. Komen we bij mijn huis aan, brand het licht in het portaal. Ik zeg: "Wat raar het licht brand. Dat is me nog nooit overkomen." Hij gelijk op zijn qui vive, springt uit de auto en schuifelt onbevreesd met zijn rug tegen de muur naar de zijkant van het huis. Daar trof hij een kennis uit de kroeg. Die eveneens getrouwde man had zich, toen ik aan kwam rijden, verborgen om me te verrassen. Dat was even 'n pijnlijk moment, maar er is daarna voor zover ik weet nooit meer over gesproken.

 

Ik kan me het afgrijzen van Gijs van Dam dus helemaal voorstellen en als je dan voor je inkomen afhankelijk van derden bent, dan wordt het helemaal verschrikkelijk.


top

Dinsdag, 31 oktober 2017

Dinsdag 31 oktober 2017

Eigenlijk ben ik pas op dinsdag met mijn dagboek-blog begonnen. Het kriebelt regelmatig, want er gebeurt iedere keer zo veel dat ik wil opschrijven. Vanmorgen toen ik, zoals gebruikelijk rond 5 uur wakker werd om te plassen, ben ik daarna achter de computer gekropen. Soms voel ik me na zo'n bezoek aan het toilet nog slaperig, maar als ik dan terug in bed kruip heb ik toch vaak moeite die slaap te vatten. Ik sta dan n' half uurtje later alsnog op. Vandaag ben ik maar gelijk opgebleven en gaan schrijven.

 

Er moest een moeilijke beslissing genomen worden. Arjan kwam om 10 voor één naar me toe en vroeg wat hij moest doen: Twee mensen opbellen om te komen spelen, of een stilzit tafel creëren. Ik vond 2 mensen bellen wat omslachtig. Bovendien betalen we die 'oproep-spelers' € 10,- als onkostenvergoeding. Dat is voor een financieel moeizaam draaiende bridgeclub een hele aderlating. Yolanda stelde voor om deze middag af te haken. Dat vond ik niks. De twee gastspelers die bij ons kwamen om te oefenen voor de landelijke drive van Ernst & Young zouden dan te weinig tegenstanders ontmoeten. Bovendien voelde ik er niks voor om alsnog heen en weer naar Almere te rijden en de hele middag achter de computer doorbrengen sprak me evenmin aan. Ik wilde kaarten!

 

Ieneke Horbach was met kritiek gekomen. Yolanda en ik waren volgens haar veel te sterk voor dit veld. Wij winnen de ronde-prijzen namelijk nogal vaak. Daar had Richard Vos zich bij aangesloten. Men verzocht ons op te splitsen en met anderen te spelen, zodat die van ons zouden kunnen leren en de krachten in het veld gelijkelijk verdeeld werden. Yolanda en ik spelen één keer per week samen en zijn daartoe lid van de dinsdagmiddag club geworden. Ik speel op maandagavond en vrijdagmiddag al met 7 verschillende spelers. Het is voor ons ook leuk om samen te oefenen. Dat voorstel werd dus gelijk verworpen.

 

Het bijzondere vanmiddag was dat er elke ronde 2 paren winnaar waren. Nu kregen ook andere spelers een bonbon aangeboden. Gewoonlijk wordt er advocaat met slagroom uitgedeeld, maar in verband met de tijdelijke drooglegging, wordt er door Arjan als alternatief een bonbon aangeboden. Ik hoop dat Ieneke er een gewonnen heeft.

 

Achteraf bezien was het toch niet zo'n goede beslissing geen mensen te bellen. De club en de gezelligheid die er heerst wordt dan niet buiten de ledenkring uitgedragen en de spelers vinden zo'n lange rookpauze ook maar niks. De volgende keer bellen we gewoon twee spelers en die kosten, daar zullen we ook wel overheen komen.

 

Yolanda had een verrukkelijke erwtensoep gemaakt met rookworst extra en roggebrood met spek. Heerlijk! Omdat Arjan over bleef hoefde ik om kwart voor zeven nog niet op te draven (dacht ik). Het robberen begint namelijk pas om 19.30 uur. We zaten al tien minuten naar Mathijs van Nieuwkerk te kijken toen ik me plotseling realiseerde dat ik tussen 19.00 en 19.30 uur bij eventuele belangstelling privé les zou geven. Ik rende dus naar het Zwanenmeer en ja hoor, twee weken niemand voor een privé bridgeles gezien en nu zaten er plotseling drie!. Zij waren via de Albert Heijn Sportactie gekomen en wilden de cursus graag volgen. Gelukkig waren ze uitstekend door Arjan opgevangen. Als een haas ben ik toen met ze aan de slag gegaan. Om half acht kwamen de andere spelers. Enkel Anton kwam niet opdagen. We hadden dus een extra speler nodig. Gelukkig had Yolanda gezegd dat zij eventueel wel wilde komen als dat nodig was. Zij heeft dus gespeeld en zowaar een kwartje gewonnen! Zij houdt precies bij hoeveel ze in het rood staat, want het zit haar niet lekker dat ze mij, na een eerdere robbersessie, € 1,15 moest betalen. Ik kon me dus de hele avond met de leerlingen bezig houden. Eén van hen Monique van der Lem kocht het cursusboek. Misschien zien we haar dinsdagavond aanstaande terug.


top

Woensdag, 1 november 2017

Woensdag 1 november 2017

Een luier-dag een beetje schrijven, e-mails beantwoorden voor de open haard zitten en zagen. Er ligt een stuk boomstam in de kamer. Het is te groot voor de haard. Er moet dus een stuk worden afgezaagd, maar dat valt zwaar tegen. Elke keer als ik van mijn computer op sta geef ik 50 zaagsneden. Ik kom er echter maar niet doorheen. Dat blok ligt nu al 4 dagen in de kamer.

Stronk met zaag

Ik denk er over om toch maar een nieuwe ketting voor mijn elektrische zaag aan te schaffen. Ik hoop dat ze die nog verkopen, want dat ding is al meer dan 10 jaar oud. Het schijnt dat je zo'n oude zaag opnieuw kunt zetten en vijlen. Er liggen al twee zaag-kettingen in de olie te wachten, maar dat zetten en vijlen van een zaag heb ik nog nooit gedaan. Daar zie ik van de ene kant tegenop, maar het is ook een uitdaging. Daar houd ik wel van, maar wat moet ik daarvoor dan allemaal weer aanschaffen en zal het dan lukken? Ik twijfel.

 

Het straaltje water dat de vijver moet vullen is al weer opgedroogd. Ik zou de veer er weer doorheen moeten raggen, maar hoewel ik me er op gekleed heb, kan ik er maar niet toe komen. Eerst maar een patatje met en een gehaktbal gaan eten, op de terugweg bij Albert wat voor morgen inkopen, zodat ik ook nog gezonde kost naar binnen krijg. Als ik vlug ben haal ik de woensdagavond sessie van Tai Chi nog net.


top

Donderdag, 2 november 2017

Donderdag 2 november 2017

Nog net voordat het donker werd de slang van de watertoevoer van het vijvertje doorgestoken. Nauwelijks was ik klaar of ik voelde de eerste druppels. Ook vandaag had ik werkkleding aangetrokken om eventuele modder niet op goede kleding te krijgen. Het tropenpak, dat ik maandag bij het doorsteken van de slang droeg, kan nu naar de stomerij. Het is de vraag of ze die moddervlekken er uit krijgen. Steeds vaker krijg ik briefjes met: "Tot onze spijt konden wij enkele vlekken niet verwijderen." Ik ben nu voorzichtig, maar dat gaat tegen mijn karakter in, want ik ben impulsief. Ik zie iets dat gedaan moet worden en ik stort me er zonder verder na te denken op. Veel kleding draagt daarvan de sporen. Mij stoort dat niet zo, als ik voor mezelf maar weet dat het schoon is.

 

Gisteren bij Appie twee maaltijd salades gekocht. Er zijn altijd aanbiedingen met 35% korting die tegen de uiterste verkoopdatum aanliggen. Omdat ik ze toch gelijk opeet, maakt het mij niet uit. Je probeert dan ook andere smaken uit, want wat je graag eet wordt gewoonlijk niet met korting aangeboden. Ik heb ook ijsjes gekocht. Al weken liep ik er langs. Cornetto's vind ik heerlijk, maar tot voor kort had ik geen plaats in de vriezer. Er lagen taarten voor de Taart-Club in, ijsblokjes en over de datum tosti's. Diep gevroren, dus daar is niks mis mee en die komen langzaamaan heus wel op. De taarten zijn weg, de tosti's op 5 na geconsumeerd en er is nu plaats vrij voor die ijsjes. 8 Cornetto's (eigen merk) voor € 1,39. Voordat ik de tuin in ging om de slang door te steken heb ik de eerste geprobeerd. Lekker ijs, minder chocola dan op de cornetto's die je los uit zo'n vriezer koopt, er zitten ook geen nootjes op en ze lijken me iets kleiner. Een verschil van 8 voor € 1,39 en voor één € 2,25 vind ik toch wel opmerkelijk.

 

Er stond een onbekend telefoonnummer, waardoor ik gisteravond laat 2 keer ben gebeld, in het scherm van m'n iPhone. Ik bel nooit terug naar onbekende nummers. Er zijn "bedrijven" die je bellen en de hoorn er gelijk weer opgooien. Als je dan terug belt, krijg je een machine die je aan de praat probeert te houden, want er loopt een teller. Je bent dan gelijk de klos en betaalt voor niets. Ooit overkwam me dat met een nummer uit Schotland. Natuurlijk ben ik wel nieuwsgierig, want ik word niet vaak gebeld. Deze beller had gelukkig ook op mijn voice-mail ingesproken. Ja dan is het echt en ik belde daarom terug. Het bleek één van mijn vrienden te zijn die interesse in een afzakkertje had. De nood moet wel erg hoog geweest zijn als je om 11 uur 's avonds nog belt. De telefoon had ik al aan de oplader in de slaapkamer gehangen. Wie verwacht er nou nog telefoon om elf uur 's avonds? Ik lag in de TV-kamer naar Pauw te kijken en door het lawaai van de uitzending hoorde ik de telefoon niet.

 

Voor de rest was het tot nu toe weer zo'n dag achter de computer met Facebook, wat e-mails beantwoorden en wat tuttelen. Ik ga nu de Cili con Carne in de magnetron zetten en straks bij 'Eén Vandaag' opeten. Dan 'De wereld draait Door'; het nieuws en een afzakkertje in de kroeg. Ik ben benieuwd wat de avond zal brengen.


top

Vrijdag, 3 november 2017

Vrijdag 3 november 2017

Het is 6.22 en ik zit al enige tijd achter de computer. De kroeg gisteren was gezellig met Paul, Jos, Dennis met zijn vrouw en Micha. Micha had ik al in tijden niet gezien. Er liggen leuke viltjes van Appel Cider op de bar. Voor het eerst gedronken. 4.5% Alcohol, lekker fris en dorst lessend. Bier is me eigenlijk te bitter, maar als ik dorst heb drink ik het altijd. Misschien is dit een alternatief.

 

Ik flirt gewoonlijk met Jos, een kleine wat corpulente man wiens vrouw enige tijd terug is overleden. Hij zit bijna iedere avond aan de bar. Ik denk dat hij die aandacht wel leuk vindt, maar hij wil geen polonaise aan zijn lijf. Een verovering zit er denk ik niet in. Hij gaf een rondje ik nam een port, want mijn dorst was gelest. Nadat ik Jos een borrel had gegeven, alleen naar huis gegaan. Zo gaat dat gewoonlijk.

 

Ik moet nu aan Looiernieuws gaan werken. Vanmiddag bedien ik in de bridgeclub, want Arjan geeft les. Hij heeft 8 leerlingen. Ze zijn erg enthousiast. Daarna wat eten met mijn vrouw. Tot zover ligt het programma van vrijdag vast.

 

Er waren met mij mee precies 16 deelnemers voor "Acol Individueel," oftewel 'De Taartclub.' Meespelen is veel leuker dan enkel bedienen. Dat was, nu Arjan les geeft, de afgelopen twee weken het geval. Ik neem de honneurs dan waar. Dat lukt best met zo'n klein gezelschap. Er waren echter wat problemen met de inschrijving. Guurtje Mulder was vergeten en op de een of andere manier waren er voor Sieglien Ashraf twee loopbriefjes uitgeprint. Toen werd er ook nog eens de verkeerde lijn geprint, maar na die rommelige start konden we toch een kwartier te laat beginnen. Martha Horbach werd met 66,67% eerste; 62,70% scoorde ik en Guurtje Mulder is met 61,90% uit de B naar de A-lijn gepromoveerd.

 

Yolanda raakt overwerkt. Ze is nu dagelijks in het Zwanenmeer bezig en heeft al 14 dagen geen enkele rustdag gehad. Bovendien moet ze regelmatig vroeg op en ze is een langslaper. Dat wreekt zich op den duur. Ik heb haar daarom bij Bakboord in Almere Haven uitgenodigd. Een heerlijk relaxed restaurant waar je bediend wordt en onder het genot van een glaasje wijn en een leuk menu tot rust kan komen. Na een carpacio van runderstaart met stukjes escabeche champignon, knoflook en bloemkool, kwam er wilde eend als hoofdgerecht met een garnituur van linzen, knolselderij en wortel. Een bescheiden nagerecht en thee en koffie na besloot dit gezellige etentje. Vaal gelachen en Yolanda mocht rijden, want ik had te veel gedronken. We zijn in Almere gebleven, bezochte Lucky en bewonderden het rookhok aldaar. Het lijkt op een aquarium. Aan de bar zat niemand maar in de rookruimte was het druk. Na Lucky thuis mijn dagboek voorgelezen. Ze vond het erg leuk. Morgen gaan we naar de algemene ledenvergadering van de Nederlandse Bridge Bond in Zwolle. Toch weer om 8 uur op. Ik hoop dat het genoeg slaap voor haar is.


top

Zaterdag, 4 november 2017

Zaterdag 4 november 2017

Nadat ik weer heel vroeg wakker was, achter de computer gekropen tot de wekker om 8 uur afliep. Gewassen, geschoren en daarna Yolanda gewekt. Koffie met veel suiker en poedermelk om wakker te kunnen blijven als ontbijt en op naar Zwolle. Even langs het pakhuis om wat DVD-Boxen met Looier-Lessen en enkele lesboekjes mee te nemen, je weet tenslotte nooit of er iemand naar vraagt. Dat vergde zoveel tijd dat we pas om 10 over half elf aankwamen, terwijl we van plan waren er even na half tien te zijn. Zwolle is verder dan je denkt en mijn oude TomTom kent het Stadionplein niet. Gelukkig is Yolanda niet voor één gat te vangen en tikte 'Stadion' in. Dat kende Tommy wel. Enkel één afslag te laat linksaf gegaan. Dat valt mee, want gewoonlijk rijden we zelfs met die TomTom kilometers om. We kwamen net op tijd voor de film over niet geoorloofde acties bij bridge. Heel interessant. Na thee met een bonbon 'n robbertje gebridged. De chocolade munten die uitnodigend op tafel lagen gegeten en ook nog enkele spekkies en zo'n snoephartje met de tekst: "Mij." Wat je met die tekst moet weet ik niet, maar het was rond 12 uur en ik had flinke trek. Bij de receptie van het hotel gevraagd of ik ergens iets te eten kon krijgen. "Nee, de lunch wordt om één uur geserveerd." Gelukkig zag Yolanda een automaat met snoep staan. Er lag Engelse Drop bij. Yolanda en ik zijn daar gek op. Gelijk voor ieder een zakjes gekocht. € 6,50. Dat viel tegen, 13 gulden voor 2 ons snoep, even slikken en betalen. Bij de workshop over het verlagen van de drempel om met bridge te beginnen mijn hele zak drop leeggevroten. Aan ideeën ontbreekt het bridgers niet. De bond stimuleert elk nieuw idee om nieuwe leden te werven, coördineert en stimuleert dat. Er is momenteel veel te weinig aanwas.

 

De lunch van soep, 2 broodjes, melk en fruit viel 'n tikje tegen, maar vulde wel. Bij bridge-drives in Utrecht zijn we beter gewend, maar een gegeven paard... Na de lunch viel er een gat. We waren om 10 over half 2 uitgegeten en moesten nog tot half drie wachten voordat de vergadering begon. Er was verder weinig wat ons interesseerde en ook voor de vergadering hadden we geen inbreng. Bovendien voelde ik me na die lunch slaperig worden. Vorig jaar, toen Yolanda de Hunebed-trofee kreeg uitgereikt, lag ik in bed. We hadden in het hotel waar de vergadering toen gehouden werd een kamer gehuurd en ook toen hield ik het na de lunch niet meer. Om aan mijn 'nachtrust 'te komen heb ik 2 slaap-sessies nodig. Ik vroeg Yolanda of ze er bezwaar tegen had om naar huis te gaan. Ook zij zag dat rondhangen niet zitten. Ze moest nog boodschappen doen en verlangde naar rust. We zijn dus weggeslopen. Hopelijk heeft niemand ons gemist.

 

In Almere heb ik haar naar het station gebracht, thee in 't Steegje gedronken en boodschappen gedaan. Twee maaltijd salades gekocht. Eén Kip Caesar en 'n bieten falafel. Wat voor een salade dat is geen idee, maar van bieten houd ik wel. Zalm in Roomsauce en Singapore Garnalen Kerrie zorgen voor de warme hap. Op 3 van de 4 maaltijden kreeg ik 35% korting. Ook de Amarillissen waren in de aanbieding. Je kreeg één Euro korting. Ik ben gek op bloemen. Thuisgekomen 'n slagroompunt genomen, want dat overgebleven gebak moet op.

 

Het huis staat op zijn kop en moet hoognodig opgeruimd en schoongemaakt worden. Het blok hout, dat midden in de kamer ligt, ergert me al een week. Voor het poetsen van bestek werd het hele keukenkastje ontruimd. De poetspommade zat in een plastic container die onderin dat kastje stond. Ik laat altijd alles achter m'n kont slingeren. Er komt van tijd tot tijd een schoonmaakwoede over me heen. De aankoop van die amarillissen is een teken dat die woede er aan zit te komen.

 houtblok Open haard met ander blok hout Tafel Keukentafel schoonmaak spullen

Ik begon met die boomstam. Dat uitstekende stuk is er nu eindelijk afgezaagd, maar het blok past nog steeds niet in de haard. Misschien kan hij, nu hij stabiel kan staan, gekloofd worden. Dat gaat een stuk sneller dan dat zagen. Nu de rotzooi op de tafel nog opruimen, de vloer vegen, het keukenkastje weer inruimen, de afwas doen en het huis weer gezellig maken. Café Lucky trekt echter, Paul gaat daar straks muziek draaien. Dat is misschien ook wel leuk. Ook moet ook nog één van die maaltijden soldaat maken. Ik ga gelijk aan de gang want het is ondertussen al bijna 9 uur.

 

Het huis kwam weer enigszins op orde. Er moet nog van alles gebeuren, maar het oogt in ieder geval aardig. De 'Singapore Garnalen Kerrie' vond ik te laf. Veel te veel noedels, maar ik at toch alles op. Ik heb vandaag ook al zoveel gesnoept. Ik ben benieuwd hoeveel ik zal aankomen.


top

Zondag, 5 november 2017

Zondag 5 november 2017

Acht ons aangekomen! Ik weeg weer boven de 75 kilo. Toch kies ik voor oude gebak en niet voor vers fruit als ontbijt. Slagroomgebak wordt met de dag minder, fruit kan nog wel even liggen. Bovendien oogt een volle fruitschaal mooi.

 

De orchideeën kregen een bad. Enkele hebben de zomer niet overleefd, maar twee van de 4 zijn de zomermaanden dank zei de verzorging van mijn buurvrouw en Yolanda doorgekomen. Eén daarvan doet het bijzonder goed. Hij heeft nu 5 scheuten.

Orchidee

Ik vraag me af of zo'n klein plantje al die bloemen kan ontwikkelen. De twee nieuwe die ik kocht bloeien nog steeds. Het zijn dankbare planten maar erg gevoelig voor luis. Ik controleer daarop dan ook wekelijks en toch ontsnappen er regelmatig enkele aan m'n spiedend oog. Ik zag ook bij die oude plant die het zo goed doet weer vele verdachte witte stipjes. Die witte puntjes haalde ik er zoveel mogelijk met een mesje af. Tijdrovend precisie werk. Ik denk dat wolluis op de een of andere manier, net als spinnen, draden kunnen produceren.  Ook enkele van die raggen verwijderd.

 

Als lunch de 'Singapore Garnalen Kerrie' genomen. Weinig kerrie geproefd. Daarna naar bed gegaan voor mijn tweede slaapje. Om er zeker van te zijn de slaap te zullen vatten, nam ik de computer mee om een porno filmpje te kijken. Ik gebruik om in te slapen nooit slaapmiddelen. Mijn moeder is aan de Seresta verslaafd geraakt. Eén van de bijwerkingen was hoofdpijn. Daar kreeg ze steeds meer last van en dan belde ze de dokter soms midden in de nacht. Die schreef haar dan meer pillen voor. Het ging zo slecht met haar dat mijn zus Louïse haar in huis nam op conditie dat ze die pil verslaving af zou bouwen.

 

Wij Beckers zijn rigoureus. Deze week geen 3 maar 2 pillen per dag, de volgende week één en dan stoppen. Die ene pil vond moeder te weinig. Zij klom op een stoel, pakte het "onbereikbare" pillendoosje van het keukenkastje en slikte ze allemaal. In het ziekenhuis werd haar maag leeggepompt. Zij kwam weer bij en kon het ziekenhuis de volgende dag verlaten. Mijn zuster voelde zich verraden en wilde haar niet meer verzorgen. Zij ging dus naar huis. Maandag werd ik door haar gebeld. Zij woonde in Utrecht en ik in Amsterdam. "Hans ik heb weer een doosje Seresta ingenomen." Wat moest ik doen? Ik zat vast op mijn werk. Hoe het precies gegaan is weet ik niet meer. Mijn nichtje Ineke was er op de een of andere manier ook bij betrokken. De politie vond haar in de gang. Weer naar het ziekenhuis en vandaar naar een psychiatrisch instituut in Zeist. Voor mij dus geen Seresta, maar bijslaap.

 

Evert Vonk belde om me om 2 uur wakker. Evert werkt voor Salto TV. Die zender herhaalt de Becker Bridge Show en vooraf kan er promotie gemaakt worden. Hij had mijn blog over het fiasco van de eerste veiling/markt gelezen. De volgende veiling moest een succes worden en hij wilde helpen. Zijn idee was foto's van te verkopen spullen op de site te plaatsen en ook in het promo filmpje vóór de uitzending van de serie te tonen. Ik kon gelijk aan de bak, want hoe sneller hij die foto's had, des te eerder stonden ze op de site.

 

Gelijk met die foto's aan de gang gegaan, toen mijn e-mail gelezen. Marcel Winkel had de volgende link gestuurd: http://www.rtlnieuws.nl/opmerkelijk/60-jaar-geleden-hondje-laika-de-ruimte-in

Aangezien ik voor de tuin van ons hotel een beeld van Laika heb laten maken, was dit filmpje voor mij erg belangrijk. Nu moet ik met Marco Rump mijn computer-leraar proberen de folder die op de site staat van een link met dit filmpje van de Russische Laika te zetten.

 

Die foto's. het beantwoorden van de binnengekomen mail het was alweer etenstijd toen ik daarmee klaar was. Ik was heel nieuwsgierig naar die 'Bieten Falaval'. De bereidingswijze vond ik onduidelijk. Moest het hele pakket met sla en al in de magnetron, of moesten enkel die als gehaktballetjes ogende bieten er in. Gekookte sla leek me niks dus enkel die balletjes verwarmd, een pakje verse ruccola dat dreigde te verpieteren bij die sla gegooid, de sauce er overheen een halfje wijn geopend me voor de TV geïnstalleerd en eten maar. Die 'Bieten Falaval' smaakte naar gehakt. De ruccola was prima, maar die sla was met koriander vermengd. Van koriander ga ik gewoonlijk kotsen, dus alle donkergroene blaadjes van de schijfjes radijs en de sla afgeschraapt en aan een theedoek die ik als servet gebruikte gesmeerd. Kon ik gelijk TV kijken. Dat was vreselijk. Iedere keer had ik toch wat sla niet goed gereinigd en spuugde de half uitgekauwde hap uit. Ik haat eten weggooien, maar deze salade ging, op die bieten-gehaktballetjes na, de groenbak in.

 

De 'Kip Cesar' toen eveneens opgewarmd en voor de TV gegeten. Die maaltijd was prima. Er stond nog een interessant opname van Luchino Visconti, een adellijke Italiaanse regisseur en bohemien bij mijn opgenomen programma's. Die documentaire heb ik bekeken en daarna gewist. Heel boeiend. Er werd veel Italiaans gesproken. Dat was ondertiteld, dus dat programma was ook goed voor mijn kennis van die taal. Uiteindelijk rond enen naar bed gegaan. Weer niet verder gekomen met Looiernieuws. Dat wordt urgent.


top

Maandag, 6 november 2017

Maandag 6 november 2017

Ik weeg weer 74.8 kilo. Dat ik gisteren niet naar mijn stamkroeg geweest ben heeft denk ik geholpen. Bad genomen en naar Tai Chi gegaan. Ik heb voor de vijver turfblokken nodig. De turf die er zat is losgeraakt en nu zie je het zwarte vijverfolie. Ranzijn had het niet, maar bij Intratuin had ik het laatst nog gezien. Op naar Intratuin gelijk van de Tai Chi.

 

Als je binnenkomt wordt je met de kerst geconfronteerd en nadat je het controle poortje gepasseerd bent sta je tussen de bollen. Wat een collectie. Ik wilde een bakje dat ik ooit met narcissen gekregen had weer vullen en ook zocht ik nog winter akoniet. Ik denk dat ik te grote narcissen voor dat bakje gekocht heb, ook twee zakjes akonieten meegenomen en met alle gerommel in de tuin zijn de winterklokjes verdwenen. Ook daarvan maar een zakje meegenomen. De grote bolchrysant die ik bij de trap naar mijn huis geplant heb is uitgebloeid. Ik zag de ideale vervanger, een Mogani. De plant bloeit in de winter, blijft het hele jaar groen en heeft grote sprieten met kleine gele bloemklokjes. Perfect!

 

Het was een heerlijke zonnige middag. Geen zin in de computer, maar in de tuin gewerkt. Bollen geplant, bolchrysant verpot, in de plaats daarvan de Magoni bij de trap naar mijn huis gezet, de rozenstruiken in de tuin gesnoeid en veel bramen, die net als akkerwinde de hele tuin proberen te veroveren, uit getrokken. Er ligt nu een hele berg takken op de carport voor de deur. Ik had geen tijd meer om alles op maat te knippen. Die takjes kunnen dan drogen en als aanmaakhout dienen.

 

Yolanda had zalmforel gekookt met broccoli en wortel in roomsaus als groente. Ik eet graag forel, maar gewoonlijk zit er een grondsmaak aan. Ik denk dat die vis dan gekweekt is in zompige vijvers. Deze smaakte geweldig. Geen grondsmaak net gaar, maar nog niet droog, perfect!

 

De leerlingen die de Looier lessen volgen waren er alle 5. Het is een enig groepje dat heel enthousiast is. Ze hebben voor de moeilijkste van de drie beginnerscursussen die we geven gekozen en worden overspoeld met conventies. Die worden dan op verkeerde momenten gebruikt. Het is niet eenvoudig dat gelijk uit elkaar te houden. Dat komt straks als ze op de club spelen allemaal goed, want ze studeren regelmatig en zijn allemaal goed bij de tijd. Morgen weer een les in Basic Acol geven. Dat is zo makkelijk dat je al na een half uur aan het spelen bent..


top

Dinsdag, 7 november 2017

Dinsdag 7 november 2017

Na een vroege start enkele minuten voor half acht, voor een 2e slaapsessie, in bed gedoken. Ik wist dat het staand horloge over 2 minuten een luide gongslag zou laten klinken en doezelde nadat ik die hoorde in slaap. Ook de acht slagen een half uur later wekten me en na de gong van even voor half negen was ik net weer weggesoezd toen de wekker van Yolanda af liep.

 

Het bad liep met veel geruis vol, maar ik zakte toch weer weg. Liep die wekker om kwart voor negen opnieuw af. Yolanda in bad en ik lag me te ergeren. Dat kreng bleef bellen en ik wilde nog slapen want er wachtte een lange dag. Computerles met Marco, de 'Advocaat Drive,' Evert en Monica kwamen voor een promo op Salto en vanavond om 7 uur present zijn om eventuele nieuwe leerlingen voor de cursus "Leer Bridgen in 10 Minuten" te ontvangen. Uiteindelijk toch het bed uitgekomen en geprobeerd dat ding het zwijgen op te leggen. Dat lukte niet, want zij heeft een Samsung en daarmee kan ik niet overweg. Ik wilde net naar haar toelopen, toen ze druipend achter me opdook om hem uit te zetten. Ze maakte daarna een heerlijk kopje thee voor me. Dat compenseerde veel. Achteraf maakte het niet uit dat ik gewekt werd, want de buren begonnen, nadat de wekker tot zwijgen was gebracht, een wand af te bikken.

 

Nog steeds niks aan Looiernieuws geschreven. Ik kom er steeds niet toe. De tijd dringt, want er staan tig evenementen op het programma. De 'Blind Date Drive' is al 24 november, de 25ste Veiling/Markt, zondag 26 de Champagne-Drive en op maandag Looier Cash. Ook Sinterklaas en de Kerst-Monopoly-Drive van dinsdag 12 november moeten onder de aandacht van onze lezers worden gebracht. Hopelijk komen er nog enkele oud-leden op die laatste drive af. Het zou fijn zijn als ze op die manier onze nieuwe locatie eens 'n keer zouden zien. Ralf Lucas bijvoorbeeld was altijd heel enthousiast over onze kerstdrive en ik heb hem hier tot nu toe nooit gezien. We verwachten in ieder geval veel spelers, want voor alle leden van de Looier is deze unieke drive gratis. Hoop doet leven.

 

Robberbridge leverde weer 2 gasten die ons via de Albert Heijn Sportactie hadden gevonden Janneke en Sacha Oma en kleindochter. Pientere lui. Monique kwam op herhaling. Er waren voor het eerst 3 tafels. Yolanda werd opgeroepen omdat we net één speler tekort kwamen. Leuk was dat Hans van Vianen en Fred Renkema, die beiden lid van de maandagavond zijn, deze avond eens wilden proberen. Ik had met hen zowaar een korte nazit. Heel gezellig.


top

Woensdag, 8 november 2017

Woensdag 8 november 2017

Vandaag had ik 2 afspraken. Om 12 uur werd de elektrameter vervangen en om 2 uur zou iemand komen om te kijken wat zonnepanelen voor me zouden kunnen betekenen. Die zonnepanelenman belde af. Er waren problemen in Vleuten en daar moest hij met spoed naar toe. De elektricien belde of hij vroeger mocht komen. Dat was geen probleem. De hele meterkast ligt vol plastic zakken en ik was van plan de kast te ontruimen. Nu lukte dat niet, want ik wilde eerst een tosti eten want als de prik eraf gaat, kan ik het tosti-ijzer niet gebruiken. Mijn eerste hap zat net in mijn mond toen de bel ging. Ik moest de kast dus gelijk uitruimen en daar kwam me toch een stapel gebruikte plastic tasjes uit, het hele portaal lag vol. Ik vergat er een foto van te maken, maar die arme jongen had nauwelijks ruimte om zijn gereedschapskoffer neer te zetten. Hij ging aan de slag. Ik at mijn afgekoelde tosti en ging verder met mijn schrijfwerk. Na enige tijd werd er op de deur geklopt. "kom maar binnen." "Mag ik van de WC gebruik maken?" "Natuurlijk!" Wat een nette jongen. Hij complimenteerde me met de inrichting, vond die kunstzinnig. Ik probeerde het te relativeren. Veel spullen zoals de kroon met waxinelichtjes zijn 2e hands. De collectie Afrikaanse maskers oogt leuk, maar het is toeristische rommel die ik ooit voor € 5,- per masker op de veiling kocht. Iedereen met smaak kan bij de kringloop op markten en als er geveild wordt goedkoop aan dat soort spullen komen.

 

Interieur met kroonluchter Afrikaanse maskers

"Oh, maar het kan best nog veel waard worden." Alsof dat van belang is. Het is niet mijn bedoeling iets te verkopen. Het leuke is om 'waardeloze' spullen zó neer te zetten dat er een fijne ambiance ontstaat. Dat is kennelijk gelukt. Er is al 2 keer ingebroken. De eerste keer werd er een iPhone oplaadkabel gejat en de tweede keer is er helemaal niets meegenomen. Inbrekers zijn in ieder geval niet in mijn spulletjes geïnteresseerd.

 

Omdat het droog was heb ik de gesnoeide takken en uitgetrokken bramen opgeruimd. Weer een hele dag dat er op wat computer- en schoonmaakwerk niets uit mijn handen komt.

 

Fruit als ontbijt, twee tosti's voor de lunch, twee ijsjes om 5 uur en na Tai Chi een patat met een gehaktbal. Op het ontbijt na enkel lekkere slechte dingen gegeten. Ik ben benieuwd of ik morgen aangekomen ben.


top

Donderdag, 9 november 2017

Donderdag 9 november 2017

Om acht voor vier klaar wakker. Minder dan 4 uur slaap is te weinig. Toch achter de computer gekropen, want er is nog veel te doen. Het blog van gisteren moest van foto's worden voorzien, er moest nog aan geschreven worden, eerdere blogs nalezen enz. Er blijken altijd verbeteringen mogelijk. Om half zes terwijl het nog donker was, de foto's gemaakt. Dat is vreselijk tijdrovend. Ook mijn gewicht gecontroleerd. Gelukkig niets aangekomen. Mijn meetmoment is 8 uur. Ik heb me nu om half zes gewogen. Ik zal dus ondanks de ijsjes en de frites van gisteren een onsje lichter geworden zijn.

 

Om half twaalf werd ik wakker. Aan mijn slaap ben ik dus vandaag wel toegekomen. Eerst gekeken of er nieuws op TV was. Dat zou pas om 12 uur komen dus me op mijn gemak aangekleed en een beetje opgeruimd, het nieuws bekeken een heerlijke salade met geitenkaas, walnoten en spekjes als lunch gebruikt. Daarbij een glaasje witte wijn uit de fles die geopend in de koelkast lag genomen. Toen ik de kurk eruit trok, bleek de wijn op weg te zijn naar een spumante, want die kurk plofte er bijna vanzelf uit. De smaak was prima, maar belletjes zaten er nog niet in.

 

Over mijn ongemakken schrijf ik, net als Hendrik Groen, liever niet. Maar de bruine vlekken die ik op het net verschoonde laken aantrof moet ik verklaren. Liefst slaap ik naakt. Knellend elastiek stoort me. Zonder geeft zo'n vrij gevoel. Sinds enige jaren word ik regelmatig badend in het zweet wakker. Als je dan geen piama draagt is het bed doorweekt. Ik draag daarom voortaan een sweat shirt. Dat hangt los om je heen en vangt het eerste vocht op. Dat helpt en als ik 's nachts wakker word doe ik een droog hemd aan. Een onder-, of piamabroek heeft elastiek en als een elastiek te strak zit krijg ik jeukende pukkels. Een jaar of twintig geleden ben ik alergisch geworden. Druk kan ik niet verdragen en op een hele reeks van producten reageer ik met jeukende rode plekken. Bij een te strakke riem krijg ik ook last. Gelukkig is het de laatste jaren veel minder. Vroeger speelde ik bridge zelfs met katoenen handschoentjes. Aan kaarten kleven zeepresten. In zeep zit parfum en daarvoor ben ik allergisch. Onderbroeken trek ik dus zo spoedig mogelijk uit om mijn huid niet teveel te belasten. Dat is gewoonlijk geen probleem, maar gisteravond liet ik bij het plassen een naar ik dacht droge wind. Niet dus. Resultaat 3 strontvlekken in het schone laken. Gelukkig zitten twee van de drie net op de rand en kan ik ze achter de balk van het ledikant verstoppen. Ik heb besloten nu oude versleten onderbroeken, met elastiek waar de rek uit is, in bed aan te gaan doen.


top

Vrijdag, 10 november 2017

Vrijdag 10 november 2017

File. Bij de afslag naar Nieuwendam stond het vast. Auto's die vanuit Nieuwendam de ring in Noordelijke richting op wilden werden teruggestuurd. Een politieauto blokkeerde de oprit. Ik belde Arjan dat ik wat later zou komen. Hij had ook van anderen gehoord dat het vast stond. Er moest dus niet enkel op mij gewacht worden. Een hele geruststelling. Arjan geeft les dus ik doe de bar. Gelukkig stond het een en ander klaar voor de taart, want ik moest meespelen. Als laatste kwam ik binnen en kon gelijk aanschuiven. Het ging niet lekker vandaag met 45% net niet gedegradeerd gelukkig. Het wachten is op de nieuwe lichting studenten. Van de acht is Hilda afgehaakt. Ik heb haar een e-mail gestuurd en heb haar voorgesteld om naar onze instapcursus van dinsdagavond te switchen. Dat is een veel makkelijker cursus. Je leert het spel dan in één avond. Ik ben benieuwd of ze dinsdagavond om zeven uur voor de deur staat. Ik hoop het van harte.

 

Om kwart voor vijf, de wedstrijd was net afgelopen, kwam Yolanda juichend binnen. De vergunning was eindelijk, na wel een maand vertraging, afgekomen.

 

Er werd ooit gehuurd. De vergunninghouder was toen de eigenaar van het gebouw. Het pand werd begin juni vorig jaar aangekocht. Die vergunning is destijds niet overgedragen. Na klachten over geluidsoverlast kwam men daar achter. Er mocht gelijk geen alcoholhoudende drank meer geschonken worden. Een hele aderlating voor de VVBAN, omdat de rente en aflossing mede dank zei de bar-omzet afbetaald worden. Ook voor de Looier is het belangrijk, want bij de advocaat-drive kan er aan de ronde-winnaars weer een advocaatje met slagroom geschonken worden en bij de Champagne-Drive kan de fles bubbels, die voor het koppel dat wint wordt geopend, met vrienden worden geconsumeerd.

 

Daar moest op gedronken worden. In een gezellige nazit met bridgeclub "De Groene Brug" die ook op vrijdagmiddag in het Zwanenmeer speelt, werden we op bitterballen, ossenworst, rookworst en andere lekkernijen getrakteerd. Daarna samen met Yolanda een flesje bubbels bij "Place du Nord" bij wat oesters open laten trekken. Tong als hoofdgerecht en appel-tarte tatin na sloten deze feestelijke viering af. Ik bestelde gelijk de cadeaubon voor een etentje bij hen voor de Blind Date Drive van vrijdag 24 november aanstaande. Tot onze verrassing kregen we een kortings-bon van € 20,- er gratis bij. We hebben voor die Blind Date Drive nu dus ook een poedelprijs voor het paar dat als voorlaatste eindigt. Het zal weer een hele happening worden, vooral omdat er nu bubbels geschonken kunnen worden, want de firma 4Trading, een importeur van wijnen, zal de taartpauze komen opvrolijken met een proeverij van haar bubbels. Ik hoop dat we een volle zaal hebben. Om de bubbels te begeleiden zijn hartige taarten besteld. Weer eens war anders dan zoet gebak dat anders op 'De Taart-Club' geserveerd wordt.


top

Zaterdag, 11 november 2017

Zaterdag 11 november 2017

Vannacht heb ik een houtblok geslacht. Het scheelde maar enkele centimeters maar het paste net niet in de haard. Wat een werk, ik hoop dat de buren geen last van mijn gezaag hebben gehad.

 Houtblok houtblok houtblok houtblok houtblok

Bij het naderen van een stoplicht kwamen 2 auto's achterop. Toen het licht op groen sprong zette de laatste auto er de gang in, passeerde de tweede en mij en die andere ging er achteraan. Ik zag nog net hoe ze beiden aan het eind van de weg linksaf sloegen. Een grote brede trap, zoals je in films en musicals ziet, waarvan grote artiesten afdalen, lag voor me en leidde naar mijn appartement. Ik keek rechts en zag beide auto's terugkomen, ze kwamen voor mij! Wat te doen? Kon ik snel genoeg die trappen op en ongezien mijn appartement in te vluchten? Dat ging niet lukken. Ik stond halverwege de trap toen ik met zware hardkloppingen wakker werd.

 

Een nachtmerrie had me al na één uur slaap gewekt. Klaarwakker was ik en stond gelijk op. Ik wilde voor een brandend vuurtje tot rust komen. De hele nacht bezig geweest om de grote boomstronk die aan de beurt was passend te krijgen, zodat het vuurtje gestookt kon worden. Zó komt Looiernieuws nooit af.

 

Tot nu toe zijn enkel het stukje over de 'Blind Date Drive' en 'Looier Cash' geschreven. Een reeks van bridge evenementen staat op stapel en over allemaal moet ik wat schrijven: De Champagne-Drive; Sinterklaas; de 'Kerst-Monopoly-Drive' en de 'Nieuwjaars-Receptie-Drive'. Het wordt een hele drukke maand.

 

Mijn 2e slaap duurde langer. Om half twaalf werd ik wakker. Het vuur brandde nog. Wat fruit en een tosti gegeten. Verder had ik niets in huis. Om 3 uur kreeg ik het idee om gelijk met de salades die ik wilde kopen opnieuw naar het tuincentrum te gaan om hyacinten bij te kopen. De twee blauwe die ik gekocht had pasten precies in rode vierkante glaasjes. Daar heb ik er 4 van en voor de 2 bollenglazen die ik heb, had ik nog geen losse hyacint-bollen gevonden. Misschien had Ranzijn die. Dus eerst naar Ranzijn. Die verkochten die vierkante potjes met een hyacintbol niet. Zij hadden wel zakjes met 15 losse bollen. Ik wil die hyacintglazen vullen dus die 15 bollen gekocht. Er waren ook zakken met 100 gevarieerde tulpenbollen en zakken met 100 narcissen. Het leek me leuk de trap die naar m'n huis leidt aan weerskanten met tulpen en narcissen af te zetten dus van elk een zak gekocht. Voor die potjes met blauwe hyacinten moest ik echter naar Intratuin.

 

Bij Intratuin nadat de hyacinten in het boodschappenmandje waren gestopt even de kerstuitstalling bekeken. Yolanda vertelde me dat ze een collectie kersthuisjes had. Tegenwoordig pakt ze ze niet meer uit, maar het is eigenlijk nog steeds een liefhebberij van haar. Laat ik nou een Bingo-Hall zien staan! Verlicht en wel. Yolanda verhuurt de grote zaal regelmatig voor de bingo en werkt dan als vrijwilliger achter de bar. Zij heeft dus wat met bingo 😃! Een beter kerstcadeau kon ik niet bedenken. Het lichtje in het huisje moest natuurlijk wel op batterijen branden, want snoeren zijn te ingewikkeld. Daar moet je weer stopcontacten voor vrij hebben enz. Ik vroeg dus aan een verkoopster of die lichtjes op batterijen brandden. Oh zij was er bijna zeker van dat dit het geval was. Ze werkte echter niet op die afdeling. Ik wilde zekerheid en vroeg haar of zij voor mij wilde bekijken, want voordat ik het kocht wilde ik zekerheid. Ze liep naar de paktafel en opende de doos voorzichtig. De 'Hall' zat ter bescherming in polystyreen geklemd. Er zat klittenband omheen en zij maakte die los. Toen ze het huisje uit de bescherming haalde brak er gelijk een stuk van de gevel af. Er bleek bovendien een adapter met snoer aanwezig dus brandde het lichtje toch op het lichtnet. Wat een teleurstelling, had ik een leuk cadeautje gevonden, gebeurd me dit. De verkoper die bij de kersthuisjes hoorde was ondertussen teruggekomen en hem ook nog gevraagd hoe dat zat. Het is makkelijk naar batterijen om te bouwen verzekerde hij me. Ik met die doos naar hem toe. Toen hij de 'Bingo Hall' uit het plastic haalde viel één van de twee coniferen die voor deur stonden op de grond Van de gevel was een lampje afgebroken en na het ombouwen op batterijen bleek je toch die adapter nodig te hebben om het lichtje te laten branden. Hadden de batterijen gelijk in het huisje kunnen worden gestopt, dan had ik de 'Hall' ondanks alle gebreken toch nog gekocht, maar dat snoer bedierf de pret. Ik kocht naast de twee hyacinten ook nog 3 cyclamens om nu, terwijl er nog niets in bloei staat, toch wat kleur in de tuin te hebben. Zondag moet ik aan de bak.


top

Zondag, 12 november 2017

Zondag 12 november 2017

 

 

De dag begon om 12 uur! Er moesten 200 bollen de grond in en 3 cyclamens gaan het petitterig kleine tuintje opvrolijken. Ook het pompje van de vijver krijgt een schoonmaakbeurt, want de toevoer blijft verstoppen en zo zijn er nog wel wat dingen die me deze dag bezighouden. Eerst een salade gegeten terwijl ik Buitenhof bekeek.

Bollen en Cyclamens

De zon scheen zowaar even. Guur en koud was het. Af en toe voelde ik een druppeltje, maar die bollen moeten zo snel mogelijk de grond in, want ze lopen al uit. Om 4 uur waren ze geplant. Toen de pomp. Hij zat vol zoetwatermosseltjes. Eerst schoongekrabd. Mijn vingers deden zeer van de scherpe schelpjes, toen de pomp uit elkaar gehaald en de filters schoongespoeld. Zelfs in het pomphuis zaten mosseltjes. Toen alles schoon was in elkaar gezet en in de spoelbak van de keukenaanrecht uitgeprobeerd. Hij liep als een tierelier. Het water spoot er zó krachtig uit dat het bijna over de aanrecht stroomde. Met veel moeite alles weer aangesloten en in de Fluittocht, het water dat onder mijn huis doorloopt, gehangen. Als de pomp het water is uitgehaald, moet je het water hevelen om het weer bij de pomp te krijgen. Ik zette hem aan voelde aan de trilling dat hij liep en ging naar de vijver om te kijken of er al water instroomde. Er kwam niets uit dus moest ik in het ijskoude water de toevoerslang loskoppelen en elke keer de slang onderdompelen om water te scheppen. Je houdt daarna de slang hoog zodat het water naar de pomp kan stromen. Ik heb het wel 20 keer gedaan, op die slang geblazen, maar er kwam geen water uit. Het leek zelfs of ik de slang leeg blies. In arren moede naar het terras gelopen om te kijken of de pomp nog werkte. Hij had het begeven. Misschien is hij stuk gegaan omdat hij zonder water draaide. Ik weet het niet, maar ik heb een nieuwe pomp nodig en het zal, nu de tuincentra zich op de kerst concentreren, niet meevallen een pompje te vinden.

 

Na een heerlijke Couscous met geitenkaas en een biertje dat over de datum was, voor de haard in slaap gevallen. Heerlijk zo'n dutje als je iets te veel gedronken hebt (het was 'Baffo 'd Oro' van een halve liter) en dan je benen omhoog en wegdommelen. Bij het wakker worden eerst de blog op de Looier site gezet en daarna nog even naar Lucky. Ik verwachtte niet veel, want er is op zondagavond soms niemand, maar vanavond was het gezellig en ontmoette ik Lukas. Lukas is schipper compleet met baard. Zijn pijp heeft hij opgegeven en 's zomers vaart hij een klipper van 36 meter! Hij bouwt aan een schip dat in de tuin van zijn moeder staat en woont op een zeiljacht in de Oostvaarders Plassen. Een heerlijke avond eindelijk weer eens een gesprek met iemand die niet na een kwartier naar het rookhok moet om zich aan zijn of haar verslaving over te geven. Ik hoop hem vaker te zien.


top

Maandag, 13 november 2017

Maandag 13 november 2017

Het houtblok brandt nog steeds. Nu zelfs feller dan voordien, want de boomstronk is bijna in houtskool veranderd. Hij is ook in tweeën gebroken. De delen kon ik daardoor op elkaar leggen en dan wil zo'n vuurtje wel. Er komt zoveel stralingswarmte vrij dat ik een deel van de stronk in de doofpot stop. Die kan ik dan later gebruiken. Dat is makkelijk bij het aansteken, want houtskool brandt altijd onmiddellijk.

 

De vijverpompen in het tuincentrum stonden nog gewoon waar ze altijd staan. Ik heb een grote gekocht, maar kon hem toch nog niet installeren. Ik heb geen slangklem en van de oude slang is hij zodanig verroest dat een schroevendraaier geen gleuf meer vindt. Er moet daardoor een stukje van de toch al iets te veel ingekorte slang worden afgesneden. Dat lukte me niet gelijk met de broodzaag die ik daarvoor gebruikte. Woensdag heb ik meer tijd. Het kan wel even wachten.

 

Saskia is ziek. Zij kwam het persoonlijk melden, wat ik met griep erg onverstandig vind, maar het geeft je ook het idee dat ze deze les, waarin de 'Looier Slam Convention' en K.R.O. azen vragen behandeld worden, echt wel had willen volgen. Ans, Ssnezana, Peter en Joost zaten nu aan één tafel. Dat scheelde tijd en ze hebben alle 4 de spellen gespeeld. De cursus is nu eigenlijk afgelopen, maar omdat ik de les altijd begin met de vraag: "Zijn er nog vragen zijn over de vorige les?" en bijna iedereen altijd met vragen zit, organiseer ik een laatste les waarin het hele Looier Systeem, naar aanleiding van de systeemkaart nog eens wordt behandeld. Die les kan ook door spelers die al kunnen bridgen gevolgd worden. Zó kunnen ze Looier in één avond leren.

 

Arjan had eerst spel-set 6 die vorige week al aan de beurt was geweest neergelegd. Hij zou de goede halen. Er lagen nu 2 sets. In de veronderstelling dat de achterste set de juiste was, pakte ik die zonder verder te kijken. Hij had echter zowel de spellen voor les 7 als les die voor les 8 neergelegd. Ik pakte dus prompt de verkeerde en heb de leerlingen gelijk spellen over de net behandelde stof laten spelen. Ik vond het al zo vreemd dat het allemaal spellen waren, waarbij slem uitgeboden moet worden, maar toch controleerde ik niet of ik de goede gepakt had. Slordig! Het is geen ramp, maar nu komen de spellen over de 2♣ opening pas volgende week aan de beurt, terwijl die les deze week bestudeerd was.

 

Een grote verrassing was dat Coby Wolfrat, de vrouw van Tom Out deze week na bijna een jaar weer eens was meegekomen. Ik hoop dat ze blijft komen, want we kunnen best wat meer spelers gebruiken. Looier Cash wordt maandag over een week gespeeld en het zou fijn zijn als we in 3 lijnen met 8 bridgers zouden kunnen spelen.


top

Dinsdag, 14 november 2017

Dinsdag 14 november 2017

Marco kwam me lesgeven. Veel vragen over de site zijn behandeld, maar de telefoonnummers in mijn iPhone zijn nog steeds erg incompleet.

Gelukkig kan ik ze op de computer opzoeken, maar dat is erg omslachtig. Van elf tot één in touw geweest en toen aan de bridgetafel om met Yolanda de Advocaat Drive te spelen.

 

Het is opvallend dat het zó gezellig kan zijn met slechts 2 tafels. Om aan die 2 tafels te komen hebben we zelfs een callgirl en een bellboy moeten oproepen. Alie van der Linden speelde met Arjan de Jong en de sportleraar Henk Joosten met Richard Vos. Bellboy's en callgirls krijgen van ons een onkostenvergoeding van € 10,-. Noch Alie noch onze boxer Henk wilden dat geld accepteren. Ik stelde Alie voor er dan een rondje van te geven. Gelukkig nam zij de vergoeding toen wel aan. Als je heel vaak een beroep op invallers moet doen, wordt het op den duur steeds moeilijker die te vinden. Zo'n onkostenvergoeding helpt.

 

Eén ronde eindigde in gelijk spel en 2 rondes wonnen Yolanda en ik. Ook Ineke Horbach en Nettie Droog scoorden een advocaatje. Alie won er met Arjan ook een, maar zij drinkt enkel bessenjenever en Arjan is geheelonthouder. Dat was dus voor de club een meevaller. Op één spel boden Yolanda en ik met het Looier Systeem 7¨ uit. Volgens Arjan was in dat contract met Acol noch met enig ander natuurlijk biedsysteem te komen. Voor de bridgers onder u: Het spel wordt in de rubriek: "Looier biedvoordeel" in de volgende uitgave van Looiernieuws behandeld. Ik heb de spelverdeling niet bij de hand, dus kan ik geen voorproefje geven. Even wachten op Looiernieuws dus, maar jullie houden het beslist tegoed.

 

Een sudderlapjes met gekookte aardappels en rode kool zorgden er voor dat ik weer meer at dan goed voor me is. Om 10 voor zeven naar het Zwanenmeer om eventuele in bridge geïnteresseerde leerlingen op te vangen en les te geven. Er was echter niemand die de cursus: "Leer Bridgen in 10 Minuten" vandaag wilde volgen. Een ogenblik dacht ik dat er slechts één tafel voor Robberbridge was gekomen. Arjan was precies om half acht begonnen. Wij waren over, maar gelukkig kwam Marja Vreeling nog met haar zoon Daniel binnen zodat Arjan en ik ieder een tafel konden begeleiden. Loes Sander was zo galant om haar plaats aan Arjan af te staan, zodat haar vriendin Liesbeth Marks met Monique van der Lem, Anton Faber en Arjan de Jong speelden. De tijd vloog. Het was half elf voor we er erg in hadden. Marja en Daniel wilden toen stoppen, want we hadden al 2 robbers gespeeld en bij de 3e was er door Marja en mij al één game gescoord. Omdat de partij afgebroken werd kregen we slechts 300 punten bonus en won ik die laatste partij € 0,20. Totaal € 1,30 gewonnen plus een hele leuke avond gehad. Loes was enkele jaren geleden, na 30 jaar op een club gespeeld te hebben, met klaverjas gestopt. Zij heeft toen bridge proberen te leren, maar het is een vrouw van de praktijk en zo'n hele studie lag haar niet. Zij is toen gestopt, maar vond onze cursus Basic Acol van ons het proberen waard. Die manier van leren is haar op het lijf geschreven. Ze geniet met volle teugen (ook al verloor ze de eerste robber 55 cent). We verheugen ons op dinsdagavond volgende week.


top

Woensdag, 15 november 2017

Woensdag 15 november 2017

Café Lucky vereer ik gewoonlijk na het bridgen nog met een bezoekje. 'Pauw' en 'De wereld draait door' zijn verleidelijke TV programma's die 's nachts herhaald worden, ja en dan wordt het soms laat zo ook gisteren. Vandaar dat de dagelijkse routine vanmorgen om 8 uur begon. Van de hele lijst van zaken die vandaag beslist gedaan moesten worden is dan ook weer bijna niets terecht gekomen. Op het programma stonden:

- Voor Looiernieuws artikelen schrijven over Sinterklaas-, de fameuze Kerst Monopoly Drive en

   de Nieuwjaars Receptie Drive.

- Een persbericht voor de kranten schrijven over ons nieuw fenomeen 'de Veiling/Markt.' Dat  

   kan dan gelijk als artikel voor Looiernieuws dienen.

- Een artikel over onze Lente Bridgereis naar Toscane waarvoor nu al 6 deelnemers bekend zijn.

- De orchideeën water geven en ontluizen.

- Het nieuwe pompje aansluiten.

- Het blog van dinsdag schrijven.

- De aanrecht schreeuwt om een flinke beurt. De modder van het oude pompje kon wegens

   tijdgebrek nog niet worden weggespoeld. Er staat een afwas van dagen. Stofzuigen, afstoffen en

   dweilen kunnen ook niet worden uitgesteld en zo'n open haard is heerlijk, maar de rotzooi en

   het werk dat die meebrengt is niet te onderschatten.

- Een nieuwe advertentie maken voor Marktplaats is ook urgent, want die Veiling/Markt van

   zaterdag 25 november moet een succes worden. Het is zo'n goed idee daar moet genoeg

   aandacht aan besteed worden.

- E-mailcorrespondentie lezen en beantwoorden.

Ik ging er eens lekker voor zitten. Eerst de haard aansteken natuurlijk. Dat was vrij makkelijk, want ik had een stronk die precies paste. Wat kranten en kartonnen dozen en houtskool erbij en het fikte als een tierelier. Toch ben je dan al zo'n half uur verder.

 

Eerst werd gekeken of het bezoek aan de site was gegroeid. Eén ontdekking ontwrichte de hele ochtend. De link naar de filmpjes die op de site staan wordt nauwelijks gebruikt. Is die link niet genoeg zichtbaar, of ligt het ergens anders aan? Er borrelde een lumineus idee op. Ik zou de blogs kunnen verluchtigen met opnames.

 

Als ik een idee krijg moet ik er gelijk mee aan de slag. Er staan dan ook grote belangen op het spel. Wordt de maandelijkse Veiling/Markt in het Zwanenmeer een succes? Kunnen we de advocaat-drive op dinsdagmiddag redden? Tillen we een robberbridgeclub van de grond? enz. Alle zeilen moeten worden bijgezet om de boel aan de praat te houden. Het idee van filmpjes in het blog moet dus gelijk worden uitgewerkt.

 

Evert-Jan Vonk interviewt me zo af en toe voor Salto TV. Die interviews zijn al opgenomen. Het lijkt een kleine moeite om ze op de site te zetten. Dat moet dan gelijk gebeuren. Evert reageerde positief en stuurde me gelijk het filmpje van vandaag voor Salto TV op.

Bridgetafel

De tekst is wat verwarrend, want bridgeclub de Looier speelt maandagavond, dinsdag 2 sessies, vrijdagmiddag en op de laatste zondag van de maand de Champagne Drive, maar net op woensdag niet! Die letters moeten er dus af. Zo'n correspondentie vergt veel meer tijd dan er beschikbaar is. Ik heb inclusief het beantwoorden van andere mails 14 'brieven geschreven geschreven. Die moeten natuurlijk goed geformuleerd worden en ik ben gewoonlijk ook nogal lang van stof. De hele morgen was ik kwijt. Na de lunch met het pompje aan de gang gegaan. Ondanks het soepel maken van de oude slang in kokend water kon ik hem niet op het spuitstuk van de pomp schuiven. Hij was uitgelubberd en schoof er iedere keer weer af. Wat nu? In het berghok bleken overal nog oude stukken slang te liggen. Alles uitgeprobeerd niets werkte. Uiteindelijk terug naar het tuincentrum om 5 meter bijpassende slang te kopen. Thuis gekomen geprobeerd die nieuwe slang aan het spuitstuk te koppelen. Dat viel tegen. Ook hier was kokend water nodig om de slang soepel te maken, maar de slangklem was van een nieuw soort met twee draden in plaats van een metalen band. Het spuitstuk van de pomp was zo kort dat de ene draad er nauwelijks vat op kreeg. Toen het eindelijk vast zat was het donker. Het aansluiten werd dus tot de volgende dag uitgesteld. Vandaag veel gewerkt, maar weinig gepresteerd.


top

Vrijdag, 17 november 2017

Donderdag 16 november 2017

Is het verstandig om voor de kerst een extra Looiernieuws uit te brengen? Het gaat me niet lukken alle artikelen die ik voor Looiernieuws zou moeten schrijven tijdig klaar te krijgen. Een oplossing is om Sinterklaas, Kerst en de Nieuwjaars Receptie Drive in een nieuw nummer te zetten. Het is ook te proberen Sinterklaas nog wel in het komende nummer aan te kondigen. Anders zit ik gelijk weer met tijdsdruk. Een groot voordeel is dat Looiernieuws dan gelijk als kerstwens kan dienen. Ik besluit tot het laatste. Volgende week komt Looiernieuws 24-6 uit en het kerstnummer verschijnt in week 50.

 

Bij het typen blijkt dat de cursor niet meer goed werkt. Ik probeerde een ander programma te openen door de cursor er op te zetten en op het 'track pad' te klikken. Dat werkte niet. Ook als ik de cursor in de tekst verplaats, om een vergeten woord ergens tussen te typen, verschijnt dat woord op de plaats waar ik met typen eindigde. Reuze onhandig, want ik moet nu met de pijltjes naar links, rechts boven en naar onderen. De voeding er uitgetrokken en naar tafel gegaan om de computer te her-starten en dan met een muis te werken. Het hele probleem was metteen opgelost en het 'track pad' werkte weer. Toch lijkt het me verstandig een nieuwe aan te schaffen, want zonder computer ben ik nergens.

 

Om 8 uur moest ik bij Garagepark zijn. Bij één van de twee opslagruimtes, die ik daar heb, lekken de ontluchtingspijpjes. De firma Rekers zou ze komen repareren. Na 20 minuten kreeg ik telefoon. File! Het zou wel 9 uur worden. Gelukkig was ik voorbereid en had de laptop meegenomen. In de auto aan Looiernieuws zitten schrijven. Om 9 uur weer een telefoontje. Waar ik was. Blijken er in Almere twee garageparken te zijn en men had het verkeerde adres doorgegeven. Hoe dat kan is me een raadsel, maar ik zat nóg langer in de wacht.

 

Het viel me op dat er nog 2 garages te huur waren. Mocht de Veiling/Markt niet van de grond komen, dan kan ik proberen om de spullen die ik uit de verhuizing over heb via een Garage-sale te verkopen. Het prachtige massief eiken Art Deco slaapkamerameublement kan ik dan helemaal uitstallen. Ik zie het helemaal zitten, maar die Veiling/Markt moet gewoon gaan lukken en misschien doe ik het wel allebei. De ene zaterdag dit en de andere dat.

 

Toen de lieve man van de firma Rekers eindelijk kwam regende het en kon hij niets beginnen. Dak-reparaties doe je bij droog weer en het mag ook niet vriezen. Hij heeft foto's gemaakt, ik moest tekenen zodat het bedrijf waarvoor hij werkt kon zien dat hij geweest was. Nadat hij zijn koffie had opgedronken kon ik afsluiten. Boodschappen gedaan en naar huis gegaan.

 

Thuisgekomen eerst de katjes die ik gekocht had in een vaas gezet. De amarillissen waren op één na uitgebloeid. Die ene amaryllis samen met het opvulgroen en de katjes opnieuw opgemaakt. Daarna eindelijk het pompje aangesloten. De nieuw gekochte slang paste aan één kant niet. Ik had beter 2 meter slang meer kunnen kopen, dan had ik dat hele koppelstuk niet nodig gehad. De slangklem helemaal toegedraaid. Er lekt nog steeds wat water weg, maar dat mag geen naam hebben.

 

Wilgenkatjes behoren net als narcissen en verschillende andere bloemen en planten tot mijn favorieten. Ik heb ze vroeger al eens gekocht en nadat ze wortel hadden geschoten aan de oever van de Fluittocht geplant. Vorig jaar stonden ze voor het eerst in bloei. Ik denk dat we de grote takken die nu van mijn tuin aan de kant van de fluittocht ontsproten zijn, aan de wortels van een

 Wilgenkatjes

gekapte olm te danken hebben. De bladeren lijken op die van de gevelde boom. Drie meter lang zijn ze wel en ik ben bang dat de katjes in hun prille jeugd zijn gesmoord. Die olm heb ik afgezaagd. Hopelijk werkt dat. Die katjes moeten ook nog met de knotwilg concurreren. Ik hoop dat die wilgenkatjes toch nog opkomen. Mocht dat niet het geval zijn, dan plant ik weer nieuwe. Ik hoop dat het bosje katjes dat ik kocht wortel schiet. De takken van de olm dragen naast het oude blad nu al dikke frisse knoppen die op springen staan. Ik stopte 2 takken van de olm bij de vaas. Als het toch wilgenkatjes blijken te zijn weet ik dat voor de volgende keer.

Omdat ik weinig geslapen had, ben ik na een net gekochte suchi-lunch met spicy tonijn even op bed gaan liggen. Om half vijf werd ik wakker en liet een klein windje. Foute boel. Ik heb de dunne. De lunch was tot de 16e eetbaar, dus dat zou het niet moeten zijn. Ik heb hem echter toen ik thuis kwam niet gelijk in de koelkast gezet. Ik was zo gefocust op dat pompje en het opmaken van de vaas, dat ik de boodschappen niet uit de tas gehaald heb. Zou die 35% korting, me nu voor de eerste keer opgebroken zijn? Ik heb gelukkig een driepersoons bed. Ik ga maar aan de schone kant liggen, want de wasserij komt donderdag pas.

 

Mijn lijst met dingen die ik nog moeten worden gedaan dunt uit. Het persbericht schrijven is nu urgent. Ik heb het veel te druk op mijn ouwe-dag.


top

Vrijdag, 17 november 2017

Vrijdag 17 november 2017

De diarree is over. Mijn maag rommelde gisteravond nog wat na, maar zonder verdere gevolgen of problemen. Het bleef (zoals mijn grote benefactor wijlen Wim Bos) het altijd zei bij: "Een Durchfall." Fris en fruitig kwam ik om 8 uur uit bad. De weegschaal stond eindelijk weer eens onder de 74kg. Na het bad 73,6. Op die manier is zo'n 'Durchfall' toch nog ergens goed voor.

 

Ik ging vroeg naar het Zwanenmeer, zodat ik met Map nog enige formulieren die ingevuld en opgestuurd moesten worden kon verzenden. Ik heb wat moeite met die ambtelijke taal en begrijp dan niet wat ik moet invullen. Bijvoorbeeld. De Looier BV is eigenaar van het hotel in Italië. Dat hotel op zich is een soort van Italiaanse BV, SRL genoemd. Dan vragen ze wie is de eigenaar van die SRL. Indirect ben ik dat en ze vragen ook naar de naam van deze persoon, maar eigenlijk is het de Looier BV eigenaar. Het leek me verstandig om daar samen proberen uit te komen. Kom ik op de zaak is ze er niet. Volgens Yolanda stond ik erbij toen ze vertelde dat ze een begrafenis had. Het zal wel, maar ik heb de koppeling niet gelegd en die papieren kunnen nu dinsdag pas verzonden worden en dan komt Marco ook. Er is het een en ander mis met de computer en mijn iPhone. Marco gaat kijken of die telefoon adressen nog terug te vinden zijn.

 

Er waren 's middags 4 tafeltjes en ik mocht weer meespelen. Er was weinig te doen, want bridgers drinken gewoonlijk niet, al ken ik vele uitzonderingen. Arjan had een heerlijke appel- en een slagroomtaart met soesjes gekocht. Ieneke Horbach werd eerste. Zij scoorde 65,87%. Rob Korver promoveerde met 59,35% en ik werd 3e met 56,35%. Ik ben best tevreden, want met beginners kun je het nooit raden. Ik zal blij zijn als de nieuwe leerlingen de cursus beëindigd hebben en begin januari op de club komen spelen. Ik denk dat we dan precies de 3 lijnen halen die zijn nodig om gevorderden en beginners enigszins te scheiden. Het is net voetbal, je kunt een 4e-klasse speler niet in de eredivisie laten spelen. Schiep van Bruggen vindt een individuele wedstrijd leuk. Hij speelt graag met verschillende partners, maar haakte af omdat enkele spelers nog niet die kwaliteit hadden die het spel voor hem interessant maakt. Jammer, maar daar wordt aan gewerkt. Als Arjan in januari geen les meer hoeft te geven, met Janie, Gerda, Ineke  en mezelf, wordt het veld langzaamaan wel sterker, maar dat heeft tijd nodig.

 

We wilden eigenlijk bij een Italiaan eten. Daar hadden we ooit zó lang op het eten moeten wachten en toen kreeg Yolanda ook nog eens een gerecht dat ze niet besteld had, dat ze na geklaagd te hebben enkel de wijn behoefde te betalen. We besloten daar heen te gaan voor de herkansing. Toen was het stralend nazomer weer en zaten we heerlijk op het terras. Nu konden we het restaurant van binnen bekijken, want het was het koud en regenachtig. De inrichting viel al wat tegen. Die nieuwe trant van kale houten stoelen in 'n eenvoudige zetting kenden we van andere gelegenheden in Noord. Het is eigenlijk niet aan ons besteed. Het was heel druk. Er was enkel nog een klein tafeltje in een soort doorgang vrij. Er tegenover zaten aan een zespersoons tafel vier kinderen van een jaar of zeven. Om te relaxen na een drukke dag niet echt je dat. Er hing ook een eigenaardige geur die mij tegenstond, want ik ben erg gevoelig voor geurtjes. Gelukkig hakte Yolanda de knoop door: "Hier heb ik geen zin in!" ik was blij met haar doortastendheid en verontschuldigde ons bij de gerant die ons de tafel gewezen had.

 

Het werd toen een diner in een oud bankgebouw. Dat trekt kennelijk een ander publiek, want daar zat nog helemaal niemand. We moesten wel opschieten, want alle tafeltjes waren om 8 uur gereserveerd. Yolanda had me daar al eens mee naar toe genomen, maar het was toen gesloten en we waren daardoor bij die Italiaan terecht gekomen. Rog-vleugel gegarneerd met gember gegeten. De gember hoefde voor mij niet. Die kon je er gelukkig gewoon afscheppen en dan bleef er een heerlijk stukje vis over. Een paar oesters vooraf en ook nog gerookte paling die gepaneerd en gefrituurd was. Verrukkelijk! Bij het bolletje kaneelijs dat als nagerecht op de kaart stond zat iets lekkers. Wat dat was kan ik me niet meer herinneren, maar we gaan er zeker terug, al had Yolanda, die er als eens eerder geweest was, een ander idee in haar herinnering. Het waren die ander keer volgens haar allerlei lekkere kleine hapjes. De hapjes van nu waren volgens mij evenmin groot, maar als er zich een idee in haar hoofd heeft vastgezet gaat dat er niet snel uit.


top

Zaterdag, 18 november 2017

Zaterdag 18 november 2017

Eindelijk aan de afwas gegaan. Ruim 2 uur in de keuken gestaan. Het was zó smerig. Alle modder uit de vaart, die bij het schoonmaken van het pompje op de aanrecht terecht gekomen was lag daar nog steeds. Sommige borden stonden al een week in de week. Te druk, want Looiernieuws moest klaar, het blog geschreven, ik moest bridgeles geven, spelen enz. Heb je al 10 jaar AOW, geniet je al 5 jaar pensioen en dan heb je het nog zo druk dat je geen tijd hebt om schoon te maken. Om twaalf uur was Looiernieuws klaar. Mijn ogen deden zeer van het uren staren naar het scherm. Ik viel bijna in slaap zo moe wordt je daarvan. Even eten en misschien daarna een klein tukje doen. Looiernieuws moest nog door de spellingscontrole om er stomme schrijffouten uit te halen, maar dat kon ik op dat moment niet meer opbrengen. Eerst eten. Mijn fruitontbijt heb ik al gehad. Nu lonkt gebak.

 

Na een korte dut stond ik om 2 uur 's middags aan de vaat. Twaalf glazen die gebruikt waren om de hyacintbollen wortel te laten schieten hadden aanslag. Dat moet er uit, want glazen moeten flonkeren. Borden, bestek, schalen enz. Om 4 uur waren de spoelbakken schoon en ik had weer trek. Er lagen nog 2 gebakjes te wachten. Die moeten op, want ze worden niet lekkerder van lang in de koelkast staan. Ik moest even zitten, want na twee uur achter het aanrecht voel je je benen en voeten wel. Zo'n laptop is dan heerlijk. Comfortabel in je fauteuil gezeten, kun je je e-mails beantwoorden en alle andere zaken die je op je computer doet afwerken. Wat heerlijk dat Looiernieuws tijdig is klaar gekomen. Vrijdagmiddag de 24ste is de eerste van een hele reeks belangrijke dagen die op stapel staan. We spelen dan de 'Blind Date Drive.' Gewoonlijk wordt er op vrijdagmiddag een individuele wedstrijd gespeeld, maar nu trek je een partner en daar speel je dan de hele middag mee. Om half vier schenkt Gerrie bubbels uit Boedapest in een soort van Bubbels-proeverij. Gewoonlijk schenkt hij brut, sec, demi sec, rozé en alcohol vrije bubbels. Daarbij wordt hartige taart geserveerd, want deze kaartclub heet niet voor niets 'de Taartclub'.

 

Om acht uur naar Lucky voor patat. Daar trof ik Linda Schrama. Ik had haar tijden niet gezien en ze zag er werkelijk geweldig uit! Ze was 30 kilo afgevallen, had een nieuwe knie, zat niet meer in een rolstoel en had een bijzonder leuke jurk, met een grote beige corsage, aan. Haar enorme boezem, die nu tot aantrekkelijke proporties was geslonken, werd er extra door geaccentueerd. Haar man Tom, vroeger een iets hoogs bij de Amro-bank klust tegenwoordig. Dat gaat zo goed dat hij beter schijnt te verdienen dan als controleur van de financiële afdeling. Hij werkt graag met zijn handen. Zette een kookclub op en ging daarnaast als klusjesman aan de slag. Zoals je dat van een financieel deskundige kunt verwachten is Tom een 'Pietje Precies.' Hij maakt de opdrachten tot in perfectie af en dat wordt gewaardeerd. Momenteel werkt hij voornamelijk in het Gooi en hij kan het aantal opdrachten niet aan. Linda's man was dus nu om half negen op zaterdagavond net klaar met werk. Hij was zo moe dat hij het niet kon opbrengen om nog naar de kroeg te komen. Linda was met haar scootmobiel en wilde voor de regen thuis zijn dus rekende ik ook op huis aan, om de tekst van Looiernieuws door de spellingscontrole te laten bekijken. Map kan dan later de ultieme controle uitvoeren en dan verwissel ik de voorlopige versie met de definitieve op de site. Toen de correctie klaar was werd er gelijk een e-mail geschreven die naar het bestand gestuurd is en ik kon moe, maar voldaan naar bed.


top

Zondag, 19 november 2017

Zondag 19 november 2017

Ik werd wakker en moest een wind laten. Nee! Even wachten tot ik boven de pot hang. Risico's neem ik niet meer. Het is acht over vijf. Heerlijk ik heb 6 uur geslapen. Dat gebeurt me niet vaak. De weegschaal twijfelt tussen 74,2 en 74,1kg en blijft uiteindelijk op 74,1 staan. Mijn weegmoment is om acht uur, er is dus, ondanks het verorberen van het overgebleven gebak gisteren, niets bij gekomen. De taartclub heeft vaak taart over. Vrijdag lagen er nog 4 slagroompunten op de schaal. De helft voor een lekkere lunch, maar om 4 uur kreeg ik trek en at de rest op. Ik besloot toen met frites en mayo te dineren en er kwam nog een heerlijke gehaktbal na. Café Lucky heeft heerlijke ballen. Niet zo'n stevige fabriekssoort, maar losse rulle, die een beetje naar lever smaken. Een pilsje erbij. Gelukkig heeft mijn gewicht er niet erg onder geleden.

 

Ik ben heel nieuwsgierig of het versturen van Looiernieuws gisteravond naar de 768 mensen die een (gratis) e-mail abonnement op dit tijdschriftje hebben van invloed was op de resultaten van het bezoek aan de website. 'Abonnees' krijgen 'n e-mail dat er een nieuwe Looiernieuws op de website staat. Als ze op de link klikken komen ze op onze site. Google telt die bezoeken die letters kan ik bekijken. Zaterdag is gewoonlijk een slechte dag, mensen doet dan boodschappen. Nu waren er ook nog de intochten van allerlei Sinterklazen. Dat heeft eveneens invloed. Er hebben 2 extra mensen mijn blog bekeken. 61,4% nieuwe bezoekers. Hopelijk vinden ze het leuk en komen die terug. Looiernieuws werd, ondanks het late versturen van de mail al 22 keer bekeken. De bezoekers spendeerden er gemiddeld ruim één minuut van hun kostbare tijd. Ik ben nieuwsgierig of er vandaag meer mensen op bezoek komen.

 

Straks mag ik met Yolanda bridgen. Op de 3e zondag van de maand organiseert bridgeclub 'De Groene Brug' een drive in het Zwanenmeer. Ik verheug me er nu al op. Ik speel zo graag met haar. Nu is het wordt tijd voor mijn 2e slaapje.

 

Dat slaapje duurde amper 3 kwartier. Ik werd wakker en voelde me heerlijk doezelig. Gewoonlijk spring ik er gelijk uit maar nu bleef ik nog even van het zachte warme katoenen laken, dat mijn benen aangenaam streelde, genieten. Toen ik weer op de klok keek was het kwart over negen. Kennelijk toch weer ingedommeld. In bad gegaan, mijn fruitontbijt genuttigd, nog even gecomputerd en toen op naar het Zwanenmeer om te bridgen.

 

Het eerst spel was gelijk raak. Ik doubleerde een openingsbod door Cor Lof van 4ª in de 3e hand. Ik had een 5-kaart ¨ met AH, ªH klein in de troefkleur en nog een aas. Vier 'zekere' slagen en je mag veronderstellen dat je partner ook goed is voor één slag. Het contract werd precies gemaakt. Ik verweet Yolanda dat het gemaakt werd omdat zij niet met troef was teruggekomen. Ze kon namelijk zien dat Cor op aftroevers uit was. Cor en Titiana beweerden beiden dat hij het hoe dan ook gemaakt zou hebben. maar dat geloofde ik niet. Op het 2e spel opende Yolanda met 2¨. Dit bod is gewoonlijk zwak met een 6-kaart ©, maar het kan ook van alles en nog wat sterks zijn. Daaronder is een semi forcing in één van de 4 kleuren begrepen. Ik vroeg me af of ik een forcing in « zou geven, want ik had een prachtige 7-kaart « met Aas, Heer, Boer, tien, negen en nog wat kleintjes, ªA singleton een 3-kaart © en 2 ¨. Gelukkig bood Cor tussen. Wie schetst mijn verbazing toen hij 2« bood. Een makkie: "Doublet!" Dat is in deze situatie bij ons straf. Als Yolanda zwak is, mag ze enkel passen. Met mijn sterke hand en het tussenbod van Cor, was ik er van overtuigd dat Yolanda zwak was. Bleek ze een semi forcing in de ª te hebben. Na het debacle van mijn eerste dubbel, durfde zij mijn doublet er niet in te laten zitten en bood 3ª. Dit bod belooft ± 8 speelslagen als ª troef is. Met het Aas van ª en 15 hoge kaartpunten mee, in « 4 of 5 zekere slagen zag ik een slem schitteren. Ik vroeg Yolanda met de 'Looier Slam Convention' naar het aantal rot-kleuren. Dit zijn kleuren waarin de tegenstanders gelijk 2 slagen kunnen oprapen. Zij bood 4ª één rot-kleur. Zonder na te denken veronderstelde ik dat het de «-kleur zou moeten zijn, want daarin had ik Aas-Heer. Stommerd die ik ben, dat kon helemaal niet. Ze kon geen « hebben! Cor zou zeker een 6-kaart « voor zijn tussenbod op 2-hoogte met enkel «V moeten hebben. Er kan dan afgetroefd worden en het is dan bij slem-onderzoek geen rot-kleur. IK TOCH NAAR SLEM! Azen gevraagd met 4SA. Bleek Yolanda één Aas te hebben. Zes ª geboden. Titiana en Cor raapten om te beginnen 3 ©-slagen op. De ª zaten ook scheef en ook in die kleur werd nog 'n slag verloren 3 down. Ik weet niet meer of het gedubbeld werd, maar ook dit spel was evident een nul. De wedstrijd was nog nauwelijks begonnen.

 

We waren snel klaar. Yolanda had bar-dienst en Titiana en Cor toonden mij hoe ze het eerste spel zouden afspelen als Yolanda wel met troef was teruggekomen. Ook dan werd het spel gemaakt. Ik moest diep door het stof en heb Yolanda later mijn verontschuldigen aangeboden. Ik moet nog heel veel leren in bridge. Wij werden uiteindelijk laatste met 39,06% terwijl Titiana Husslage en Corl Lof met 61,98% als eerste eindigden. In Portofino, het Italiaanse restaurant waar ik Yolanda bijna twee jaar geleden ten huwelijk vroeg, hebben we ons verdriet onder het genot van een prima maaltijd verdronken.


top

Maandag, 20 november 2017

Maandag 20 november 2017

Op weg naar Tai Chi belandde ik bijna in een file. Ik kon nog net de afslag naar Stad nemen, maar je belandt van de regen in de drup. Je moet dan om het Weerwater heen rijden. Dat bleek een mijl om zeven. Met al die werkzaamheden aan de snelweg Lelystad Almere Poort, is het ook moeilijk om je te orienteren. Natuurlijk reed ik fout en kwam aan toen de dames al aan de gang waren. Tai Chi wordt weinig door mannen beoeffend. Na afloop drinken we altijd thee. Ze hebben daar in Haven heerlijke eigen gebakken appeltaart. Daarom gelijk een punt genomen, want dan had ik gelijk geluncht. Ik doe al 20 jaar aan Tai Chi. Het helpt om je houding te verbeteren. Vroeger kon ik 's morgens nauwelijks uit bed komen van de pijn in mijn rug. Doordat ik veel en altijd uitgezakt op mijn stoel zat, werd die pijn steeds erger. Toevallig zag ik een klein artikel in de plaatselijke huis aan huis krant. Er werden lessen gegeven en 55+ ssers kregen korting. Ik ben direct gaan kijken en sindsdien doe ik het eens in de week. Binnen het jaar was ik mijn rugpijn kwijt.

 

Thuisgekomen het bed verschoond. Ook de tafelkleden in de was gedaan. Enkele hyacinten had ik buiten gezet om hun bloei te remmen. Ze waren te ver uitgelopen ten opzichte van de twee die ik er later had bijgekocht. Nu zijn ze allemaal uitgelopen en ik zet ze midden op het frisse tafelkleed onder de lamp. Ze zijn nog nat van de regen.

hyacintbollen

Het teiltje waarin ik de narsissen heb gestopt werd besproeid. Het zand oogde niet en dat heb ik met met mos uit het tuintje aan het oog onttrokken. De Hyacintbollen die ik in een laagje water in wijnglazen had gezet drijgden te verrotten. Ik heb ze toen op het mos gelegd ze zijn aan het wortel schieten en ik ben eigenlijk best trots op het resultaat. Deze bollen laten het eerste puntje groen zien amper zien. Ze zijn gemengd, wit blauw en roze door elkaar. Ik ben benieuwd hoe dat er straks als ze uitgekomen zijn, zal uitzien en of het de narcissen, die eronder verstopt zitten, lukt om door het mos heen te groeien.

teiltje met bollen op groen mas

Yolanda had aardappels in de vorm van wafels in de air-fryer klaargemaakt. Best lekker. Het pluksel van kalkoen dat ze erbij serveerde smaakte heel bijzonder. Twee nieuwe gerechten die ik voordien nooit geproefd had. Ik ben gelukkig geen boer, want wat die niet kent... en ik heb, speciaal bij die kalkoen mijn vingers afgelikt. Ook de aardappels, die gewoonlijk voor meer dan de helft over blijven, gingen nu allemaal op. Ze is toch wel een wonder die vrouw. Ze heeft wel héél veel kwaliteiten.

 

Saskia de Ruijter is weer niet op les gekomen. Yolanda kreeg van haar door dat ze er niet zou zijn. Ik ben benieuwd of ze nog ziek is. Vorige week is ze met griep vertrokken. De andere leerlingen hebben nog grote moeite met het toepassen van alle nieuwe conventies die ze net geleerd hebben. Daar maak ik me geen zorgen over, want dat moet altijd in de practijk geoefend worden. Het was een verhelderende avond. Ze moesten de systeemkaart leren lezen en begrijpen. Volgende week spelen ze voor het eerst op de club mee. Het zal een heis voor ze worden, maar het zijn leuke enthousiaste mensen een aanwinst voor de maandagavond. Heerlijk, volgende week mag ik zelf weer meespelen!


top

Dinsdag, 21 november 2017

Dinsdag 21 november 2017

Er staat een hele lijst van vragen in mijn computer. Marco is verzocht mij te helpen bij het oplossen daarvan. Om 11 uur was hij present. Mijn eerste vraag gold het afdrukken. Als ik systeemkaarten in Word afdruk, dan verschilt de afdruk vaak van het beeld dat op het scherm staat. Er loopt dan soms een groot gedeelte van het document van het papier af. Speciaal met teksten die verkleind zijn. Marco vertelde me dat die problemen inherent aan het schrijfprogramma van Word waren. Gelukkig ben ik nu, als zo'n probleem zich voordoet, in staat alsnog een goede afdruk te realiseren, maar dat is erg omslachtig. Daar blijkt niets aan te doen of ik moet de systeemkaarten (die betreft het) in een ander programma, bijvoorbeeld in Indesign maken.

 

We mochten het kleine zaaltje gebruiken. Als we in het kantoor zitten leiden we Map anders erg af. Ik leerde vanmorgen op "eenvoudige" wijze filmpjes in te korten en op YouTube te zetten.

Hopelijk lukt het me ook als het weer voor komt, maar ik heb mijn twijfels. Ik zou die techniek moeten oefenen, maar daar komt het natuurlijk niet van. Ik heb te veel te doen. Het filmpje betrof een interview dat Evert Vonk me afnam en dat nu in de blog die op de site staat bekeken kan worden.

Daarna hebben we de hele tijd gekloot om Looiernieuws op A6 formaat te krijgen. Ik wil zelf drukken. Ooit werden ze in een oplage van 3000 aan mensen in het hele land gestuurd. Later kwamen ze als bijlage bij het Bridgeblad. Dan werden er 80.000 gedrukt. Ik mis die gedrukte versie en wil, nu die mogelijkheid bestaat, zelf enkele boekjes maken. Daar zijn we bijna de hele tijd mee bezig geweest. Uiteindelijk is het Marco gelukt het A4 formaat in A6 te wijzigen en om met Adobe Acrobat een versie te maken waarbij je het papier aan 2 kanten kunt bedrukken. Het probleem was dat ik geen creditkaart bij me had, want die gebruik ik niet of nauwelijks. De gratis versie van Adobe-pro was verlopen. Gelukkig bleek je op de update weer een gratis proefabonnement voor 7 dagen te kunnen krijgen en daarmee is het gelukt. Marco moest het zonder mij doen, want iets over enen zat ik met Yolanda achter de bridgetafel.

 

Na de drive ging Yolanda naar huis terwijl ik probeerde Looiernieuws te printen. Dat viel nog niet mee. Ik maakte het veel moeilijker dan nodig was. Iedere keer printte ik dezelfde pagina op de achterzijde. Ui milieu en zuinigheidsoverwegingen wil ik de pagina's aan twee kanten bedrukken. Ook gaan de nietjes nauwelijks door 16 pagina's heen en met acht velletjes redden ze net. Voor het me eindelijk lukte had ik al 6 boekjes verkeerd afgedrukt. "Ons ben sunig,"dus zijn die tijdschriftjes toch geniet. Ze liggen ter inzage op de tafels van het café in het Zwanenmeer. Enkele goede exemplaren zijn voor Restaurant 'Place du Nord' Zij zijn op dinsdag echter gesloten en de komende twee dagen ben ik in Almere. Dat moet dus tot vrijdag wachten en dat is eigenlijk te laat.

 

Op robberbridge waren er geen nieuwe leerlingen. Yolanda werd opgeroepen om de tweede tafel vol te maken en hoewel ik geen kaart in handen kreeg, was het toch heel gezellig. Doordat het voor de beginners nog moeilijk is in te schatten tot welk niveau ze kunnen bieden, ben ik aan een relatief 'flink' verlies ontsnapt. Noch Anton noch ik kreeg een kaart in handen. Uiteindelijk dertig cent verloren. Liesbeth was de gelukkige. Zij mocht € 1,30 mee naar huis nemen. Het is de eerste keer dat ik van de beginners heb verloren.

 


top

Woensdag, 22 november 2017

Woensdag 22 november 2017

Er is een oplossing voor het rookverbod in café's! Het is iets wat rokers waarschijnlijk al jaren wisten, maar waar ik als niet-roker vandaag pas achter kwam. Roken is niet mijn ding, maar ik vind dat een overheid die miljarden aan deze groep verslaafden verdiend heeft met het rookverbod in cafés inbreuk op de vrijheid van handelen van mensen heeft gemaakt. Ik was daar dan ook altijd fel tegen, want het maakte voor mij de gezelligheid kapot. Vanmiddag voor het eerst weer eens een ouderwets gezellig gesprek gevoerd.

 

Vanmorgen met Arjan afgesproken. We moesten in de opslag het Sinterklaas kostuum, de kerstspullen en nog extra dingen voor de Veiling/Markt van zaterdag de 25ste opzoeken. Ik zag er als een berg tegenop, want ik wist dat die kerstversiering helemaal achterin was neergezet. De verhuizers hadden zó weinig ruimte dat de garage-opslag van voor tot achter dicht-gebouwd was. Gelukkig was er al een pad naar de achterkant geruimd, maar om daar te komen, dát het vereiste het nodige klim-werk. Arjan was in no time achterin en constateerde dat de dozen met kerstversiering helemaal onderop stonden. Het was een hele toer om de spullen er uit te krijgen, maar hoera het is gelukt. De verlichting zat er dacht ik echter niet bij. Weer overal zoeken, we vonden een snoer gekleurde lampjes, maar de drie snoeren met blauwe lichtjes waren niet te vinden. Nadat we letterlijk de hele opslag doorzocht hadden ging Arjan toch nog maar eens goed bij de reeds opgegraven en apart gezette versiering kijken. Daar vond hij gelukkig, na een uur gezocht te hebben, de plastic tas waarin hij de snoeren vorig jaar had opgeborgen. Dozen met leuke curiosa had ik ondertussen al in de auto gezet, Het Sinterklaas kostuum wist ik te liggen en we konden op huis aan om de spullen voor de Veiling/Markt uit te laden en daarna zette ik Arjan op de trein en ging boodschappen doen.

 

Naast de salades en maaltijden voor vandaag en morgen zag ik tal van aanbiedingen die voor onze sinterklaasviering van pas zouden komen. Daar lagen ook stroopwafels bij. Daar ben ik gek op en na het fruitontbijt vanmorgen vroeg had ik trek. Ik kon de verleiding dan ook niet weerstaan en kocht een pakje. Ik was de kassa nog niet gepasseerd of ik trok het open en stopte de eerste gulzig in mijn mond. De salade die ik als lunch zou eten kon ik om 4 uur wel nemen. Vier of vijf wafels maakte ik soldaat! Mijn lunch had ik wel gehad. Die aanbiedingen en met de komende sinterklaas en kerst in het vooruitzicht besloot ik om te kijken of ook Action iets van mijn gading aanbood. De eerste parkeerplaats was vol, bij de Kwantumhal vond ik nog net een plaatje. Er waren meer mensen die bij de Action een slag wilden slaan. rijen dik voor de kassa's. Ik liep langs alle onnutte spullen die er toch wel leuk uitzagen. Voor 79 cent kon je zelf een kerstkaart met glitters maken. Dat is voor een armlastige bridgeclub toch een origineel betaalbaar sinterklaascadeautje. Enige elektrische klokken vormden het tweede artikel dat me in verleiding bracht. € 3,95 voor een leuk klokje in een vierkant kastje met een nep opwind knopje er op. Kitsch van de bovenste plank, maar toch leuk om te zien. Ik kon maar niet besluiten. De massa's mensen die langs me heen schuifelden, het idee dat iedereen net als ik klokken genoeg had en de rijen voor de kassa, ik kon er opeens niet meer tegen, legde het fröbelwerk waarmee ik één van de deelnemers aan de Sinterklaas Drive had willen verrassen terug en vluchtte de winkel uit.

 

De Action in Almere is vlak bij mijn tweede stamkroeg 'Het Steegje' gelegen. Na al die stroopwafels en mijn eerste oliebol die ik in een gebakskraam tegenover de Action had geconsumeerd en die ik als 'finnishing toutch' voor mijn lunch beschouwede, had ik trek in thee.

Ik hoopte dat 'Het Steegje' open was, want ze hadden naar ik meende de openingstijden aangepast. Gelukkig zag ik mensen in de rookruimte zitten en kon ik binnen. De hele bar leeg! In arren moede ging ik toen ook dat rookhol maar binnen. Daar zaten Wim de barman, Louïtje de biljarter en een derde heer die ik me weliswaar vagelijk herinnerde ooit wel eens gezien te hebben, maar waarmee ik nog nooit een gesprek had gevoerd. Het was een rijzige man met grijze lokken en een vriendelijk lachend gezicht Cornelis genaamd. Ik stelde me voor en was gelijk verkocht. Een man naar mijn hart. Ik ging gelijk bij ze aan het piepkleine tafeltje zitten en bestelde een thee. Het ijs was snel gebroken, Cornelis bleek een zaak op de Rozengracht gehad te hebben en kwam vroeger wel eens in café de Looier op de hoek van de 1e Looiersdwarsstraat en de Looiersgracht. Daar stond Netty toen achter de bar. Laat ik nou net bij het parkeren Netty met twee van haar kleinkinderen tegen het lijf gelopen zijn. Cornelis had al snel door dat ik een oogje op hem had, speelde het spel voortreffelijk mee, maar toen ik voorstelde om dinsdagmiddag bij ons als Sinterklaas te fungeren en even met me mee te gaan om het kostuum te passen, haakte hij toch af.

Ik ervoer deze middag opnieuw die fantastische sfeer die er ooit jaren geleden in Café Almere Buiten hing. Ik weet het nu. In het rookhok moet je voor een gezellig gesprek zijn. Aan de bar zit iedereen tegenwoordig toch maar op zijn telefoontje te kijken. De oplossing voor het rookverbod: "Maak de rookhokken wat groter, richt ze gezellig in, neem personeel aan dat rookt en gebruik de bar enkel om in te schenken. Ik heb mijn plek gevonden.

 

's Middags na het cafébezoek de dozen uit de opslag uitgepakt, gefotografeerd en op Marktplaats gezet. Een prachtige 18e eeuwse houten Japanse Lakschaal, die jammer-genoeg een grote barst draagt en waarvan een splinter is afgebroken, vormt het 'pièce de résistance.'

 

Houten Japanse Lakwerk schaal

De verkoopsprijs was jaren geleden € 125,-. Op de markt van zaterdag vraag ik 65 en wordt hij niet verkocht, dan gaat hij om 16 uur met een startbedrag van € 1,- in veiling.

 

De salade bleek te karig om mijn honger te stillen, ook de garnalen kerrie bami werd in de magnetron opgewarmd en voor de TV helemaal opgegeten. Daarna Tai Chi, Café Lucky voor een thee en een rode port en daarna doodmoe naar huis en gelijk het bed in. Ik ben benieuwd wat die stroopwafels en bami met mijn gewicht hebben gedaan.


top

Donderdag, 23 november 2017

Donderdag 23 november 2017

Mijn elleboog is helemaal kapot-gekrabd. Het eczeem, altijd latent aanwezig, is weer uitgebroken. Ik maak me te druk. De stress over de Veiling-markt van zaterdag aanstaande heeft zich in enkele jeukende pukkeltjes vertaald. Ik kan er niet kan afblijven. De crème die de huidarts me jaren geleden voorschreef en waarvan er nog restje in de tube zit heb ik er gisteravond opgesmeerd, maar het mocht niet baten. Vanmorgen "Klosterfrau' geprobeerd. Dit is een soort hard talkpoeder. Ik vermoed dat er krijt in zit. Mijn zuster Ria adviseerde het ooit. Het was enkel in Duitsland te koop, maar sinds enkele jaren wordt het niet meer geproduceerd. Gelukkig heb ik een voorraadje ingeslagen. De datum 12-2010 kan de productie-datum niet zijn, want ik kocht het al eerder. Het werkt echter nog prima. Tegenwoordig wordt alles van een einddatum voorzien. Zelfs conserveringsmiddelen als suiker en zout. Ik vind dat erg. Een truck om onzekere mensen voedsel dat helemaal in orde is weg te laten gooien. Schande!

 

Mijn advertenties op Marktplaats werden gedeactiveerd. Ik had er mijn website adres in vermeld en dat mocht niet. Een beetje curieus, want bij de eerste advertentie kon ik voor € 9,- extra een website toevoegen. Dat heb ik toen betaald, maar die optie werd later niet meer gegeven. Ik heb nu het zakelijk telefoonnummer doorgegeven. Ik ben benieuwd of dat wel mag. Telefoontjes heb ik nog niet ontvangen. De betaling is wel geaccepteerd. Zouden ze de betaling van de advertenties die verwijderd zijn terug storten?

 

Ook problemen met de Persgroep en de Telegraaf. Mijn advertentie voor het Parool was naar sales support gestuurd en het moest een ander e-mail adres zijn. Hoewel ik op zich op tijd was, kreeg men het te laat door en kon er nu niet meer geplaatst worden. Maandag ging nog wel, maar dan is deze veiling-markt al geweest, dus dat heeft geen zin.

Ook bij de Telegraaf liep het niet soepel. Daar had ik iemand aan de lijn en toen hij met mijn advertentie aan de gang wilde gaan bleek ook ene Marijke mijn mail geopend te hebben. Door een fout van mij kwam de foto voor de advertentie die ik verstuurd had niet aan. Ik had een onvolledig e-mailadres gebruikt. Als je niet regelmatig adverteert en er verandert van alles dan krijg je zulke problemen.

 

Voor de rest een rustige dag achter de computer, orchideeën gedompeld en wat TV gekeken. Het kostuum van Sinterklaas gecontroleerd. De mijter, de baard, de ring en het grote boek missen. Niet vergeten om die morgen, als ik de extra dozen voor de markt uit de opslag haal, te zoeken. Hopelijk gaat daarmee niet teveel tijd verloren. Gelukkig heb ik een vaag idee waar de plastic zak, waarin die spullen zitten, zou moeten liggen. Vind ik de zak niet dan heb ik een probleem.


top

Vrijdag, 24 november 2017

Vrijdag 24 november 2017

De eerste 'Blind Date Drive' werd een fiasco. Deze feest-drive speelden we altijd op woensdagavond. Die club is gestopt en als je een andere dag prikt, moet je zo'n evenement kennelijk weer helemaal opnieuw opbouwen. De bedoeling ervan is extra mensen naar de club te lokken. Dat is volledig mislukt! Er waren er zelfs minder mensen dan gewoonlijk. Het charisma, dat de club ooit had, lijkt verdwenen. Er komen te weinig geroutineerde spelers. Dat speelt voor geoefende bridgers niet lekker. We hebben nog een lange weg te gaan, want het heeft tijd nodig eer mensen het spel enigszins onder de knie krijgen. De nieuwe leerlingen komen in januari van les. Het aantal deelnemers wordt dan groter. We gaan dan in 3 lijnen op kracht ingedeelde lijnen spelen. Incidentele deelnemers met ervaring kunnen we dan in de A-lijn plaatsen. Ze treffen dan onze beste spelers en misschien komen ze dan wel terug.

 

De start was rommelig. Het lag in de bedoeling de leerlingen een keer mee te laten spelen, zodat en Arjan en ik samen voor de bediening konden zorgen. Met dit kleine aantal deelnemers, was dat niet nodig. Yolanda, die op vrijdagmiddag gewoonlijk met Alie van der Linden bij de Groene Brug speelt, had haar partner aan Dirk Loor gekoppeld. Zij kon daardoor bij ons meespelen. Wij bleven echter over, of moesten een stilzittafel creëren. Een stilzittafel is voor niemand leuk, dus besloten we in eerste instantie niet mee te doen. Nadat de indeling gemaakt was en de mensen het eerste spel in handen hadden, bleek de Groene Brug ook een stilzittafel te hebben. Die stilzitters konden dan mooi bij ons invallen. Dat is een win-win situatie en daar moet je dan van profiteren. Er werd dus opnieuw ingedeeld. Het schema van 3 tafels werd in een schema van 4 tafels gewijzigd. Mensen starten daardoor op andere tafels en dat was redelijk chaotisch. Bovendien hadden Yolanda en ik niet aan de trekking deelgenomen. Wij zijn een vast koppel en dan ben je in het voordeel. Wij wonnen uiteindelijk dan ook met groot verschil. We lieten de hoofdprijs, een etentje ter waarde van € 75,- bij restaurant 'Place du Nord' aan paar 2, Anneke Smit en Gerda Brinkman. De poedelprijs, een cadeaubon ter waarde van € 20,- te besteden bij 'Place du Nord' werd door Jopie Blokziel en Peter Driessen gewonnen. Zij werden voorlaatste, maar waren al vertrokken. Die prijs kon daardoor nog niet overhandigd worden.

 

Voordat de wedstrijd begon had ik een afspraak met Marco. Mijn nieuwe computer moest worden geïnstalleerd en dat is iets waaraan ik mezelf liever niet waag. Alles zou via een opslagschijf zo overgezet kunnen worden, maar dat blijkt in de praktijk toch wat moeilijker dan men doet geloven. Er zijn allerlei problemen. Het afdrukken van Looiernieuws, waar nog wat storende fouten door Map waren gevonden en dat daarom opnieuw moest worden gedrukt, mislukte. De computer drukte eerst 4 pagina's van het boekje op één vel. Aangezien hij op A5 formaat was ingestelde, kreeg ik boekjes op A7 formaat ± 4 bij 7 cm. Die waren zó klein dat je ze nauwelijks kon lezen. Daarna geprobeerd 2 pagina's op A5 formaat te printen, toen klopte de volgorde plotseling niet meer. Pagina 3 had bijvoorbeeld pagina 8 als achterkant. Ik werd er tureluurs van. Aangezien ik geen trek had alle correcties opnieuw in te voeren, probeerde ik de verbeterde PDF, met een mailtje, naar mijn oude computer te sturen. De provider werd niet gevonden en ik kon vanaf de nieuwe computer niet mailen. Marco gebeld en hem verteld over de problemen. Hij instrueerde me per telefoon, maar dat lukte evenmin. De dropbox geprobeerd, dat werkte ook niet. Uiteindelijk adviseerde hij me die PDF op de site van de Looier te zetten. Hij heeft hem toen van internet geplukt en met zijn e-mail account naar mijn oude computer gestuurd. We waren een half uur verder, maar het is hem uiteindelijk toch gelukt. Het is zo'n slimme jongen die Marco. Hij is me ooit door Wil van Gerwen aangeraden en ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor.

 

Toen er enkele boekjes geprint waren was het te laat voor Yolanda om mee te gaan eten. De eerste mensen voor de Bingo, die een zaal in het Zwanenmeer gehuurd hadden waren er al en ze kon Dirk Loor niet alleen achter de bar laten staan. De folders waren voor restaurant 'Place du Nord' bestemd. Zij hadden me beloofd dat ik er wat kon neerleggen en zo'n kans moet je met beide handen aangrijpen. Ik wilde daar echter niet alleen eten, hoewel dat waarschijnlijk best gezellig is, want de meiden die in de bediening werken zijn heel spraakzaam en erg onderhoudend. Ik besloot een frietje bij Lucky te gaan eten.

 

Ik kom nu op een moeilijk punt, want ik ontmoette daar een man. Hij is precies mijn type, een sportman, stoer, wat aan de mollige kant, een echte macho. Wie weet wordt het wat. Hij heeft al twee huwelijken achter de rug, durft geen 3e relatie aan, want die vrouwen hebben hem al te veel geld gekost. Mocht er iets uit voortvloeien, dan zou hij het denk ik niet prettig vinden als hij dan met naam en toenaam in mijn blog zou verschijnen. Ik noem hem daarom Jan. Jan kwam binnen, herkende me van een vorig gesprek en vroeg zich af of ik me hem herinnerde. Natuurlijk herinnerde ik me hem. Hij had me toen zijn telefoonnummer gegeven, maar ik bel niet graag. Dat vind ik zo'n inbreuk maken op iemands vertrouwen, want mijn doel is gewoonlijk het bed. Ik heb zijn nummer dus nooit gebeld en wist zelfs niet of ik het nog zou kunnen vinden. Hij gaf het me opnieuw en dat is voor mij een indicatie dat hij misschien ook wat wil. Het nummer is nu opgeslagen zodat ik het zeker niet kan verliezen. We hadden weer een heel fijn gesprek. Hij voelde er zelfs wel voor om in Italië in het hotel te komen werken. Mijn hart sloeg bijna over zo spannend was dat idee alleen al. Ik denk dat ik de stoute schoenen aantrek en hem zondagavond bel. Jan, 'Her I come!'


top

Zaterdag, 25 november 2017

Zaterdag 25 november 2017

Om tien over zes uit de veren. Vroeg genoeg zou je zeggen. Om 8 uur wilde ik in het Zwanenmeer zijn om de veiling-markt in te richten, maar je blijkt altijd meer tijd nodig te hebben dan je denkt. Nu was het de mijter. Niet te vinden. Aan zo'n incompleet Sinterklaaskostuum heb je niks. Misschien nog eens teruggaan om te zoeken, maar waar?

 

Het inrichten van zo'n veilingmarkt is enig, maar kost verschrikkelijk veel tijd. Ik hoopte dat Arjan om 9 uur zou komen, maar die was pas om half tien besteld. Ik was nauwelijks klaar met de tafels klaarzetten toen hij arriveerde. Het ultieme dieptepunt van de eerste veiling-markt werd gelukkig niet geëvenaard. Er zijn klanten gekomen en we hebben zelfs voor bijna € 400,- verkocht! Om in te richten hadden we genoeg tijd, want de eerste klanten kwamen pas tegen half twee. We waren net klaar met uitstallen.

sierborden, wandborden en sauskommen  Carnavals kleding

Links Aardewerken sierborden en sauskommen en rechts een carnavalskostuum uit 1875 met goudbrokaat

massief zilveren bestek Asterix, Suske en Wiske, en andere, stripboeken

Compleet 6-persoons massiefzilveren bestek                        Suske & Wiske, Asterix en andere stripboeken

 

De eerste bezoekers waren Elisabeth Hanga & John van der Does. Zij volgen de bridgelessen die Arjan de Jong op vrijdagmiddag geeft. Ze hadden in 'Looiernieuws' over ons nieuwe initiatief gelezen en wilden dit steunen. We hebben gelijk een kaartje met ze gelegd.

bridge spelen op de markt

We werden al snel gestoord door bezoekers die de advertentie in de Telegraaf hadden gelezen. Ze hebben toen met Arjan nog even verder gespeeld, maar uiteindelijk heeft John zich door enkele kruizen laten verleiden. Die crucifixen hebben nu een plaatsje in zijn collectie.

  

De markt trok dit keer dus wel enige belangstelling. Het hield niet over en alle klanten waren al voor vieren weg. Er was niemand voor de veiling komen opdagen. We hebben toen als een haas de deur gesloten, want om artikelen, die we voor de veiling bestemd hadden en met een startbedrag van € 1,- zouden beginnen, voor die ene Euro aan die ene enkele bezoeker weg te schijten leek ons wat overdreven. Evert en Monica kwamen wat later. Zij waren speciaal gekomen om te filmen en moesten opbellen om binnen te komen. Zij hebben in arren moede toen maar een interview afgenomen.

 

Om kwart voor acht was alles weer ingepakt en opgeruimd. Yolanda en ik zijn toen op het Purmerplein bij 'Place du Nord' gaan eten. Er was gelukkig net nog één tafeltje vrij. Een paar oesters met een glaasje Cava vooraf. Yolanda nam ribeye en ik een hertenbiefstuk als hoofdgerecht. Heerlijk! We waren beiden een voldaan gevoel over deze dag. Yolanda had alle koelkasten plus de vrieskist ontdooid en schoongemaakt, terwijl ik verschillende klanten had bediend en heel content was, omdat er slechts één bezoeker was binnen geweest die zonder iets te kopen de deur is uitgegaan.

 

Na het eten met Yolanda, wat heel gezellig was, terug naar Almere. Even langs Café Lucky. Jos zat een beetje apart aan de bar. Hij drinkt zijn biertje, maar kan, nadat zijn vrouw overleden is, z'n draai niet vinden. Hij was kennelijk blij dat ik binnenkwam, want hij nam de thee die ik bestelde gelijk voor zijn rekening. We dollen. Ik probeer hem te versieren en hij blijft maar zeggen dat het niks voor hem is. Toch verraste hij me door me te vragen om samen ergens te gaan eten. We hebben voor donderdag in New Town afgesproken. Het kan niet op, binnen één week twee afspraken. Jan bel ik morgen en met Jos ga ik eten. Best spannend.


top

Zondag, 26 november 2017

Zondag 26 november 2017

Vandaag de grote dag: "Ik ga Jan bellen." Eerst in bad, de Champagne Drive spelen en ergens wat met Yolanda eten. Tot mijn grote verwondering werd ik om half negen gebeld. Wie belt er op zondagmorgen nou zo vroeg? Je vraagt je gelijk af of er iets gebeurd is. Gelukkig was dat niet het geval. Ene Eva belde. Zij wilde bridgeles. Zoiets komt kennelijk op als poepen en ja ook ik ben impulsief en als ik een idee heb wil ik gelijk uitsluitsel. Met dat telefoontje had ik dus geen enkel probleem, want ik was toch al een paar uur wakker. Eva komt dinsdagavond de cursus "Leer Bridgen in 10 Minuten" volgen. Ik ben benieuwd of ze daadwerkelijk komt.

 

De bridgezaal was ijskoud. Zestien graden. Er zijn constant problemen met die tijdklokken, maar de radiatoren worden ook enkel aan de bovenkant wat lauwwarm dus er is meer aan de hand met die verwarming van het Zwanenmeer. De monteur is er al verschillende keren bij geweest, hij doet het dan weer even en daarna opnieuw problemen. Zoiets is geen goed begin van de middag. Dan loopt ook het bridgen niet lekker. We hadden bovendien een stilzittafel. Gelukkig kwam de verwarming heel langzaam op gang, maar warmer dan 18 graden is het niet geworden. Als Yolanda loopt te stressen, want zij voelt zich verantwoordelijk, is ze niet geconcentreerd. Ik maak altijd een aantal fouten en zij had ook nog eens tevoren de goden verzocht met haar opmerking dat ze die fles Moët & Chandon nu toch echt zou consumeren. We hadden hem al 2 keer gewonnen, maar hebben nog zo veel drank thuis dat we hem aan de club hebben gelaten.

 

Sinds kort kan ik appen. Hoewel ik er nog steeds moeite mee heb en het bijna nooit doe, komt er soms een berichtje binnen. Die storende geluidjes van telefoons vind ik vreselijk. Die staan uit. Er was gisteren dus een app van Jan binnengekomen. Die laat er geen gras over groeien. Ik gelijk terug geappt dat ik hem hoopte vanavond na het eten te zien. Hij appte terug dat hij bij met zijn dochter bij zijn ex zat en me later zou bellen. Vol verwachting klopt mijn hart. is het heerlijk avondje gekomen?

 

Yolanda en ik konden geen gat in een pakje boter slaan en eindigden samen met Ans Cousijnen en Jan Jager op een gedeelde 3e 4e plaats. We scoorden ruim 10% minder dan Gerda Homma, Alie van der Linden, John Tielbaard en Peter Limbach die gezamenlijk met 64,58% op de eerste plaats eindigden. Voor hen werd "onze" fles nu uitgeschonken. Peter moet, in verband met de oppas voor zijn vrouw, altijd gelijk weg. Er was dus drank genoeg en wij mochten gelukkig een glaasje meedrinken.

 

De Roezemoes was nog open. Yolanda wilde een snelle hap in de buurt, want ze had het voor vandaag wel gehad. Ze verwachtte Roezemoes gesloten te vinden, maar ze sluiten op zondag om 7 uur en een paar sliptongetjes konden er nog net voordien door. Daarna op naar Almere. Jan moest nog steeds oppassen en was nog in het huis van zijn vrouw. Ik ging dus maar naar Lucky en appte dat. Na twee thee had ik geen rust meer. Ik hoorde niks, de bloggen van vrijdag en zaterdag had ik nog niet geschreven, dus rekende ik af en du moment dat ik de deur uitstapte kwam Jan binnen. Ik was gelijk verkocht en nam dus nog maar een drankje. Jan was niet in stemming voor een goed gesprek voor de open haard. De ontmoeting met zijn ex had hem van slag gebracht en ik ging uiteindelijk alleen op huis aan. Ik voelde me echter zó naar, dat ik besloot mijn geluk nog even in het Steegje te beproeven. Daar was het een lawaai dat ik de neiging kreeg nog voordat ik binnenging om te draaien en alsnog naar huis te gaan. Ik vermande me, ging toch binnen en toen viel het gelukkig wel mee. Het was heel druk en iedereen had plezier. Lucas de schipper zat er met een vriend die ook op een boot woont en naast hem ligt. Tot een gesprek kwam het niet echt en toen uiteindelijk toch alleen naar huis gegaan.


top

Maandag, 27 november 2017

Maandag 27 november 2017

Ik was wat laat voor Tai Chi, maar Margje onze lerares viert haar verjaardag en trakteert op appeltaart. Ik kan dan niet wegblijven ook al zou ik liever werken, want ik begin achterop te raken. Na Tai Chi eerst bij daglicht nog eens in het pakhuis naar die mijter gezocht. Niet te vinden. Toen naar het graf van Wim. Yolanda had van de dominee, die zondags een zaal bij haar huurt, twee witte cyclamen gekregen. Zij heeft geen groene vingers en gaf ze aan mij. Ik stelde voor ze bij het graf van Wim, mijn in 2012 overleden echtgenoot, te planten. Yolanda speelde tot zijn verscheiden wekelijks op woensdagavond met Wim. Zij vond dat een uitstekend idee, dus ik met de prille cyclamen in de stromende regen naar de Nieuwe Ooster waar Wim begraven is.

 

Het graf zag er vreselijk verwaarloosd uit. De glazen plaat was bedekt met natte bladeren en daaronder zat aangekoekt vuil. Het was een hele toer om er iets zicht in te brengen. Uiteindelijk kon ik de foto die op de glasplaat gekit is met de middelen die ik bij me had schoon krijgen. De rest moet ik een andere keer onder handen nemen. Ook alle bladeren die zich rondom het graf verzameld hebben moeten dan opgeharkt worden anders verstikken die het gras. Er wacht me ook daar nog een taak.

 

Bij het Zwanenmeer de formulieren waarop de scores en het biedverloop tijdens Looier Cash genoteerd worden geprint. Goddank lukte dat zonder problemen. Ook robberbridge score-blocks geproduceerd. Als Eva morgen komt is het leuk haar naast het lesboek ook z'n fris ogend score-blockje te geven. Tussen het puin dat ik bij het opruimen van mijn bureau aantrof zat ook een kassabon van een tankstation met een adres, telefoonnummer en e-mail adres. Er was bovendien geschreven dat er € 10,- betaald was. Die € 10,- had ene Rob Muijs me bij 'Place du Nord' gegeven. Hij had de cursus'Leer Bridgen in 10 Minuten' toen ik er over vertelde gelijk betaald, maar ik heb hem daarna nog niet op dinsdagavond gezien. Het vermelde telefoonnummer gebeld, maar Rob was nu niet bereikbaar. Later belde hij terug. Morgen zou hij beslist komen. Als het waar is, heb ik morgen twee nieuwe cursisten. Dat zou mooi zijn.

 

Ik weet niet hoe het komt, maar het begin van onze bridge sessies is in het Zwanenmeer lijkt altijd chaotisch. Ook nu weer. We waren met 23 man. Eén iemand moest dus opgebeld worden en één man (Bernard Stegeman) stond vast in een file. De B lijn begon daardoor een half uur te laat. Vroeger kwam Christina Oei altijd vanuit Dronten. Zij speelt graag bij ons en bood zich altijd als 'callgirl' aan. Als we van haar diensten gebruik maken, krijgt zij een onkostenvergoeding van € 10,-. Zij heeft dan een leuke bridge-middag en krijgt nog geld toe. Wij zijn heel gelukkig met haar. We hoeven dan niemand op te roepen, want daar is altijd enige tijd mee gemoeid. De eerste keren dat ze naar Noord kwam, hadden wij haar niet nodig en moest zij zonder kaarten te hebben aangeraakt naar Dronten terug. Sindsdien is ze niet meer geweest. Ik moet eens kijken of er een oplossing te bedenken is en zal Christina eens bellen. Vooral de dinsdagmiddag heeft grote behoefte aan versterking en aan Christina heb je, als ze de spellen tenminste niet naar zich toetrekt een heel goeie partner.

 

Voor een toernooi waarmee zoveel geld te verdienen valt, mag je wel een aantal spellen spelen. Toen we nog in het centrum redden we de 28 spellen gewoonlijk precies op tijd. In Noord speelden 4 leerlingen voor de eerste keer mee, daar zijn ook de mogelijkheden die het openbaar vervoer biedt beperkter en als je dan in één van de lijnen ook nog eens ruim een half uur op twee spelers moet wachten voordat je kunt beginnen, dan breekt zogezegd 'de pleuris uit.' Ik kan daarom niet zeggen dat deze Looier Cash als van een leien dakje verliep. Tegen elven startte de rebellie. Donell had problemen met haar vervoer. Zij moest tijdig de bus halen, anders kwam ze niet thuis.

 

Het leuke van de individuele bridgeclub van maandagavond is, dat je gewoonlijk alle spelers die in je lijn spelen als tegenspeler en als partner ontmoet. Als de laatste ronde gecancelled zou worden, zou je één speler niet als partner krijgen. Als dat een goede speler is, ben je in het nadeel. Dat is voor elke wedstrijd oneerlijk, maar als er veel geld op het spel staat is dat helemaal frustrerend. Daarom was er me veel aan gelegen om alle 28 spellen te laten spelen en ik bood Donell aan haar persoonlijk met mijn auto naar huis te brengen. Dat kon de muiterij de kop niet indrukken. De laatste ronde werd niet gepeeld.

 

De leerlingen deden het fantastisch! Zij speelden 20 van de 28 spellen. Gewoonlijk halen leerlingen, de eerste keer dat ze op de club spelen, nauwelijks 12 spellen. Ze zijn goed deze vier die de Looier cursus hebben gevolgd. Saskia was er weer niet bij. Ik ben bang dat ze er de brui aan heeft gegeven. Ze heeft nu twee lessen en deze eerste speelavond gemist. Ik zal ook haar morgen bellen.


top

Dinsdag, 28 november 2017

Dinsdag 28 november 2017

Ik kon niet in slaap komen. Zelfs een puzzel uit de bridge-kalender, waarbij m'n ogen gewoonlijk al na één minuut ingespannen denken toevallen, hielp me niet. Ik hoorde het staand horloge zelfs nog 3 uur slaan. Ik meende ook de slag van 4 uur nog te horen, maar toen ik op de klok keek bleek het net zeven uur geslagen te hebben. Ondanks alle ergernis van gisteravond gelukkig toch nog enkele uren slaap gevat. In bad gelegen hoorde ik de wekker op de telefoon van Yolanda afgaan. Geen idee dat zij zo vroeg zou opstaan. Er komt dinsdags rond 10 uur een groepje koffiedrinkers in het Zwanenmeer en zij ontvangt die. Half acht is dan wel erg vroeg. Hier klopte iets niet. Het bleek dat dit in haar telefoon geprogrammeerd was en dat ze het er niet uit kon krijgen. Niet handig voor iemand die veel slaap nodig heeft.

 

Marco komt om 11 uur om het e-mail programma ook op de nieuwe computer te laten werken. Hij ontdekte dat ik voor 2 services betaalde en dat er één, die niet gebruikt werd kennelijk niet was opgezegd. Met veel moeite en heel veel puzzelen is het gelukt alle adressen ook op de nieuwe computer te laten werken. Wat is dat ingewikkeld. Daar kom je als leek niet uit. Alles doet het nu. Om één uur kwam Arjan vertellen dat we twee spelers tekort kwamen. Ina van Splunteren en Miri Knoors zijn ingevallen. Miri speelde met Toos IJsberg. Zij werden eerste. Yolanda en ik scoorden net als Arjan en Ina precies 50%. De verwarming in de "Looierzaal" deed het weer niet en we hebben in de bar gespeeld. Er zijn in het Zwanenmeer gelukkig alternatieve mogelijkheden.

 

Saskia gebeld en gevraagd of ze nog steeds ziek was en of ze daarom gisteravond verstek liet gaan. Ze bleek na haar ziekte op vakantie te zijn geweest. Ze pakt bridge in januari weer op. Het zal mij benieuwen. Toen ik Saskia belde zag ik dat Jan maandag geappt had. Hij zoekt toch contact. Ik ben dan gelijk in, appte terug en zette ik het geluid van de app aan. Ik heb er een hekel aan om tijdens het schrijven gestoord te worden. Appjes van Jan wil ik echter niet missen. Ik ben heel nieuwsgierig of hier iets uit zal komen, maar was verrast hoe zo'n berichtenstroom zich dan ontwikkelt, want dit is de eerste keer dat ik met iemand op deze manier een soort van conversatie voer. Het bericht van maandag:

"Hi man hoe gaat ie?" Mijn antwoord van dinsdag:

"Druk! Ik ben in Amsterdam. Vanavond tegen 12 uur hoop ik in Lucky te zijn."

"Ah, okay. Beter druk dan niets te doen."

"Helemaal mee eens, maar het kan ook wel eens wat veel worden."

"Dat begrijp ik wel, maar dan moet je het uit handen geven zodat je jezelf wat ontlast. We zijn tenslotte mensen, we kunnen niet alles alleen, hahaha."

"Daarom vind ik het ook zo leuk jou ontmoet te hebben dan kunnen we het samen doen."

"Hahah ja dat is mooi. Kan ik wat verdienen dan? Dat zou wel welkom zijn."  

"Geen idee waar jij aan denkt."

"Ik wil weer werken, maar ik weet op dit moment nog niet wat ik ga doen. Heb verschillende mogelijkheden, dus kijk ik rustig de kat uit de boom."

"Oke."

"Zie je wel in Lucky dan."

"Oke."

 

Eva, die me zondagmorgen zo vroeg had opgebeld, was het lesboek al aan het lezen toen ik om kwart voor zeven arriveerde. We hebben tot 7 uur op Rob Muijs gewacht, maar hij belde af. Zijn cursus zou hij op een andere dinsdag nemen. Wonder boven wonder deed de verwarming het nu weer wel. Er werd door de monteur een nieuwe pomp van € 1.400,- geadviseerd. Die oude werkte niet goed meer. Het is dan curieus dat zo'n radiator het ene moment bloedheet wordt en het andere moment niet aan de gang te krijgen is en steenkoud blijft. Ik denk dat het dan toch iets met de programmering van de thermostaat te maken heeft. Het zijn tegenwoordig allemaal van die ingewikkelde kastjes die er vanuit gaan dat je een geregeld leven leidt en altijd op hetzelfde moment van de verwarming wilt genieten. Vreselijk onhandig. Yolanda kwam nog even langs om Piet, die de verwarmingsmonteur gesproken had, te vragen wat hij van een dure nieuwe pomp dacht. Ze kwam ook even bij ons langs, zag dat we niemand nodig hadden en vertrok.

 

Eva was na even in het lesboek gelezen te hebben overtuigd. Zij werd gelijk lid en betaalde het cursusgeld van € 50,-. We begonnen gelijk want Anton was ook lekker vroeg. We spreiden de kaarten op tafel om het lot te laten bepalen wie er met wie zou beginnen, vertelde Eva wat de bedoeling was en speelden onze eerste robber. Eva pikte het gelijk op. Ze is vergeleken met ons nog jong, vertelde dat ze plotseling wakker werd en 38 was en dat ze eigenlijk een jaar of 10 kwijt was. Curieus. Er lijkt iets met haar aan de hand, maar ik weet niet wat het is. Zij draagt zo'n hoofddoekje, dat je ook wel bij mensen die een chemokuur ondergaan ziet. Ze is ook erg nerveus, zit constant aan haar neus en zegt rust te zoeken. Nou die heeft ze bij ons op de club gevonden, want met slechts twee tafeltjes is het niet al te druk. Om acht uur pakte Eva de telefoon en belde haar vriend en vroeg of die haar wilde komen ophalen. We hadden net één robber gespeeld.

 

Yolanda, in de veronderstelling dat er niemand nodig was, had een was gedraaid en lag net in een geurig bad toen ze gebeld werd. Of ze alsnog kon invallen, want nu Eva van plan was weg te gaan kwamen we één speler tekort. De schat kwam gelijk. We speelden precies 3 robbers. Iedereen speelde dus met elkaar. Dat was mooi enkel Anton had € 1,40 verloren. De anderen wonnen of 40, of 50 cent. Na de derde robber stopten we. Het was ondertussen half elf en ik popelde om naar Lucky te gaan. Daar kwam ik tegen half twaalf aan en appte Jan dat ik er zat. Wat een teleurstellend antwoord kwam er: "Hoi, ik ben net klaar met schilderen in mijn nieuwe woning. Het is al laat, wellicht een andere keer als je het niet erg vindt."

 

Natuurlijk vind ik het erg. Hier had ik de hele dag naartoe geleefd een spannende, onvoorspelbare avond. Een glaasje voor de open haard, wat rustige muziek, een gesprek en dan die spanning of er misschien iets meer zou gebeuren. Even later kwam er nog een berichtje van hem:

"Ben moe, heb ook nog getraind vanavond, ik ben kapot!" Om mijn teleurstelling te verbergen en me groot te houden appte ik:

"Geen probleem."

"Dank je, graag andere keer." "Spreek je gauw."

"Oke"

Die sportlui ook altijd met hun oefeningen, maak plezier, daar gaat ook veel energie in zitten en daarvan geniet je tenminste. Maar ja, een getraind lijf heeft ook wel wat.


top

Woensdag, 29 november 2017

Woensdag 28 november 2017

Gisteravond is toch nog in een gulzig consumeren van reeds weken opgekropte seksuele verlangens en frustraties geëindigd. Op weg naar de auto ontmoete ik een vriend waarmee ik al vaker de liefde had bedreven. Hij is in een knipperlicht-relatie verwikkeld. Daardoor kunnen we niet vaak bij elkaar zijn, maar nu was hij er op het juiste moment en op de juiste plaats. Hij is met me mee naar huis gereden. Het glas voor de open haard werd gedronken, de gordijnen gesloten en we gaven ons over aan een vurig liefdesspel dat al spoedig in een climax eindigde. Het nagenieten, toen de ontlading voorbij en alle seksuele honger gestild was, duurde niet lang. Hij kon niet blijven en ik heb hem thuisgebracht. Vanmorgen woog ik 74,7 kg. Ik moet aan de salades.

 

Om niet buiten de deur te gaan zocht ik echter naar eten wat ik nog in huis had. Het fruitontbijt vormde geen probleem, maar een salade voor de lunch had ik niet in huis. Er resteerden wel twee stroopwafels. Ik heb wel vaker een stroopwafellunch genomen, maar dan waren het er meestal 3 en die waren ook groter en werden door koekjes en thee vergezeld. Twee stroopwafels is dus wat karig. Zoiets werkt vooral psychologisch. Je blijft dan aan eten denken. Toch heb ik het nog tot 4 uur volgehouden. Achter de computer gezeten kreeg ik toen zo'n trek dat ik 'n ijsje nam. Dat werd lekker voor de TV opgegeten. Ik had Tootsie opgenomen een heerlijke film die ik al eens in de bioscoop en later, ook op TV gezien had. Dustin Hoffman is zo goed dat ik die film wel voor een derde keer wilde zien. Ik heb genoten. Als je eenmaal voor de TV zit ben je verloren. Alles boeit me het nieuws, De Wereld Draait Door, ik wil blijven kijken terwijl er nog Sinterklaas cadeautjes ingepakt, teksten geschreven en spellen van maandagavond op fouten gecontroleerd moeten worden. Morgen is er weer een dag!

 

Na het 8 uur Journaal twijfelde ik. De ijsjes waren verteerd en ik besloot niet naar Tai Chi, maar naar Albert Heijn te gaan. Salades en fruit voor morgen inslaan en daarna naar mijn stamkroeg voor patat met. Toen ik naar Lucky reed passeerde ik New Town en plotseling herinnerde ik me dat Jos en ik daar morgenavond hadden afgesproken. Die 'salade' voor morgenavond, dat overigens een grote gourmet-schotel geworden was, moest dus vandaag gegeten worden. Ik keerde de auto en reed terug naar huis. Daar vond ik onder in de kast enkele gourmetstelletjes. Ook twee pannetjes werden opgedoken. Boter had ik nog en bijna alle vlees, wat natuurlijk veel te veel was, gebraden en opgegeten. Twee pilsjes erbij en ik kon er weer tot morgen tegen. Morgenochtend hoop ik iets minder dan de 74,7kg die de weegschaal vanmorgen aanwees te wegen, want als ik bij New Town eet, kom ik gegarandeerd een kilo aan. 75kg, daar mag ik niet overheen, anders moet ik rigoureuze maatregelen nemen. Een alcohol stop, een enkel salade dag, of een andere manier om het gewicht weer onder de gewenste maat te krijgen. Eigenlijk was ik al bij 74 als maximumgewicht aangeland. Mijn ultieme streven is 68 met een mogelijke uitloop naar 70 als er feestdagen zijn of er andere gelegenheden voorbij komen waarbij de maaltijd een onderdeel van het plezier vormt. Morgen oppassen dat ik matig ben. Dat hangt ook van Jos af. Als hij een voorgerecht wil, blijf ik niet achter. Ik ben een groot lief hebber van kroepoek. Misschien hij ook en als we dan samen één portie en een hoofdgerecht nemen...


top

Donderdag, 30 november 2017

Donderdag 30 november 2017

Het sputterende geluid van de scheet, die ik liet toen ik stond te plassen, voorspelde niet veel goeds. Ik ging gelijk op het toilet zitten en veegde mijn bibs af. Brandschoon! Ik had me voor niets zorgen gemaakt, maar sinds die 'Durchfall' 'n week geleden neem ik geen risico's. De weegschaal was lief. Hij oordeelde dat ik 74,5kg woog. Twee ons afgevallen ondanks de grote vleesmaaltijd van gisteren. Er zijn nog enkele plakjes ossenworst en kleine voorgebakken worstjes over. De worstjes moesten eerst afkoelen en daarna ben ik ze vergeten. Nu liggen ze koud, maar ik vraag me af of dat voor darmproblemen zal gaan zorgen. Ik ben van plan ze zaterdag te gaan eten. Vandaag moet ik me inhouden en me tot fruit en sla beperken, want anders kan ik straks met Jos niet los gaan en dan komt ook vrijdag nog. Vrijdag, als ik met Yolanda uit eten ga, is sowieso een moeilijke dag wat eten betreft. Gewoonlijk kom ik aan, want Yolanda eet slechts muizenporties. Ik vind het zonde om die resten goed lekker voedsel in de afval-ton te laten eindigen en bied mezelf dan als vuilnisvat aan. Dat is funest voor mijn met veel zorg onder controle gebracht gewicht.

 

Ik heb een blauwtje gelopen! Daarover later want het werd een heel eigenaardige dag.

 

Bergen werk liggen te wachten en ik ga een sok stoppen. Ik heb een paar prachtige wollen sportkousen, eigenlijk zijn het van die sjieke lange sokken. In één daarvan zat een klein gaatje in de teen. Dat kwam doordat de nagel van mijn grote teen te lang en te scherp was, want de hiel en voetzool, plekken die gewoonlijk het eerst slijten zijn nog intact. Ik besloot het gat te stoppen. In mijn naaidoos vond ik een sokken-stop-hulp. Dat apparaat had ik nog nooit uitgeprobeerd en ik was erg nieuwsgierig naar de werking. Dat uit te vogelen viel niet mee. Er zat er een uitgebreide gebruiksaanwijzing bij, maar in de praktijk blijken mijn ideeën over boven en onder anders dan die van de opstellers der tekst. Het ging helemaal mis, maar na ruim anderhalf uur wist ik hoe het moest en kon het gat gedicht worden.

Sokken stoppen  sok met gat sok met stop

Nu de sok gestopt was ergerde ik me dusdanig aan de zooi die ik van mijn uitpuilende naaidozen heb gemaakt dat ik besloot die op te ruimen. Ik ben dan een Pietje Precies. Alle spelden in het spelden doosje, de knopen in de knopendoos enz. Ik kan niets weggooien. Als je tekorten hebt gekend, heb je daar moeite mee. Alle restjes garen, bandjes, veters, veiligheidsspelden oude gespjes en weet ik wat voor rommel, die ik hoogst waarschijnlijk nooit zal gebruiken, worden bewaard. De grote naaidoos puilde uit en dan te bedenken dat ik ook nog een groot koekblik met naaigerei heb gevuld.

 

Tijdens het opruimen kwam er een app van Jan binnen.

"Hoi, hoe gaat het?"

"Goed, ik ben de rotzooi thuis aan het opruimen."

"Dat zijn van die vervelende klusjes lijkt me, maar moeten gebeuren."

"Zeker weten"

"Ik ben aan het kijken naar werk. Moet even wat doen na zo'n lange tijd, wil weer gaan werken, ben weer gaan sporten en ga volgende week weer boksen. Live go's on."

"Ik dacht dat er verschillende baantjes op je wachtten."

"Ja, maar ik wil even in de buurt van mijn dochter blijven. Alleen even 2 maandjes wat anders doen om de kosten te dekken. Als alles in harmonie is ga ik in Duitsland in Hamburg werken, maar moet eerst alles met mijn ex in goede banen leiden. Ik wil zicht op mijn dochter houden, vertrouw de moeder niet."

"Ja dan moet je hier iets zoeken."

"Ja doe ik nu hier in de buurt, heb mijn CV net klaar, die gaat straks on line en dan netwerken. Ach ik vind wel wat. Ik pak nu even alles aan."

"Je zou bij mij de vloer kunnen dweilen."

"Betaal je me dan voor het klussen? Hahhah."

"Ja, als ik een werkster vraag betaal ik toch ook € 15,- per uur."

"Oké, dat is niet slecht, dan wil ik het wel doen."

"Ik heb dat nu nodig. Kun je naar me toe komen, of moet ik je komen ophalen?"

"Haal me maar op dan."

Nu is Jan dus voor het eerst bij me over de vloer geweest, Heeft gestofzuigd, gedweild en geveegd. Ik kon met mijn naaidoos verder en als Jos vanavond na het diner nog een afzakkertje bij me zou komen drinken is het huis in ieder geval schoon.

 

Die afspraak met Jos werd een probleem. Ik had geen telefoonnummer! Vergeten te vragen. Op internet gezocht en een vast nummer gevonden, maar dat werd niet opgenomen. Omdat ik geen mobiel nummer vond, kon ik ook niet controleren of ik hem eerst zou bellen, of dat we elkaar bij New Town zouden ontmoeten. Ik besloot eerst bij het gevonden adres langs te gaan, dan naar Lucky, want dat is ook zijn stamkroeg en mocht hij daar niet zijn, gewoon naar New Town en daar een maaltijd bestellen. Als hij zou komen, of er misschien al zou zitten, dan was alles toch nog goed gekomen.

 

Naar het restaurant hoefde ik niet, want ik trof hem in de bar. Hij had vanaf half acht gewerkt en was doodmoe. Van een afspraak herinnerde hij zich niets. Dat kan ik me wel voorstellen, want het was zaterdagavond al flink laat en de kopstoten gingen in rap tempo naar binnen. Jos was te moe om uit eten te gaan. Ik heb toen frites met bitterballen besteld. Van die ballen heeft hij er, na heel lang aandringen, enkele genomen. Het is dus "Dineren bij Lucky" geworden. In ieder geval heb ik niet alleen gegeten.


top

Vrijdag, 1 december 2017

Vrijdag 1 december 2017

Zou ik tot de seksverslaafden behoren? Persoonlijk geloof ik dat seksualiteit een natuurlijke behoeft is net als eten. Toch schijnen er maar weinig mannen van 75 te zijn die bijna dagelijks behoefte aan seks hebben. Ik kan ook altijd stante pede opgewonden raken. Misschien houd ik me er wat meer mee bezig dan andere mannen van mijn leeftijd, maar ik denk dat het je jong houd. Ooit las ik over een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen die op latere leeftijd nog kinderen kregen gemiddeld langer leefden. Eigenlijk een logische manier van de natuur omdat daardoor het kind langer begeleid kan worden. Toch lijkt het me dat ik wel erg veel tijd in de jacht op seks steek. Het is niet meer zo erg als vroeger. Toen wachtte tot het sluitingsuur af in de hoop dat de man die me interesseerde voor een afzakkertje bij mij thuis te porren was, maar ook nu ben ik nog dagelijks op zoek. De resultaten laten echter te wensen over en daardoor moet ik me met filmpjes behelpen. Daarin heeft Jan me een goed advies gegeven.

 

Nadat het bridgen afgelopen was even op mijn telefoon gekeken. Jan had me geappt. Hij schreef: "Hans als ik wat werk voor je kan doen graag. Ik heb genoeg tijd over om klusjes te doen of wat dan ook."

Bij dat laatste open eind slaat mijn fantasie op hol. Hij weet welk klusje ik heel graag gedaan zou willen hebben, maar op het moment suprème weet hij er steeds weer een niet seksuele draai aan te geven. Ik antwoordde gelijk toen ik zijn bericht onder ogen kreeg, want tijdens het bridgen staan de piepjes uit.

"Morgen misschien dat terras. Vanavond na het eten zo rond half negen denk ik in Lucky te zijn."

Ik was er om half negen en ook Jan kwam een pilsje halen. We spraken af dat hij morgenochtend het terras zou schoonspuiten. Ik ben als de dood dat ik val, want met dat natte weer zijn de met alg begroeide planken zo glad dat ik me geregeld nauwelijks staande kan houden. Voor een afzakkertje voor de open haard voelde hij niks. We kregen het over de porno filmpjes waarmee ik me dan maar ging behelpen. Ik vertelde hem dat op de site waarop ik altijd keek vaak jonge mooie kaal geschoren mannen acteerden, terwijl ik meer van behaarde wat oudere types houd. Daardoor kom ik dus vaak moeilijk aan mijn gerief. Hij adviseerde me een gratis seks-site waar je alles kon vinden waaraan je behoefte had. Ik ben erg huiverig in verband met het hacken waarvoor vaak gewaarschuwd wordt, maar hij had daar geen enkel probleem mee en toonde me op zijn telefoon gelijk een aantal mogelijkheden die mij wel interessant leken. Thuisgekomen gelijk geprobeerd die te vinden, maar de naam van de site was ik vergeten en het lukte me niet die site terug te vinden. Nu appte ik Jan om te vragen welke site dat was. Ik kreeg gelijk antwoord: "Teenseks" De naam deed me rillen. Straks wordt ik nog van kinderporno verdacht, maar hij deed het ook dus ik probeerde het. Ze vroegen gelijk of je in wilde loggen, nou dat wilde ik natuurlijk helemaal niet en ook mijn e-mail adres wilde ik niet afgeven. Ik appte Jan: "Je moet inloggen, dat vind ik minder." Hij appte terug: "Nee dat hoeft niet. Gewoon Google, dan doe je iets niet goed."

De computer had ik op de pagina waarop mijn privé gegevens ingetikt moesten worden laten staan. Toen die gegevens na enige minuten niet kwamen kreeg ik toch beeld. Ik appte Jan gelijk terug: "Klopt nadat ik even wachtte kreeg ik beeld." gelijk kwam er weer zo'n dubieus antwoord binnen: "Ik ben ook niet ingelogd, anders doe ik het je morgenvroeg even voor. Naar het zoekbalkje en dan type je bijvoorbeeld old young in easy."

Ik neem aan dat hij dit antwoord op mijn eerste app geschreven heeft en dat mijn tweede en het zijne elkaar gekruist hebben. Om morgen met hem samen porno te kijken lijkt me moeilijk. Ik zal mezelf dan in toom moeten houden, want warm vlees is toch veel lekkerder dan zo'n surrogaat filmpje, al ben ik er heel blij mee, want daarmee kan ik mijn seksuele honger tenminste stillen.

 

Twee uur later, rond middernacht ontwaakte ik. Jan had om half 12 een berichtje verstuurd. "Nog wakker? Lukt het met die filmpjes?" Jammer dat ik die app niet tijdig gezien heb. Misschien was Jan nu ook eenzaam en had hij nu wel behoefte aan een goed gesprek voor de open haard. Ik appte terug: "Net wakker geworden uit de bijslaap die een filmpje met een voor mij interessante man me bezorgde." Jan appte niet terug. Zou ook hij nu van bijslaap genieten?


top

Zaterdag, 2 december 2017

Zaterdag 2 december 2017

Dimitri neemt geen blad voor zijn mond. Hij vond mijn blog van 21 november saai, maar het blog met de gestopte sokken van donderdag 30 november heeft hij gedeeld! Het is de tweede keer dat één van mijn blogs gedeeld is. Op die manier kun je misschien groeien. Ik heb geen idee hoe dat werkt, maar de site van de Looier heeft een teller en daarop kan ik zien dat het aantal bezoekers sinds ik met het blog begonnen ben gestaag groeit. Dat is belangrijk, want als je schrijft wil je ook gelezen worden. Mijn blog is voor sommige mensen misschien te openhartig. Mijn secretaresse haakte tenminste gelijk af toen ik over de scheet, die ik op het toilet liet, begon. Anderen vinden die ongebruikelijke openhartigheid juist boeiend. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en die bek van mij klinkt soms wat grof.

 

Jan gaat het niet worden. Hij heeft vandaag het terras met de hogedrukspuit schoongemaakt, we hebben samen geluncht en bij 'Het Breed' gegeten, maar wat mijn lichamelijke interesses in hem betreft kan ik het gevoegelijk vergeten. Bij de open haard heb ik hem duidelijk gemaakt dat de manier waarop hij via die appjes communiceert bij mij een verwachtingspatroon oproept, dat keer op keer op niets gebaseerd blijkt te zijn. Dat heeft natuurlijk met mijn eigen obsessie te maken, maar hij begreep dat zijn opmerkingen voor tweeërlei uitleg vatbaar waren en dat ik daar dan keer op keer mijn eigen invulling aan gaf.

 

Overigens is zo'n zaterdagavond in 'Het Breed' in Almere wel bijzonder. Ik kwam allerlei vrienden en kennissen tegen. Gelijk bij het binnenkomen zag ik de vrouw van een jongen die ook altijd bij Lucky komt. Berrie heet hij geloof ik. Hij heeft me ooit mee naar hun huis meegenomen om na sluitingstijd nog wat te drinken. Die vrouw helemaal ontregeld. Wat zou het te betekenen hebben dat hij zo maar 'n flikker mee naar huis neemt? We zien elkaar regelmatig in de bar, maar zij zegt boe noch bah. Hier boven aan de roltrap zei ze me enthousiast gedag. Gelukkig dat ijs is ook gebroken.

 

Ook Rose Wattimena kwam ik tegen. Haar man Rob Fernhout was er op uitnodiging van hun baas ene Peter die ik goed ken, maar waarvan de achternaam me ontschoten is. Hij stond vroeger achter de bar in het Steegje, is toen als glaszetter voor zichzelf begonnen en nu huurt hij een garagebox naast de mijne en is iets onbestemds in de bouw aan het doen. Ook Edsel, die de verbouwing van het Steegje heeft verzorgd zat er met zijn vrouw Carla van Geijlswijk. Toen ik hem zoende, had ik gelijk spijt. Hij is zo'n man die het heerlijk vindt om zich zwaar met geurtjes te bespuiten en daar ben ik allergisch voor, maar hij is zo sexy! Hij schaamt zich nergens voor. Ooit toonde hij me op het terras van Café Almere Buiten 'en plein public' zijn behaarde buik en liet me er over aaien. Die durf hebben enkel mannen die heel zeker van zichzelf zijn. Zo'n man is Edsel.

 

Al met al een wel bestede dag, al ben ik met mijn eigen werk nauwelijks opgeschoten. De biedingen van 'Looier Cash' moeten nog op fouten worden gecontroleerd, Sinterklaas moet nog in zijn grote boek schrijven wat alle deelnemers 5 december op hun geweten hebben, cadeautjes liggen klaar om ingepakt te worden, uitgebloeide hyacinten moeten in de tuin geplant worden, werk te over, maar... het terras is van de alg ontdaan. Ik glibber niet meer weg zelfs niet als het nat is.

 

Overigens had het schoonspuiten van het terras nog een nare bijkomstigheid. De kraan in de berging lekt als je spuit. De ruimte stond blank! Jan wilde dat niet zo achterlaten en heeft de hele rotzooi daar opgeruimd en de vloer gedweild. Je kunt er nu weer lopen. Ondanks het gebrek aan romantische mogelijkheden met Jan, ben ik toch erg blij met hem. Daarom werd hij ook in 'Het Breed' uitgenodigd.

 

Ik ben daarna naar Lucky gegaan en daar overkwam me toch iets raars. Ik kom binnen en er was naast een man en vrouw nog plaats aan de bar. De man had prachtige grote handen die de vrouw van alle kanten betastten. Zij liet zich dat kennelijk met behagen welgevallen, maar flirtte ondertussen met mij. Ik kreeg er geen hoogte van. Ik complimenteerde de man over de schoonheid van zijn handen, Hij reageerde gelijk en vroeg recht voor zijn raap: "Ben je soms homo?" Ik beaamde dat volmondig en de vrouw stopte gelijk met lonken. De handtastelijkheden van de man werden steeds driester en ik merkt op: "Als dit de het voorspel van een pornofilm zou zijn, zou ik blijven kijken." Er werd geen aandacht aan die toch wel confronterende opmerking geschonken. Er werden verschillende vrienden gebeld of die hen konden komen ophalen en plotseling liet de vrouw de man in de steek. Zij liep zonder iets te zeggen naar buiten, was verdwenen en liet de man verward en boos achter.

 

Nou ben ik altijd graag bereid een willig oor naar gefrustreerde mannen te laten hangen. Als ze dan ook nog van die krachtige handen en van een leuke kop voorzien zijn, ben ik helemaal niet meer te houden. Ik dus schoof een kruk op en ging naast hem zitten. Hoewel hij straal bezopen was, was hij niet zo ver heen, dat hij niet door had wat mijn intenties waren. Hij had me een thee aangeboden en ik had, toen zij nog een paar vormden aangeboden hen thuis te brengen. Die vrienden die gebeld waren bleken ze namelijk niet te kunnen komen ophalen.

Kennelijk was de man niet van verdere avances mijnerzijds gediend. Hij zij dat hij geen homo was en dat hij ooit voor Klaas Bruinsma had gewerkt. Daarbij maakte hij een gebaar dat volgens mij betekende dat hij iemand had omgebracht. Ik ben niet bang uitgevallen, maar omdat de man minder willig bleek dan ik hoopte en er ook nog eens een andere klant van Lucky met hem over het verdwijnen van zijn vriendin begon te zijken, leek het me verstandig om van plaats te wisselen. Mario was naar het rookhok gegaan. Naast Wilma (zijn vrouw) was daardoor een plaatsje vrij gekomen en daar voelde ik me toch veiliger. Als zo'n man het op zijn heupen krijgt, dan zit ik liever ergens anders. Jammer, het leek me een man van de wereld die van wanten weet. Ik had me best door hem willen laten verwennen en die grote handen over mijn lijf hebben willen voelen glijden.


top

Zondag, 3 december 2017

Zondag 3 december 2017

Help ik weeg weer boven de 75. Vanmorgen wees de weegschaal 75,5kg aan en Yolanda en ik zijn vanmiddag bij Janie van der Horst uitgenodigd. Ik krijg van haar op mijn verjaardag altijd een etentje met stoofvlees en rode kool aangeboden. Vanmiddag gaan we weer los. Het is altijd zó lekker dat ik me gewoonlijk overeet. Voordien bridgen we. Ook dan zijn er allerlei hapjes en noten. Ze begint altijd met taart. Ik moet me echt inhouden, want ik krijg die kilo's er zo moeilijk weer af speciaal in deze tijd met al dat snoepgoed. Luxe problemen!

Suzanne, Ralph en Joyce

Het was werd een enige middag! Janie had vier van de vele vrienden die ik al maanden mis uitgenodigd. Suzanne Truijens, Joyce Meyer, Thea Wolleswinkel en Ralph Lucas waren er naast Bernard Stegeman die op maandagavond bij ons speelt, Janie zelf natuurlijk en Yolanda die met mij speelde. Er werd tot een viertallen wedstrijd op parenbasis besloten. Joyce en Suzanne werden op afstand eerste en Yolanda en ik bezetten de tweede plaats. Ralph had voordien de spellen geschud. Hij had zich uitstekend van die taak gekweten, want saaie spellen zaten er niet bij. Het waren echte random verdelingen met lange kleuren en enkele slem-spellen enig! Yolande en ik boden een onmaakbare 6♣ uit. Ik had een singleton waarvan het aas miste en de troeven zaten met 3 keer vrouw/tien tegen. Die arme Suzanne vergat haar aas op te pakken. Joyce kwam niet meer bij van het lachen. Dit was één van onze weinige hoogtepunten.

 

Ik bood tegen de regels in een nog een onmaakbaar slem uit. De 'Looier Slam Convention' paste ik toe en we hadden samen 3 rotkleuren. Je mag slem dan niet uitbieden, want de risico's op down zijn dan veel te groot. Eigenwijs als ik ben, meende ik toch een redelijke kans te zien, maar er zat een snit verkeerd en we gingen één down! Yolanda lacht dan niet, zij houdt zo'n spel achter de hand om me er mee om de oren te meppen als ik een opmerking over een foutje van haar maak. Ze heeft groot gelijk. Zo houdt ze me in toom, want aan de bridgetafel ben ik echt 'n onaangenaam mens.

 

Bernard Stegeman was weer op dreef. De ene mop na de andere en allemaal origineel en 'to the point.' Waar hij het vandaan haalt is onbegrijpelijk. Ik kan ze nooit onthouden en kan ze hier zelfs niet meer reproduceren. Aan tafel had hij ook een leuk voorstel wat aanleiding gaf tot veel hilariteit. Bedenk een gezegde en vul voor één der woorden ZEEMAN in. Een stroom van gezegden kwam langs. Zelf opende Bernard de reeks met het voorbeeld: "Zoals de zeeman thuis tikt, tikt hij nergens." Enkele leuke waren: "Vóór de zeeman de kerk uit." en "Hij kent het klappen van de zeeman." Als je uit dat laatste gezegde 'het' voor 'de' vervangt, beland je plotseling een sadomasochistische verhouding.

 

Allerlei snoeperijtjes kwamen langs en het was zó lekker! Heerlijke taart bij binnenkomst, noten op tafel, een overheerlijke banketletter gevuld met warm gehakt! Dat kende ik helemaal niet. Bitterballen; het kon niet op. Ik ging me daarna dan ook nog eens helemaal te buiten aan de traditionele rodekool met stoofpeer, appeltjes, draadjesvlees en eigen gemaakte gehaktballen. Dat was weer zó onweerstaanbaar lekker dat ik er 3 keer van opschepte. Schandalig! Ik zag 's avonds op de weegschaal het resultaat 77kg! Ik ben in één week ruim 3 kilo aangekomen en Sinterklaas moet nog komen.


top

Maandag, 4 december 2017

Maandag 4 december 2017

Vanmorgen rond 7 uur weer in bed gekropen nadat ik de hele nacht aan mijn blog geschreven had. Om kwart over negen werd ik wakker. Tai Chi gemist. Gelijk op de weegschaal gaan staan. Schoon aan de haak wees hij op dit late weegmoment 75,3kg aan. Ja het was best een vermoeiende nacht in 'n kleine 18 uur 1,7kg afgevallen.

 

Aart Steijntjes belde me in alle vroegte op. Hij wil mijn boek "Buon Natale in Antona" voor Sinterklaas aan zijn zus cadeau geven. Het is te kort dag om het op te sturen, daarom komt hij uit zijn werk, bij ons langs om het op te halen. Ik zal Yolanda vragen of hij mee kan eten. Ik denk dat ze daar geen moeite mee heeft, want er blijft altijd over en zij houdt niet van kliekjes. Ik heb Aart in tijden niet gezien en ben eigenlijk best trots dat hij aan mijn boek als Sinterklaas cadeau denkt. Dat boek gaat over Kerstmis en persoonlijk zou ik het eerder als kerstcadeautje zien. Daar is het ooit ook voor bedoeld. Dat is een verhaal op zich.

 

Ik wilde een reisverslag voor Looiernieuws schrijven. De verbouwing van het eerste van de twee huizen in Antona was net afgerond. Antona is een klein authentiek dorpje in Toscane, Italië. Wim, mijn toenmalige partner en ik zouden daar Kerstmis vieren. Het verhaal voor Looiernieuws zou een soort van story over dit vakantie-appartement moeten worden. Ik begon er, net als dit blog, dagelijks aan te schrijven. Het werd echter zó'n lang verhaal, dat het nu al jaren als feuilleton in Looiernieuws wordt afgedrukt. Omdat het rond de kerst speelde leek het me een ideaal product om als boek in een kerstpakket opgenomen te worden. Ik informeerde naar de drukkosten. Van een pocket uitgave zou ik er minstens 10.000 moeten laten drukken om het goedkoop genoeg te maken om in een kerstpakket te worden opgenomen.

 

Als ik een, in mijn ogen, goed idee heb wordt het uitgevoerd. Ik huurde een kraam op één van de twee beurzen voor kerstpakketten en liet 10.000 pockets drukken. Ze werden in een grote oplegger op pallets voor de deur op de straat gezet. Ik had geen idee gehad wat een enorm volume zo'n aantal boeken inneemt. Tweehonderdtachtig dozen van 36 boeken, vreselijk! Ik wist me er geen raad mee. Op dat moment was ik nog directeur van Antiekmarkt de Looier. Er was op zolder nog wat ruimte vrij. Daar moesten die boeken dus gestouwd worden. Tweehonderdtachtig zware dozen 3 trappen opslepen, dat redt je niet zomaar. Het dreigde bovendien te gaan regenen. Ze zijn toen voorlopig beneden in de bridgeclub gezet. Dagen was ik in de weer om boeken die drie trappen op te sjouwen. Het is gelukt en voor die kerst-beurs was ik toegerust.

 

Elke bezoeker van de beurs kreeg een present exemplaar. Besteld werd er echter niets. In de plaatselijke krant kreeg ik een artikel waarin gesteld werd dat er een homo boek op de kerstmarkt werd aangeboden. Ik had een paar exemplaren van die krant gekocht en was er eigenlijk best trots dat ik de krant gehaald had. De achterhoek, ik meen me te herinneren dat de beurs in Deventer gehouden werd, is echter niet zo vooruitstrevend wat homo emancipatie betreft. Ik bleef dus met een kleine 10.000 boeken zitten. De kranten die ik besteld had heeft Wim allemaal vernietigd. Hij vond die recensie vreselijk. Ik kan dus jammer genoeg niet meer uit dat artikel citeren, maar ik heb nog steeds dozen vol exemplaren van "Bon Natale in Antona" Dat kerstverhaal probeer in nu al jaren voor € 4,95 per stuk aan de man te brengen. ik ben altijd blij als er weer eens eentje af gaat. Het schiet echter niet op ook al krijgen alle Nederlandse gasten die ons hotel bezoeken een exemplaar mee en zijn er ook 2500 aan de les-cassette over het Looier systeem toegevoegd. Ik vraag me af of me nog tijd van leven is gegeven om alle nog op voorraad zijnde exemplaren voordat ik overlijd kwijt te raken. Dit verkochte boek is er in ieder geval weer één minder.

 

Uiteindelijk belde Aart. Hij had toch geen mogelijkheid om langs te komen. Een vriend van hem, die in Landsmeer woont, zal het morgen komen ophalen. Ik ben benieuwd.

 

De morgen en de middag gedichten geschreven en cadeautjes ingepakt. Hoewel we slechts met 3 tafels zijn, vergt zo'n feest toch enorm veel voorbereiding. Uiteindelijk alles bij elkaar gezet. Alweer een auto vol. Een tas cadeautjes, de computer, de vuile was, want de wasserij komt deze week, schone kleding en het Sinterklaaspak. Ondanks alles toch nog dingen vergeten. De staf en de rum liggen nog in Almere. Morgenvroeg moet ik terug om die spullen op te halen, want als je de mijter, de baard en de rode bisschopsring al kwijt bent en en dan ook nog zonder staf aankomt, is er van Sinterklaas weinig over.


top

Dinsdag, 5 december 2017

Dinsdag 5 december 2017

Bridgezaal

In alle vroegte naar Almere gereden om de vergeten staf en rum op te halen. Na een bad terug naar Amsterdam. Het was al bij tienen toen ik in 'Het Zwanenmeer' arriveerde. De koffiedames zaten al aan tafel. Jan Haazelager en Dirk Loor, vrijwilligers die veel voor de VVBAN doen, hadden ze bediend. Jan en Dirk waren er om de grote zaal en de bar te dweilen. Yolanda die de dames gewoonlijk helpt, kon daardoor uitslapen. Ze was eigenlijk van plan toch te komen, maar als ze weet dat ze niet echt nodig is slaapt ze gegarandeerd door de wekker heen. Map de Groot kwam binnen en toonde me de van watten gemaakte pruik, baard en muts die mij straks tot 'n enigszins acceptabele mijter-loze Sinterklaas moesten maken. Ze had prachtig werk geleverd. De watten van de baard waren op stof geplakt, maar bij de pruik kon dat, in verband met de rek die er in de muts zat niet. Alles waar die watten op rustte kwam daardoor onder de witte pluisjes te zitten. Mijn hele winterjas, want ik had de baard en pruik gelijk gepast, zat onder en ook de rode mantel moet ooit flink onder handen worden genomen om alle pluisjes er af te krijgen. Dat wordt nog een hele klus, want die pluizen blijken heel moeilijk te verwijderen. Dat wist ik toen echter nog niet. De laatste hand aan de tekst geschreven en daarna met de dames en Yolanda, die ondertussen aangekomen was, 'n kopje thee gedronken. Het feest kon wat mij betreft beginnen. 

Piet, Pieterman,

Arjan neemt in de Pietendiscussie een ander standpunt in als ik. Hij wilde best verkleed, maar niet geschminkt. Ik was al blij dat hij zich positief opstelde en als Pieterman de wedstrijd wilde leiden, want een Sinterklaas zonder Piet is het eigenlijk niet. Dit feest was strak georganiseerd. Witte Piet sprak eerst de volgende tekst om de mensen op de schok van Sinterklaas zonde mijter voor te bereiden: "Sint schaamt zich een beetje. Hij wilde ook dit jaar op zijn verjaardag graag een kaartje leggen, maar hij heeft zo'n last van de kou. Hij vernam dat de temperatuur hier in 'Het Zwanenmeer' regelmatig ver beneden een aanvaardbaar minimum ligt en wilde daarom eerst niet komen. Hij heeft een wat labiele gezondheid en durfde het risico op een kou, niet te nemen. Ik heb hem toen geadviseerd een MUTS in plaats van zijn Mijter op te zetten. Hoewel Sint zich diep schaamt over deze aantasting van zijn waardigheid, vindt hij een spelletje Bridge, om zich in deze zware dagen even te ontspannen te belangrijk. Hij heeft het er moeilijk mee en durft zich nauwelijks bij u in de zaal te vervoegen, maar als jullie een paar liedjes voor hem zingen komt hij beslist. Wat denken jullie van "Zie ginds komt de stoomboot" om te beginnen en daarna "Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht?"

Sint arriveerde halverwege "Kom maar binnen met je knecht." en las eerst een gedicht van Map de Groot voor om zich voor de ontbrekende mijter te excuseren:

Lieve mensen, Wat fijn dat jullie mijn verjaardag met mij willen vieren.

Ik zal proberen jullie wat te vertieren

Ik kleed mij altoos naar behoren

Ik ben per slot een heer van stand

'K heb regelmatig koude oren

ik word er vaak door overmand

Zoals zo vaak, loste Piet het op:

"Zet eens geen mijter op je kop"

Die mijter staat nu naast het bed

Een warme muts werd opgezet.

In heilig rood en bovendien

Van het bisschopp'lijk kruis voorzien!

Ik hoop dat u mij wilt vergeven,

Sint

Dat ook u, zich in kunt leven

dat die kou hier vreselijk is.

U zong een lied om te beamen

dat ik me echt niet hoef te schamen

u ziet dan ben ik er gewis.

 

Het werd een hilarisch feest en iedereen heeft zich geweldig geamuseerd.

Door de afleiding en stress ging het bridgen wat minder al wonnen Yolanda en Sint nog wel twee advocaatjes met slagroom, de ronde-prijs van de dinsdagmiddag-drive.

In de pauze werden alle spelers bij Sinterklaas ontboden. Hun prestaties werden geroemd, en hun faslen aangetipt. Ze kregen allemaal cadeautjes. Iedereen was enthousiast enkel ik had het als Sint moeilijk. De baard en pruik deden mijn hoofd bijna barsten van de hitte. Met moeite heb ik het tot het eind van de drive volgehouden. Loes en Liesbeth, leerlingen die voor het eerst meededen, waren zó enthousiast dat ze gelijk voor de Kerst Monopoly Drive van dinsdag 19 december reserveerden. Geweldig dat deze vrouwen die slechts een enkele les van 'n half uur gehad hebben, en nog slechts 3 avonden gerobberd hebben nu op deze wedstrijdbridge middag al zo goed meekwamen. Petje af!

 

Eliesabeth en John Richard Liesbeth en Loes Toos,Ieneke,Netty Plona Map de Groot Elisabeth met John en Sint Map, Plona, Sint Piet, pieterman, SintYolanda en ik zouden, ter viering van mijn huwelijksaanzoek twee jaar geleden, naar de Kleine Komedie gaan. Daar gaf de Haagse Sjaak Bral een eindejaarsconference. Voordien hadden we bij Brasserie Flo van een werkelijk heerlijk tweegangen menu, bestaande uit fazant en een kaasplankje genoten. Zo'n fles wijn, 'n glaasje port bij de kaas, terwijl je 's middags al twee advocaatjes en een chocolademelk met rum gedronken hebt, een kopje cappuccino is dan niet genoeg om je zo'n hele voorstelling wakker te houden, speciaal als je al vanaf 's morgens kwart over vijf in de weer bent.

 

Het openingslied was al dramatisch. De muziek en de zang waren niet goed op elkaar afgestemd en ik was van plan op te stappen als de kwaliteit zo erbarmelijk bleef. Gelukkig ging dat na het eerste lied beter, maar Sjaak boeide me nauwelijks. Pointes van moppen ontgingen me regelmatig omdat ik hem niet kon verstaan. Dat lag soms aan zijn Haags accent en soms aan zijn slechte dictie, met alle stress van deze dag zakte ik regelmatig in een zachte sluimer weg. Het meubilair in de Kleine Komedie, dat pas vernieuwd is, voldoet in ieder geval wel. Een tweede cappuccino heeft me op de been gehouden. We waren met de bus naar het centrum gegaan, want de verbinding met de binnenstad is uitstekend en de parkeertarieven zijn zó exorbitant dat zo'n busreis loont. Bovendien heeft het voordelen als je na de voorstelling nog wat zou willen drinken. Daaraan hadden we echter geen behoefte. Bus 32 bracht ons naar het Zwanenmeer waar alle sinterklaasattributen, de computer, de overgebleven rum en chocolademelk werden ingeladen waarop ik alleen op huis aanging.


top

Woensdag, 6 december 2017

Woensdag 6 december 2017

De hele ochtend tot ver in de middag met het Sinterklaas-blog bezig geweest. Al die foto's importeren, bekijken, verbeteren, exporteren verkleinen en dan weer vergroten vreet tijd. Begrijpelijkerwijs was ik in gewicht ook weer aangekomen. Het ontbijt werd daarom overgeslagen en de lunch bestond uit overgebleven chocolademelk. Ik hoop dat het helpt weer onder de 75kg te komen. Het voordeel van de vrije woensdag en donderdag is dat je helemaal zelf kunt bepalen wat en hoe je eet. Gezond zal het niet zijn, maar op deze manier wordt je gewicht wel in toom gehouden.

 

Moe van een hele ochtend achter het scherm, ging ik naar boven om een middagdutje te doen. Ik hield het niet meer, maar eerst nog even RTL-Z voor het beursnieuws bekijken. Het nieuws wordt 's middags niet meer uitgezonden, maar gelukkig kan ik uitzendingen die al geweest zijn nog zien, dus het nieuws van 10 uur opgezocht. Gewoonlijk krijg je eerst reclame, maar nu leek het of ik in een heel ander programma terecht gekomen was. De capitulatie van Japan en de ondertekening van het verdrag kwamen op het scherm. Op zich vond ik dat heel boeiend, dus bleef ik kijken, maar ik dacht echt in een verkeerd programma terecht gekomen te zijn. Daarna kreeg ik nog een erg leuke flashback te zien over de onverwachte verkiezing van president Truman. Toen begon dan toch nog het 10 uur journaal.

 

Ik schrok me wild! De hele beurs lager en BAM had bekend gemaakt € 65 miljoen verlies op sluizen die ze aan het bouwen zijn, te zullen lijden. Het aandeel noteerde ruim 22% lager! Ik was gelijk klaarwakker. Ik heb namelijk 4000 BAM aandelen. Gelijk weer naar beneden om te kijken wat de invloed van die daling op mijn portefeuille had. Het was te begrijpen dat mijn reserves weer wat geslonken waren. Ik besloot putopties BAM maart te schrijven. Die leverden netto 30 cent per stuk op. Dat betekent dat ik BAM de 3e vrijdag in maart voor € 3,80 moet inkopen. De 4.000 aandelen in portefeuille had ik voor € 5,- ingekocht. Op die manier komt mijn gemiddelde inkoopsprijs prijs wat lager te liggen. Ik kreeg voor 100 opties € 3.000,- op mijn rekening gestort. Nu maar hopen dat de beurs een overreactie heeft gegeven en dat BAM de komende tijd weer opkrabbelt. Als ze verder dalen en ze maken nog wat winst krijg ik die aandelen tegen de tijd dat ze dividend uitbetalen en koop ik ze eigenlijk nog goedkoper in. Het is een gevaarlijk spelletje als je geen geld achter de hand hebt en je gedwongen moet verkopen, maar als je het uit kunt zingen levert je geld een aanmerkelijk hoger rendement op dan de 0,02% die de bank je op dit moment betaalt. Als je rekent dat je voor een investering van € 3,82, op jaarbasis een rendement behaalt van € 1,20 doe je het zo op het oog niet slecht. Je maakt dan ruim 31% rendement. Als BAM failliet zou gaan, ben je alles kwijt. Dat scenario lijkt me onwaarschijnlijk, maar er wordt niet voor niets zo'n hoge premie betaald, dus er zijn flinke risico's. Die moet je wel in de gaten houden en je moet tegen je verlies kunnen...

 

Uiteindelijk toch in bed gekropen en tot kwart over vijf geslapen. Het was al donker toen ik wakker werd. Eigenlijk de hele dag nog niet echt gewerkt. Het Kerstnummer van Looiernieuws moet geschreven worden, want dat moet er ruim vóór de 19e uit. De biedverlopen die deelnemers aan 'Looier Cash' hebben genoteerd moeten worden nagezien. Die prijzen wil ik dit jaar nog uitbetalen, want het is leuk als de winnaars voor de kerst over het geld kunnen beschikken. Er zijn namelijk behoorlijke bedragen mee gemoeid. Kirsten Levik won € 1.500,-, Joke Schreuders € 1.000,-, Eveline van Weijnsbergen € 800,- en Hans van Vianen € 600,-. Eén der leerlingen, Joost van der Kolk, won gelijk € 400,-. Omdat er niet tegen het biedsysteem gezondigd mag worden (anders wordt de prijs niet uitbetaald) moet ik dat nu allemaal gaan nakijken. Yolanda en ik vielen in de kleinere prijzen. Yolanda won € 70,- en ik won een tientje. Dat tientje is de kleinste prijs die er te winnen valt. Mijn eer is daarmee toch nog gered.

 

De grote prijzen komen bij ons heel vaak bij deelnemers die niet zo sterk spelen terecht. Dat komt omdat daar de uitslagen het wildst zijn. Je scoort tegen een beginner nou eenmaal makkelijker. Die beginners maken echter ook veel biedfouten. Ze mogen er weliswaar totaal 15 maken, maar sommigen maken er zelfs meer. De prijs blijft dan in kas van de stichting die Looier Cash sponsort. Onze prinses in het bieden, die de afgelopen twee jaar de € 100,- won, die voor degene met de minste biedfouten wordt uitgeloofd, Anita Janssen was er dit jaar niet bij. Ik ben benieuwd wie die prijs dit jaar in de wacht gaat slepen.

Er kwam nog een appje van Jan voorbij. Hij had een idee en vroeg of hij dat kon komen bespreken. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig en Jan is voor mij interessant. Terwijl in zat te eten sprong hij op de fiets hij kwam naar me toe. Uiteindelijk was zijn idee dat ik hem voor klusjes zou betalen en hij dan met het verdiende geld naar zijn familie in Oostenrijk kon reizen om geld te lenen, want hij had schulden. Advocaat kosten om zich tegen valse beschuldigingen van zijn ex te verdedigen enz. Als je niet werkt en geen uitkering hebt gaat het hard. Ik heb er een hard hoofd in. Ten eerste mis ik met al het werk dat ik er op me wacht de tijd om klusjes, die er best zijn, aan de gang te gaan. Je moet je er dan toch mee bezighouden. Wat kan weggegooid worden en wat niet. Hoe wil je de berging opnieuw hebben ingericht? Dat kost tijd en die heb ik niet. Bovendien vind ik dat je geen reisgeld moet uitgeven als je ook telefonisch om hulp van je familie kunt vragen en ten derde Als je hier tijdelijk wilt blijven om een rechtszaak af te wachten, op je dochter te letten en de situatie met je ex in ordelijke banen te leiden, zoek dan hier werk. Na een glaasje wijn is hij weer op de racefiets, die hij van een vriend te leen had gestapt en vertrokken. De eerste juiste biedverlopen van Looier Cash heb ik daarna op de site gezet. Deelnemers kunnen dan zien dat ik er mee bezig ben.


top

Donderdag, 7 december 2017

Donderdag 7 december 2017

De lunch van de overgebleven Chocomel heeft niet mogen baten. Ik weeg nog steeds boven de 75kg. Misschien was het diner van pasta daar debet aan. Penne Carbonara met kastanjechampignons, spekjes en rode ui. Heerlijk! Het maakt kennelijk wel dik. Voor de rest heb ik niet veel gebruikt. De wijn heb ik zelfs niet opgemaakt. Vandaag enkel fruit, salade en misschien een frietje met. Ik zie wel.

 

De werkdruk blijft hoog. Drie van de ruim 20 spellen die ik moet analyseren zijn door mij uitgeboden en op internet bij de puzzels gezet. Op die manier kunnen deelnemers aan Looier Cash vast een indruk krijgen of ze goed geboden hebben. Als ze te veel fouten tegen het Looier biedsysteem maken krijgen ze niet uitbetaald. De rest van de dag aan Looiernieuws gewerkt en op één van de weinige droge momenten de uitgebloeide hyacinten in de tuin gezet. De rode glazen potjes heb ik daarna met andere hyacintbollen gevuld. Drie van de 4 hebben al wortel geschoten één wil niet erg. Wie weet slaat hij nu hij in het zand staat aan.

 

Om 4 uur kreeg ik trek. Ik heb twee broodjes afgebakken. Het bakvet van het gourmet-diner diende als boter en komijnekaas als belegd. Krokant knapperig warm brood daar houd ik van. Ook de oude plakjes ossenworst die nog van het gourmetten van vorige week over waren soldaat gemaakt. Daarna voor de TV gehangen. Het is zo vreemd dat ik 's avonds niet de fut heb om nog aan Looiernieuws te schrijven. Aan ander noodzakelijk werk kom ik evenin toe. Ik moet dan voor de buis liggen. Vanavond respectievelijk: 'De Wereld Draait Door'; 'Hendrik Groen' van anderhalve week geleden bekeken en daarna viel ik in 'De Rijdende Rechter', toen 'Nieuwsuur' en daarna naar Lucky. Jan kwam nog even langs, maar dat schiet ook niet op. Gelukkig heeft hij mijn advies opgevolgd en dankzei een telefoontje aan zijn familie is hij nu voor even weer uit de financiële problemen. Hij heeft vandaag gelijk zijn boks-training weer opgepakt. Hopelijk vindt hij snel een baantje, daar heeft hij volgens mij meer aan dan aan dat trainen.


top

Vrijdag, 8 december 2017

Vrijdag 8 december 2017

De eerste sneeuw met onweer! Nog nooit sneeuw en onweer tegelijk meegemaakt. Ooit hoorde ik dat onweer mede ontstond door de geuren van de bloemen. Dan zal ook dat een fabeltje zijn alhoewel onweer in de zomer veel vaker voorkomt dan 's winters.

 

Mijn leven leef ik in de nacht. Na het bridgen en het eten (beide zijn overigens niet te versmaden activiteiten) breekt de avond aan. Ik weet niet hoe snel ik naar Café Lucky moet komen, want vrijdagavond is één van de weinige avonden dat het echt druk is. Toen ik rond half negen arriveerde zat de hele bar dan ook vol en het rookhok was afgeladen. Bart, een vriend van Paul bood me zijn kruk aan Ik maakte dankbaar gebruik van dat aanbod en ging naast Paul zitten. Wie schetst mijn schrik en verbazing toen ik aan de kruk aan mijn linkerzijde de crimineel ontwaarde die ik de vorige keer ontvlucht was. De verdwenen vrouw zat weer aan zijn zijde en er scheen niets aan de hand. Toen ik ging zitten draaide hij zich om en zei: "Hé ik ken jou. Jij bent die homo!" "Ja dat klopt, we hebben elkaar vorige week gezien." Hij begroette me enthousiast. De handtastelijkheden die hij zich een week eerder ten opzichte van zijn vriendin permitteerde bleven vandaag achterwege.

 

Er ontspon zich een gesprek en plotseling bleek hij touroperator te zijn. Hij verzorgde busvakanties. Ik vertelde hem over ons hotel in Toscane en hij wilde er gelijk met zijn nieuwe vriendin op bezoek komen. waarmee hij naar later bleek slechts 3 weken een relatie had, maar die hij ook voordien reeds geruime tijd kende, op bezoek komen. Ook nu liet hij weer doorschemeren dat hij in een crimineel milieu opereerde en dat hij geen homo was. Waarom dat geregeld herhaald moet worden is me een raadsel, want dat zag ik ook wel. Hij vertelde me trots dat hij wel 23 tattoos had. Op tattoos is elke man die ze gezet heeft trots. Het is een optimale kans om mannen uit de kleren te krijgen en die kans greep ik dus met beide handen aan. Ik vroeg of ik ze mocht zien en hij toonde me er een van zijn dochter. Ik bewonderde hem, maar echt bekoren deed ze me niet. Hij vertelde me ook een filosofische tattoo te hebben en liet me die zien.

Tatoo, tatuage

Ik mocht hem fotograferen, maar had hem tot mijn verdriet niet volledig in beeld. Er stond: "C'est La Vie" (je doet er toch niets aan!) en dat voor een 'knuffelcrimineel'.

 

Plotseling stond Dennis met een kruk in zijn hand. Wat er aan de hand was, geen idee, maar zijn vrouw probeerde hem te kalmeren. Zij wilde dat hij haar vertrok, maar daar had Dennis geen trek in. Die wilde op de vuist. Tarok praatte op de grote forse bolle man, waar Dennis het op gemunt had in. Dennis werd door anderen in bedwang gehouden. Mijn criminele 'vriend' sprong gelijk op om het voor iemand op te nemen, alhoewel hij, volgens mij net als ik geen idee had waarover de ruzie ging. Het duurde geruime tijd voordat de gemoederen weer gekalmeerd waren. Dennis en zijn vrouw ruimden het veld. Paul scheen op de hoogte te zijn waarover het ging. De grote logge man scheen 3 weken daarvoor een opmerking gemaakt te hebben. Daarop had Dennis hem vandaag aangesproken. Zo gaan die dingen. Gelukkig geen vechtpartij, want daar zit niemand om verlegen.

 

Het gekke was dat het daarna toch weer heel gezellig werd. De crimineel had een verzoeknummer aangevraagd. Tarik had het gevonden en opgezet. Het bleek een meeslepend slijpnummer dat mij node tot dansen, maar met wie? Een bloedmooie vrouw zat, een tikje verloren, in een rolstoel achter alle hoge barkrukken. Ze had me vanuit het rookhok eerder al vriendelijk toegelachen en ze kende me kennelijk. Ik had geen idee en kon me haar niet herinneren. Brutaal liep op haar toe en draaide de rolstoel, zonder iets te zeggen, op de maat van de muziek in alle richtingen. Het was heerlijk! We dansten als een geoefend paar en ook zij genoot. Wat ze mankeerde weet ik niet. Ze kon wel lopen, want even later danste ze met Bart. De geest was uit de fles en het ene na het andere koppel maakte een dansje. Ook de vriendin van onze crimineel zat op haar kruk te wippen. Dat is voor mij een teken dat iemand wel wil. Ik vroeg haar en ze danste heerlijk. Het mollige lijf met de forse voorgevel was als een veertje in mijn armen. Ze kroop bijna in me, maar toch raak ik daar niet opgewonden van. Echt van mijn stuk raakte ik toen één van de regelmatige bezoekers die met zijn vrouw aanwezig was bij het pakken van zijn pilsje met zijn kruis tegen mijn kruis aandrukte. Het benam mijn adem en ik raakte helemaal van slag. Daar zat ik plotseling met een stevige emotie aan de bar. Die man die zat er niet mee. Hij leefde onder het motto leven en laten leven en hij gunde mij m'n erectie. Maar ja, wat heb je er aan? Je raakt opgewonden, maar je blijft alleen.

 

Jan had ondertussen ook van zich laten horen. "Hoi Hans, het weekend voor de deur, wat ga jij dit doen?"

"Werken, maar momenteel ben ik in Lucky."

"Oké en is het gezellig in Lucky? Ik kom zo wel even."

Ik ben dan verkocht. Een bokser die voor mij naar Lucky komt, dat is toch heerlijk. Hij prikkelt me en als je toehapt kruipt hij terug in zijn schulp. Ik weet dat het hem om klusjes te doen is, maar toch blijf ik tegen beter weten in, op een wat intiemer samenzijn hopen. Zo ook vanavond. Ik ga naar huis en dan zegt hij dat hij misschien nog op de fiets langs komt. Misschien is het gêne omdat hij niet samen met mij wil vertrekken. Ik krijg steeds de indruk dat hij mijn gezelschap op prijs stelt. Als puntje bij paaltje komt laat hij het echter afweten. Thuisgekomen krijg ik een appje: "Brandt die mooie haard al lekker warm?" Ik app terug: "Hij brandt" Dan krijg ik een berichtje terug: "Hans, er is een leuke man hier die wil dansen. Tarik vroeg of je kwam. Lol." Ik denk dan: "lul!" Ik ben er net weg en heb de open haard aangestoken. dan ga ik toch niet terug naar Lucky. Wat moet ik dan. Nee, die Jan blijkt een echte 'cock teaser'. Ik moet wat meer afstand nemen.


top

Zaterdag, 9 december 2017

Zaterdag 9 december 2016

Hoera! De Terme di San Carlo worden donderdag de 14e officieel geopend. Ik kreeg per e-mail een uitnodiging en wil er graag met Yolanda naar toe, maar dat is minder eenvoudig dan je zou denken. Zij wil best mee, mits we woensdag vliegen en vrijdag terugkomen. Zij voelt er wel voor zo'n dagje er tussenuit. 's Avonds gekeken welke vluchten er werden aangeboden en wat de kosten waren. 's Winters vliegt Transavia heel beperkt van Amsterdam naar Pisa. Lufthansa vliegt er met een tussenstop op. Een retour kost € 243,-. Ryanair vraagt € 67,-, maar dan moet je eerst naar Charleroi. Dat duurt uren en de reis daarheen is ook niet gratis. Yolanda lag kennelijk al in bed toen ik het had uitgezocht, want ze was niet bereikbaar. Ik heb dus niet gereserveerd. Het is wel heel kort dag.

Vandaag waren Yolanda en ik te gast bij de 'Genodigden Drive' van het district Amsterdam. Ik verheugde me daar enorm op, omdat er op zo'n drive sterke paren spelen en daar wil je je graag aan meten. Verschillende bridgevrienden die ik tijden niet gezien had speelden er. Zelfs één van mijn trouwe blog-lezers, Vera Fellinga en haar vriendin Hanny Vroom ontmoette ik. Vera volgt mijn blog dagelijks en zij is heel nieuwsgierig naar de nieuwste ontwikkelingen. Ik kon haar gelijk van info voorzien, want Jan had om 13.05 uur het volgende geappt: "Hoi, het was best gezellig in Lucky. Vanavond wil ik wel langs komen, voor de open haard." Zij is net zo nieuwsgierig hoe dat afloopt als ik.

 

De wedstrijd begonnen we tegen Trees de Jong en Ernst Warendorf. Ernst is een bekende bridge docent en ook Trees speelt al jaren. We begonnen met spel 9. Het leek niet spectaculair een 2ª contract met een score van + 110 punten. Het bleek een volledige zaal-top. We scoorden op dat spel 100%. De hele middag liep het soepel. Jammer genoeg maakte ik twee vreselijk stomme fouten. We speelden een klein slem in «. Ik leefde in de veronderstelling dat we een Sans-contract speelden en gaf daarom onnodig een slag weg. Yolanda was daar niet blij mee, temeer omdat ik haar verweet dat ze me in een gevaarlijk Sans contact geduwd had terwijl een «-contract een eitje geweest zou zijn. De rapen waren toen echt gaar. Gelukkig waren we, dank zei het Looier Systeem, in een slem contract gekomen dat slechts weinigen bij machte waren uit te bieden. We scoorden daardoor toch nog 82,14% op dat spel.

 

Een terugspeelfout van mij zorgde ervoor dat onze tegenstanders een troefcontract maakten dat down had gegaan als ik Yolanda de aftroever gegeven had waar ze om vroeg. Ik speelde niet geconcentreerd. Het was wel een rare terugkomst, maar ik dacht er verder niet over na. Dat kun je je bij bridge niet permitteren. Het kostte dure punten, een plek bij de winnaars en hoon was mijn lot. Wij eindigden samen met Floris Loman en Jan van den Bos met 57,74% op een gedeelde 5/6 plaats. Niet slecht in zo'n sterk veld in de A-lijn. Eerste met 61,16% werden Wim Algra en Bart Westra zij speelden de B. Het was een top integrale wedstrijd en Katinka Kramer en Onno de Graaff, uit de A lijn, werden overall tweede met 59,67%. Ik vraag me af of er op sterkte is ingedeeld. Vele paren kende ik niet, maar wij werden door Vera en Hanny met 43,75% verslagen. Hanny is een sterke speler die voorzitter is van het district Amsterdam is. Het district had deze drive aangeboden en in het in Zwanenmeer georganiseerd.

 

Na de drive hebben Yolanda en ik bij de Hotel de Goudfazant gegeten. Dat is geen hotel, maar een restaurant in een fabrieksloods. Zij had een vissoep vooraf en ik gepocheerde rode biet. Daarna een heerlijk stukje vis. Yolanda nam koffie en ik Pernot-ijs met allerlei heerlijke frutsels. Yolanda afgezet en ik naar de open haard, maar wie er ook kwam, Jan niet. Het laatste appje dat ik om 20.15 uur van hem kreeg luidde: "Ik bel als ik aankom. Ik ben nog niet vertrokken uit Adam, ga zo op de pont naar het Centraal, dan in de trein, afspraak Zuid sla ik over, geen zin meer in." Ik appte: "Oké", wachtte ruime een uur en toen ik nog niets had gehoord appte ik: "Wat duurt die reis lang. Ben je verdwaald?" Daarop kwam geen antwoord. Jan appt altijd gelijk terug dus hier klopte iets niet. Ik ben toen maar naar Lucky gegaan.

 

Altijd is er voetbal of darten op de TV die er altijd aan staat. Vandaag was er, God beter het, boksen. Er zou een belangrijke wedstrijd gebokst worden tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik. Geen idee wie dat zijn, maar als je net uren op een bokser heb zitten wachten en je zoekt, om je verdriet te vergeten, de kroeg op is het heel wrang om dan in een bokswedstrijd terecht te komen. Bij mijn tweede kopje thee kwam Jan, alsof er niets aan de hand was binnen. Hij was heel blij dat die bokswedstrijd hier kon zien en ging op de kruk naast me zitten. Ik zei hem gedag en vroeg waarom hij niet op mijn app gereageerd had. Die vriend, die hem naar de pont gebracht had, was plotseling over een nieuw project begonnen en daardoor had hij niet meer aan me gedacht. Ik was de smoesjes beu en negeerde hem. Later hebben we het uitgepraat en bestelde toch een biertje voor hem.

 

 

De bokswedstrijd waar het volgens kenners allemaal om draaide, die tussen Rico Verhoeven en Jamal Ben Saddik, was ondertussen begonnen. De eerste ronde kreeg wereldkampioen Rico er behoorlijk van langs. Jan was een fan van Rico. Hij mocht Jamal niet. Dat was volgens hem een gemene vent die de familie van Rico had bedreigd. Dat doe je niet en Rico was daar woedend over en had voordien gezegd dat hij hem daarvoor een ongenadig pak op zijn sodemieter zou geven. Jan was fan en met hem de andere boksliefhebber die speciaal uit het rookhok gekomen was om te kijken. Zij waren diep teleurgesteld. In de tweede en derde ronde ging het ongeveer gelijk op, maar in de vierde ronde kwam de omslag. Het gigantische afgetrainde lijf van de 1,97 meter lange Rico, leek onvermoeibaar, terwijl het met 'love handels' van vet begenadigde lijf van Jamal, die meer dan 2 meter meet, duidelijk vermoeid werd. Het was lachwekkend dat een tenger scheidsrechtertje die nauwelijks 1,60 meter mat, de twee gigantische vechtmachines keer op keer uit elkaar trok. In de vijfde ronde was het gebeurd. Rico trapte met zijn rechtervoet vol op de kin van Jamal. Jamal wankelde achteruit de hoek in. Rico liet toen een regen van stoten op zijn kop neerdalen terwijl Jamal dieper en dieper in de touwen zakte. De scheids maakte er toen een eind aan. Rico was winnaar, werd door alle mannen omarmd, gezoend en één pakte hem van achteren beet, tilde hem in triomf op om hem aan zijn fans te laten zien. Hij hield hem daarbij ongegeneerd in zijn kruis vast. Dat ontlokte bij mij de opmerking "Nou ik geloof dat ik me ook maar eens tegens meer in die bokswereld moet gaan begeven." Jan voelde daarop aan mijn bovenarm. "Dan heb je wel wat meer spierballen nodig Hans" "Ik zou zo maar niet aan jouw ballen durven voelen." Zulke opmerkingen schieten eruit voordat ik er erg in heb. "Oh dat mag jij gerust, daar heb ik helemaal geen moeite mee." Ik was perplex. Jan noodde me uit hem in zijn kruis te tasten. Daar schrok ik van terug. Nee zo ver liet ik me niet gaan, maar de openingszet in het ingewikkelde schaakspel om zonder gezichtsverlies grenzen te overschrijden was gezet.

 

Uiteindelijk alleen naar huis gereden. Het was een fantastische dag, Terwijl ik de auto startte kwam ook Jan uit de kroeg. Hij zwaaide naar me en liep het van Eesterenplein op. Ik reed naar huis en zette me achter de computer om mijn belevenissen van deze dag te noteren. Ontgoocheld was ik over het einde eenzame einde. Kennelijk kon ook Jan de slaap niet vatten, want er kwam een app van hem binnen: "Hans ik wilde echt wel langskomen ik ben nu thuis ik kan ook langskomen als je wilt daar gaat het niet om maar je moet je niet beledigd voelen in ieder geval ik kom graag een keertje langs en dat meen ik" alle interpunctie ontbreekt gewoonlijk als Jan appt. Dat maakt het begrijpen van zijn bedoelingen moeilijker. Ik appte terug: "Ik wil best dat je langs komt, maar niet dat je zegt langs te komen en dan wegblijft. Dat vind ik heel vervelend." "Ja dat begrijp ik wel hans dat is niet leuk als je erop bent gefocust dat snap ik en oprecht kom ik morgenavond tenminste als je tijd hebt bij je thuis kom ik direct jouw kant op 't is ja toch al vrij laat nu." Hoewel morgenavond blauw en onderstreept was, las ik morgenochtend. Ik heb een lichte vorm van dyslexie en zie soms woorden die er niet staan. Nu las ik morgenochtend en reageerde daar uitgebreid op: "'s Morgens ben ik fris en dan werk ik graag, dat komt niet goed uit." "Morgenavond bedoel ik later op de avond" "Ik heb je al gezegd dat ik geen afspraken meer met je maak, want ik wil niet nog eens teleurgesteld worden." "nee joh ik kom dan dat staat dan ook ik ga nergens anders meer naartoe ik wil je niet teleurstellen dat is mooit mijn bedoeling geweest Hans ' ik neem morgenavond contact met je op wil.je me ontvangen kom ik graag bij je langs echt waar" "Ik maak geen afspraak" "Oké in ieder geval sta ik ervoor open laat maar horen wanneer je tijd voor me hebt dan zal ik er voor zijn hans" Dit was om 0.46 uur. Ik wilde verder werken en zette het geluid van mijn iPhone uit en reageerde niet meer op dit laatste bericht.

 

Toen ik rond tweeën ging slapen keek ik nog even of er nog berichtjes waren binnengekomen. Om 1.35 uur was er geschreven: "Ben je nog wakker dan hans"


top

Zondag, 10 december 2017

Zondag 10 december 2017

De liefde voor vogels gaat niet altijd over rozen. Ik wilde een netje met zaad in de boom hangen, glipte ik weg en sloeg achterover op de trap van flagstones die naar de Fluittocht loopt. Lag ik in mijn kimono met de billen bloot te kijk. Gelukkig liet er niemand zijn hond uit. In mijn rechter hand stak een doorn en mijn linker zat vol schrammen. Gelukkig niets gebroken. Het zal je maar gebeuren dat je daar enkel in een dunne kimono in de sneeuw ligt en opgehaald moet worden. Ik had doodgevroren denk ik.

 

Ik moet aan het werk, anders komt Looiernieuws niet op tijd af. Gelijk ook verder gegaan met de analyse van de spellen die tijdens Looier Cash gespeeld zijn. Eerst moet het optimale Looier biedverloop worden vastgesteld en daarna eventuele varianten daarop die eveneens goed bevonden worden. Soms zijn er twijfelgevallen. De vraag is dan of je al dan niet moet uitnemen. Noch de ene noch de andere beslissing is dan fout, toch kunnen die beslissingen je een top of een nul bezorgen.

 

Om half één kreeg ik een telefoontje van Yolanda. Het muziekje stond af, dus ik zag het pas bij enen. Ik had haar gisteren gebeld, maar geen gehoor gekregen. Zij werd terug gebeld en ik vertelde haar over mijn plannen toch acte de présence te geven op het openingsfeest van de Terme van San Carlo. Een vlucht geboekt had ik nog niet, omdat ik er zeker van wilde zijn of zij mee ging. Het plan was om woensdag te vertrekken en vrijdag terug te vliegen. Dat kwam voor ons beiden erg slecht uit. Yolanda had vrijdag de jaarvergadering van haar bridgeclub "De Groene Brug" en ik moest Arjan vervangen, omdat die vrijdagmiddag 22 december de laatste les van zijn bridgecursus geeft. Uiteindelijk werd er tot een late vlucht op donderdagmiddag besloten. Ryanair had er één om 3 uur in de aanbieding voor € 39,95. Die werd geboekt. Woensdag was volgeboekt. De enige mogelijkheid op woensdag bleek een vlucht met Lufthansa met een tussenstop in München vanuit Amsterdam. Kosten € 300,-! Toch vind ik dat Yolanda en ik op die uitnodiging moeten ingaan. De activiteiten van de Terme hebben grote invloed op de winstgevendheid van het hotel. Het is dus van belang om de eigenaren te ontmoeten, van hun plannen op de hoogte te worden gebracht en bij plannen die in mijn ogen op een teleurstelling zullen uitlopen, indien mogelijk advies te geven en/of deals te sluiten die ons beider belangen ten goede zullen komen. De tickets zijn geboekt, de sneeuw baart me zorgen, want alles zit in zo'n strak schema. Woensdagmorgen vliegen we om 8.55 uur van Amsterdam naar Pisa, donderdag om 11 uur is de opening van de Terme en om 3 uur vliegen we terug naar Eindhoven Airport.

 

Na de boeking verder gegaan met mijn werk, maar om 7 uur kreeg ik de kriebels. Ik wilde eigenlijk verder werken, maar als je ogen af en toe dichtvallen en het scherm van je computer je gaat irriteren, moet je stoppen. Ik stond in dubio. Hier een broodje eten en dan weer werken of een frietje bij Lucky. Het behoeft geen betoog dat het Lucky werd. Toen ik het parkeerterrein op reed zag ik Jan het café uitkomen. Wat een coïncidence, mijn heimelijke wens hem in Lucky te ontmoeten werd vervuld. Hij zag me zwaaide en ik nodigde hem uit nog een pilsje met me te drinken. Na mijn frites, een gehaktbal en thee, ging ik naar huis. Jan bleef nog hangen en thuisgekomen ging ik weer verder met die Looier Cash spellen.

 

Om 10 uur werd ik geappt: "Hans ik ben klaar ik wil je wel bezoeken alleen het is onmogelijk met de fiets dit te doen dat is het probleem en de bus gaat niet de vraag is hoe kom ik richting jou pfff." Hoewel ik eigenlijk verder wilde met mijn werk, kon ik deze kans niet laten schieten dus appte ik voorzichtig terug: "Ik wil je wel ophalen." "Ja is goed." "Ik kom naar je huis." "Oké"

 

Toen ik aan kwam rijden stapte hij net de voordeur uit en kwam naast me zitten. Voordat ik van huis ging had ik alle sfeerverlichting en de kaarsjes van de kroonluchter aangestoken zodat ik thuisgekomen gelijk het vuur in de haard kon aanmaken.

Birra Moretti Gran Cru Barra Baffo d'Oro

We bleven aan het bier. Ik had nog wat flessen Birra Moretti Gran Cru uit Italië. Dat feestbier moest hoognodig op, want de garantiedatum op de flessen was april 2017. Die data zijn een verkooptruc en ik neem die data altijd met een stevige schep zout. Privé dan wel te verstaan, in de zaak kun je dat niet maken. Over de datum producten gaan dus gewoonlijk mee naar Almere.

 

Moretti Grand Cru is één van de topbieren die Heineken in haar fabriek in Italië produceert. Mijn groothandel had daar een promotie actie mee, maar laatst zag ik het jammer genoeg niet meer in het schap staan. Ik zal Heineken vragen of ze het nog produceren, want ondanks dat het bier nu ruim 7 maanden over de datum was smaakte het verrukkelijk. Jan bestelde gelijk een krat. Hij dacht dat het zo'n € 50,- per fles had gekost. Het oogt ook zo feestelijk met zo'n champagne kurk die je er met een pff moet zien uit te krijgen. Ik verkocht het, vertelde ik hem, voor € 14,75 in het hotel, maar het prijsverschil tussen een flesje Baffo d'Oro van 3 Euro en een Gran Cru van

€ 14,75 was voor veel mensen toch een te groot verschil, ook al zit er in die Gran Cru van 3/4 liter ruim 3 keer zoveel bier als in het 0,33 literflesje wat ze voor 3 Euro kochten. Ik zal Heineken vragen of ze Gran Cru nog leveren en waar ik het dan in de buurt van Massa kan kopen. Twee flessen gingen er doorheen en ook enkele 0,66cl flessen Baffo d'Oro. Achteraf bleek dat bier al meer dan een jaar over de datum te zijn. We hebben het met smaak opgedronken. Het was daar voor die open haard dus erg gezellig kan. Dat kan ik jullie verzekeren en...

Ik had een excuus. Ik kon Jan in deze staat met al dat bier op onmogelijk thuisbrengen. Hij moest bij mij blijven slapen.


top

Dinsdag, 12 december 2017

Dinsdag 12 december 2017

Eerst de hele nacht spoken en dan rond zevenen weer in bed kruipen voor een tweede slaap. Dat bevalt me prima. Nu werd ik om half elf wakker en kon gelijk aan de slag, want de auto moest naar Middenbeemster worden gebracht. Yolanda heeft daar een garage waar ze al jaren komt en daar is mijn auto nu ook min of meer in onderhoud. Voordat we naar Italië rijden wil ik dat alles wordt nagekeken, want als je zo'n kleine 4.000km gaat rijden moet alles wel in orde zijn.

 

Na een snelle douche aangekleed en met twee auto's naar Nico Konijn gereden. Daar de mijne achtergelaten en met Yolanda haar wagen teruggereden. We waren ruimschoots op tijd voor het bridgen, maar Toos was ziek en we kwamen één speler te kort. Het duurde wel een half uur, iedereen had wel wat te doen. Er moest op kinderen of kleinkinderen gepast worden omdat de leraren staakten, boodschappen, afspraken enz. Eindelijk vonden we Jenny Kes bereid te komen. Het liep lekker, we scoorden goed en twee van de drie gewonnen advocaatjes met slagroom (dat zijn op dinsdagmiddag de ronde-prijzen) heb ik met smaak opgelepeld.

 

's Avonds was een drama. Er kwam slechts één speler opdagen. Marja en Daniël Vreeling hadden het te druk in hun zaak en Liesbeth en Loes hadden al eerder gezegd. Zij kwamen dit jaar enkel de kerstdrive nog meespelen. Eva ons nieuwe lid was er als enige. Om die ene tafel te completeren werd Yolanda opgeroepen. Er werd geloot en Yolanda trof Eva. Arjan moest met mij beginnen. Eva had het lesboek de hele week niet ingekeken. Ze was bijna alles vergeten, deed maar wat en bood maar wat. Yolanda had het niet meer. Als Eva een 4-kaart © in handen had bood ze 4©. Daar kon Yolanda heel erg slecht tegen. Het was niet leuk. Slems geredoubleerd 5 down ongehoord! Bovendien belde Eva na een kwartier spelen haar vriend al op om haar te komen halen. Ze zei dat ze bang was buitengesloten te worden. Wat hier aan de hand is, geen idee, maar iets klopt er niet. Yolanda zei achteraf dat het een vergissing van haar kant was. Zij wilde de robber zo snel mogelijk beëindigen en dacht dat te bespoedigen door gedubbelde contracten te redoubleren. Daarbij worden (bij verlies) echter enkel punten boven de lijn geschreven. Die tellen voor de robber niet mee, het verlies loopt daardoor echter wel snel op. Eva en Yolanda verloren daardoor uiteindelijk € 3,-. Dat is, als je 5 cent voor 100 punten speelt erg veel geld en dat in nog geen half uur. Zó kan dat niet verder. Ik heb Eva daarom het volgende gemaild:

 

Goedemorgen beste Eva,

De feestdagen zijn in aantocht en in verband met die dagen wordt er de komende 3 dinsdagavonden niet gespeeld. Dinsdagmiddag de 19 december hebben we de kerstdrive. Dan wordt het later dan gebruikelijk en daardoor wordt er dinsdagavond aanstaande niet gespeeld. Vanaf zaterdag 23 december t/m zondag 7 januari is het vakantie en speelt bridgeclub de Looier niet. De eerstvolgende bridgeavond voor leden van de Robberclub is dus dinsdagavond 9 januari. Dan is er eveneens onze Nieuwjaarsreceptie. Die wordt van 18.30 tot 19.30 gehouden.

Gisteravond werd het bridge-avondje niet door iedereen als leuk ervaren. Je bleek de les, die je vorige week gevolgd hebt, helemaal vergeten. Dat kwam omdat je het cursusboek niet had bestudeerd. Bridge leren is niet moeilijk, maar je moet de elementaire regels en afspraken wel kennen en toepassen. We verwachten van je dat je ze, zeker deze eerste tijd, regelmatig naleest om ze goed te onthouden. 

Er speelt ook nog iets anders. Mensen die op dinsdagavond spelen, komen niet naar de club om na een half uur weer op te stappen. Je wordt geacht minstens tot een uur of 10 te spelen, anders dupeer je 3 mensen die verwachten veel meer spellen te spelen. 

Een laatste punt is dat dinsdagavond de avond is dat er om geld gespeeld wordt. De 3 Euro die je gisteren verloren hebt zijn niet door je afgerekend. 

Ik weet niet of je je gerealiseerd hebt dat je deze verplichtingen aanging toen je je als lid bij onze club aanmeldde. Mocht je daar geen rekening mee gehouden hebben en alsnog van je lidmaatschap wilt afzien dan kan dat. Aangezien de eerste les + cursusboek € 10,- kost en niet-leden die deelnemen per keer € 5,- betalen zou je € 35,- terugkrijgen. Daarvan gaat nog het verlies van € 3,- af, dat gisterenavond niet werd afgerekend. Je kunt bij opzegging dus € 32,- tegemoet zien. 

 

Ook dien je te begrijpen dat als je lid wilt blijven, je geacht wordt:

a. Dagelijks het cursusboek 'n half uurtje te bestuderen, zodat je de volgende keer dat je komt spelen, weet wat je doet en welke kaarten je het beste kunt bijspelen om slagen te maken. 

b. De 3 Euro die je gisteren verloren hebt betaalt.

c. Niet vóór 10 uur opstapt, om geen spelers te duperen die verwachtten tot tien of elf uur te spelen. Spelers in een voetbalmatch kunnen ook niet zo maar na 20 minuten stoppen.

 

Ik hoop dat je begrip voor deze zaken hebt en hoor graag van je of je berijd bent de tijd die nodig is om bridge te leren te investeren, of dat je afhaakt.

Mochten we niets van je horen, dan nemen we aan dat je het lidmaatschap van onze club wilt beëindigen. Arjan en ik wensen je dan fijne feestdagen en een goed begin in het komende jaar toe. 

 

Met vriendelijke groet,

Hans Becker

Bridgeclub de Looier

Beemsterstraat 491
1024 BE Amsterdam

 

We waren daardoor vroeg thuis. Dat was maar goed ook want voor Ryanair moet je de boardingpassen uitprinten. Als je dat niet doet kost het je € 70,-. Het bleek een drama. Het was een crime om uit te vinden hoe en waar een en ander gevonden kon worden. Toen reageerde de computer van Yolanda niet of na heel veel keren klikken. Uiteindelijk hebben we mijn computer gebruikt die werkte wel, maar die herkent de printer van Yolanda niet. De boardingpassen moesten dus eerst naar haar gemaild worden voordat ze geprint konden worden. Toen de boardingpassen voor Lufthansa nog. Dat was iets minder moeilijk uit te vinden, maar het waren 16 vellen! Dat kwam omdat we in München over moeten stappen en dus per vlucht ieder 2 boardingpassen nodig hebben. De hele avond bezig geweest en niets gedaan.


top

Woensdag, 13 december 2017

Woensdag 13 december 2017

Ik zit in het vliegtuig als ik eindelijk tijd vind om aan dit blog tee beginnen. Natuurlijk kon ik niet

slapen. Na anderhalf uur werd ik wakker en heb de mail naar Eva en het blog geschreven. Toen werd ik weliswaar slaperig, maar aan een half uurtje extra slaap heb je weinig, dus heb ik de weinige spullen die ik voor die ene dag in Italië nodig zou hebben gepakt, me aangekleed en Yolanda gewekt. Zoals gewoonlijk had ze de wekker in haar slaap afgezet. Ze heeft veel slaap nodig en er is geen kruid tegen gewassen. Als ze de wekker in de kamer legt hoort ze hem niet en legt ze hem naast haar bed, dan drukt ze hem automatisch uit zonder echt wakker te worden. Ik heb me ooit getraind om bij het geluid van de wekker wakker te worden. Ook ik sliep (toen ik 19 was) altijd door de bel van de wekker heen. Ik heb hem toen zó afgesteld dat ik zeker, zelfs als ik me heel erg haastte, 5 minuten te laat op mijn werk zou verschijnen. Dat hielp. Na één week werd ik automatisch wakker van het hele lichte geluidje dat de wekker maakte als het palletje verschoof voordat de bel overging. Ik werd allergisch voor het geluid van wekkers. Het vervelende daarvan is dat je ècht niet meer tegen dat geluid kunt. Dat ervoer ik toen ik bij V&D ging werken en naast de klokken afdeling terecht kwam. Keer op keer schrok ik me wezenloos als ze weer eens een wekker lieten aflopen. Ik was blij toen ik naar de gereedschapsafdeling, die op een andere etage lag, overgeplaatst werd.

 

We waren weliswaar op tijd weggegaan, maar het is toch heel vervelend als je de bus die je wilt hebben ziet aankomen en je nog 'n 100 meter moet lopen. "Dat haal je nooit." riep Yolanda toen ik er de spurt in zette. Yolanda is altijd negatief. We vullen elkaar daardoor prima aan. Ik trek me van haar opmerking natuurlijk niets aan, ren door en haal de bus. De chauffeur die ik bijna zoende van dankbaarheid, keek me nauwelijks aan toen ik hem bedankte. Kennelijk was hij iets te vroeg en had hij niet echt op ons gewacht. Het was koud, er lag sneeuw en om dan 10 minuten op de volgende bus te moeten wachten is niet prettig.

 

Het leesbaar maken van mij OV-Chipkaart voor de NS nam Yolanda voor haar rekening. Ik ben zó onhandig in die dingen, dat mijn secretaresse een lijstje voor me had gemaakt welke handelingen ik moest verrichten voordat die kaart ook voor de NS geschikt was. Ook Yolanda lukte het niet gelijk, dus dat lijstje van Map kwam heel goed van pas. We hadden nog 3 minuten om de trein naar Schiphol te halen. Perron 13A. Dat is een eind, dus we stapten flink door, maar boven aan de roltrap aangekomen was het onduidelijk welke trein we moesten hebben, want er stonden er twee. Natuurlijk moesten we in de trein die verderop stond zien te komen, maar enkele reizigers liepen op hun dooie akkertje voor ons uit en blokkeerden het hele perron. Ik passeerde ze maar dat lukte Yolanda niet. Het fluitje had al geklonken, ik stapte in en hield de deur open. Het was Yolanda toch gelukt die tragelingen voorbij te komen en ze stoof nu op de trein af, want ook zij had het vertreksein gehoord. Het was druk, maar we vonden beiden een plaatsje. De eerste 5 minuten zat ik te hijgen als een oud paard. Geleidelijk kwam ik weer tot rust. We waren tijdig op Schiphol, maar moesten helemaal naar hal 1A lopen. Dat is een eind van het treinstation af en die route is nog niet voorzien van lopende trottoirs. Er ging best wat tijd in die wandeling zitten. Het vliegtuig van Lufthansa was echter te laat aangekomen, dus we vertrokken een half uur over tijd.

 

Nu kun je je wel zorgen maken of je de aansluiting in München naar Pisa gaat halen, maar daar koop je niks voor. Het helpt je geen zier, dus las ik de krant. Daarvoor mis ik gewoonlijk de tijd, maar die ik op het vliegveld altijd koop omdat ik het wel heerlijk vind er een te lezen.

 

Het vliegveld in München is klein, maar toch wist Yolanda ons de verkeerde kant op te sturen. Ik ben lichtelijk in paniek, omdat ik weet dat we ons moeten haasten en zie door de stress helemaal niets en volg haar als een mak schaap. Ze kwam er gelukkig, toen ik even naar het toilet ging om me te ontlasten, zelf achter dat we de verkeerde kant opgelopen waren. Het was nog voor de instaptijd dus Toen we langs een Camel-Rook-Lounge liepen adviseerde ik Yolanda daar nog even vlug een sigaret op te steken, want ik ben bang dat ze chagrijnig wordt of aan onthoudingsverschijnselen gaat lijden als ze nog 2 uur lang zonder moet. "Nee!!! Daar hebben we geen tijd voor." Zij was dus kennelijk ook gestrest. Toen we bij de instaplounge aankwamen zat iedereen nog te wachten en voordat alle passagiers ingestapt zijn, daar gaat gewoonlijk ook de nodige tijd overheen, dus nam ze toch maar 5 minuten om naar die Camellounge te gaan.

 

Nello en zijn zoon Bogdan stonden bij Galileo Galilei, het vliegveld van Pisa, op ons te wachten. Giovanelli, hèt tuincentrum van Massa, was de hele dag open. Gewoonlijk sluiten ze tijdens de lunch. We winkelden daar op de terugweg eerst, want ik moest een bloemstuk voor de opening hebben. Het centrum zag er feestelijk uit. Yolanda is liefhebber van kerst-schmuck en bleek in een paradijs beland. Rendieren van draadlichtjes, een geïllumineerd skigebied met kerstbomen, je kunt het zo gek niet bedenken van alles stond er, maar een Jozef, om de kapot-gevallen porseleinen Jozef van onze kerststal te vervangen, kon ik niet vinden. Uiteindelijk een prachtig kerststuk met kalanchoë en cyclamen gekocht. Ik zou niet zonder bloemstuk op de opening verschijnen.

 

De rode plastic schoenen met krokodillenprint had ik vergeten. Mijn groene schoenen die ooit in een donker moment met blauwe schoensmeer behandeld zijn moesten mijn uitgekiende outfit nu completeren. Ik zocht dus nog groene schoensmeer. Niet te vinden. Nello wilde bij de Bata in Avenza kijken en reed daar gelijk heen. Ook daar hadden ze die kleur crème niet. Avenza ligt tegen Carrara aangebouwd en daar ga altijd naar de kapper. Ook voor de Kerst was dat hard nodig. Als mijn haar te lang is lucht de hoofdhuid niet genoeg. Die gaat dan jeuken. Daar had ik al last van, want ik was al sinds september niet meer in Italië geweest. Het nummer van de zaak werd niet beantwoord en Nello stelde voor er even langs te rijden om de openingstijden te bekijken.

 

Er stond een debiele jongen met een vrouw voor de deur te praten. We kregen allemaal een hand en hij vroeg ons de oren van het hoofd. Hoe we heetten, waar we vandaan kwamen enz. Het was 3 uur en de kapper zou om half 4 open gaan. We dropen af. Dat is nou net zo'n vervelende tijd. Als je naar het hotel rijdt, kun je gelijk weer terug om naar die kapper te gaan. Ik wilde daarom ook weten tot hoe laat hij open was. Daarnaar had vergeten te kijken. Wij terug. Wie schets onze vreugde toen de kapper aan kwam lopen. Hij kwam vroeger vanwege de jongen die er met zijn moeder stond te wachten. De kapper was privé door haar opgebeld en daardoor iets vroeger gekomen. Ik besloot te wachten tot de jongen geknipt was en Yolanda, Nello en Bogdan konden dan gaan winkelen en wat drinken.

 

Carrara heeft echt wat te bieden. Ooit kocht ik daar een prachtige gedreven zilveren wijnkoeler. Die is voor ik verhuisde verkocht, want ik wil geen kostbaarheden in mijn woning hebben. Er is al eens ingebroken. Een ravage! Alle kleding was uit de kast gerukt en op de grond gesmeten. Er was enkel een iPhone kabeltje meegenomen. Geld of iets van waarde bleek niet te vinden. Dure spullen bewaarde ik enkel in mijn woning boven de antiekmarkt. Die spullen heb ik allemaal te gelde gemaakt voordat ik verhuisde. Zo'n verkoop heeft ook nare consequenties. Ik zocht bijvoorbeeld tijden naar een gouden ring met cabochon geslepen steen. Die had ik echter verkocht. Je vergeet dingen als je 75 bent.

 

Aangekomen bij het hotel stonden de tafeltjes keurig en schoon onder het afdak opgesteld. Wat was ik teleurgesteld toen ik de Lounge binnenkwam. De élégance was verdwenen. De schilderijen waren, in verband met lekkage, van de wand gehaald, het vloerkleed hing over de trapleuning te drogen, maar het ergste was dat de prent achter de desk was vervangen. Nello had er de sleutelkast, zonder daarover met mij te communiceren, voor in de plaats gehangen. Die sleutelkast was een relikwie van Briglia, de voormalige eigenaar. Toen ik het hotel overnam hingen daar de kamersleutels. Hoewel die kasten in alle hotels achter de receptie geplaatst zijn, hing hij bij ons naast de trap naar de kamers. Uit nostalgie had ik hem daar, met sleutels en al, laten hangen. Het versterkt de sfeer van weleer. We gebruiken nu chipkaartjes als sleutel. Nello had besloten dat het zo niet hoorde en daarom hing die kast nu op de plaats van een oleografie van Monet die er voordien prachtig kleurde en waarover ik van vele gasten complimenten kreeg. Het eerste conflict was geboren. Nello houdt er niet van als zijn ideeën niet stroken met de mijne. Hij was er kennelijk op voorbereid dat ik die verplaatsing niet zou appreciëren. Waarschijnlijk had hij zelf ook gezien dat deze oplossing geen schoonheidsprijs verdiende. Hij had daarom al een klein sleutelkastje gekocht dat achter de counter uit het zicht opgehangen kon worden. Ik krijg de indruk dat ik door hem gemanipuleerd wordt. Natuurlijk prijs ik hem voor die oplossing en de lucht klaarde gelijk op.

 

We gingen bij 'IL Trillo', ons lievelingsrestaurant, eten. De kaart wordt aan het seizoen aangepast, maar de meeste gerechten staan er altijd op. Er wordt verder nooit iets veranderd. Alle gerechten zijn zó delicieus en worden zó mooi gepresenteerd, dat je ze keer op keer weer wilt eten. Hier deed zich een nieuw probleempje met Nello voor. Hij wil lijnen. Ondanks dat hij dag en nacht werkt komt hij aan. Ik wil, als we in zo'n geweldig restaurant eten, lang van alles genieten en kies dan voor een antipasta, een primo en een secondo. Of er nog een nagerecht komt hangt er vanaf. Het kan zijn dat ik al zo volgevreten ben, dat een semifreddo of een puddinkje er gewoon niet meer bij kan. De pasta splits ik daarom al met Yolanda en ik stelde Nello en zijn vrouw voor hetzelfde te doen. Nello vindt het nagerecht 'sbagliato tiramisu' fantastisch. Dat neemt hij zeker en ook de pompoensoep met truffel, die Yolanda en ik namen, wilde hij proeven. Hij vond dat al heel veel, want je wordt bovendien verwend met een amuse geul, diverse versgebakken broodsoorten en koekjes bij de koffie. Het is overdadig. Nello gooide zijn kont in de krib en bestelde dus enkel dat voorgerecht. Yolanda en ik skipten toen de pasta en bestelden naast die pompoensoep een ons onbekend gerecht 'Guancia di Vitello'.

 

De soep werd opgediend en de combinatie van zwarte geurige truffel met de smaak van de room-gele pompoen was ongekend. Het viel Yolanda op dat Nello met muizenhapjes at. Cornelia had haar voorgerecht al op, onze soepborden waren leeg en Nello was nog aan het nippen. Opeens stapelde hij onze lege borden op. Wat was het geval, hij wilde dat het personeel ons het hoofdgerecht bracht terwijl hij nog aan de soep was. Dat is natuurlijk technisch onmogelijk, want tussen het opdienen van de verschillende gangen zit enige tijd. Het voedsel kan dan wat zakken, zodat je verder kunt. Bovendien wordt soep heet gegeten Maar hij was verontwaardigd en fulmineerde dat het personeel moest begrijpen dat hij ook nog soep zou eten als wij aan het hoofdgerecht gingen. Bang voor een nukkige Nello, bracht ik het volgende te berde: "Nello je hebt helemaal gelijk." Dat is de eerste stap om hem te apaiseren. "Die mensen serveren de gerechten bewust op die manier. Ze laten je expres zonder eten toekijken in de hoop dat je dat niet wilt en ook wat bestelt. Ze willen wat verdienen! Er staan 4 koks in de keuken (dat kon ik zien) en er lopen 2 meisjes in de bediening. Die moeten allemaal betaald worden. Daarom serveren ze het volgende gerecht pas als alle voorgerechten op zijn." Die uitleg kon hij begrijpen en zijn eer was gered, omdat ik had gezegd dat hij gelijk had. Nello is Roemeen en in die cultuur is het eergevoel erg sterk ontwikkeld. Nello is een geweldige kracht, maar je hebt 3 gebruiksaanwijzingen nodig om met hem overweg te kunnen. Zonder hem zou het hotel echter nooit zo mooi geworden zijn.

 

Wat 'Guancia di Vitello' betekende vertelde Nello. Hij vertaalde het door op zijn wang te wijzen vitello is kalf het was dus kalfswang. Dat hadden noch Yolanda noch ik ooit gegeten dus bestelden we dat als hoofdgerecht. Het bleek een boterzachte vleessoort te zijn die nog malser dan kalfstong is. Heerlijk! Al met al een mooi besluit van een overvolle dag.


top

Donderdag, 14 december 2017

Donderdag 14 december 2017

De grote dag, de opening van de Terme van San Carlo, is aangebroken. Dit bedrijf kan voor het hotel een omslag betekenen. Als hun plannen om er een 'Benessere' centrum van te maken door gaan krijgt het hotel een boost.

 

Onverwacht werd ik pas om half acht wakker. Ik had meer dan 8 uur geslapen enkel die rot bel van mijn telefoon had me rond enen gewekt. Hoe die verkeerd afgesteld is geraakt geen idee, maar ik moest mijn bed uit om hem uit te zetten. Gelukkig gelijk weer in slaap gevallen.

 

Een uitgebreid bubbelbad in de hartvormige Jacuzzi genomen. Daarvan zijn verschillende foto's genomen. Ze zijn allemaal mislukt, dus die kan ik niet laten zien. Achter de computer uitgestoomd en daarna aangekleed. Ik had een Heineken-feeststrik van Sinterklaas gekregen. Er zit verlichting in. Het grelle groen kleurde niet mooi bij het zachte groen met bordeaux van het colbert. Daarom uiteindelijk toch maar voor een degelijke zelfstrikker gekozen. Yolanda was ondertussen opgestaan en naar beneden gegaan, Nello was er niet. Hij bleek materiaal aan het inkopen te zijn. Even vlug nog een appeltje als ontbijt genomen en toen (5 minuten te laat) met de grote bloemenmand, naar de overkant, waar de Terme gelegen zijn, overgestoken.

 

Het stond zwart van de mensen, maar het lint was al doorgeknipt. Niets voor Italianen om op tijd te beginnen. Dit is bijzonder bijzonder! De bloemen werden aan iemand in zwart kostuum die onder aan de trap de mensen begroette overhandigd. Wij waren zover ik kon zien de enigen die met bloemen op de proppen kwamen. Het schijnt niet gebruikelijk te zijn iets mee te nemen. Eigenlijk logisch, want wat moet je met 150 bloemstukken, want zoveel mensen waren er zeker. De man in kostuum riep de dochter van de directeur van het bedrijf dat de verbouwing geregeld had en de Terme kennelijk had overgenomen en zij zou ons aan haar vader voorstellen. Het was echter zo druk dat we uiteindelijk maar verder gelopen zijn en in de zaal, waar iemand al aan het woord was en dia's vertoond werden, gegaan. Het was bomvol. Honderd zitplaatsen bijna allemaal al bezet en vele mensen stonden nog in de gang en op de brede trap buiten. Wij vonden achterin nog twee plaatsen naast elkaar en gingen zitten.

De hele geschiedenis van het fameuze 'Acqua di San Carlo' werd, verlucht met beelden van de oude situatie verteld. en ook een toekomstvisie werd ontvouwd. Dat was voor mij een droom die uitkwam. Ze willen er inderdaad een 'Benessere' centrum vestigen.

 

Na de presentatie van de toekomstplannen werd ik door een plaatselijke politicus Simone Ortori aan de grote baas van het spul voorgesteld. De eigenaar van de parfumerie en apotheek-keten 'Santa Maria Novella' bleek een zeer aimabele man Eugenio Alghandery genaamd. Hij was iets jonger dan ik en vol energie. Ik vertelde dat ik de eigenaar van het hotel was. Dat is nogal verwarrend. Er is een hotel Panoramic dat aan de andere kant van de Via Nicola Zonder is gelegen, maar sinds enkele jaren gesloten is. We hebben ook nog eens hetzelfde nummer 3 als huisnummer. Ons hotel heet echter 'Albergo Ristorante San Carlo' Ons restaurant hebben we, omdat het verhuurd wordt, een andere naam gegeven. Die naam is 'Panoramique' op de Franse manier gespeld. De naam van het restaurant staat in grote letters op de dakrand. Daar ontkom je niet aan als je San Carlo binnenrijdt. Die directeur verkeerde daardoor in de veronderstelling dat het hotel 'Panoramique' heette. Dat behoefde wat uitleg en hij vroeg ons in het hun restaurant het glas te heffen. Daar was men echter nog druk doende hapjes binnen te brengen en uit te stallen. Dat was handig geregeld, want nu ging je automatisch rondlopen om te kijken wat er zoal verbouwd was. Opmerkelijk wat een prestatie had men geleverd. Perplex was ik. Dat kan het beste aan de hand van enkele foto's getoond worden.

De Terme van San Carlo restaurant van de Terme, ristorante

Foto links: Het gebouw van de Terme, met de uitzichttoren op het dak. Rechts: Het restaurant

Ristorante delle terme Amfiteheater in de open lucht

Foto links het interieur van het restaurant. Foto rechts: De speelvloer van het amfitheater.

Tuin van de Terme Eén dee bronnen waaruit het water stroomt

Foto links: Tuin met amfitheater en de weg erlangs. Rechts: Eén der fonteinen die het water spuit.

Fontein Dakterras

Foto links: De tweede fontein waarvan Yolanda drinkt. Rechts: Het immense dakterras.

 

Fijn dat er iemand in San Carlo Terme is neergestreken met smaak en kennis hoe je dingen zakelijk aanpakt. Zij hadden 'Il Buongustaio' gevraagd de catering te verzorgen. Die hebben zich voortreffelijk van die taak gekweten. Alles was tot in de puntjes verzorgd. Heerlijke spumante, lekkere rode wijn. Prima!

 

Wij moesten om één uur weg, want onze vlucht naar Eindhoven vertrok om tien over drie. Bij het afscheid nemen wisselden de heer Alghandery en ik kaartjes en telefoonnummers uit. Ik heb de indruk dat dit een welbestede reis is geweest. Eindelijk is er duidelijkheid over de plannen met de Terme en dat is voor eventuele geïnteresseerden in de aankoop van het hotel mooie muziek.

 

De terugreis verliep voorspoedig. Ik werkte in het vliegtuig aan mijn blog, maar tijdens de landing moet je computer onder de stoel worden opgeborgen. Het laatste half uur heb ik niks kunnen doen, want de landing duurde veel langer dan gepland vanwege een doorstart. Toen het toestel al aan zijn landing begonnen was, werden de wielen weer ingeklapt en vlogen we nog een rondje. In de trein en thuis het blog van woensdag gehaast afgeschreven. De eerste versie wemelde dan ook van de fouten. 's Nachts bezoeken er weinig lezers de site, dus daar kon ik mee leven. Belangrijk was dat het er op stond.


top

Vrijdag, 15 december 2017

Vrijdag 15 december 2017

Hoera! Mijn Italiaanse accountant schreef dat er volgens hem, in september een positief saldo van € 10.000,- op de hotelbalans stond. Dat positieve saldo wordt nog afgeroomd, maar is toch heel positief. Ik hoor het voor het eerst sinds jaren. Het jaar is nog niet voorbij en de laatste maanden zijn er enkel kosten te verwachten. In de winter is armoe troef. Af en toe een enkele gast voor een kamertje tegen een gereduceerd tarief van € 35,-. Daar kan de schoorsteen niet van roken. Ik ben echter al heel blij als ik quitte speel en er (zoals de laatste jaren het geval was) geen € 45.000,- meer hoef bij te leggen.

 

Het is ook de derde vrijdag van de maand en dan lopen optiecontracten af. Alle geschreven aandelen moet ik leveren, want de koersen zijn enkel gestegen. Ik maak dan een klein winstje en je moet niet klagen, want je bent nou eenmaal geen helderziende. Toen ik uitstapte was de koers al aardig opgelopen, Wie kan voorzien dat hij daarna nog bijna 5% doorstijgt. Dat betekent op jaarbasis een rendement van zo'n 20% extra. Kom daar maar eens om bij je bank.

Mijn portefeuille is nu dus aardig uitgedund en ik moet puts schrijven om nog enig extra rendement te halen. Cash geld op de bank is nauwelijks een optie. Je krijgt in het beste geval 0,02% rente en moet aan de staat 1,2% afdragen omdat die uitgaan van een rendement van 4%. Tel daar de inflatie bij op dan hol je achteruit. Gelukkig betaalt de staat me ook AOW, dus ik heb eigenlijk niets te klagen ook al is het zuur.

 

Met de bridge kwamen we één iemand te kort. Gelukkig wilde John Timmer, één der leerlingen, invallen. Hij was terecht apetrots dat hij niet onderaan eindigde en met 48,41% best een aardig percentage neerzette. Volgende week geeft Arjan de laatste les. Volgens hem stelt die niks voor enkel een beetje herhaling en hij heeft er geen moeite mee om zijn leerlingen in de C lijn te laten meespelen. Yolanda heeft me verleidt om met haar de kerstviering bij 'De Groene Brug' te spelen. Alie van der Linden, de partner waarmee ze gewoonlijk speelt gaat met een erelid spelen. Gelukkig is het zo goed geregeld en al die leerlingen die herhaal-les toch nog willen volgen kan dat altijd in januari nog.

 

Eén der taarten was nog een klein beetje bevroren en de taart van bladerdeeg was geen succes. Daar bleven zeven punten van over. Ook voor volgende week is er nog zo'n taart ingekocht. Geen probleem, dan hebben we in ieder geval genoeg.

 

Met Yolanda bij Place du Nord gegeten. Het is er zó gezellig en amicaal. Ook Gerda Brinkman die met Anneke Smit de cadeaubon van € 75,- had gewonnen was heel enthousiast. Zij had nog een blauwe maandag met de kok gevreeën. Ze was verbaasd over de kwaliteit. Die gaat er beslist nog eens terug.

 

Na het eten ging ik naar Almere. Ik was moe, lette niet goed op. Ik reed op de Lotusbloemstraat en gaf een auto die van rechts uit de Azaleastraat kwam geen voorrang. Kennelijk irriteerde dat de bestuurder dusdanig dat hij een soort van achtervolging inzette. Ik reed naar Lucky en eindelijk bij het winkelcentrum toen hij op de rotonde een auto moest voor laten gaan en me niet meer vlak op de hielen zat haakte hij af. Je moet wel een heel groot minderwaardigheidscomplex hebben als je je dusdanig gedraagt als er iemand een foutje maakt. Het hele leven hangt van fouten aan elkaar. Laten we wat relaxter met elkaar omgaan. Desalniettemin, ik was fout hij of zij had voorrang en bij deze, mocht je dit lezen, alsnog mijn excuses.

 

Bij Lucky kwam ik eindelijk tot rust, hoewel ik opnieuw naast mijn knuffelcrimineel die er kennelijk elke vrijdagavond met zijn vriendin zit te borrelen, terecht. Zij waren nog nuchter en ook dan herkent hij me, begroet me enthousiast en noemt me bij m'n voornaam. Ik ben slecht in namen en sta dan eigenlijk met mijn mond vol tanden. Na een kopje thee ben ik gelijk naar huis gereden, want ik liep, door die onverwachte opening in Italië gisteren, steeds verder achter met Looiernieuws en mijn blog.

 

Rond twaalf uur nog even op mijn iPhone gekeken Mauricio had een bericht achtergelaten.

"Ben je nog wakker?" "Ja" "Je bent zeker aan het werk met je blog. Ik zit hier in "Het Sauna Huis"pfff. Ze heeft de kachel altijd op 28 gr. Lijkt wel de Sahara."

"Heerlijk dan hoef je weinig kleren aan"

"Nou ja, dat klopt, maar ze is zo preuts als het maar kan. Zelfs nog verlegen en 44 jaar. Nog nooit meegemaakt."

"Ach er zijn ergere dingen."

"Volgens mij heeft ze ook een vorm van autisme alles moet altijd op dezelfde plek. Niets mag veranderd worden"

"Ben ik ook voor."

"Ja maar in het overdrevene. Het belast haar en anderen. Dat is 'not good'."

"Je moet dat zelf oplossen."

"Ja wie anders, ik ben aardig en pas mij aan, dus snel weg van dit adres, vol gas."

"Waarheen?"

Weet nog niet, maar niet hier meer."

"oke"

"Geen rust hier"

"Ik kan je ook niet met rust laten."

"Haha, nee ach ik heb goed geslapen bij je vorige keer. Niks mis mee, je hebt me niet lastig gevallen en was gezellig ook nog dus'all good'."

"Het is voor mij wel moeilijk een mooie man in de buurt te hebben en er niets mee aan te kunnen vangen."

"Echt 'self-contrll' Hans. Je kan veel doen met me dansen, praten, drinken, zelfs een aai over mijn hoofd. Ik vind dat nogal wat haha."

"Dat vreet energie en tijd. Die kan ik niet in een platonische verhouding investeren."

"Haha oké, dus een vriendschappelijke energie is het niet waard? Daarmee zeg je dus eigenlijk 'leave me allone Mauricio,' maar ook dat respecteer ik Hans, ik vindt je een aardige man, absoluut."

"Ik zit hier nu al heel opgewonden achter de computer, dat is toch niet fijn."

"Opgewonden zijn is dat niet fijn dan? Als ik opgewonden ben voelt voor mij niet als onprettig echt niet. Ik begrijp wel dat je dan behoefte hebt, maar je kan dat zo op verschillende manieren doen. Oké misschien niet de ultime bevrediging, maar tis ook niet slecht. Weet, dan zou je een goed lijntje moeten nemendat is ook bevrediging Hans tenminste als je het beste spul hebt en je kan er goed mee schrijven ook, ook wel handig voor je blog."

"Ik heb geen zin in kille seks. Ik heb helemaal geen behoefte aan een lijntje, ik wil een warm lijf voelen."

"Ja man, ik heb wel iemand voor je als je wilt een jongeman Filipijns 25 jaar studeert en werkt hier. Hij wil zeker wel seks, Hij valt op oudere mannen. Ik wil wel een keertje 'n trio doen Hans, neem ik een vrouw mee, dan doen we een triootje. dat is ook leuk toch?"

"Ik val ook op oudere mannen en niet op jonge Filipijnse jongens."

"Ja dat weet ik, maar vind je het dan totaal niet lekker met een jongeman dan?"

"het gaat niet enkel om seks. Ik ben op zoek naar liefde."

"Ja dat snap ik.'Is not easy these days, hard to find',"

"Jammer ik ga nu slapen."

"Nou dan wens ik jou een fijne nacht Hans. Wat kan ik zeggen? Verder bedoel ik het goed. Triootje wil ik wel doen. Op korte termijn kan je mij in actie zien hoe ik het aanpak met een mooie meid en je kan meedoen wat je wilt."

"Ik denk niet dat ik daar zin in heb."

"Nou ja tis maar een idee. In ieder geval slaap lekker Hans pak even een filmpje op pornhube.com"

"Ga ik doen. Weltrusten."


top

Zaterdag, 16 december 2017

Zaterdag 15 december 2017

Het filmpje dat Mauricio me gisteravond had geadviseerd stond volgens facebook op een onveilige site. Ik heb er gisteren wel van genoten. De naam is pornhube en ik zou daar dus maar mee oppassen., want je hebt zo een virus op je computer. Gelukkig schijnt een Mac daar minder gevoelig vvor te zijn, maar je weet nooit.

 

Het ei is gelegd. Looiernieuws staat op de site. Het tijdschriftje gaat me aan het hart. Er zitten ruim 700 adressen in e-mail mijn bestand. In mijn gewone bestand 2800, maar drukwerk versturen is te duur. Een mailing via het bridgeblad kost € 7.000,- en die bedragen zijn niet verantwoord. Ik heb mijn eerste blog in Looiernieuws opgenomen. Misschien krijg ik er zo weer enkele geïnteresseerden bij. Ik heb zelfs al twee lezers in het buitenland. John Lay en ik denk dat zijn vrouw Rosemary meeleest en Gerhard Kaspar een Oostenrijkse vriend die met Denia is getrouwd. Gerhard en Denia logeren regelmatig in ons hotel in San Carlo. Zij vertalen het blog met 'Google translate'. Ik zal mijn vriend Hall Bardach een kunstenaar die in Tuscan Arrizona woont ook eens bellen. Op die manier blijft ook hij een beetje op de hoogte.

 

Om 5 uur was ik zó moe. De laatste e-mails werden verstuurd en ik ben gaan slapen. Om half acht werd ik 'n tikje hongerig wakker. Een mooie tijd om bij Lucky een frietje met en een gehaktbal te eten. Ik moet vlug zijn, want er is vanavond een optreden. Dat start om 9 uur en dan is het vaak zó druk. De muziek staat dan ook voluit en daar kan ik op mijn ouwe dag niet meer tegen. Ik was er op tijd, het was nog rustig en de muziek werd geïnstalleerd. Dat is gewoonlijk een heel gedoe, maar ze kwamen er uit en terwijl ik mijn eten at en een NRC las met behulp van mijn iPhone die ik dan als zaklamp gebruik, was het spul klaar en begon het optreden.

Optreden, Lucky, Lebo, Michael Elia Wie schetst mijn verbazing toen ik Lebo een Surinamer in een Wit pak met een platinablonde pruik het eerste nummer hoorde zingen. Zijn maat, Michael Elia, was eveneens in een wit costuum uitgedost en ook hij had platinablond wit haar.

Ze zongen en het was wonder boven wonder niet te hard. Het was ook een soort van conférence en zo grappig, dat ik ondanks het vele werk wat nog steeds op me ligt te wachten langer ben gebleven dan de bedoeling was. Wat een leuke act. Zij nodigen gasten uit die dan karaoke meezingen op nummers die ze kunnen inleveren. Ze hebben kennelijk volgers, want ik zag enkele mensen binnenkomen die ik in Lucky nog nooit gezien had. Ook die tweeling hoeren die wel eens op TV geweest zijn kwamen binnen. Enig ik maakte foto's van ze, kocht het boek door hen geschreven boek waarmee ze leurden en ging met ze op de foto.

Het was jammer dat ik weg moest, want om mijn blog van vrijdag op de site te krijgen, daar gaat nog wel even overheen. Vanaf 10 uur gewerkt. Ik had er al opgezet toen ik me de e-mailcorrespondentie met Mauricio herinnerde. Die was ik helemaal vergeten. Die werd er dus bij geplaatst. Terwijl ik die berichten las kwam er weer een app van Mauricio binnen. Ik sta in Utrecht en de treinen reiden niet. Het was al 1.30 uur dus dat verhaal krijgt u morgen.


top

Zondag, 17 december 2017

Zondag 17 december 2017

Half twee en de telefoon pinkt. Er komt een app binnen.

"Nog wakker"

"Ja ik ben op mijn blog over je aan het schrijven."

"Echt? Wat dan?"

"Dat kun je straks op de site of op facebook lezen."

"Oké, ik sta in Utrecht. Geen trein meer."

"Ik dacht dat de treinen de hele nacht doorreden."

"Nee joh was dat maar waar. Ze gaan tot 1 uur. Pak pension als ik vind, hoop ik."

"Als ik je moet ophalen zou ik dat doen, maar eer ik in Utrecht ben zijn we een uur verder en waar zou ik je moeten zoeken?"

"Heb mijn ex geappt om geld over te maken maar heeft geen ING helaas kom € 40,- tekort voor hotel heb jij ING bank? Niemand heeft ING heb iedereen gebeld. Ik heb ING."

"Ik niet!"

"Heb je ABN? Geef je morgen terug heb ook ABN."

"Ook geen ABN."

Ha ha ha nou lekker schiet op heb cash thuis maar niet hier, als ik taxi neem kan jij me € 50,- lenen? Geef ik je morgenmiddag terug, kom ik naar jou."

"Ik vrees dat een taxi je minstens € 150,- kost."

"Ik heb nog 40 Euro met 50 extra lukt. Ritje kost max 90 Euro. Prijs afspraak."

"Ik heb wel € 50,- cash, maar als je me dat morgen terug wilt betalen, omdat je thuis geld hebt liggen, waarom ga je dan niet gelijk naar huis en betaal dat wat je tekort komt van je liggende gelden?"

"Omdat ik niet thuis kan slapen. Mijn huisgenoot heeft verjaardag. mag pas om 12 uur naar huis. Haar vriend slaapt daar, daarom kan ik niet daar. Dat kan pas morgen, of later vandaag. Daarom ben ik in Utrecht."

"Oké kom dan maar hierheen."

"Oké zie je straks."

"Ik zal wakker blijven."

Oké, ik kom zo met vervoer dan."

"Oké"

 

Een uur later werd ik weer geappt.

"8 min."

"Ik ben er."

"oké"

Het was 3 uur. Mauricio kwam, belde aan pakte de € 50,-, beloofde terug te komen (hij moest de

€ 40,- die hij op de bank had staan gaan pinnen) en ik ging verder met het blog. Een uur later was hij er nog niet. Ik had al zo'n idee dat ik opgelicht werd, maar wie weet komt alles goed. Een uur om te pinnen lijkt me echter wel erg lang. Het is nu kwart over vier en ik ga naar bed. Ik appte tegen beter weten in: "Ik ga naar bed." Geen reactie, ik zette de bel van de telefoon af toen ik daadwerkelijk in bed stapte. Dag vijftig Euro.

 

De rest van dit blog schrijf ik als ik wakker wordt wel of na de bridgemiddag met Yolanda.

 

Om kwart voor acht werd ik wakker. Slechts 3 uur en 'n kwartier geslapen. Ik woog me, precies 75kg ik sta weer op het maximum. Die 1,3kg die ik zaterdagmorgen boven dat maximum woog zijn er gelukkig weer af. Wat fruit, twee ijsjes, frietes en een bal gehakt. Niet gezond, wel lekker en als je dan toch afgevallen bent geeft dat voldoening.

 

Het bridgen was een drama. Als het op het eerste spel mis gaat weet je hoe de sterren staan. Daar geloof ik heilig in. Sterren en planeten zijn ook de enige tastbare objecten die invloed op de Aarde hebben. De maan bijvoorbeeld trekt hele oceanen tijdens de vloed 20cm omhoog. Dat zijn gigantische krachten en wij worden in krachtenvelden van verschillende hemellichamen geboren. Volgens mij is dat van invloed. Uiteindelijk scoorden we toch nog 43,83% . Zowel Yolanda als ik maakten fouten. We kunnen elkaar dus niets verwijten al was de sfeer aan tafel af en toe onaangenaam. Ik had me er zó op verheugd en dan zo'n drama. jammer.

 

Mauricio heeft geappt. Om 12.50 uur kreeg ik een appje:

"Ik stond voor schut. Mijn nieuwe bankpas vergeten te activeren. Moest ik alsnog naar huis. Daar gezeur omdat ik, tegen de afspraak in toch thuis kwam om geld te pakken. Kortom een stress-nacht. Was er helemaal klaar mee. Duurde lang dus ben ik bij mijn ex gaan slapen. Die heb ik uit bed gerammeld. Wat een rare nacht was dit. Ik zie jou morgen, dan ga ik geld halen. Moet langs het kantoor mijn pas activeren dan kan ik opnemen van mijn rekening. Ik wist niet eens dat dat moest bij een nieuwe pas."

 

Hij heeft het voordeel van de twijfel, maar als hij het geleende geld niet terugbetaald weet ik tenminste waar ik aan toe ben.


top

Maandag, 18 december 2017

Maandag 18 december 2017

Het is vreselijk. Ik kreeg een e-mail van Nello die me helemaal van streek bracht. Hij vindt het vervelend dat onze ideeën niet altijd hetzelfde zijn. Hij heeft daar moeite mee. Het lijkt erop of hij probeert ons van het idee om Kerst en Nieuwjaar in Italië te vieren wil afbrengen. Om 5 uur 's morgens had ik de slaap nog niet te pakken zó ongelukkig voelde ik me. Bovendien kwam de in het Italiaans vertaalde blog over de opening van het hotel als onbestelbaar terug. Dat was eveneens een klap. Ik had dat blog speciaal voor die directeur van de keten van apotheken en Parfumerieën laten vertalen. Prijs € 185,- en nu kreeg ik het als onbestelbaar terug. Ook dat droeg niet bij aan mijn gemoedsrust. Ik geloof dat ik te veel hooi op mijn vork heb gelegd met dat blog. Ik raak helemaal gestrest en slaap slecht. Dat kan zo niet langer ik moet me ook ontspannen. Map had me maanden geleden een boek geleend. "De stam van de Holebeer" van Jean M. Auel. Het zou geweldig zijn, maar ik was er tot nu toe nog niet in begonnen, want als ik lees en het boeit me, vergeet ik alles. Een goede manier om uit die tredmolen van werken, bridgen en seks najagen te stappen. Ik begon te lezen en werd geraakt door het verhaal. Na 30 pagina's vielen mijn ogen dicht en kon ik in slaap komen. Mijn innerlijke klok wekte me om tien over acht. Gelijk klaar wakker.

 

De weegschaal gaf € 74,8kg aan. Toch weer 2 ons kwijt. Ik was op tijd voor Tai Chi, ook de lessen die ik vorige week gemist had hebben me uit mijn balans gehaald. Ik besloot er heen te gaan om alle spieren op te warmen, te rekken en mijn houding te verbeteren. Vanwege de kerst trakteerde Margje op heerlijke koeken. Eén der deelneemsters was jarig geweest en had chocolaatjes bij zich en ook daar nam ik er eentje van voor bij de thee. Bij die thee zat ook nog een koekje, maar ik nam ook nog een appelpunt, want dan kon ik de lunch overslaan.

 

De aandelenportefeuille moest in verband met de expiratie van enkele opties afgelopen vrijdag aangevuld worden. Daar heb ik me 's middags mee bezig gehouden. Yolanda wilde wel Glühwein en kerstpakketten voor ons inkopen, want ze stond toch bij de Makro. Dat scheelde enorm veel tijd. Nu hoefde ik pas rond vijven te vertrekken.

 

Ze had konijn klaargemaakt met aardappels en broccoli. Het smaakte weer voortreffelijk, maar het is toch erg veel zo'n hele poot. Ik moest af en toe even wachten om het voedsel te laten zakken, want wat ik opschep moet ik eten. Mijn ogen waren echter groter geweest dan mijn buik en zes uur erna zat ik nog zo vol als een potje.

 

Ik bleek mijn smoking vergeten te zijn. Op de kerstdrive draag ik die altijd omdat ik geloof dat feestkleding de vreugde verhoogt en omdat je dat kostuum anders helemaal nooit draagt. Kerst, Oud en Nieuw, Nieuwjaarsdag en de Nieuwjaarsreceptie draag ik dit kostuum daarom altijd. Het is een zuiver wollen kamgaren pak dat enkele kleine motgaatjes heeft, die niemand ooit ziet. Mij interesseert dat niet, zolang het er op zich maar goed uit ziet.

 

We hadden één man over. Hoewel ik maandagavond heel graag speel, speciaal nu de leerlingen erbij gekomen zijn, vroeg ik Yolanda toch of zij of ik niet mee zou spelen. Zij komt ook om in het werk, maar moest in verband van de verjaardag van Donnelly Janssen toch in het Zwanenmeer zijn, want Donell had zou op bitterballen trakteren en zij zou dat verzorgen. Ik ging dus in de mist terug naar Almere. Een avondje voor de open haard met mijn boek trok me wel aan. Er kwam echter net toen ik thuis kwam een appje van Mauricio binnen. Hij zat bij Lucky aan de patat. Ik vroeg hem of hij het leuk vond als ik ook naar Lucky zou komen. Het antwoord klonk niet erg uitnodigend: "Ja kom maar, dat vind ik niet erg." Speciaal als iets niet van een leien dakje gaat wil ik er me voor inzetten, dus na tien minuten zat ik naast hem aan een kopje thee.

 

In Lucky speelde de dartvereniging. Ze hadden eigen shirts aan. net echte sporters. Ik was eigenlijk te moe en verlangde naar een dutje voor de open haard, dus vertrok ik na dat ene kopje thee, maakte de haard aan en installeerde me met op twee fauteuils voor de warme straling.

 

Die rust, daar had ik nou echt even behoefte aan na alle stress die het uitgeven van Looiernieuw me de afgelopen twee weken gebracht had.


top

Dinsdag, 19 december 2017

Dinsdag 19 december 2017

De rust, slaap en het bad in de morgen hebben me goed gedaan. Ik hoestte nauwelijks meer. Toch is de kriebel in mijn longen allerminst weg. Het is vreemd. Gewoonlijk begint zo'n verkoudheid met een lopende neus. Dan slaat het over op je keel en daarna raken je longen aangetast. Dit ziektebeeld is anders, maar ik voel me nog steeds gammel. De bridgeclub wacht echter, want de leukste drive van het jaar is de Kerst Monopoly Drive. Hierbij krijgt ieder paar

€ 4.300,-. Van dat geld moeten de verliezen betaald worden. Winsten strijk je vanzelfsprekend op. Van het geld dat je na de wedstrijd nog in kas hebt kun je op prijzen bieden. Er is een overvloed aan prijzen, zodat iedereen wat heeft, of je moet alle geld verloren zijn.

 

Er hadden zich 6 paren ingeschreven. Niet erg veel voor zo'n belangrijke drive waar alle leden van de Looier bridge club gratis aan kunnen deelnemen. Fred Valkenburg had gemeld dat hij een partner zocht. Hem was te verstaan gegeven dat hij ook zonder partner kon komen en dan gekoppeld zou worden. Ben Stenekes had afgezegd dus zag het er naar uit dat we toch precies rond waren. Betty Galesloot had echter eveneens gezegd dat ze er over dacht om te komen. Zij is geen lid en aangezien de prijzen bijzonder zijn, een fles single malt Scotch Whisky, een kerstpakket, andere flessen drank koffiemokken met bridgemotieven, bridge boeken, romans enz. totaal zo'n 30 prijzen voor de 12 spelers die we verwachtten is geen kattenpis. Om te voorkomen dat goeie spelers, die geen lid van de club zijn, deze feestdrive met de grote prijzen aan de haal gaan, is het inschrijfgeld voor niet-leden op € 25,- gesteld. Nu Betty ook kwam hadden we, met Arjan mee, 14 deelnemers en een stilzittafel. Betty heeft al eerder aan de Monopoly Drive deelgenomen. Zij weet hoe leuk die is en had de € 25,- er graag voor over.

 

Die stilzittafel kwam mij wel goed uit, want ik kon dat half uurtje even slapen. De Yoga club heeft matjes en kussens, die heb ik geleend ging liggen en was weg. De kriebel in mijn longen en de vermoeidheid spelen me parten. Het tukje heeft me goed gedaan. Yolanda en ik speelden prima, omdat er veel beginners deelnamen. Tegen Arjan en Fred Valkenburg waren we niet opgewassen. Zij werden eerste met 71,25%. Onze score 67,50% was niet genoeg voor de eerste plaats.

 

De veiling was enig. Yolanda had haar geld gespaard om het kerstpakket te verkrijgen. We geven dat aan Nello cadeau. Voor sommige spullen was weinig belangstelling, maar de drank, kerstkrans kerststol en de bridgeboeken werd stevig geboden. Op het eind leverde iedereen zijn overgebleven gelden weer in en gingen Yolanda en ik bij Loetje eten. Kapucijners kozen we allebij, maar de eerste hap was zó meelderig dat het wel bruine bonen leken. Ik heb toen de piccalilly en het spek er doorheen gemengd en toen was het beter. Ik was in de veronderstelling dat kapucijners pittiger waren. Ook het bier dat me werd aangeraden was niet geheel mijn smaak. Een amberkleurig biertje met een heel eigen smaak. Ik had liever pils gehad.

 

Thuisgekomen gelijk het bed in gekropen om uit te zieken.


top

Woensdag, 20 december 2017

Woensdag 20 december 2017

Geen spannende dingen vandaag enkel op bed en voor de open haard gelegen. Ik probeer mijn computerscherm, dat vol met ooit gemaakte downloads staat, op te schonen. 'n Twintigtal heb ik opgeruimd, weggegooid of opgeborgen. De specifieke download waarnaar ik op zoek was vond ik (nog) niet. Ik heb ook Yolanda met mijn 'verkoudheid?' aangestoken. Ik moet haar bellen hoe het met haar gaat. Ik ben enigszins aso. Ik heb al genoeg ellende voor mezelf en ik heb niet zo'n behoefte om dan ook nog met deprimerende verhalen van anderen geconfronteerd te worden. Vrijdag gaan we de Kerst-Drive bij 'Bridgeclub de Groene Brug' spelen. Ik hoop dat we allebei opgeknapt zijn. Mijn hoofdpijn is in ieder geval al veel minder.

 

Hoewel ik eigenlijk niet naar buiten wilde, moet je als je nooit thuis kookt en dus niets in huis hebt eten inkopen. Rond 12 uur naar Albert Heijn gegaan en enkele maaltijdsalades, een quiche en een pasta gekocht. Ik lees tegenwoordig altijd welke ingrediënten er in de producten zitten, want tegen koriander kan ik echt niet. Erg veel producten die bijna over tijd zijn en waar je 35% korting op krijgt waren er niet. Ik scoorde slechts één salade. De salade met prachtige grote garnalen, waar ik ook wel zin in had, bleek met koriander verpest te zijn, dus die moest ik laten liggen.

 

De boomstronken die ik van Yolanda gekregen heb zijn bijna opgebrand. Ik moest dus ook hout hebben. Bij Ranzijn was hout te koop bakken vol en ze maken er bij de ingang groots reclame voor € 7.- voor een klein zakje met 8 houtjes. Gelukkig zag ik dat ze binnen ook oven-gedroogd hout hadden en zo'n zakje kostte € 5,95. Achteraf bezien denk ik dat het een oude voorraad is. Misschien moet ik alle zakjes die ze daarvan nog hebben inkopen, want ik zag dat je nauwelijks één avond met zo'n zakje doet en mijn eigen hout is bijna op. In Italië wordt er in de kleine dorpjes nog veel op hout gekookt. Daar koop je een kub of 'quintale' voor € 57,- en dat wordt dan nog thuis gebracht ook. Als ik er over nadenk kan het bijna niet kloppen, maar in sommige opzichten is Italië goedkoop. Misschien moet ik daar wat hout van meenemen.

 

De dag doorgebracht met mijn boek en de computer. Als er een hoofdstuk uit was en het te vermoeiend werd, doezelde ik weg, sliep even en pakte als ik weer wakker werd ter afwisseling de computer op. Ik wil mijn trouwe lezers niet teleurstellen. Die Duitse discipline heb ik van mijn vader. Daarom zit ik hier nu midden in de nacht te schrijven over de weinig spannende zaken die me op deze ziektedag zijn overkomen.

 

De verkoudheid komt los. ik hoop dat ik genoeg zakdoekjes in huis heb om die grote groene fluimen op te vangen, want je rochelt wat af. Er staan ook nog 22 e-mails die ik moet lezen en eventueel beantwoorden. Dat komt morgen wel. Ik ga nu slapen.


top

Donderdag, 21 december 2017

Donderdag 21 december 2017

Ik schrik van de datum, de winter is begonnen. Mijn weegschaal wees 73,3kg aan. Die ziekte heeft dus kennelijk ook een positieve bijwerking. Ik val af. Van de maaltijdsalade die ik gisterenavond opende heb ik slechts de helft gegeten. Een blik bier erbij prima, maar opeens kon ik geen blaadje sla meer door mijn keel krijgen. Doezelend voor de TV naar de Jinek van maandagavond gekeken. Ik wilde wel eens weten wat die Thierry Baudet nu eigenlijk te berde te brengen heeft. Ik geloofde, toen ik nog op de universiteit zat, al niet dat immigranten de vuile klusjes voor ons moeten opknappen. In 1966 bracht ik tijdens een weekend door de universiteit georganiseerd al naar voren dat de import van Spanjaarden eigenlijk een moderne vorm van slavernij was. Naar mijn mening moet je in een werkelijk liberale samenleving je eigen boontjes doppen en als er niemand vuil wil ophalen, dan moet je die functie hoger waarderen en beter betalen. In mijn visie zou een putjesschepper meer kunnen verdienen dan een arts als er niemand is die dat eveneens noodzakelijke werk wil doen.

 

Net op die momenten dat Thierry bij Jinek een podium kreeg sliep ik. Vervelend, want nu wist ik nog niets over die man en zijn partij. Ik heb uit frustratie de laatste keren op Wilders gestemd. Het is niet mijn type en zijn beledigingen ten aanzien van andere bevolkingsgroepen vind ik vreselijk. Als je zegt dat de Islam in zijn drang naar wereldheerschappij hier niet welkom is en dat wij ons daartegen moeten wapenen heb ik daar vrede mee, maar alle op het genereren van publiciteit gestoelde beledigingen gaan mij te ver. In de heer Baudet met zijn Forum voor Democratie hoopte ik een alternatief voor de PVV te vinden. Via Jinek is dat dus mislukt.

 

Omdat ik Thierry Baudet goed wilde spellen googlede ik hem. Ik kwam bij Wikipedia terecht en daar vond ik alle informatie waarnaar ik hunkerde. Ik ben om. Geen Wilders meer, maar nu Forum voor Democratie. Het enige punt dat ik als Nederlander met 2 nationaliteiten en een hotel in Italië vervelend vind is dat die partij een onduidelijk standpunt ten aanzien van de Europese Unie inneemt. Voor mij is de Euro ideaal. Ook reizen zonder bij elke grens gecontroleerd te worden bevalt me goed, maar in hoeverre die verworvenheden als Forum voor Democratie fors wint zullen (kunnen) worden teruggedraaid is me nog onduidelijk. Bij Wilders zit de EU eveneens in het verdomhoekje. Hij wil zelfs uit de Unie stappen. Het kan wat dat betreft bij Thierry dus niet slechter worden.

 

De rest van de dag in mijn kimono voor de open haard liggen lezen, de eerste opzet voor Looiernieuws 25-1 gemaakt, de van gisteren overgebleven salade gegeten en de ingekochte pasta opgewarmd. Als je Italiaanse pasta van restaurant kwaliteit gewend bent, kan zo'n voorverpakt product eigenlijk enkel tegenvallen. Ik heb hem met het restantje rode wijn dat nog uit het vliegtuig was overgebleven met lange tanden naar binnen gewerkt. Een ijsje toe moest mijn onvoldaan gevoel compenseren.

 

Ook oude TV gekeken. Er zaten 6 opnames van Buitenhof in de opslag. Elke uitzending wordt twee keer opgenomen. Eén keer als hij op NPO 1 wordt uitgezonden en ten overvloede ook de herhaling. De dubbelen heb ik nu verwijderd en één bekeken. Witteman had partijleider Joost Eerdmans van Leefbaar Rotterdam samen met Denk coryfee Kuzu uitgenodigd. Ze vielen elkaar voortdurend in de rede en daardoor was het een rommelig debat. Mijn angst voor een islamisering van de Nederlandse samenleving waar ik als homo totaal geen heil in zie, bleek terecht. Getto's zijn er aan het ontstaan en als de voertaal in een wijk geen Nederlands meer is, dan ben ik als Nederlander buitengesloten. Met de grotere vruchtbaarheid van Nederlanders met een niet westerse komaf is het een kwestie van tijd. Denk zal volgens mij een stabiele groeien kunnen tegemoet zien

 

Het is opvallend dat de linkse politiek altijd de verkeerde keuzes maakt. In de jaren 60/70 liep heel intellectueel Nederland weg met het Communisme, ondanks berichten dat het niet bleek te werken. Het is natuurlijk ook 'n heerlijk idee om aan te nemen dat alle mensen goed zijn, Iedereen zou wel in dat Utopia willen leven. Het streven ernaar is prima, maar je moet nooit realiteitszin verliezen.


top

Vrijdag, 22 december 2017

Vrijdag 22 december 2017

Dankzij "De stam van de Holebeer" valt het me makkelijk in bed te blijven en voor de haard te zitten lezen. Vannacht verstopte mijn neus. Een van achter naar voren gaande verkoudheid, beginnend met je longen, dan je keel en nu mijn neus. Gelukkig had ik nog wat Ademin van 2 jaar geleden en die hielp goed zodat ik toch in slaap kon komen.

 

Voor de kerstdrive van de Groene Brug besloot ik uiteindelijk toch ook maar mijn smoking aan te trekken. A je wilt niet discrimineren en ik had hem ook (met mottengatjes en al) aan op onze kerstdrive, maar ik was bang overdressed te zijn. In mijn eigen club is dat geen punt omdat ik daar een functie heb, maar bij de Groene brug was ik gast. Gelukkig was iedereen in feesttenue. Ruud van der Meer droeg een glimmend grijs pak met vlinderdas. Heel feestelijk. Mijn traditionele smoking stak daar povertjes tegen af. Hij was blij dat hij niet de enige man in smoking bleef. De dames zagen er allemaal schitterend (letterlijk) uit lovertjes op mouwen, appliqué's strikken en lamé jasjes leuk zo'n drive waarvoor iedereen zich opdoft. Floris Loman zag er helemaal grappig uit. Hij had een helrode trui aan en een kerstmuts die bewoog op zijn hoofd. De pluim zwiepte heen en weer van heb ik je daar. Enig!

 

Yolanda had haar gebreide kerst-jurk met broek aan. Een pak van zilvergrijze en zwarte tinten vol met flinke gestileerde kerstbomen. In haar conditie met die verkoudheid onder de leden een heel verstandige outfit. Hoewel ze ook nu driftig heen en weer rende, alles regelde en ondanks haar verkoudheid ook de avond ervoor nog druk in de weer geweest was, ging het bridgen buitengewoon goed. Misschien kwam het omdat de eerste keuze van de prijzentafel voor het paar met 45% of die daar het dichtst bij zat gereserveerd was. Met die 45% als uitgangspunt werden om en om alle deelnemers van een prijs voorzien. Wij kwamen pas tegen het eind aan de beurt, nog net voor Gerda Homma en Birthe Verhagen en Peter Limbach en Ruud van der Meer. Wij scoorden 60,52%, Birthe en Gerda 63,25%, maat Peter en Ruud waren deze middag helemaal op dreef en scoorden 68,41% en mochten als laatsten naar de prijzentaferl. Ik koos een kalender met wetendwaardigheden. Daarbij zat ook nog een rond blikje M&M's. leuk om aan Leo de zoon van mijn achternicht Nicole te geven. Wij gaan in het Nieuwe jaar naar mijn nicht Ullah en haar man Heribert en Nicole woont eveneens in Schwerte en zal zeker op bezoek komen.

 

Yolanda had geen tijd om met me te eten, dus ging ik alleen naar huis, warmde de overgebleven quiche op en at die voor de TV. Ik wilde een opname van Hendrik Groen bekijken. Het bleek dat ik die al gezien had. Toen heb ik een opgeslagen opname van Buitenhof bekeken. De rest van de avond las ik verder in mijn boek. De koffer moest nog worden ingepakt, de spullen die naar Italië gebracht moesten worden moesten worden bij elkaar gezocht, maar ik kon er met mijn nog steeds enigszins gammele lijf niet toe komen daaraan te beginnen.


top

Zaterdag, 23 december 2017

Zaterdag 23 december 2017

Mijn eerste weging stemde me tot vreugde: 72,9kg. Ondanks de kerststol, hapjes en het wijntje bij de quiche toch nog onder de 73kg. De kunst is 73 als topgewicht proberen vast te houden dat is mijn streven. Ik was nauwelijks 5 minuten aan het inpakken toen ik naar de WC moest. Dat scheelt al gauw 100 gram en misschien meer. Uit nieuwsgierigheid woog ik me opnieuw. Verdorie nu wees het kreng 73 aan. Als je ook maar op een iets andere plaats op de weegschaal gaat staan krijg je al een afwijking. Een afwijking van zo'n 200 gram vind ik best veel. Toch zal ik met deze hulpmiddelen mijn gewicht moeten bepalen. Andere heb ik niet. Voortaan proberen mijn voeten op exact dezelfde plaats neer te zetten. Dat zou afwijkingen moeten verminderen.

 

Het pakken verliep voorspoedig en ik vond zelfs de tijd om thee te zetten, twee broodjes af te bakken en er één te eten. Yolanda zou om 9 uur komen, maar ik vond dat eigenlijk aan de vroege kant, want als we gelijk zouden vertrekken en er 8 uur over reden om in de Riegelerhof, het hotel waar we gereserveerd hadden aankwamen, dan zouden we er rond vijf uur 's middags zijn. Dat vond ik wat vroeg, dus haastte ik me niet. Yolanda was er ook om 9 uur nog niet. Ik veronderstelde dat ze zich wel verslapen zou hebben en was van plan om 10 uur te bellen. Ze had zich echter niet verslapen maar moest op het allerlaatste moment nog iets regelen. daardoor kwam ze 'n half uurtje later. Ik was al lang blij, want Mauricio had de spullen die klaar stonden om mee naar Italië te nemen opgeborgen. Ik wist niet precies of alles nog bij elkaar stond en moest nog zoeken. Het viel mee. De houten kist waarin ik alles had neergezet stond bovenop een tafel en ik zag verder niets wat er nog mee moest.

 

De checklist werd bekeken en afgevinkt. Dat is mijn methode om niets te vergeten. Enkel mijn paspoort ben ik kwijt. Sinds de verhuizing heb ik daarvoor nog geen vaste plaats bedacht en ik weet niet waar ik het verstopt heb. Dat heb ik altijd, dan heb ik angst dat ik iets kwijt raak, geef het een mooi plaatsje en kan het dan zelf niet meer terug vinden. Gelukkig kan ik ook op mijn ID reizen er is dus geen man over boord, maar vervelend is het wel. Ooit kom ik het tegen, maar wanneer.

 

Yolanda kwam rond half 10, nam twee koppen koffie terwijl ik de laatste spullen in de koffers deed, mijn thee dronk, de koffer sloot en naar beneden sleepte. Toen alles in de auto zat nog even wat contant geld opgehaald en weg waren we. Het was 11 uur. De oprit naar de A6 richting Utrecht is er niet meer. We reden het eerste stuk nu gedwongen over B wegen richting Almeerderhout. Vandaar lukte het om op de A6 te komen onze eerste omweg hadden we dus al gehad. Daarover behoefden we ons geen zorgen meer te maken.

 

Het was bewolkt maar droog we reden die prachtige weg door de Veluwe naar Arnhem. Dat is iedere keer genieten. Ik had mijn 2e slaapje nog niet gehad en Yolanda nam het stuur na een uurtje, toen we bij de grensovergang tankten, over. Ik kon eindelijk mijn ogen een uurtje sluiten. Net op het stukje dat het even miezerde. Voor de rest droog weer en lege wegen! Geen enkele file. Yolanda rijdt gelukkig graag. Ik probeerde de puzzel uit de krant samen met haar op te lossen, maar liep vast en ben toen in de stam van de Holebeer gaan lezen.

 

Over de Duitse velden hing een nevel die het landschap een zachtheid verleende die zo mooi was. Iedere keer verbaas ik me erover hoe mooi die wegen zijn. Af en toe nam ik het van Yolanda over, maar als ik het monotone gezoem van de motor 'n uur gehoord had kregen mijn ogen de neiging zich te sluiten en dan wist ik dat het tijd werd om te stoppen. Yolanda heeft ons eigenlijk naar Riegel am Kaiserstuhl gereden. We kwamen even over zessen aan. Er stond een verkeerd adres in de Tom Tom dus reden we rondjes tot ik bij één der huizen aanbelde om de weg te vragen, want er liep op Heiligabend bijna niemand op straat. We waren één afslag te vroeg het dorp ingereden. We kwamen even over zessen bij het feestelijk verlichtte hotel aan.

Hotel Riegelerhof

We hadden ook een tafel besteld en het eerste menu op de kaart was een schot in de roos. Ik was gelijk verkocht. Paté, een soep van schorseneren, eend in sinaasappelsaus en een nagerecht met rumijs of kaas van het kaasbuffet het leek me heerlijk. Het was ook heerlijk. We werden eerst ook nog eens verwend met een amuse geul van een bladerdeegzakje waarin een kipragout was verstopt en dat op een bedje van rode linzen lag. De paté werd vergezeld van een huisgemaakte jam van graatappel en een romige crème gelardeerd met selderie en andere frisse stukjes groenvoer, die twee stukje fris fruit bedekten en dan die paté zelf... Onweerstaanbaar lekker het zag er zó mooi en lekker uit dat ik er gelijk op aanviel zonder er eerst een foto van te maken. Ik heb nooit een paté gezien die er zó fruitig uit zag. Toen die crèmesoep van schorseneren. Ook weer onweerstaanbaar fijn van smaak. De eend was prima, maar na twee van dergelijke top-gangen, viel bij mij de combinatie van rode kool en se sinaasappelsaus wat tegen Ik heb de rode kool dan ook laten staan en ook de knödel hebben we terug naar de keuken gestuurd het was ons veel te veel. Zelfs van de op het bord geserveerde puree hebben we niets genomen.

 

Ik kon zelfs het nagerecht niet meer mannen zo veel had ik gegeten. Yolanda had het bij de buren gezien en wilde het wel proeven. Ik nam een thee. Zij ging voor het ijs en zo'n geel rond vruchtje dat op een kers lijkt, met 4 lichtgroene blaadjes gezien. Daar is ze dol op. De naam blijkt 'Kaapse kruisbes'. Van die naam had ik nog noot gehoord. Bij de thee kreeg je weer een schaal vol koekje, maar genoeg is genoeg en ik wil mijn kwijtgeraakte gewicht er niet in één avond al weer aan-eten.

 

Duitsers hebben een ander idee van lekkere wijn dan ik en daarom was ik aan het bier gegaan Yolanda had een glas Riesling gedronken, was heel tevreden en wilde daarom bij de eend tegen mijn advies in de rode streekwijn wel eens proberen. Die fout maakt ze nooit meer. Het is altijd zure troep. Ik ging niet voor niets aan het bier.

 

Na het eten gelijk het bed in gedoken. Het was koud op de kamer de verwarming stond op één snel op 3 gezet maar die dekbedden zijn warm zat.


top

Zondag, 24 december 2017

Zondag 24 december 2017

Badend in het zweet werd ik wakker. Het dekbed, het onderlaken, het hemdje dat ik aangehouden had, alles was doorweekt. Onder het laken lag een onderzeil. Dit voorkomt dat gasten die bedwateren het matras verruïneren. Het voorkomt eveneens dat er enige ventilatie via dat matras plaatsvindt. Ik transpireer gedurende de nacht altijd veel, dat vocht kon helemaal nergens heen en ik lag in twee uitgezwete glazen bier te slapen. De sweaters die ik gewoonlijk 's nachts draag om het eerste vocht op te vangen had ik niet bij me dus kon ook niets droogs aantrekken om terug in bed te kruipen. Mijn blog is dan een mooi middel om mijn tijd nuttig te gebruiken.

Na een heerlijk ontbijt op weg naar Zwitserland Alles was groen rond Bazel zelfs hier geen Witte Kerst. Toen we wat hoger, in de buurt van de Gotthardtunnel kwamen lag er wel wat sneeuw. Omdat het nevelig en bewolkt was, kwam de schoonheid van de bergen, tot de nevel optrok, nauwelijks tot zijn recht. Het eerste adembenemend vergezicht openbaarde zich in de buurt van de Gotthardtunnel. De weg maakte een bocht, de nevel brak open en in de verte schitterde een eenzame wit besneeuwde punt in het zonlicht, terwijl de rest van het landschap nog door een gouden nevel aan het oog onttrokken werd. Bij elke bocht veranderde het spektakel, maar het werd een reis zoals ik nooit heb meegemaakt.De Goddard was saai en als je uit de vele tunnels naar buiten reed, verblinde het zonlicht je zodanig dat de hele weg onzichtbaar werd. Moeilijk rijden omdat zelfs de zonneklep nauwelijks bescherming bood tegen het verblindende licht van die aan een strakblauwe hemel staande bol. Rond Milaan en van Milaan tot Parma is saai vlak landschap, maar zelfs hier waren er momenten dat uit de nevel opdoemende dorpjes met pittoreske torentjes een mooi plaatje opleverden. Ik sliep veel en Yolanda reed ons veilig naar de afslag richting La Spezia. Daar doemden in de verte de Apuana Alpen op. De zon verdween achter de bergen en het spektakel dat dit bood valt nauwelijks te beschrijven. De hele bergketen was als één groots blauw/grijs decorstuk van waarachter de zon een met een geel/blauwe gloed een diepte in de lucht creëerde die hemels aandeed. De velden gehuld in een sluier van lichte nevel droegen extra bij aan dit irreële beeld. Prachtig!

 Ontbijtzaal

Na een heerlijk ontbijt op weg naar Zwitserland Alles was groen rond Bazel zelfs hier geen Witte Kerst. Toen we wat hoger, in de buurt van de Gotthardtunnel kwamen lag er wel wat sneeuw. Omdat het nevelig en bewolkt was, kwam de schoonheid van de bergen, tot de nevel optrok, nauwelijks tot zijn recht. Het eerste adembenemend vergezicht openbaarde zich in de buurt van de Gotthardtunnel. De weg maakte een bocht, de nevel brak open en in de verte schitterde een eenzame wit besneeuwde punt in het zonlicht, terwijl de rest van het landschap nog door een gouden nevel aan het oog onttrokken werd. Bij elke bocht veranderde het spektakel, maar het werd een reis zoals ik nooit heb meegemaakt.De Goddard was saai en als je uit de vele tunnels naar buiten reed, verblinde het zonlicht je zodanig dat de hele weg onzichtbaar werd. Moeilijk rijden omdat zelfs de zonneklep nauwelijks bescherming bood tegen het verblindende licht van die aan een strakblauwe hemel staande bol. Rond Milaan en van Milaan tot Parma is saai vlak landschap, maar zelfs hier waren er momenten dat uit de nevel opdoemende dorpjes met pittoreske torentjes een mooi plaatje opleverden. Ik sliep veel en Yolanda reed ons veilig naar de afslag richting La Spezia. Daar doemden in de verte de Apuana Alpen op. De zon verdween achter de bergen en het spektakel dat dit bood valt nauwelijks te beschrijven. De hele bergketen was als één groots blauw/grijs decorstuk van waarachter de zon een met een geel/blauwe gloed een diepte in de lucht creëerde die hemels aandeed. De velden gehuld in een sluier van lichte nevel droegen extra bij aan dit irreële beeld. Prachtig!

 

In die helder blauwe hemel doemde enkel boven Berceto een grote donkere zwarte wolk op. Alsof die stad gedoemd is. Hier is het weer, als ik er passeer, keer op keer slecht. Dat komt waarschijnlijk omdat het in de omgeving het hoogste punt is, anders kan ik het ook niet verklaren.

Het laatste stukje wilde ik rijden. Ik moest me helemaal uitpellen, want die warme jassen en mijn trui droegen niet bij aan een fris en fruitig chauffeurtje. Toen ik eenmaal uit mijn warme cocon bevrijd was, ging mijn slaap over en arriveerden we veilig bij het Hotel.

Nello pakte gelijk het bagagekarretje van het hotel en zette de koffers en tassen er op. Het was heerlijk warm in de Lounge in tegenstelling tot de lift en de gang op de 2e verdieping die ijzig koud waren. Gelukkig was de airconditioning die ook voor warme lucht kan zorgen, al aangezet en de door ons gebruikte kamers waren eveneens op temperatuur. Yolanda pakte haar koffer gelijk uit. Ik begon aan mijn computertas, daarna het valies, maar ik had geen zin in de grote koffer ook al uit te pakken en wilde eerst naar beneden, kijken hoe Nello het maakte.

Zonder dat ze tevoorschijn was gekomen om ons te begroeten, bleek Nello's vrouw Cornelia met haar nicht reeds druk doende in de keuken. Nello had de open haard in het centrum van het restaurant aangestoken, de CV brandde en de hele zaal had hij met waxinelichtjes in glazen houdertjes verlicht en op de grote ronde tafel zorgde de 5-armige kandelaber voor het licht. Het was heel feestelijk ondanks het fijt dat kerstversiering ontbrak.

Cornelia en Gina hadden een uitgebreide maaltijd geprepareerd. Een Russische salade als hors 'd oeuvre, spaghetti met zeevruchten als primo en grote garnalen met panharing als hoofdgerecht. De spaghetti was al zo veel dat we die niet al niet helemaal op kregen. Ik laat niet graag goed voedsel op mijn bord achter, maar ik wilde me net nu ik iets afgevallen ben niet gelijk weer overeten. Het haalt niets uit je wordt deze dagen toch overladen met voedsel. De panharing was zout en dat wil ik in verband met de neiging die ik heb te hoge bloeddruk te ontwikkelen met goed fatsoen afslaan. Van de eigengebakken cake moest ik natuurlijk een klein stukje proeven en die was werkelijk heerlijk. Met de wijn waren we na dit kerstavondmenu zo voldaan dat we ons reeds vroeg op de kamer terugtrokken om uit te rusten van een toch wel inspannende reis speciaal als je beiden zo verkouden bent.!

 

 


top

Maandag, 25 december 2017

Maandag 25 december 2017

We stonden heel laat op. Keutelden wat in de kamer en werkten op de computer. Rond half 12 kwamen we pas naar beneden om Nello en Cornelia 'Buon Natale' te wensen. Nello adviseerde om bij Silvio te kijken of die zijn gebruikelijke zondagochtend hapjes had. Dat was een goed idee, want wat moet je doen zo'n hele dag? Nello ging mee en toen we in Pariana uitgestapt waren begeleiden stinkende rokende motoren met de jeugd van de omgeving ons naar  Silvio. Het anders zo bezadigde dorp was nu vol leven. Een van de motoren had een candalabra, een spuitend stuk vuurwerk aan de duo-zit gebonden en wij durfden er niet langs. Eén van de omstanders vertelde ons dat we rustig verder konden lopen omdat dit siervuurwerk was en niet knalde. Anders kon de hele motor exploderen en zó gek zijn Italianen nu ook weer niet.

 

We kwamen heelhuids bij Silvio aan vonden nog een tafeltje met 3 stoelen en bestelden Aperol-spritz. De hele tafel werd vol met hapjes gezet. Olijven, focazio, pinda's, verschillende soorten chips en worstjes echt van die knabbels waar je niet af kan blijven. Die hartige hapjes zorgden er voor dat de eerste prosecco's in no time leeg waren en bij de tweede werden de lege schaaltjes aangevuld. Het is grappig zo'n groep dertigers te observeren. Allemaal kijken ze regelmatig of er appjes zijn binnengekomen. Conversatie wordt gewoonlijk tot het telefoontje beperkt en toch trekt zo'n bar op de een of andere manier. Yolanda en ik namen nog een derde prosecco maar Nello die moest rijden deed het rustig aan. Het was ondertussen bijna half twee toen we op huis aan gingen.

 

Om niks ben ik moe. Ik ging dus naar bed en sliep tot bij zevenen. Op zo'n manier kom ik wel over die hardnekkige hoest heen, maar weg is hij nog steeds niet en ook Yolanda loopt nog steeds blaffend rond. 's Avonds hadden Nello, Cornelia en Gina voor een licht kerstdiner gezorgd. Geen pasta, maar truffelkaas, peperkaas en vlees als antipasta. Een antipasta di terra noemen ze dat hier. Het hoofdgerecht was een ik koolblad gerolde mix van vlees, ui en spek heerlijk mals en een fruitcoctail met cointreau als nagerecht. Alles simpel en heerlijk. Na de thee waren we op. Yolanda ging gelijk naar bed, maar ik moest nog aan mijn blog werken. Daar ging veel tijd in zitten, omdat ik dingen moest opzoeken en dat was niet altijd makkelijk. Uiteindelijk ging ook ik naar bed. Het was toen al over twaalven.


top

Dinsdag, 26 december 2017

Dinsdag 26 december 2017

Een uitgebreid bad waarvan een foto wederom niet lukte startte de dag. Het was nog betrekkelijk vroeg en hoewel er in Italië niet echt van een 2e kerstdag sprake is, zijn toch vele winkels en ook de bank gesloten. Zaken konden er dus niet gedaan worden, hoewel we wel naar Massa gereden zijn om het te proberen. Nello had namelijk ook dieselolie voor de CV ketel nodig, want doordat de CV-ketel hoog opgestookt wordt, vliegt de olie waarop we stoken er doorheen en dreigt er een tekort. Of de leverancier tussen Kerst en Nieuwjaar levert is onduidelijk, maar ook met de betaling schijnen er volgens Nello problemen te zijn. Vandaag gaven ze geen gehoor, dus moeten we tot morgen wachten om dat probleem op te lossen.

 

Nello had een lichte lunch van bruscette, vis en ruccola-salade verzorgd. Totaal onverwacht werden Lika (het kamermeisje) en haar man ~Zim uitgenodigd samen met ons te lunchen. Het was heel genoeglijk, met wijn overgoten en ik ben dan gelijk moe, wil slapen en lig dan weer tot half zeven onder de wol. Kennelijk is ook voor mij de man met de hamer langsgekomen en ben ik alle stress en achterstallige slaap momenteel aan het inhalen. Om niet de hele dag in het hotel te blijven zijn we nadat ik opgestaan was, op het pleintje bij Piccolo Bar wat gaan drinken. Yolanda wijn en ik een halve liter Italiaans Moretti bier. Dat is een merk is dat bij Heineken in bezit is. Terug in het hotel bleek Nello met het eten bezig. Het wachten was op Cornelia.

 

Tegen half tien kwam Cornelia en we gingen gelijk aan tafel. Spaghetti alle carbonara. Heerlijk. Een flesje lichte rode wijn zonder etiket begeleide de maaltijd. Geen liflafjes vandaag, maar van de door Cornelia zelf gebakken cake wilde ik toch nog wel enkele stukjes bij de koffie of thee, die we na de maaltijd dronken. Na de thee gingen we naar bed. Het bridgeprobleem uit de krant van zaterdag was me te moeilijk daar moet ik morgen nog maar eens naar kijken. Het hielp wel om in slaap te komen.


top

Woensdag, 27 december 2017

Woensdag 27 december 2017

Terug op 75kg. Het is me niet gelukt de 73 die ik toen we uit Nederland vertrokken vast te houden. Te veel wijn, te veel pasta, te lekker eten. Even doorzetten en minderen, maar dat zal niet meevallen als je constant allerlei heerlijkheden voorgeschoteld krijgt en verder weinig anders te doen hebt dan eten. Het regent voortdurend en de vooruitzichten voor vandaag zijn slecht. Morgen kunnen we wat zon verwachten en vrijdag schijnt het eindelijk een stralende dag te worden.

 

De directrice van de bank probeerde ons zo goed mogelijk te helpen. Waarom automatische rekeningen niet betaald werden, lag er aan omdat bepaalde noodzakelijke informatie niet was doorgegeven. Waar dat aan lag werd niet duidelijk, maar het probleem is nog niet opgelost. Morgenochtend hebben we weer een afspraak, en mijn pinpas noch die van Nello werkt.

 

Na de bank een auto besteld. Hij zou voor 31 maart aanstaande geleverd moeten worden. All weather banden moest je extra bestellen. Dat had geen zin omdat je de banden die meegeleverd werden ook moest afnemen. Daarom besloten die all weather banden pas aan te schaffen als de winter in aantocht is. In januari doe ik de aanbetaling, zodat aanschaf van de auto zeker op het jaar 2018 drukt.

 Insalata calda di mare

We besloten een tot lichte lunch aan zee van een salade calda di mare. Het is anders weinig vakantie, hoewel we hadden besloten vanmiddag in Forte dei Marmi te gaan bridgen. Er waren slechts enkele restaurants open. De weg naar Ronchi was afgesloten omdat de brug gerepareerd werd. We parkeerden daardoor in de buurt van een mij onbekend restaurant, 'La Lisca'. Daar zijn we binnengestapt en het bleek een geweldige ontdekking. Nello was heel tevreden over zijn spaghetti al peperoncini en onze salade was een plaatje en smaakte navenant.

 

Terug in het hotel even op bed gelegen voordat we naar Forte dei Marmi togen. Hoewel er in de zomermaanden altijd om half vijf begonnen wordt, had men de aanvangstijd naar 4 uur vervroegd. We waren dus te laat. Gelukkig creëerde men voor ons een stilzittafel, waardoor we toch nog konden deelnemen. Die aanvangstijden wisselt men hier steeds. Dat is voor ons, omdat we niet wekelijks meespelen, erg verwarrend, maar de coulance wat laatkomers betreft is fijn. Hier wordt een stilzittafel zonder commentaar geaccepteerd ook al speel je dan slechts 18 in plaats van 21 spellen. We gingen in het begin heel redelijk en Yolanda bood als enige een klein slem Sans uit. De laatste tafels ging het echter minder en we vielen met ruim 53% niet in de prijzen.

 

Cornelia had een heerlijke salade van bonen en mayonaise gemaakt. Met getoast brood zorgde dat voor overheerlijke bruscettes. Een aardappel gerecht met spek en groenten als secondo en de eigen gebakken cake die ook nog steeds bij de thee en koffie op tafel komt, zorgde voor een simpele, maar smaakvolle avondmaaltijd. Alweer gingen we gelijk na het eten moe maar voldaan naar bed. Morgen om 10 uur moeten we weer bij de bank zijn.


top

Donderdag, 28 december 2017

Donderdag 28 december 2017

Onnozele kinderen. De dag waarop mijn overleden ouders in 1929 getrouwd zijn. Op deze dag worden de eerstgeborenen, die op bevel van Herodes werden afgeslacht, in de katholieke kerk herdacht. Nu wacht de bank, moeten er nog papieren naar Renauld waar ik een Dacia besteld heb en moeten er papieren getekend worden bij advocaat Sivestrini om te voorkomen dat ik een boete van € 40.000,- krijg. Niet reageren op aanslagen door de boekhouder en de advocaat die van elkaar dachten dat de ander daarvoor de verantwoording te droeg, hadden deze gigantische boete tot gevolg. Tot 2 januari kon er nog actie worden ondernomen. Het blijft vreselijk keer op keer met feiten geconfronteerd te worden waarvan je niet op de hoogte bent en die je voor een fait accompli stellen.

 

Om half een waren alle zaken geregeld en aten Yolanda en ik fruit, een ei en wat kaas met dadelbrood. Er werd in Viareggio gebridged en we vertrokken om 3 uur, want ook daar begon de wedstrijd om 4 uur.

 

Het liep niet lekker, we scoorden niet, kregen nauwelijks punten in handen en waren afhankelijk hoe goed of slecht de tegenstanders boden. In dat opzicht lag het geluk niet bij ons. Onze contracten werden met succes uitgenomen en het ene slem dat we uitboden leverde slechts 50% op omdat Iedereen dat geboden en gemaakt had.

 

Cornelia had tagliatelle gemaakt en als hoofdgerecht kip. Heerlijk, maar eigenlijk hebben we weer veel te veel gegeten. Ik probeerde Nello over te halen om met ons op Oud en Nieuw naar een restaurant te vergezellen. Cornelia voelde er wel wat voor, maar Nello hield het af. Ik vraag me overigens af of we nog plaats zullen vinden, want vermoedelijk zijn de restaurants al volgeboekt.

 

Om 9 uur lagen we al in bed. Yolanda ging gelijk onder zeil en ik pakte mijn boek eerst nog even. Ik lees momenteel: "Heren van de Thee" van Hella Haasse. Echt boeien doet het me niet, maar ik ben er in begonnen en dan wil ik het uitlezen ook. Bovendien kan het geen kwaad iets over de koloniale geschiedenis van Nederland in Indonezië te leren. Om op 75 jarige leeftijd te zeggen: "Dat hoort bij je opvoeding." gaat wat ver, maar zo voelt het wel.


top

Vrijdag, 29 december 2017

Vrijdag 29 december 2017

Het boek is uit. Op het eind van "Heren van de Thee" kreeg ik wat meer belangstelling, speciaal omdat ik begreep dat het verhaal op waarheid gebaseerd was. Het is gek dat het boeiend blijkt over andermans ellende te lezen. Ik ben een nieuw boek begonnen "De Chinees" van Henning Mankell. Volgens Yolanda is het heel goed het blijkt uit 4 delen en een epiloog te bestaan en het eerste deel "Stilte" speelt in 2006. Je wordt in een thrillerachtig verhaal getrokken en kunt nauwelijks ophouden met lezen zo spannend is het.

 

Het 2e deel "Niggers and Chinks" is vreselijk. Het speelt rond 1863 en verhaalt over niets dan ellende en slavernij. Ik vraag me af waarom ik over al die ellende wil lezen. Misschien werpt het licht op de gebeurtenissen in 2006 er zijn verbanden en dan lees je toch door. Er is hier overigens in de winter weinig ander vertier. Het open haard is heerlijk, het kaarten ontspant en de gerealiseerde oplossingen op alle problemen die er waren schenken voldoening. Vanmiddag rond 3 uur kwam onverwacht toch de tankauto met petroleum voorrijden. Er is weer 1200 liter stookolie in voorraad. De verwarming kan weer branden, maar nu wilde de ketel niet meer opstarten. Nello vroeg of ik een naald had en gaat proberen hem weer aan de praat te krijgen. Ik vraag me of het komt omdat hij diesel als brandstof gebruikt heeft.

 

Als ochtendmaal aten we geilzoete brokken die Nello op tafel had gezet toen we er eenmaal aan begonnen waren konden noch Yolanda noch ik stoppen. De schaal was na een half uur leeg. Nello zag het grijnsde en kwam even later met een bord volgeladen met koekjes noga en nog een andere lekkernij die op noga lijkt, maar tussen wafeltjes zit en met cacao vermengd is. Ook daarvan werd flink gesnaaid. We worden echt verwend.

 

Het bridgen was pas 's avonds om half tien. Cornelia wilde daarvoor koken en baarbij verbrandde ze de muis van haar rechterhand. De flinke bloederige rode plek moest verzorgd worden en de hele verbandtrommel werd overhoop gehaald. Een pleister die voor de ogen bedoeld was plakte niet. Er moest gaas overheen, dat werd met een soort blauw elastiek vastgebonden en omdat er geen Leukaplast voorhanden was, met Hanzaplast vastgeplakt.

 

We aten hartige lasagne vooraf. Het hield eigenlijk het midden tussen een pannenkoek en een quiche. Heerlijk. Al secondo had ze een worstje met frites gemaakt de frites waren slap en zagen er onaantrekkelijk uit. De smaak was echter voortreffelijk maar dan moest je wel het idee dat je frites at loslaten. Cappucino na om wakker te blijven, want over een uur zouden we naar Viareggio vertrekken om te gaan bridgen. Ik was toch zo moe van de wijn en het eten dat ik een half uurtje in mijn Deense luie stoel geslapen heb. Zelfs een cappuccino kon me niet op de been houden. Ik denk dat ik het slapen na een maaltijd van mijn vader heb. Het is een familiekwaal. Ook hij viel altijd na het eten in zijn rookstoel in slaap, werd dan rond tienen wakker en werkte op zolder tot 2 uur in de nacht in zijn werkplaats die daar was ingericht.

 

Na een half uur werd ik wakker en gingen we op pad. In Viareggio konden we geen gat in een pakje boter slaan. We scoorden weliswaar iets beter dan gisteren, maar 46,26% hield niet over.


top

Zaterdag, 30 december 2017

Zaterdag 30 december 2017

Ik kan mijn bed moeilijk uitkomen want ik heb een enorme teleurstelling te verwerken. Mijn blog van vrijdag was net klaar en ik had voor zaterdag al interessante dingen over "Mijn Danseres" geschreven. Met een foto van de kunstwerken die ik in Pietrasanta had gefotografeerd wilde ik dit blog verluchten. Ik ging naar mijn fotoprogramma om de foto bij de tekst te plaatsen. Ik maakte een fout en kon het Word programma daarna niet meer openen. De tekst stond in grijze onbereikbare letters op mijn scherm. Ten eind raad heb ik Word geforceerd gestopt. Alles was weg. De hele tekst van zaterdag, waaraan ik al begonnen was, was verdwenen en ook een belangrijk deel van het blog van vrijdag was ik kwijt. Creativiteit laat zich moeilijk herhalen. Je bent leeg en bent van mening nooit datgene wat je geschreven hebt in gelijke woorden te kunnen herhalen. Je hebt er ook geen zin in en je blijft zoeken naar mogelijkheden om de verloren tekst ergens terug te vinden. De backup wordt elke 10 minuten automatisch gemaakt. Dat gaf me moed. Hoeveel kon je in 10 minuten opschrijven? Dat kon niet veel zijn en toch voelde het als een groot verlies. De tijd drong. Het kunstwerk zal vandaag om 12 uur bezorgd worden. Een bad zou niet meer lukken want het was al over half elf. Een snelle douche werd het. Met zorg kleedde ik me en om half twaalf zat ik met Yolanda in de ontbijtzaal aan het fruit.

Ballerina

Pietrasanta organiseert jaarlijks een tentoonstelling van Monumentale kunst op het plein van de dom. Het is keer op keer een feest om daar rond te lopen en te genieten. Een groepje van danseressen maakte grote indruk. Toen we op de terugweg naar de auto een galerie passeerden waar identiek werk geëxposeerd werd was ik verkocht. Een danseres in blauw bekoorde me zodanig dat ik de prijs vroeg en een bod deed. Ik heb eigenlijk geen plaats, maar dit werk boeide me zó dat ik er vaker, langer en regelmatig van wilde genieten. Mijn prijs werd niet geaccepteerd en ook het feit dat ik een rekening met BTW wilde viel niet in goede aarde. Ik gaf het kaartje van het hotel en na een week werd ik gebeld. De koop kon op mijn voorwaarden werd toch doorgaan, maar wij stonden toen op het punt van vertrek. Dus werd de overdracht uitgesteld. Straks zou 'Ballerina' gebracht worden.

 

Klokke twaalf reed er een wit bestelbusje de parkeerplaats op. Een jongeman stapte uit en ik begroette hem. Hij liep weer terug naar het busje en ik ging het hotel weer in want hoewel de zon scheen, was het fris. Na een minuut of vijf kwamen de galeriehoudster en een tweede vrouw de auto uit ik ging weer naar buiten en verwelkomde ook hen. De danseres lag vederlicht op haar kant in de bus. Er waren twee standaards mee gebracht en ik mocht kiezen en ze eventueel ook beiden houden. We probeerden verschillende plaatsen en de verschillende standaards uit. De lage voldeed het best en in de hoek bij de ingang naast de leren bank kreeg 'Ballerina' haar plaats.

 

Ik was in de veronderstelling dat het werk door een vrouw gemaakt was en was verbaasd dat Davide Dall'Osso, de jongeman die uit het busje gestapt was, de kunstenaar bleek te zijn. Ik kreeg een prachtige catalogus vol afbeeldingen van zijn spectaculaire werk. De betaling werd geregeld en een rondleiding door het hotel, waarover ze vol lof waren, besloot de overeenkomst. Ik had mijn "Ballerina" gaf Nello aan dat het beeld moest worden aangelicht om het geheel tot zijn recht te laten komen en na een lichte lunch gingen we op voor onze dagelijkse bridgedrive.

 

We scoorden vreselijk slechts 29% en waar het aan lag? Als we uitnamen bleken de tegenstanders het contract dat we uitnamen niet te kunnen maken, als we dubbelden werd het contract gemaakt en op de contracten die wij speelden maakten andere paren een slag meer. Het was heel frustrerend. Toch wil Yolanda dit enige 'vertier' waarvan we hier 'genieten' niet laten schieten. Wandelen dat nu het zonnetje geregeld schijnt en de temperatuur aangenaam is, is niet haar ding en uitstapjes naar plaatsjes in de omgeving trekt ook niet echt.

 

Cornelia en Nello hadden toen we terug kwamen weer een heerlijke maaltijd verzorgd. Het lievelingskostje van Yolanda, Polenta. Met kaas overgoten en in de oven gebakken vond ik het zelfs lekker, want gewoonlijk laat ik polenta staan. Daarna kwam voor ieder een grote vette varkenspoot ter tafel met verse eigengemaakte rettich om het vet te breken. Dat vind ik heerlijk, maar kan Yolanda minder bekoren. Na een thee en een koffie voor Yolanda zijn we naar bed gegaan. Nello en Cornelia zijn al druk met de voorbereidingen voor morgen. Het is onvoorstelbaar hoe we verwend worden.


top

Zondag, 31 december 2017

Zondag 31 december 2017

Na de afstraffing gisteren hadden we niet zoveel puf om ons op de bridgeclub van Viareggio opnieuw te laten afslachten. Het was bovendien zondag en dan bezoeken we indien mogelijk de bar van Silvio. Daar worden bij het drankje dat je bestelt hapjes geserveerd en dat is leuk. Het ging wat hard met de prosecco en thuisgekomen vond ik het ook niet verantwoord om te naar Viareggio te rijden. Ik ging in de luie stoel liggen en sliep gelijk in. Om half vier was ik weer bij de levenden en las ik verder in "De Chinees" Het verhaal steekt wat moeilijk in elkaar. Het rode boekje van Mao wordt er bijgehaald en ook de strijd in China tussen krachten die een soort modern kolonialisme voorstaan en diegenen die vasthouden aan het verbeteren van de welvaart op het platteland met andere middelen wordt belicht.

 Ballerina

Mijn opmerking tegen Nello dat "Ballerina" moet worden aangelicht om beter tot zijn recht te komen heeft gelijk gevolgen gehad. Er is onder haar rokken een schijnwerper aangebracht die via een afstandsbediening aan en uit gezet kan worden. Het licht is niet sterk genoeg om haar tot een stralend middelpunt te maken. Misschien leent de lichtblauwe kleur van het materiaal zich ook minder voor de brille die de danseressen op het plein in Pietrasanta uitstraalden. Toch is ze van onder belicht een stuk aantrekkelijker.

 

Cornelia vroeg hoe laat we wilden eten. Ze had een 4-gangen menu gemaakt en we besloten rond 9 uur aan tafel te gaan. We waren met z'n zessen. Cornelia, Nello haar man, een nichtje van haar, de zuster van Nello, Yolanda en ik. Een prachtige schaal met verschillende soorten vlees en een tweede schaal met de verschillende soorten kaas die Yolanda uit Nederland had meegebracht dienden als antipasta. Heerlijk, maar de wat zware rode wijn maakte me zoals gebruikelijk slaperig. Om 10 over tien kwam kwartel in een saus ter tafel met brood. Heerlijk! Een zwaar gekruide gebraad, waar ook rozemarijn in zat smaakte mij minder, want rozemarijn is één van de kruiden die ik gewoonlijk niet eet. Het vlees liet ik dus staan en at enkel een stuk paddenstoel en wat gepaneerde groenten. Tiramisu met ijs was het nagerecht en daarna werd de tafel nog vol gezet met allerlei lekkernijen die bij de koffie en thee die Nello serveerde werden aangeboden. Het was te veel. Om 5 voor twaalf werd een fles spumante geopend. Hij was door Nello om snel te koelen in de vriezer gelegd en met schokken alsof de fles klaar kwam gutste schuimige klonten sneeuwachtig ijs de fles uit. Met moeite werden de glazen gevuld en gelukkig smolt het zachte ijs al snel, zodat we om 12 uur toch op het nieuwe jaar konden drinken. We wensten elkaar een goed 2018 en spoeden ons naar het balkon van het restaurant. Vandaar hadden we een prachtig uitzicht over de stad waar overal vuurwerk ontstoken werd. Het is moeilijk fotograferen, maar ik heb een poging gewaagd. Het resultaat is mager, maar wil ik jullie toch niet onthouden.

Vuurwerk

Het was fris op het balkon en na een kwartier gingen we naar binnen, dronken de bubbels en gingen naar bed. Het nieuwe jaar is begonnen.


top

Maandag, 1 januari 2018

Maandag 1 januari 2018

Overgewicht! Snoepen vreten en nietsdoen eist zijn tol. De weegschaal gaf 76kg aan. Daar moet wat aan gedaan worden, maar toen ik eindelijk na een heet bad was uitgewasemd en naar beneden kwam werd de schaal met overgebleven snoepgoed al voor ons op tafel gezet. Zo'n ontbijt helpt niet. Bovendien is ook de eerste dag van het jaar een feestdag waarbij eten een belangrijke rol speelt.

Snoeperijen

Mijn boek was uit en toen ik aan een nieuw begon bleek ik dat al gelezen te hebben. De biedingen van Looier Cash moeten ook hoognodig nagekeken worden, want het wordt tijd dat de gewonnen prijzen worden uitbetaald. De spellen 9 t/m 12 nagezien en ook ik had weer een bied-fout gemaakt. Ik had met 16 punten een informatie doublet gegeven en dat doe je tot maximaal 15 punten. Het had een bod in de kleur van de tegenstanders moeten zijn. Mijn eigen prijs kan ik denk ik nu wel op mijn buik schrijven, want ik heb geloof ik al 6 biedfouten gemaakt.

 

Om niet de hele dag in het hotel rond te hangen besloten we deze eerste dag van het jaar toch maar te gaan bridgen. De wedstrijd in Viareggio begon om 16.30 uur. We hadden alle tijd om ons voor te bereiden. Het werd een vliegende start. Als het gelijk goed gaat dan houdt dat een belofte in, maar die werd niet waar gemaakt. Een opgelegd groot slem werd niet uitgeboden. Wij bleven net als iedereen overigens in 6 steken, terwijl 6SA, 7, of zelfs 7SA dicht zat. Met de 8,5 speelslagen, alle azen aanwezig een fit in met 9 samen en de vele punten die we samen hadden moesten wij in 7 zitten. Op een ander spel liet ik me, met een renonce en een 7-kaart ♣ verleiden om de lekke sans te openen. Mijn verdeling was eigenlijk niet geschikt voor dat bod, omdat ik de andere kleuren, als er geen stop in  zou zijn, niet goed kon verdragen. We gingen down in sans, terwijl 5- of 6♣ opgelegd was. Yolanda had een 3334 verdeling had met een 4-kaart met de 9 als hoogste kaart in mijn lekke -kleur. Omdat je moet vertellen wat biedingen betekenen vielen de tegenstander de -kleur gelijk aan en pakten de eerste 5 slagen op. We waren daardoor al down voordat we 'n slag hadden kunnen maken. Ondanks deze en andere fouten scoorden we toch nog ruim 52%. Dat gaf ons zelfvertrouwen in ieder geval weer een boost.

 

Terug in het hotel nodigde ik Cornelia en Nello uit om in Massa te gaan eten. dat viel in goede aarde. Het plan was om in Osteria Moisé te gaan eten, maar die bleek gesloten. Er waren weinig restaurants open, maar we zagen toen we de Piazza della Conca overstaken dat 'La Bella Vita,' een betrekkelijk nieuw restaurant waar we al eens eerder gegeten hadden, wel open was. Daar was plaats en hebben we heerlijk gegeten. Enkel Cornelia trof het niet. De antipasta del Mare, die uit mosselen, zalm en garnalen in whisky-saus bestond, kon haar niet bekoren. Mosselen lust ze niet, de licht gerookte zalm vond ze te rauw en volgens haar waren de garnalen ook niet gekookt. Gelukkig lustte ze de pasta wel en ook de 'Orata in cartocia' een vis uit de Middellandse Zee die in aluminium folie in de oven gestoofd werd, vond ze gelukkig lekker. Omdat je in Italiaanse restaurants nooit weet hoe groot de porties zijn, hadden we de pasta pas besteld toen bleek dat de antipasta niet overdadig was en ook de secondo werd door Cornelia en mij pas nadat de pasta op was besteld. Het duurde daardoor allemaal nogal lang en we dronken daardoor meer wijn dan we van plan waren, maar Nello onze Bob deed het rustig aan en bracht ons veilig naar het hotel.

 

Het regende toen we terug liepen, maar we zaten nauwelijks in de auto of er barste een wolkbreuk los. We waren met helder weer en een stralende volle maan naar het restaurant gelopen en dan zo'n omslag van het weer was wel heel onverwacht. In het hotel gelijk het bed ingedoken. We waren toch wel erg moe en niet in staat, de laatste zaken die voor mijn vertrek nog geregeld moesten worden af te handelen. Morgen vroeg moet dat maar gebeuren. Nu eerst slapen.


top

Dinsdag, 2 januari 2018

Dinsdag 2 januari 2018

Een lange reis wachtte. We gaan vandaag naar mijn nicht Ulla die in Schwerte in de buurt van Dortmund in Duitsland woont. Eerst moesten de koffers, tassen en schoenenzak worden ingepakt. Ik werd om kwart voor 5 wakker en startte gelijk. Yolanda heeft nauwelijks last van mijn nachtelijk gespook. Soms wordt ze even wakker, zegt: "Goedemorgen." en slaapt verder. Om half zeven piept haar telefoon en ze wordt gelijk wakker, staat op, kleed zich aan en pakt ook haar koffer in. Om 7.20 uur zijn we klaar, zetten alles bij de lift om de tassen en koffers naar de lounge te brengen. Nello is al op en heeft alle papieren die ik nog moet tekenen klaar liggen. Ook de te betalen rekeningen liggen netjes gesorteerd op de balie. Terwijl hij onze bagage in de auto zet doe ik de betalingen en teken de papieren. Om acht uur vertrekken we samen met Cornelia die naar haar werk moet. We zijn op tijd op weg. Als we er 12 uur over rijden, komen we om vanavond om 8 uur aan. Een mooie tijd.

 

De wegen in Italië waren stil. Het weer stralend met af een toe een laag hangende wolk of een heiig uitzicht, maar we schoten goed op. Het is nog vakantie, want Befana, een heks waarvan de feestdag 6 januari is wordt volop gevierd. Wij hebben dan 3 Koningen, maar daar doen we niet meer aan. Vroeger wel, maar bij ons is dat feest verdwenen. Waar die heks vandaan komt geen idee. Dat moet ik eens op internet opzoeken.

 

Tot aan de grens met Zwitserland niets aan de hand, maar daar hadden we ons eerste oponthoud. We moesten wel een uur filerijden voordat we bij de grensovergang aankwamen en het vignet voor 2018 kopen duurde ook vreselijk lang omdat er een lange rij voor de kassa stond. Cappuccino gedronken en Yolanda sloeg sigaretten in. Die zijn in Italië € 1,50 per pakje goedkoper dus gelijk een slof gekocht.

 

De file bij de San Gottardo was vreselijk elke keer schoven we enkele auto's naar voren, maar het was meer stil staan. Bovendien hadden we voor de verkeerde rij gekozen. Het resulteerde in een 2e vertraging van meer dan een uur. In het eerste restaurant na de tunnel gestopt voor een plaspauze en Yolanda nam het stuur van me over. Nadat zij 2 uur gereden had stopten we om een ijsje te eten, cappuccino te drinken en te wisselen. We kregen bij Serways iets wat niets met cappuccino van doen had. In het zelfde wegrestaurant zat ook een Mac Donalds. Daar een cappuccino in een grote beker genomen en die met die van Serways gemengd. Lekker was anders, maar nu was het drinkbaar. Nadien geen files meer gezien. Nu werd het weer steeds slechter. Van 8 tot 10 reden we in de stromende regen en de vele reparaties aan de weg zorgden ook voor een langzame voortgang. Wonder boven wonder was het droog toen we om even over tienen bij Ulla en Heribert aankwamen.

 

Zij wonen wat wonderlijk en hoewel ik naast haar deur stond, er vaker was geweest, kon ik hun deur niet vinden. Na een telefoontje kwam Ulla ons ophalen. Je moet een tuin, die van de buren lijkt, inlopen om bij haar voordeur te komen. In het donker was het voor mij onherkenbaar.

 

Ulla had pasta met stoofvlees klaargemaakt. Heerlijk! We hebben wat bijgepraat en ik heb een foto van "Ballerina" op het blog laten zien. Met 'Google Translate' een leuk blog waarin ik mijn sokken stop vertaald en de catalogus van Davide Dall'Osso laten zien toen bleek dat Ulla mijn 'Ballerina' wel leuk vond. Uiteindelijk moe maar voldaan naar bed gegaan. Morgen zou het gaan stormen.


top

Woensdag, 3 januari 2018

Woensdag 3 januari 2018

Kwart voor zes, het onweert en de regen striemt de ruiten terwijl ik mijn blog in bed lig bij te werken. Er is zware storm voorspeld. Ik blijf dus lekker even schrijven. Na me geschoren en gedoucht te hebben me aangekleed, de koffer gepakt en naar beneden gegaan waar Yolanda al in gezelschap van mijn achternichtje Nicole en haar zoon Leo aan de prachtig gedekte ontbijttafel zat. Eerst het cadeautje dat ik voor Leo gekocht had gegeven. Een radiografisch bestuurbare helicopter, die 6 minuten in de lucht blijft en waarvan de batterij dan weer 2 uur moet worden opgeladen. Ook leuk speelgoed voor Opa Wiegers, die gelijk met een schroevendraaier in de weer was om de rotorbladen (Of zeg je wieken?) vast te zetten. Nicole gaf ik de bestseller die ik voor haar gekocht had en iedereen was gelijk gezellig bezig.

 

Hoewel ik 's morgens gewoonlijk slechts fruit eet, kon ik niet van dat heerlijke stevige Duitse bruine brood afblijven. Ik nam daar, naast de appels die speciaal voor mij op tafel stonden, twee sneden van. Eén belegde ik met een speciale jam van bessen die ik niet kende en de andere met een soort van peperkaas. Heerlijk!

 

Yolanda wilde in verband met het slechte weer niet al te laat vertrekken, omdat ze met dit vreselijke weer niet graag in het donker rijdt. Na het ontbijt werd de auto ingeladen en vertrokken we richting Almere, waar Yolanda haar auto, die bij mij op de carport stond, zou ophalen. Zij ging dan door naar Amsterdam en ik had nog een paar dagen vakantie in mijn eigen huis, want maandag is de kerst-vakantie-stop van de bridgeclub voorbij.

 

Er was nog heel veel te doen en omdat ik alles vergeet, stelde ik een lijst samen met belangrijke dingen die ik niet vergeten mocht:

 

- Blog schrijven.

- Nakijken van het restant van de Looier Cash biedingen, wat nog steeds niet helemaal klaar is.

- Geld bestellen voor Looier Cash uitbetaling

- Nieuw rekeningnummer opgeven om geld van Binck-rekening op Rabo-rekening te storten

- Het stikje dat Nello me had meegegeven waarop een boek stond dat ik moest lezen bekijken.

- De waszak van de wasserij en de koffers uitpakken.

- Mijn kleding verstellen en 'n knoopje aanzetten.

- Papierpak door Nello meegegeven doorlezen.

- Huis schoonmaken en afwassen.

- E-mail over Nieuwjaars-Receptie-Drive versturen.

- E-mails bekijken en beantwoorden.

- Planten water en de orchideeën een bad geven.

- Oliebollen bestellen

- Gerrie vragen voor de Nieuwjaars- Receptie.

- Bon Natale naar Aart Stijntjes opsturen.

 

Van vakantie is dus weinig sprake. Er was zo veel te doen en het huis was natuurlijk ijskoud, want ik had de verwarming toen we vertrokken op 10 graden gezet, dus eerst de open haard aansteken. Er stond nog één groot houtblok buiten en één fors stuk boomstam lag onder de afdak van het botenhuis te drogen. Dat paste net in de haard, maar was nat, wilde niet goed branden en ik moest met de paar houtjes die nog resten van het vóór de kerst aangekochte zakjes hout proberen dit blok aan het branden te krijgen. Dat viel niet mee, maar ik vind dat leuk, want er schuilt in mij een klein pyromaantje. Dat is dus een soort van ontspanning en om je dan niets van de bergen werk die wachten aan te trekken is vakantie.

 

Na uren tobben brandde het grote blok en kon ik me aan de vele taken die me wachten gaan wijden. Eerst de binnengekomen appjes bekijken. Ook daar gaat de nodige tijd in zitten. Onderweg hadden we bij Hunxe wat gegeten en erge honger had ik niet, maar als ik nog een frietje wilde eten moest ik vóór 11 uur in Lucky zijn om dat te kunnen bestellen. Dus even naar Lucky voordat het te laat zou worden.

 

Er was weinig te doen ik bestelde een thee en frites met. Tarik stond niet achter de bar en met de barman die hem regelmatig helpt heb ik weinig conversatie dus beluisterde ik wat de andere bezoekers bespraken.

 

"Tijd niet gezien"

"Ja was even op 'vakantie'"

"Dat dacht ik al"

"Ik kon kiezen of € 32.000,- betalen of zitten. Ik heb dus toch maar voor zitten gekozen"

 

Ik heb de jongeman in kwestie totaal niet gemist, maar nu was ik natuurlijk ook ruim 'n week in Italië. Het klonk toch wat raar, ik heb nooit gemerkt dat er zo open over crimineel gedrag gesproken werd. Misschien is dat vroeger langs me heen gegaan, maar Jos is aannemer, Paul werkt met muziek, Tom werkte vroeger bij de Rabo en heeft nu een kook-club. Allemaal buurtbewoners en dan hoor je plotseling zo'n conversatie. Je vraagt je dan af waarvoor krijg je een boete van € 32.000,- het is me nogal wat.

 

Du moment dat mijn frites voor me neer gezet werden, viel het licht uit. Het zaaltje naast de bar was verhuurd. Zware bassen dreunden zelfs tot door tot in de bar. Vijf minuten voordien was de stroom daar al uitgevallen en nu had er ook een groep waarop de bar en het rookhok aangesloten waren het begeven. In dat rookhok staan ook de gokapparaten en de punten die er op stonden waren allemaal weg. We zaten niet helemaal in het donker, want de kerstverlichting brandde nog.

Ik at mijn friet, dronk mijn thee, het licht ging weer aan maar ik had even genoeg van Lucky. Terug naar mijn open haard, mijn spannende boek en mijn werk.


top

Donderdag, 4 januari 2018

Donderdag 4 januari 2018

Zelfs de bijslaap wilde niet gelijk komen. Sinds ik verkouden ben heb ik me onthouden. Mijn lichaam had rust nodig, maar nu de hoest in een kuch veranderd is en ik weer eens met een ODOL wakker werd, ging ik overstag. Het was nog voor vieren, veel te vroeg om op te staan, want ik was vanmorgen pas om 2 uur gaan slapen. Het werd zo laat omdat de Nicci French: "bezeten van mij" zo intrigerend was, dat ik niet kon stoppen. Twee uur slaap is veel te weinig. Toch was klaar wakker. Ik heb dus een porno filmpje bekeken. Uiteindelijk lukte het me daarna toch nog tot 7 uur door te slapen.

 

In bed mijn e-mail bekeken, beantwoord en de daarbij aanwezige rekeningen betaald. Ik maak me zorgen over het e-mail programma. Ik krijg mails als onbestelbaar terug die ik helemaal niet verstuurd heb. Vanmorgen zat er een mailtje tussen van ene Herr Kugelmann. Deze mij onbekend Duitser had een e-mail ontvangen. Hij bedankte mij voor de mail, die ik dus nooit verstuurd had en schreef dat hij op Kur was en zijn mail slechts sporadisch las. Wat moet ik nu doen? Is mijn computer gehackt? Moet ik nu een instantie waarschuwen? Het schijnt dat je strafbaar bent als je nalaat te melden dat je computer gehackt is. De vraag is ben ik gehackt als mijn e-mail adres door derden zonder mijn toestemming gebruikt wordt. Er kwamen ook 2 mails die ik niet verstuurd had als onbestelbaar terug. Het vervelende is dat in het onderwerp: Antw.:Money stond. Het is heel naar als mijn e-mailadres voor spam gebruikt wordt om mensen geld uit hun zakken te kloppen. Ik zal Marco (mijn computer-man) gelijk vragen wat ik hiermee aan moet.  

 

De hele dag getutteld. Het grote houten blok was bijna helemaal opgebrand en mijn laatste houtjes werden gebruikt om de kachel aan de praat te houden. Toen ben ik aan het verstelwerk begonnen. Eerst een mij dierbare katoenen trui waarvan de boorden van de mouwen rafelen genaaid. Toen kwam mijn reiskostuum, een pak van Dries van Noten, dat ik al jaren heb en dat slijtage verschijnselen begint te vertonen aan de beurt. Heerlijk voor de open haard. Ik moest natuurlijk eten en hout kopen. Salades, ijsjes, afbakbroodjes, fruit gelijk voor een aantal dagen ingekocht, want ik wil morgen niet weer naar Doemere om inkopen doen. De zakjes hout in oranje netjes waren nu 2 voor 7 Euro. Ik vraag me af of ze voor de kerst ook zó geprijsd waren, want dan heb ik duurder hout ingekocht. In mijn herinnering waren ze echter € 7,- per stuk. Bij de benzinepomp kostten ze zelfs € 7,50. Eén zo'n oranje netje met 8 stokjes. Een open haard is een fijn, maar kostbaar bezit.

 

Dat verstelwerk neemt uren in beslag. Ik vind het echter heerlijk om voor de brandende open haard in een comfortabele stoel met iets bezig te zijn waarbij je niet hoeft na te denken. Dan kom je tot rust en met alle stress over de komende nieuwjaarsreceptie...

 

Ik weet niet of er mensen komen en hoeveel het er zullen zijn. Hopelijk wordt ik overspoeld met aanmeldingen, maar ik ga er van uit dat iedereen zijn eigen bezigheden wel zal hebben en dat ik blij mag zijn als er 20 mensen komen. Vorig jaar toen we nog in het centrum van Amsterdam zaten, gingen de 100 oliebollen bijna allemaal op. Hoeveel moet ik er nu inslaan nu 80% van de leden is afgehaakt. De dinsdagavondclub heeft amper 10 leden? Loes en Liesbeth zijn op vakantie. Zij zijn tot begin februari afwezig. Kan ik op Eva, Anton, Marja en Daniel rekenen? Hoe kan ik meer mensen animeren te komen? Dat zijn de vragen die me kwellen en waarop ik maandag het antwoord pas zal weten, want ik heb gevraagd of mensen die van plan zijn te komen een e-mail willen sturen.

 

Van de lijst ook het stikje van Nello op de computer aangesloten en bekeken. Er zou een soort van Nostradamus voorspelling over de komst van Trump op staan. Het boek dat toevallig: "Baron Trumps marvelous underground journey" heet. Zou een voorbode van de regering Trump zijn. Het was als PDF opgeslagen, maar het bestand bleek beschadigd. Mijn computer poogde het te herstellen. Dat duurde en duurde en toen zag ik dat deze PDF ten opzichte van de 3 ander boeken die op dat stikje stonden een onwaarschijnlijk grootte van 75,8 MB had. De andere PDF's maten 806 KB en 2,5 en 1,3 MB. Ik heb te veel te doen en wil voorlopig toch niet lezen, dus ben ik halverwege de herstelpoging gestopt. Overigens moedigden ook de titels van de andere boeken me niet aan. Adolf Hitlers second book 1928 en twee PDF's van Mein Kampf. Curieus was dat die laatste PDF's voor hetzelfde boek verschilden van maat. Waarom Nello die overigens op dat stikje heeft gezet is me een raadsel. Zou het komen omdat ik naast mijn Nederlandse ook de Duitse nationaliteit bezit? Als ik terug ga zal ik hem het stikje ongebruikt teruggeven.

 

Ik heb op vrijdag, de dag dat ik dit opschrijf, al weer zo veel nieuwe ervaringen gehad dat de weinig spectaculaire bezigheden van vandaag al aan het vervagen zijn. In ieder geval veel gelezen en genaaid. Alle kleding is hersteld. de helft van een pasta salade voor de TV bij één Vandaag gegeten en een lang gesprek met Gonja van de Braak gevoerd. Zij heeft moeilijkheden met haar computer, maar ik kan weinig voor haar doen, omdat ik zelf ook een soort van digibeet ben. Ik kan hem gebruiken, maar als er iets niet precies gaat zoals ik het verwachtte zit ik in de problemen en moet Marco me komen helpen.

 

Ook Mauricio liet weer van zich horen. Om kwart over negen schreef hij: "Kom je nog in Lucky?"

"Ik zit hier lekker bij de open haard te doezelen en was niet van plan weg te gaan."

"Oké"

"Welterusten."

"Ja welterusten"

 

Ik zette het geluid uit en doezelde verder. Ruim 3 uur later kwam er weer een appje binnen: "Ben je nog wakker Hans?"

 

Ik had de bel afgezet dus heb ik dat appje niet horen binnenkomen. Ik ben wel heel nieuwsgierig waarom zo'n mooie gespierde bokser mij 's nachts om één uur belt.


top

Vrijdag, 5 januari 2018

Vrijdag 5 januari 2018

Om 0.18 werd ik voor de open haard wakker met de roze pullover op schoot. Daarvan zijn de naden van de mouwen los. Die heb ik gerepareerd en ik was bezig de mouwen die te lang zijn in te korten. De manchet wordt daartoe naar binnen gevouwen en met een steekje vastgezet. Daardoor is het boord dat dreigde te gaan rafelen gelijk beschermd. Zo kan die trui, waar ik erg aan gehecht ben, er weer even tegen. Eerst die heb ik dat werkje afgemaakt, nu kunnen die naaidozen ten minste opgeruimd worden. Daarna de e-mail met de uitnodiging voor onze nieuwjaarsreceptie geschreven. Het leek me leuk om ook de blog-lezers uit te nodigen, dus hier komt hij:

 

Beste Blog-lezers,

Dinsdagavond aanstaande om 18.30 uur staan de oliebollen klaar dan kun je ons en andere geïnteresseerden, onder het genot van 'n glaasje bubbels, een Gelukkig Nieuwjaar komen wensen.

Mensen die na de borrel willen blijven bridgen kunnen om half acht gaan robberen. Robber is de meest eenvoudige vorm van bridge en is in 'n half uurtje te leren.

 

Wil je bridge leren?

Ondergetekende geeft na de receptie om half acht een openbare les. Deelname gratis, kosten cursusboek € 5,-. Om aan deze open bridge-les deel te nemen dien je je, in verband met het beperkt aantal plaatsen, vóór maandag aanstaande per e-mail aan info@looier.com aan te melden.

 

Bridge je al?

We gebruiken Basic Acol, je kiest een tafel en speelt in principe met alle spelers aan tafel om beurten 'n robbertje. De kaarten worden geschud. Gebruikelijk tarief 5 cent per 100 punten. Je kunt onderling een wat uitdagender tarief afspreken. Om het leuk te houden stellen we voor niet hoger te gaan dan 1 cent per punt.

Dit zijn de bied-regels:

- Alle kleur openingen op één hoogte 'n 4-kaart en 12-19 punten.

- 1 SA opening 15-17 punten.

- 2 SA opening 20-22 punten.

- Kleur-openingen van 2♦︎, 2♥︎ en 2♠︎ zijn zwak.

- Opening 2♣︎ 23+ punten, of sterke lange kaart met 8+ slagen.

- Openingen van 3♣︎, 3♦︎, 3♥︎, of 3♠︎ zijn preëmptief.

- Stayman.

- Transfer biedingen na Sans openingen enkel als de spelers aan tafel daarmee bekend zijn.

 

Kom je enkel om op 2018 proosten?

Ook als je niet komt bridgen en ons Gelukkig Nieuwjaar wilt komen wensen, worden wij, in verband met het te bestellen aantal oliebollen, graag door middel van een e-mail aan bovenstaand adres op de hoogte gebracht van je komst.

 

Tot dinsdag in de Beemsterstraat 491 in Amsterdam

Hans Becker

Namens Bridgeclub de Looier

Tel.: 020-4206988

 

Het schrijven gebeurt niet altijd chronologisch. Als me een leuke openingszin te binnen schiet moet ik die gelijk noteren, want anders ben je hem kwijt. Zo ook deze middag. Mijn blog van donderdag is nog niet af en er zijn vandaag al weer zo veel onverwachte dingen gebeurd. Die moet ik noteren voordat ik ze vergeet.

 

Terwijl ik nog in bed aan mijn blog lag te schrijven ging de bel. Ik word op 'n enkele Jehova getuige, of andere religie marketing personen, eigenlijk nooit zonder afspraak benaderd. Veel zin leek het me dus niet te hebben om open te doen, maar als de deurbel bijna nooit klinkt, ben je toch nieuwsgierig. Ik haastte me dus om mijn kimono aan te schieten om mijn naaktheid te bedekken, rende de trap af en was gelukkig op tijd om mijn buurvrouw, die in de zomer toen ik in Italië was, de planten verzorgde, te treffen.

 

Ik had haar beloofd dat zij haar boot op mijn lift mocht zetten en ze vroeg wanneer het schikte. We spraken om 2 uur af. Ik tikte de laatste zinnen van het blog van woensdag. Ik liep achter. Dat wil ik niet, maar het gebeurt door alle bezigheden en verplichtingen die ik mezelf op de hals haal. Toen woensdag op de site en op Facebook stond, kleedde ik me gelijk aan. Ik kon best beneden in mijn kloffie werken. Bovendien had ik, op de 3 biergist pillen die ik dagelijks slik na, nog niets gegeten en ik had best trek in wat fruit.

 

Ik had nauwelijks mijn appeltje op toen de deurbel opnieuw ging. Weer de buurvrouw. Ze had op de buienradar gezien dat het om 2 uur zou gaan regenen, dus vroeg ze of het wat eerder kon. Ik was blij dat ik nu gekleed was, vertelde dat het mij niets uit maakte en ging naar de botenlift om mijn surfplank die daar al jaren ligt te rotten weg te halen. Ik denk niet dat ik die ooit nog ga gebruiken, maar het is misschien wel handig als je ooit... Weggooien doe je hem dus niet en erg in de weg liggen doet hij ook niet. Terwijl ik op de grond lag vloog er een ijsvogel om het huis van de buren en ging op de balustrade zitten. IJsvogels hebben altijd haast en na een kort ogenblik flitste de helblauwe rug van de vogel weer naar het park aan de overkant.

Verrotte surfplank  plezierboot of jachtje

De buurman van de andere kant kwam plotseling de stijger op. Zijn vrouw en hij zijn bevriend met de buurvrouw van het bootje en hij had beloofd te helpen. Dat kwam heel goed uit, want het viel niet mee die ouwe surfplank in mijn uppie van de lift af te tillen. Spinnen, mos van alles leefde er op dat ding dat nu op de stijger een plaatsje heeft gekregen.

Buurman een grote forse zware jongeman zakte nog even door één van de rotte plankjes van de stijger, de lift liet ik onder water zakken en de boot werd er voorzichtig boven gemanoeuvreerd. Hij werd weer elektrisch omhoog gehaald en het kajuit-jachtje lag stabiel boven water onder de afdak. Ik kon weer verder met schrijven.

 

Ik ben het verloop stuk van de computerstekker kwijt. Apple heeft weer een nieuwe aansluiting, waar een USB stik niet meer in past. Deze is sneller, minder kwetsbaar en de oplader past nu in alle poorten, terwijl die eerst een eigen poort had. Het vervelende is dat je nu, als je iets met een USB aansluiting wilt gebruiken daarvoor dat verloop stuk nodig hebt. Ik heb het hier in Almere om het stikje van Nello te bekijken gebruikt, maar waar ik het toen heb neergelegd is me een raadsel. Nergens te vinden en die zoekpartijen houden enorm op, want ik kan nu geen foto's van mijn iPhone halen, ik kan het stikje niet meer bekijken, niets. ik ben dus maar verder gegaan met eten en opruimen.

 

Er lag nog een cadeautje op tafel. Ik had een kalender met "Wijsheden voor elke dag" van Sinterklaas gekregen. Het plastic zat er nog om. Het is al 5 januari dus werd het hoog tijd om te kijken welke wijsheden ik zoal gemist had. Ik stond perplex. Die kalender is me op het lijf geschreven. Ik haalde in enkele minuten zoveel wijsheid in huis dat ik al bij 8 januari was voor ik er erg in had.

Sommige zijn aardig of leuk, sommige filosofisch, maar van die paar die ik nu gelezen heb behoren er enkele gewoon tot mijn levensinstelling. In het licht van de reparatie werkzaamheden aan mijn kleding bijvoorbeeld was de volgende van Greta K. Nagel die voor zaterdag 6 en zondag 7 januari gold heel toepasselijk: "Onvolmaaktheid doet niets af aan nut: je kunt best drinken uit een beker met een barst." Een leuke van "Fliegende Blätter?" vond ik: "Waarzeggen is eenvoudiger dan de waarheid zeggen." en een filosofische van Magdalen Nabb: "Laat je nooit zo meeslepen door het buitengewone, dat je het gewone vergeet."

 

Dit gebeurde vandaag en ik moet gisteren, waarmee ik in verband met het verdwijnen van het verloopstuk niet mee verder kon, nog afmaken en op de site zetten. Dat irriteert me mateloos. Het stoort me als informatie die exact kan zijn, omschrijvend moet worden weergegeven. Ook foto's kan ik zonder dat verloopstuk niet op de computer zetten. Dat verloopstuk moet ergens zijn! Ik ga het bed afhalen en kijken of het ergens achter geschoven is.

 

Hoera gevonden! Het zat, samen met een bankapparaatje dat nummers genereert, tussen het ledikant en het waterbed-matras. Ik kan mijn blog van donderdag nu afschrijven.

 

De rest van de dag achter de computer en de TV. Een opname van Hendrik Groen en van een Engelse serie 'Midsummer Murders' bekeken, daarna was er iets over mensen die gingen verhuizen en na Jinec ging ik te bed. Mauricio appte om 7 voor twaalf "Ga je nog naar Lucky"

Op mijn openingszet: "Dat is te laat" ging hij niet in. We hebben een afspraak voor morgen gemaakt. Opvallend detail, hij begon over de geleende € 50,-. Zou ik die dan toch terug krijgen?


top

Zaterdag, 6 januari 2018

Zaterdag 6 januari 2018

Zaterdag 6 januari 2018

Ooit in een ver, ver verleden kwam een vriend me twee keer per week bezoeken. We aten een broodmaaltijd met biefstuk van de haas en hadden seks. Op een zekere dag bracht hij een tubetje Magnaphall mee. Hij had het in een seksshop gekocht en het zou een extra stimulans aan het seks-spel geven. We konden nauwelijks wachten om het uit te proberen. Er was nooit iets mis in onze seks relatie, maar dit middel gaf een zodanige kik dat het spel aanmerkelijk bekort werd. Dat was nu ook weer niet de bedoeling, dus belandde het tubetje in de la van het nachtkastje en werd nooit meer gebruikt. Een verzamelaar zoals ik, kan zelfs geen papiersnipper weggooien, dus tientallen jaren later lag dat tubetje nog steeds, verder ongebruikt, in dat laadje. Na de verhuizing naar Almere kwam het op een aflegvlak naast het bad terecht.

 

Tube Magnaphall

Omdat ik de bel van de telefoon gisteravond had afgezet, miste ik een call van één mijn vrienden die af en toe naar een beurt verlangt. Hij had me gisteren zonder succes geprobeerd te bereiken en het na 8 keer opgegeven. Ik belde vanmorgen terug. Hij wist niet of hij zich vanavond vrij zou kunnen maken, maar hij zou het proberen. Mijn vrienden zijn gewoonlijk getrouwd of net gescheiden, dus als ze moeilijkheden hebben zich vrij te maken heb ik daar alle begrip voor.

 

Badkamer zaken

Omdat de bad- en slaapkamer wat groezelig waren, besloot ik tot een grote beurt en begon de zooi die zich al jaren naast het bad aan het opstapelen is te bekijken. Wat weg kon kwam in de prullenbak terecht en wat ik heel misschien ooit nog eens zou willen gebruiken gaf ik een net plaatsje. Ook dat tubetje Magnaphall ging door mijn handen en ik legde het bij de KY boven de wastafel.

 

Toen ik die plek en de wastafel had schoongeboend nam ik een bad. In het warme water fantaseerde ik over de mogelijkheden die zich misschien vanmiddag met Mauricio of vanavond met mijn seks-vriend zouden kunnen voordoen. Ik raakte bij die gedachten steeds opgewondener. Als je je zaad wil sparen, omdat er misschien een gelegenheid komt om echt van bil te gaan, is het heel moeilijk je te beheersen. Ik wilde bovendien kijken of dat tubetje dat op zijn minst 40, maar misschien wel 50 jaar oud was, nog werkte. Ik had dus een excuus en smeerde mijn eikel in. Het prikkelde enorm. Het middel had zelfs na 50 jaar nog niets van zijn kracht verloren! Ik was niet meer te houden en spoot alles in het warme badwater.

 

Nauwelijks uit bad en me afgedroogd of de telefoon pinkte. Mauricio! Hij stelde voor om vroeg in de avond samen te eten. Aangezien hij me ooit op een afspraak had laten zitten, appte ik terug: "In afspraken ben je niet heel erg goed denk ik."

"Hahah, jawel maar het leven zit niet lekker op dit moment. Normaal gesproken wel Hans, zeker wel, alleen mijn leven is ontwricht en dan gaat er nog wel eens wat mis geloof me maar. Ik moet alles weer op de rit krijgen. Dat kost tijd. Ik sta ook onder druk met alles, straks nieuwe baan, verhuizen naar het buitenland weer komt veel op me af. Zo leuk is het allemaal niet geweest het laatste jaar. Een rampjaar mag ik wel zeggen. Ik heb niet één dag kunnen genieten. Dat is geen leuk leven zo, maar ja het leven gaat nou eenmaal niet over rozen."

"Over dat hapje eten. Ik heb al salades in huis die hoognodig gegeten moeten worden."

"Oké, dan help ik je gewoon die salades wegwerken."

"Je moet genieten, Wegwerken van salades is niet genieten."

"Hans als ik bij je ben vind ik dat altijd leuk. Het geeft me ook voor even een stukje rust."

"Ik vind het wel leuk als je hier komt eten."

"Oké, ik zal je ruim van te voren berichten als ik in de afrondende fase ben. Dan voel ik me vrij, heb alle tijd en kan me ontspannen."

"Dan moet ik snel aan de bak om schoon te maken. Het bad heb ik al genomen."

"Hahha, ja helemaal fris en fruitig."

 

Fris en fruitig met m'n 75 jaar, zo'n compliment krijg je niet vaak. Ik was in de wolken. Het is altijd het zelfde, gewoonlijk heb je niks en als er zich dan eindelijk iets aandient, komt het allemaal tegelijk en kun je het nauwelijks mannen.

 

Eerst wat eten en dan verder met de grote schoonmaak, want nu Mauricio vanavond bij me komt, moet het extra schoon en gezellig worden. Na een jaar zonder plezier kan ik hem misschien een fijne avond bezorgen. Ik ga me voor dat etentje met die salades dus extra uitsloven. De liefde van de man gaat tenslotte door de maag en misschien is dát de manier om hem te versieren. Er kan zich een probleem voordoen als mijn lover zich toch vrij kan maken en me eveneens wil bezoeken. Komt tijd komt raad. Mauricio moet morgen om 7 uur op Schiphol zijn. Hem verwacht ik vroeg en als mijn vriend tijd vrij kan maken komt hij toch gewoonlijk na negenen dus dat gaat lukken.

 

De keuken, de zit bij de open haard, de tafel alles werd schoongemaakt afgeruimd en opgepoetst. Het was een vreselijke bende, want toen we voor de kerst vertrokken heb ik alles gelaten zoals het was en dat was smerig. Een open haard is leuk, maar alles komt onder het roet. Ik gebruik het vonkenscherm niet als ik er bij zit. Daardoor ligt het voor de haard vol spatjes houtskool en stof van de houtblokken. De afwas was voordat we vertrokken gedaan, maar in verband met andere prioriteiten was de vaat de laatste dagen blijven staan. Dat afwassen vergt veel tijd, want alles moet glanzen en blinken en ik heb geen machine. Eindelijk om 6 uur was de tafel gedekt. De orchideeën moesten nog gebaad worden. Dat zou een half uur duren. Ik had dus wat tijd over om 'n tukje doen, ging daartoe met mijn voeten op de andere fauteuil, voor de haard zitten en zakte weg.

 

Eettafel gedekte tafel

Toen de wekker afliep, de orchideeën uit hun bad gehaald en Mauricio geappt. "Hallo Mauricio, hoe laat kom je eten?" Geen antwoord. Ik besloot een oude opname van Buitenhof te bekijken. Dan had hij een uur om te reageren en had ik die aflevering ook gelijk gezien. Na een uur nog niks gehoord. Ik was boos en besloot hem te bellen. Hij nam gelijk op. Mijn appje moest hij dus ook gehoord hebben en dan niet reageren! Ik werd woedend, vertelde hem dat hij niet meer welkom was en verweet hem dat hij zich als een aso gedroeg. Hij haalde duizend excuses aan. Hij was nu met zijn dochtertje en was nog niet klaar huily huily. Uiteindelijk haalde ik mijn hand over mijn hart en zei dat we elkaar, als hij weer terug was, konden ontmoeten en brak het gesprek af.

 

Tien minuten later belde mijn lover. Hij zou er over een uurtje zijn. Nu moest ik als een haas gaan eten. Daarna de tafel afruimen, de slaapkamer opruimen, het bed opmaken, de kussens opschudden, de kaarsjes aansteken en romantische muziek opzetten. Ik was met het laatste kaarsje bezig toen de bel ging. Al mijn werk was toch niet voor niets geweest. De open haard werd ontstoken, hij wilde thee dus snel een pot thee gezet. De haard had ik zó vol met lege dozen, kranten en opgeveegd gruis gepropt, dat er tijdens die eerste vlammen gelijk al van alles uitrolde. Er lag dus meteen weer allerlei zooi, maar het gaat uiteindelijk om de eerste indruk.

 

Ik maakte me wat zorgen over mijn mogelijkheden in bed. Zou ik vandaag met mijn 75 jaar voor een tweede keer kunnen presteren. Het is nooit goed om je zorgen te maken dat wekt averechts, maar toen ik dat stevige warme behaarde lijf in mijn armen nam kreeg ik gelukkig gelijk een erectie. Eén zorg minder.

 

Het is altijd een heel gedoe om samen in dat éénpersoons bad te verstrengelen. Opgewonden als we waren vind je dan toch een manier die past. Het voorspel was begonnen. Na een tijdje gingen we op het waterbed verder. Zonder in details te treden, dit dagboek moet namelijk geen pornografie worden, kan ik jullie vertellen dat het heerlijk was. Erg vervelend was echter dat zijn telefoon twee keer overging. Hij kon hem echter niet uitzetten omdat zijn vrouw zou kunnen bellen. Hij had daar geen moeite mee en bleef even opgewonden, maar ik werd daardoor erg afgeleid, terwijl hij keer op keer moest stoppen omdat zijn hoogtepunt naderde, begaf mijn erectie het. Uiteindelijk hield hij het niet meer en kwam kreunend klaar. Toen moest ik mijn hoogtepunt nog zien te krijgen. Gewoonlijk, als ik een kerel tot een orgasme heb weten te brengen, kom ik gelijk, want daar kick ik op. Nu lukte dat gelukkig nog net, al koste het me wel veel meer moeite dan gewoonlijk.

 

We gingen naar beneden om voor de open haard nog wat na te praten en na een uurtje ging hij weg. Terug naar zijn vrouw?


top

Zondag, 7 januari 2018

Zondag 7 januari 2018

Om half een kwam ik uit bed en ging op de weegschaal staan 73.5kg! Het spreekwoord een goede ram is niet vet heeft zich bewezen. Natuurlijk let ik ook op wat ik eet, maar ik ben tevreden met de manier waarop ik afgevallen ben. Maandag woog ik nog 76kg. In nauwelijks een week 2,5kg kwijtraken is niet niks. Vandaag verder met mijn dieet. Voor de brunch wat fruit en daarna, als het hongergevoel komt opzetten iets van brood of een ijshoorntje.

 

Het 'grote' probleem waarmee ik worstel zijn de oliebollen voor dinsdagavond. Bijna alle oliebollenkramen zijn dicht. Bovendien hebben er zich tot nu toe maar weinig mensen voor de Nieuwjaarsreceptie gemeld. Toch moet er een feest van gemaakt worden en voor deze receptie zijn oliebollen essentieel. In de Groenhof in Amstelveen is een kraam die tot eind januari open is. Daar haalde ik ze gewoonlijk. Maar om voor 10 oliebollen en 10 appelflappen helemaal naar Amstelveen te rijden is ook zo wat. Bovendien is die kraam pas laat open. De Advocaat Drive begint om één uur. Daar kan ik ook niet gemist worden. Zelf bakken heb ik nog nooit gedaan en op maandagavond slaap ik gewoonlijk bij Yolanda. Of zij gelukkig van kookexperimenten van mij in haar keuken wordt, durf ik te betwijfelen. Vanmiddag even kijken of ik ze nog ergens kan kopen en dan invriezen dat lijkt me het enige alternatief. Ik moet er dus straks op uit.

 

Er staat al weken een circus op het evenementen terrein in Doemere. Daar als eerste langs gegaan. Geen oliebollenkraam te zien. Toen naar het tuincentrum. Ook daar had ik wel eens zo'n kraam zien staan. Evenmin succes. Ik heb gelijk 10 zakjes hout gekocht, dan ben ik er in ieder geval niet voor niets met de auto op uit getrokken. Op de terugweg zag ik op de hoek een kraam staan die ik toen ik er langsreed gemist had. Hij was nog open ook, maar bleek Surinaamse gerechten te verkopen.

 

Café Lucky is om 4 uur pas open, dus besloot ik een kopje thee bij 't Steegje te gaan drinken. Wat was dat gezellig. Er zat maar één klant binnen 'Kleine Henkie.' Henk is een kennis uit Café Almere Buiten en ik had hem in zeker 15 jaar niet gezien. Hij is een stuk ouder geworden, vroeger was het een pedant kereltje waar ik helemaal voor viel. Zijn blonde krullen zijn nu grijs en zijn eens gave huid is wat rimpelig geworden, maar voor de rest is hij niets veranderd. Eigenaar Ruud en barkeeper Wim zaten ook in het rookhok, want aan de bar zat helemaal niemand. Ik stapte dat hok dus ook binnen en gelijk begon Wim over mijn blog van zaterdag. Hij wil ook zo'n tubetje Magnaphall en vroeg of het echt al 50 jaar oud was. "Natuurlijk" zei ik "Anders schrijf ik dat niet in mijn blog." Ik bestelde een thee en kreeg gelijk een kop kippensoep aangeboden. Ik had enkel mijn fruit gegeten dus dat wilde ik wel. Heerlijk pittig.

 

We spraken over mijn blog en ik vertelde over de problemen die ik met de oliebollen had. "Voor de Action staat een kraam. Die hebben hele goeie. Oudejaarsdag stond er in de stromende regen een rei van meer dan 20 meter." Ik liep naar buiten en keek richting Action. Inderdaad daar stond een kraam ik wilde er wel heen rennen voordat hij misschien gesloten zou zijn, maar het was nog vroeg dus bestelde ik wat voor de heren en voor mijzelf een rode port. Er kwamen meer klanten binnen en toen mijn port op was ging ik gelijk op de oliebollenkraam af. Hij was nog open, maar bakte niet meer en was zijn laatste bollen aan het verkopen. Ik vertelde hem over mijn nieuwjaarsreceptie en vroeg hem of ik ze ook kon invriezen. Hij keek niet enthousiast en zei: "Er zijn mensen die het doen. Ze warmen dan ze dan op in een oven van 180 graden voordat ze gegeten worden, maar het lekkerst zijn ze vers." Ik kocht een bol en het was werkelijk één van de lekkerste die ik ooit geproefd had.

 

Er lagen twee schalen met oliebollen. Ik vroeg wat het verschil was. "Die schaal in de hoek zijn de bollen van gisteren. Dat vult een beetje op, want anders ligt er zo helemaal niks." Ik wilde zo'n bol van gisteren kopen, want als ik ze maandag al mee kon nemen, hoefde ik niet van Amsterdam naar Almere en terug. Hij verkocht ze niet. Hij vertelde dat hij niet met E-nummers werkte waardoor ze langer goed zouden blijven. Ik kon dus niet beoordelen of die oude bollen net zo lekker waren en bestelde dus een tweede vers gebakken, want ze waren inderdaad goddelijk. Dat wordt dus maandagavond naar Almere en dinsdagmorgen met de bollen terug. De kraam gaat namelijk al om 10 uur 's morgens open. De eerste horde voor de nieuwjaarsreceptie is genomen. Nu moeten er nog mensen komen, want het aantal aanmeldingen valt tot nu toe zwaar tegen.

 

Thuisgekomen het gekochte hout opgeborgen en achter de computer gewerkt. Ruud had me verteld dat er bij 't Steegje om half zes een Nieuwjaarsreceptie begon. Hij had een goeie zanger ingehuurd en de hele vroegere klandizie van Café Almere Buiten zou acte de présence geven. Daar wilde ik bij zijn en toog rond kwart over zes naar het Baltimoreplein om mijn oude vrienden te ontmoeten. Er waren er inderdaad verschillende en ik heb ze allemaal Gelukkig Nieuwjaar gewenst, maar wat stond dat geluid weer hard. Na het kopje thee ben ik gevlucht. Even naar Café Lucky. Daar kun je elkaar tenminste verstaan. Enkel Paul zat aan de bar. Hij moet morgen naar het ziekenhuis. Zijn doorbloeding is niet goed. Een wondje aan zijn teen wilde daardoor niet genezen. Nu moet er misschien in zijn lies een bijpas worden aangelegd. Zo druk als het in 't Steegje was zo stil was het bij Lucky. Er wachtte thuis nog een Scharrelkip Ketjap, dus na mijn thee en een rode port op naar huis en naar een maaltijd en de TV.


top

Maandag, 8 januari 2018

Maandag 8 januari 2018

Een dag met een gaatje. Na een bad naar Tai Chi. Daarna wilde ik een opname maken van de oliebollenkraam waar ik er gisteren twee met krenten geproefd had. Hij zou om 10 uur open zijn. Het was nu over elven en hij was nog dicht. Dat is geen goed voorteken. Ik ging er heen om een foto te maken om in mijn blog te zetten. Nu moeten jullie het doen zonder de bakker en zijn vrouw. Misschien kan ik morgen een betere maken, maar ik houd er niet van om dingen te wijzigen.

Oliebollenkraam

Thuisgekomen wat fruit gegeten en een salade van rucola met avocado en paprika gemaakt. Daarna afgewassen en voor de haard even gedoezeld. Om 2 uur zat ik alweer achter de computer om e-mails te beantwoorden en op Facebook reacties te antwoorden. Vandaag verwacht ik geen spannende dingen. Om 5 uur naar Yolanda gereden. Zij had een paar verrukkelijke forellen klaargemaakt. Ik heb haar mijn blog van zaterdag voorgelezen. Ze kwam niet meer bij van het lachen. Met al die stress is een beetje lachen gezond. Ze heeft het namelijk moeilijk met de Bingo. Die willen van vrijdag naar de zaterdagavond, maar dan houd ze helemaal geen vrije tijd meer over. Ze werkt nu al 6 dagen in de week voor het Zwanenmeer en genoeg is genoeg. Ze heeft het er echter wel heel moeilijk mee.

 

De maandagavondclub was overcompleet. Ik heb niet meegespeeld en ben gelijk naar Almere teruggereden. Even bij Lucky een thee, bij 't Steegje naar het biljarten van Ger en Martin gekeken en Ramon na maanden weer eens gezien. Hij is verhuisd, heeft een tijdje bij het leger des Heils gezeten, want met zijn ex, waar hij inwoonde, boterde het niet. Nu heeft hij een eigen woning in Buitenhagen aan de Moskoustraat. Ik heb hem thuisgebracht, maar je moet dan helemaal omrijden. Ramon is een stuk rustiger geworden. Ik krijg de indruk dat hij dingen vergeet. Hij is dan ook al ver in de tachtig. De weg kon hij me niet wijzen, maar ik wist waar het oude van dagenhuis van Almere was, dus we reden er ondanks het missen van 2 afslagen toch betrekkelijk snel heen. Ik ben benieuwd of de oliebollenkraam morgen, zoals werd beloofd, wel om 10 uur open is.


top

Dinsdag, 9 januari 2018

Dinsdag 9 januari

Het is kannibalisme! De ene bridgeclub eet de andere op. Nu ik de nieuwjaarsreceptie voor vanavond om half zeven georganiseerd heb, komen enkele leden van de Advocaat Drive naar die receptie en lieten het 's middags afweten. Yolanda, Arjan en ik zaten daardoor voor niets op medespelers te wachten. Er zat toch een goede kant aan deze tegenvaller. Yolanda en ik hebben diepgaand overleg gepleegd om een manier te bedenken om de Advocaat-Drive voor ondergang te behoeden. Ook de VVBAN heeft er belang bij dat wij doorgaan. Zij raakt anders een vaste huurder kwijt.

We hebben een plan de campagne opgesteld. Yolanda benadert de Echo, op de mededelingen borden van AH wordt reclame opgehangen en de volgende folder is gemaakt:

Gratis bridgen in het Zwanenmeer.

 

De dinsdagmiddagclub van Bridgeclub de Looier, die sinds februari vorig jaar in het Zwanenmeer speelt. heeft het moeilijk. Sinds haar verhuizing naar Noord is 80% van de leden afgehaakt. Zij wilden in het Centrum blijven en startten een nieuwe vereniging.

Looierzaal in het Zwanenmeer

Foto boven: Een kijkje in de bridgezaal waar Bridgeclub de Looier wekelijks speelt.

 

We zijn dus dringend op zoek naar vers bloed. Wie wil onze dinsdagmiddagclub komen versterken? Wij spelen dan de Advocaat-Drive. Elke ronde wordt er aan het winnend paar, dat die ronde als enige bovenaan staat, een advocaatje met slagroom aangeboden.

 

Om geïnteresseerde bridgers over de streep te trekken, hebben we besloten dat u tot aanvang van het nieuw seizoen (1 oktober 2018) gratis kunt deelnemen. U kunt zich aanmelden door een telefoontje naar 020-420 69 88 te plegen om u aan te melden. Heeft u geen partner? Geen probleem, er staat al iemand op u te wachten. U kunt ook op de bonnefooi komen. Zorg dan wel dat u vóór 12.45 uur bij de Beemsterstraat 491 in Amsterdam bent. Leden van de Nederlandse Bridge Bond, dienen hun bondsnummer mee te nemen.

 

We hopen zó het tij te kunnen keren, want het concept van de club is goed. Het is elke week een feest, maar er moeten dan natuurlijk wel mensen zijn die dat feest willen vieren.

 

De oliebollen lagen klaar. De appelflappen kwamen net uit het vet en moesten enkel nog gesuikerd worden. De oliebollenkraam was gelukkig open. We kunnen er vanavond dus tegenaan. Ik heb er 20 om 20 genomen, terwijl er slechts 8 man gereserveerd hebben. Eva zou op herhaling komen. Er heeft zich ook een nieuwe leerlinge Marissa voor de openbare les aangemeld. Van verder animo heb ik nog niets gemerkt. Marga en Daniel hebben afgezegd. Marga heeft de griep.

 

Yolanda verraste me. Ze zou een lichte maaltijd van kip met reist klaarmaken en toen ik thuis kwam stond ze in het gala te koken. Omdat ik mijn smoking aan zou doen vond zij dat ze niet achter kon blijven. Zij had zich in een zwart zijden broekpak, compleet met oorbellen en een ketting uitgedost. Ik wachtte met het aantrekken van de feestkleding tot ik gegeten had, bang dat ik was, te morsen. Dat gebeurt me namelijk nogal eens. Zij had heeft daar kennelijk geen problemen mee. Het was heerlijk en toen ook ik me omgekleed had togen we naar de club.

 

Bernard Stegeman en Fred Renkema (die zich niet gemeld had) waren al gearriveerd. Arjan was de glazen nog aan het neerzetten en het rook nog steeds naar boenwas. Arjan had, omdat er vanmiddag toch niet gespeeld werd, de vloer in de was gezet en die lucht was zó sterk dat ik vreesde dat de smaak van de oliebollen daardoor zou worden beïnvloed. De ramen stonden open om te luchten, maar dat hielp nauwelijks. Gelukkig went die lucht als je er even in verblijft. Het viel dus erg mee.

 

Gerrie Bezuijen van 4Trading had een magnum Torley brut gedoneerd. Yolanda had hem koud gezet, maar zij twijfelde of het een top-prijs voor de één van de feest-drives moest worden, of dat we hem nu open moesten maken vanwege het geringe aantal reserveringen vreesde ze dat we hem niet op zouden krijgen. Dat had ze mis. Het verhoogde niet alleen de feestelijkheid, er kwamen ook verschillende mensen die geen e-mail hadden gestuurd. Eva was er ook. Ze wilde geen bubbels en weigerde ook de oliebollen en appelflappen. Ze kon die niet verdragen zei ze. Op mijn uitnodiging om te gaan zitten, ging ze met haar rug naar de gasten voor zich uit zitten te staren.

 

Nettie Drogenbroek nodigde haar uit bij hen aan tafel te komen zitten en deed haar uiterste best om haar in het gesprek te betrekken. Ze gaf onverwachte antwoorden op haar vragen, maar aan het gesprek deelnemen lukte niet. Ook Fred Renkema probeerde een gesprek aan te gaan. Hij was duidelijk geïnteresseerd in een leeftijdgenoot. Ze reageerde nauwelijks. Uiteindelijk gaf ze aan met bridge te stoppen. Omdat ik haar beloofd had dat ze haar lidmaatschapsgeld minus de kosten van het cursusboek en het deelnamegeld terug zou krijgen gaf ik haar de resterende € 32,- terug. Ze legde ze op het koffietafeltje en liet het daar liggen. Even later vertrok ze. Fred waarschuwde me dat het geld nog op het tafeltje lag. Ik pakte het en stormde naar buiten in de hoop haar nog tijdig te treffen om het haar alsnog te geven.

 

Ze stond enigszins verloren bij de ingang van het Zwanenmeer te wachten op haar vriend. Het geld wilde ze niet. Dat was voor de club. Het is triest dat zo'n jong mooi meisje kennelijk een vorm van contactstoornis heeft en niet geholpen wil of kan worden. We hebben ons best gedaan, maar het is de vraag of zij zich een hele avond op bridge had kunnen concentreren. De vorige keren ging ze al na een half uur weg. Ook nu bleek dat het heel moeilijk zou worden tot haar door te dringen. Jammer, maar het is niet anders.

 

Marissa is klever! Ze denkt na, trekt vaak de goede conclusies en ze verbaasde me dat ze het spel gelijk vrij goed door had. Ze wist niet eens wat troef was en toch kon ze eigenlijk gelijk redelijk mee komen. Hopelijk komt ze volgende week terug. Ik werd aan haar gekoppeld en zo'n eerste robber houdt je de scores wel bij, maar speel je nog niet om geld. Wij verloren € 0,70 aan Hans van Vianen en Arjan de Jong die ook gekoppeld waren. Achteraf bezien was het toch een geslaagde avond.


top

Woensdag, 10 januari 2018

Woensdag 10 januari 2018

Het is half zeven in de avond en ik lig nog in bed. Vanmiddag rond half één even opgestaan om wat fruit te eten en 2 oliebollen uit de diepvries op te warmen. Daarna gelijk weer in bed gekropen en weggedoezeld. Dat Facebook vraagt, net als mijn blog, zo veel tijd. Het blijft echter leuk om contact met je vrienden te onderhouden. Mijn blog van dinsdag 9 januari werd bijvoorbeeld 3 keer gedeeld. Rob Fernhout, John van der Does en Ruud van Leeuwen van café 't Steegje hadden genoeg begrip voor de moeilijkheden waarin de bridgeclub van dinsdagmiddag zich bevind, dat ze probeerden te helpen door dat blog te delen. Natuurlijk werden ze uitgebreid bedankt.

 

Als je teksten dan herleest ontdek je steeds fouten. Dan moet je alles weer bewerken en dat vreet tijd. Vandaar dat ik nu pas opsta. Het is 18.45 uur. Morgen verder.

 

Die morgen is nu aangebroken en er hebben zich gisteravond weinig spectaculaire dingen voorgedaan. 'De Wereld Draait Door' bekeken, daarna snel naar AH om vers fruit en een salade te kopen en toen hield nog een kwartier over voordat Tai Chi begon. Dat gebruikte ik om in Lucky 'n kop thee te bestellen. Die kreeg ik niet tijdig op, want was gloeiend. Heel attent bood de barkeeper me een plastic beker aan. Met die hete thee in de hand naar het achthoekige gebouwtje op het van Eesterenplein gelopen dat over de brug midden in het grasveld staat. Daar wordt op woensdagavond om half negen door Margje Neve Tai Chi-les gegeven. Na de les en een thee terug naar Lucky. Daar genoot ik mijn avondmaal: 'Frites met mayo' begeleid door thee. Ik zat alleen aan de bar. Zelfs de barkeeper liet het afweten. Die was in de keuken gehaktballen aan het rollen. Amar, de enige andere klant zat in het rookhok. Hij probeerde de aandacht van de hulp van Tarik, wiens naam me constant ontschiet, te trekken door op het raam te tikken. Volgens mij had ik zonder zijn hulp nu nog op mijn frites gewacht. Ik vertrok gelijk nadat ik het laatste frietje naar binnen had gewerkt. 't Steegje was mijn volgende stop. Daar zaten wel wat mensen aan de bar. Een eenzame weduwnaar zocht contact. Het was een aardige man maar niet mijn type. Hij fotografeert, reist daarvoor de hele wereld rond. Hij vertelde me over allerlei kleine jongetjes die hem constant vertederden en hij dan fotografeerde. Hij woont in stad, bezoekt zijn dochter in Buiten en voordat hij op de trein stapt neemt hij dan een afzakkertje in 't Steegje. Hij vindt het een leuke kroeg die hij tijdens de kerstdagen, toen hij op het op het huis van zijn dochter paste, ontdekte. Hij vertelde zó lyrisch over al die vertederende kleine jongetjes die hij in Thailand, Birma, Indonesië en een reeks van landen in het verre oosten fotografeerde, dat ik denk dat hij, met een vorm van vaderliefde voor kleine jongentjes behebt is. Het zal mijn verdraaide geest wel zijn, want bij mij draait alles bijna altijd om seks, maar hij vertelde keer op keer dat kinderen die aandacht aan hem besteden hem het meest vertederden. Hij fotografeerde ze dan het liefst in hun spel, als ze zich onbespied waanden.

 

Ramon kwam binnen en de man verlegde zijn aandacht naar Ramon. Ik dronk een port en ging naar huis. Eva Jinek was op dreef deze avond. Gewoonlijk vind ik haar wat kortaf, maar ze had leuke gasten die in discussie gingen. Na het nieuws ging ik slapen. Mijn eerste vrije dag deze week zat er al weer op.


top

Donderdag, 11 januari 2018

Donderdag 11 januari 2018

Kwart over vier, alweer zo vroeg wakker. Het is veel te kort, maar ik slaap moeilijk in als er van alles door mijn hoofd maalt. Wat moet je? Je gaat dan achter de computer zitten om de reacties op je blog te bekijken.

 

Everjan Vonk had Marlijn Franken op mijn persoon gewezen. Marlijn wil 'ontspullen.' Zij bood haar werk 'Mediaman' aan. Ik vond 'ontspullen' een prachtige term. Zij bedoelt daarmee dat belangstellenden het beeld gratis konden komen ophalen, want zij mist, in verband met haar aanstaande verhuizing, de ruimte om dit forse werk te plaatsen. Ik vraag me af of ze dat treffende woord 'ontspullen' zelf bedacht heeft. Ik had het nog nooit gehoord.

 Kunstwerk Mediaman lichtsculptuur

Mediaman, een lichtsculptuur gemaakt door Marlijn Franken ongeveer 165cm hoog uit 2008.

 

Het werk ziet er op foto spectaculair uit en ik was eigenlijk gelijk verkocht. Dat had Evert goed gezien, dit is het type kunst dat ik verzamel. Toch ben ik voorzichtig, want ook ik heb nauwelijks ruimte. Via mijn Veiling-markt ben ook ik eigenlijk aan het 'ontspullen'. Toch heb ik gereageerd en kreeg daarop een leuk antwoord.

 

Het beeld zou op een krantenredactie of in het Media Museum veel beter tot zijn recht komen. Bij mij privé heeft het nauwelijks exposure, daarom stelde ik Marlijn voor het dáár eerst aan te bieden. Mocht er van die kant geen belangstelling zijn, dan zou ze het mij kunnen schenken. Ik blijf een echter een handelaar en zou het voor € 900,- op Marktplaats, Facebook en op de Veiling-Markt van zaterdag 27 januari zetten. Werd het voor dat bedrag niet verkocht, dan zou het om 4 uur onder de hamer komen. Ik zou de bieding met één Euro starten. Zou er ook dan geen belangstelling voor blijken te zijn, dan had ik het voor die prijs. Als er wel geboden zou worden, dan zouden we de opbrengst delen. Het leek me een redelijk voorstel, want ik zou alle reclamekosten voor mijn rekening nemen, terwijl zij het beeld om niet kwijt wilde.

 

Ze werd echter overspoeld met reacties en besloot eerst wat alternatieven te onderzoeken. Jammer, wij moeten nu ander sprekend item uit mijn eigen 'ontspullen' verzameling zoeken en dat voor het voetlicht te brengen. Ik heb nog een prachtige zilveren sigarettendoos in mijn dozen-collectie. Misschien is dat een mooi fotogeniek object om de veiling-markt te pushen.

 

Verder bleek deze dag weer zo'n dag dat je niet op gang kan komen. Na 's nachts uren gewerkt te hebben viel ik tegen zevenen weer in slaap. Toen ik rond tienen wakker werd vond ik een uitgebreide e-mail van Nello. Het ging over een reeds betaalde rekening van de toeristenbelasting aan de gemeente Massa. Het is zó vervelend, je moet dan alles nazoeken. Als je niet reageert krijg je een boete, terwijl die gemeente hun administratie niet op orde heeft. Vreselijk!

 

Zo'n hele dag achter de computer is uitputtend. Dus toen 'De Wereld Draait Door' begon, zat ik met een bakje Pasta Tonijn met yoghurtdressing voor de TV en daar ben ik de hele verdere avond gebleven.


top

Vrijdag, 12 januari 2018

Vrijdag 12 januari 2018

Christina Oey is terug! Jarenlang kwam Christina enkele keren per week uit Dronten naar Amsterdam om als callgirl te fungeren. Bij onze bridgeclub kan iedereen op de bonnefooi komen en deelnemen. Als mensen alleen komen, zorgen wij voor een partner. Dat levert soms problemen op, want bridge speel je met z'n vieren. Wij werken daarom met bellboy's en callgirls. Als we iemand tekort komen bellen we op om een tafel te completeren. Die persoon krijgt een kop koffie of thee en een onkosten vergoeding van € 10,-. Het is handig als zo'n bellboy of callgirl al aanwezig is, anders kost het soms wel een half uur voordat je iemand vindt.

 

De laatste keren dat Christina als reserve naar de Beemsterstraat kwam kon ze niet meespelen. Ze moest toen zonder onkostenvergoeding naar Dronten terug. We hebben haar daarna niet meer gezien. Alsof de duvel er mee speelt, du moment dat ze niet meer kwam, kwamen we keer op keer iemand tekort. Wat een ergernis en stress. Iedereen zit te wachten en als er dan niet gelijk iemand gevonden wordt die wil komen opdraven verziekt dat de sfeer.

 

Weken geleden had ik daarom al besloten dat we die onkostenvergoeding aan Christina, onafhankelijk of ze wel of niet zou meespelen, zouden uitbetalen. Het bleek onmogelijk haar dat te vertellen, want haar telefoonnummer was veranderd en e-mail heeft ze niet. We misten haar zeer. Nu was ze er om een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Ze moest ook vandaag zonder te spelen terug naar Dronten, maar haar kosten werden vergoed. Dinsdagmiddag zal ze er weer zijn. Ik kan mijn geluk niet op.

 

Vandaag zouden de Acol 5-kaart hoog leerlingen voor de eerste keer officieel meedoen. De vuurdoop hadden ze eigenlijk 22 december al gehad, want omdat de laatste les enkel oude stof herhaald zou worden, leek het ons geen probleem ze gelijk voor de leeuwen te gooien. Van de oorspronkelijke 8 spelers, kwam enkel Ria van der Laan opdagen. Elisabeth Hanga en John van der Does willen samen spelen en komen op dinsdag. Zij zijn lid van de vrijdag en kunnen ook vrijdag meedoen, maar ze waren er niet. Mieke Hassing en Astrid Kerkhoven hadden afgezegd, Ben Stenekes heeft volgens mij faalangst en durft niet, van John Timmer heb ik niets gehoord en Hilde Hollander is volgens mij helemaal afgehaakt. Een heel mager resultaat op de eerste vrijdagmiddag van het nieuwe jaar. Er waren 3 tafels, want ook enkele leden waren nog op vakantie en dat terwijl ik 6 tafels verwachtte. Het was een domper op mijn geluk over de terugkomst van Christina en dat Anita Janssen er was. Anita komt af en toe als ze zin heeft, maar is geen lid meer. De taart was gelukkig heerlijk en nu de lessen gestopt zijn, behandelt Arjan tijdens de taart-pauze één of meer interessante spellen die we net gespeeld hebben. Dat is erg leerzaam, temeer omdat zo'n spel nog vers in je geheugen zit. Dit wordt dan ook door iedereen zeer gewaardeerd. Hopelijk zijn de lessen van Arjan voor Anita een reden wat vaker op de vrijdagmiddag te komen.

 

Yolanda speelt op vrijdagmiddag op haar eigen club, de Groene Brug. Dat is een grote club en veel leden nemen na de wedstrijd nog een drankje. Dirk de Loor zorgt dan voor allerlei hapjes en het is heel gezellig. Ik mag bij mijn vrouw aanschuiven en profiteer mee. Bitterballen, ossenworst, kaassoufflés, beleg dat over is, je wordt gewoon overvoerd. Na die taart 's middags op onze club, kom je zo aardig vol te zitten.

 

De deelraad van Noord gaf om 6 uur een nieuwjaarsreceptie. Via de kranten was iedereen daarvoor uitgenodigd, maar Yolanda, die ooit voor de VVD in de raad gezeten heeft, had een persoonlijke uitnodiging ontvangen. Het was druk en er stond een rij van hier tot ginder om Coby van Berkum, Erna Berends en Saskia Groenewoud de drie dames van de bestuurscommissie, een goed 2018 te wensen. Yolanda is een ratje. Zij had geen zin in die rij en ging op verkenning. Zij liep voorbij alle wachtenden en kwam me even later halen, om gelijk haar vrienden op te zoeken. Ik liep er als een hondje achteraan. Niemand kende ik en voelde me totaal out of place, temeer omdat ik als enige een kostuum met strikje en smokinghemd droeg. Yolanda ontmoette oud-collegae, kennissen van vroeger en stelde me aan iedereen voor. Toch ben je buitengesloten, omdat je niet in hun gezamenlijke herinneringen deelt.

 

De rij was ondertussen opgelost en ook wij maakten onze opwachting. Ik stelde me voor en vertelde dat onze bridgeclubs van het Centrum naar het door Yolanda geregelde Zwanenmeer in Noord verhuisd waren. Yolanda greep de gelegenheid aan om de problemen die er met de terras- en drankvergunning bij het Zwanenmeer waren naar voren te brengen. Wij keerden terug naar het gewoel in de zaal en vlak voor de nieuwjaar speech begon raakte Yolanda kwijt. Nu stond ik daar alleen vooraan op de eerste rij en tot overmaat van ramp ging tijdens de speech van Coby van Berkum ook mijn telefoon nog af.

 

We zijn niet meer uit eten gegaan, ik zat vol hapjes en Yolanda had de nodige wijn op. De kerstversiering moest worden opgehaald en ingeladen, want die ging terug naar de opslag en ik vertrok naar Almere. Daar nam ik bij Lucky toch nog maar een frietje met. Gewoonlijk is het er vrijdag leuk, maar vandaag waren er weinig bezoekers, dus op naar 't Steegje. Dat zat het vol. Er waren gelijktijdig 2 recepties aan de gang. Albert Heijn en de PvdA proosten in elkaars aanwezigheid op het nieuwe jaar. Nu Baltimore en Mokum gesloten zijn is 't Steegje zo'n beetje de enige bar in het centrum van Buiten waar je nog terecht kunt. Het was heel beregezellig. De muziek was dragelijk, want je kon zowaar nog een gesprek voeren en kennissen die ik bij de nieuwjaarsreceptie van zondag gemist had, bracht ik nu mijn allerbeste wensen over. Wim vertelde mij dat hij Magnaphall bij Bol.com voor € 13,50 gevonden had. Hij had gelijk een tubetje besteld. Ik ben benieuwd naar zijn ervaringen.

 

Thuisgekomen in 'De Vallei van de Paarden,' het tweede deel van 'De Aardkinderen' van Jean M. Auel begonnen. Na het derde hoofdstuk viel ik in slaap.


top

Zaterdag, 13 januari 2018

Zaterdag 13 januari 2018

Het is net of ik menstrueer. Af en toe krijg ik een spontane bloeding. Gewone mensen krijgen een bloedneus, maar bij mij springt er een adertje in mijn anus. Mijn moeder had daar ook last van. Zij heeft er ooit een week voor in het ziekenhuis gelegen. Ze hebben het toen geprobeerd dicht te branden, maar dat ging niet. Er bleek niets aan te doen. Vermoedelijk was ook mijn vader met die kwaal behept. Hij werd altijd woedend als er geen fluweelzacht toiletpapier was. De eerste keer liet ik me onderzoeken en ook aan het onderzoek een jaar gelden op poliepen voor mensen tussen de 65 en 75 heb ik deelgenomen. Het was voor mij op mijn 75ste een laatste kans, 31 Maart word ik 76 en dan ben ik kennelijk afgeschreven. Er werd geen van beide keren iets gevonden. Er is dus niets aan de hand. Als ik niet te hard pers kan het morgen al weer over zijn. Eigenlijk ben ik wel blij met die kwaal. Bij sommige mensen zit het zwakke bloedvat in hun hersenen. Dan ben je verder van huis. Je moet altijd de zonnige kant der dingen proberen te zien.

Narcisteiltjeblauwe hyacint

De Hyacintbollen beginnen uit te lopen. In het bollenglas staat een blauwe al helemaal in bloei. In het afwasteiltje staat een witte op openbarsten. Ook van enkele narcissen steken er groene sprietjes uit de grond. Dat zal nog wel even duren. Ik was bang dat die narcisbollen misschien verrot zouden zijn. Toen ik uit Italië terug kwam stond het regenwater bij alle bollen die ik buiten had gezet namelijk tot de rand. Waarschijnlijk gaan ze het toch redden.

De eerste twee groene sprietjes zijn nauwelijks te zien, maar het hadden er 5 moeten zijn, want er zijn 5 bollen ingegaan.

 

Het was een lees-dag. 'De Vallei van de Paarden' beschrijft in het eerste hoofdstuk de natuur en de moeilijkheden die Ayla heeft om te overleven nadat ze door de gemeenschap waarin ze leefde verstoten werd. Voor lezers die deel 1 van 'De Aardkinderen' bekend terrein, maar als je dat boek niet gelezen hebt verklaart dat verleden de reden waarom ze in deze eenzame 'struggle to survive' terecht gekomen is. In hoofdstuk 2 worden twee broers geïntroduceerd. Zij gaan een tocht ondernemen. Op een kaartje voorin staan zowel de route van Ayla, die op zoek naar verwanten is, als die van de broers aangegeven. 'In the end they will meet.' Nog ruim 300 pagina's te gaan.

 

Het was al over enen toen ik mijn fruitontbijt gebruikte. Meteen 2 van de 7 overgebleven mokkapunten uit de koelkast gehaald, zodat mijn 'lunch' niet ijskoud is. Mokka vind ik als het zo hard is en op je tong smelt minder lekker dan als het zacht en romig binnenkomt. Ik weet dat enkel fruit de honger niet stilt. Na één of twee uur heb je weer trek. Ik ben dus voorbereid. Enkel het avondmaal moet ik verzorgen. Ik heb geen zin in twee keer een maaltijd van mokkapunten en frites wil ik ook niet. Ter beteugeling van mijn gewicht besluit ik tot een maaltijdsalade. Die moet ik nog kopen, dus heb ik een reden om er een uitje van te maken. Er staat nog parkeertijd op mijn ticket en dat scheelt weer. Ik wil ook uitvogelen of ik mijn pin-kaart van de stichting kan gebruiken. Tijdens de verhuizing zijn alle pincodes zoek geraakt. Omdat de kaart van de stichting nooit gebruikt wordt, weet ik de code niet uit mijn hoofd. Ik heb een vermoeden, maar dat zal ik moeten uitproberen. Lukt het niet, dan kan ik op één der kantoren van de Rabo een nieuwe pin krijgen. Ik moet er toch heen om de € 4.740,- die ik aan de winnaars van Looier Cash moet uitbetalen, op te halen en dan kan ik alles in één keer regelen.

 

Alle salades met 35% korting waren op. De groene salade met kip en romige dressing leek me wel wat. Gelijk appels en druiven gekocht. Daarna naar de pinautomaat. De betaalkaart werd geblokkeerd. De nummers in mijn herinnering golden niet voor deze kaart. Bij 't Steegje trof ik Jeroen de glazenwasser. Hij is soms wat dominant en grijpt altijd naar de microfoon als er karaoke is. Hij heeft een aardige enigszins schorre, maar vooral harde stem. Hij kwam vroeger altijd bij Café Lucky. Na 'n discussie over een rekening mag hij daar niet meer komen. Hij gaat nu naar 't Steegje. Die zaak is veel groter en daar kan hij zijn stempel minder drukken. Bij Lucky schreeuwde hij soms de hele zaak bij elkaar. Hij moest om 8 uur thuis zijn, want hij had de brommer van zijn dochter geleend. Die ging om 8 uur naar haar vriendje. Ik had net afgerekend toen de vriend van Klaas Bruinsma met zijn charmante beboezemde vriendin met niets verhullend decolleté binnenkwamen. Ik vind het een spannend stel, maar dat leidt waarschijnlijk tot niets, dus ben ik maar naar mijn 'Vallei der Paarden' gegaan om in dat verhaal vergetelheid te zoeken.

 

Om 10 uur pinkte de telefoon. Er kwam een appje binnen. Plaatjes op mijn scherm worden afgesneden. Ik zag een ontblote schouder met een hand die naar beneden ging. Wat die vast had kon ik niet zien en ook toen ik op het plaatje klikte, zaten eerder gestuurde foto's in de weg. Ik app pas sinds kort en ben er niet handig in. Natuurlijk was ik nieuwsgierig wat de mooie vrouw die op de schoot van een forse man waarin ik Mauricio herkende, zat in haar hand had. Ik kon niet te geloven dat Mauricio me zo een intiem beeld zou sturen. Hoe kreeg ik die foto's die het onderste deel van het beeld bedekten weg? Ik zwiepte het beeld naar boven. Een vluchtig beeld van een vastgehouden geslachtsorgaan flitste voorbij. Het beeld sprong gelijk terug naar de beginstand waarop het gezicht van de vrouw zelfs niet te zien was. Ik tikte op het scherm en zwiepte opnieuw. Weer een flits van het beeld waarnaar ik zo nieuwsgierig was. Hoe zou ik het hele plaatje in beeld kunnen krijgen. Na ettelijke keren zwiepen kwam ik er achter. Je moet gewoon opnieuw op het scherm tikken. Toen zag ik pas goed welk een vertrouwen Mauricio mij schonk. Zo'n foto aan je vriend sturen wil iets zeggen, maar wat? Wil hij zeggen 'Ik ben niet gay?" of "Zie eens hoe leuk ik het hier heb?", zegt hij "Ik heb jou niet nodig." of wil hij mij geil maken? Ik begrijp het niet maar opgewonden raak ik zeker. Ik zou hem echter zelf willen strelen, vasthouden en zijn gespierde borstkast voelen. De conversatie die daarna ontstond is te banaal om hier weer te geven. Hoe dit verder moet als hij weer naar Nederland komt? Ik kan niet wachten.


top

Zondag, 14 januari 2018

Zondag 14 januari 2018

Louise is mijn 3e zuster. Ik had er 4 maar Annie is er niet meer. Zij is er na enkele pogingen in geslaagd niet meer terug te keren. Eerst, toen ze in Den Dolder zat, ontstak ze een vuur in het omringende bos en ging daar middenin zitten. Ze werd 'gered.' Later sprong ze van een brug in Utrecht, maar ze kan zwemmen dus dat lukte evenmin. De laatste poging ook alweer zo'n 40 jaar geleden pakte ze het 'beter' aan. Ze ging naar het strand van Bakkum, waar ze heerlijke herinneringen aan had en poogde naar Engeland te zwemmen. Ze werd helemaal blauw op het strand teruggevonden.

 

We hadden het echter over Louise. Ze is dinsdag jarig, maar dan is er 's middags en 's avonds bridge, die clubs hebben het moeilijk, dus daar kunnen Yolanda en ik niet gemist worden. We hebben dus voor vandaag afgesproken en Yolanda zou me om 1 uur komen halen. Ik moest opschieten, want het bad wachtte, foto's van de hyacinten moesten nog geschoten worden, het blog van gisteren stond nog niet op Facebook, ik wilde ontbijten en het was al over tienen.

 

Ik vergat toen ik mijn tanden poetste het bad te vullen. Het werd daardoor een douche, want ik mis het geduld om te wachten. Het voordeel was dat ik even voor twaalven 'fris en fruitig' naar Buitenhof kon kijken.

 

Premier Rutte werd door Paul Witteman geïnterviewd. Hij was geweldig op dreef en Paul, toch een journalist die doorvraagt, kreeg geen vat op hem. Het was heerlijk om naar te kijken. Hoewel mijn sympathie naar D66 uitgaat, komt Rutte zó capabel over dat ik toch aan het twijfelen raak. Speciaal zijn opmerking over Thierry Baudet bracht me van de wijs. Ik overweeg een proteststem op Forum voor Democratie, maar het kortzichtig standpunt van die partij ten aanzien van Europese samenwerking, dat door Rutte naar voren werd gebracht, brengt me dan weer aan het twijfelen. Mijn angst voor een door Islam gedomineerde samenleving en mijn aversie tegen een Europa waar je bij elke grens gecontroleerd wordt en overal geld moet wisselen strijden om voorrang.

 

Yolanda belde klokke één aan. Ik had nog een prachtige platelen asbak waar een stuk vanaf was. Na het succes met de gebroken platelen ompot die ik haar vorig jaar gaf, leek dit me een leuk cadeau. De brokken had ik al jaren bewaard, want ik had de intentie om hem ooit te laten restaureren. Ik heb een asbakken verzameling en deze was bijzonder, omdat hij zo mooi van kleur was. Toch voelde ik het niet goed om weer met een te restaureren stuk plateel op de proppen te komen, maar wat moet je geven aan een vrouw die 85 wordt en alles al heeft? We gingen langs AH en ik kocht een metalen emmertje met hyacinten. Die bollen kan ze, als ze uitgebloeid zijn in haar tuin zetten, want zo'n kapotte asbak vond ik toch wat karig. Wat war ik blij dat ik geen glazen vaas had gekocht, want toen ik de pot op de automaat zette om parkeergeld op te zoeken en te betalen, gleed hij er af en viel op de betonnen vloer. Niets aan de hand, alles nog intakt.

 

De asbak vond ze leuk, maar toen ze de gruizels zag waarin het afgebroken stuk uiteengespat was zei ze resoluut. Oh dat is veel te veel werk, dat is die asbak helemaal niet waard. Ik keek op mijn neus, maar er is hoop, want ze gaf hem niet aan me terug. Volgens mij gaat ze er nog eens goed naar kijken en creatief als ze is...

 

Erik, één van haar zoons en mijn neef dus, was ook gekomen. Hij had zijn tweeling Olaf en Joost die dit weekend bij hem logeerden meegenomen. Louise wilde jokeren. Ze had van haar schoonzoon Patrick vorige week een leuke variant geleerd en wilde de middag op die manier ook voor de tweeling aantrekkelijk maken. Zij zouden de pot verdelen ook als één van de volwassenen hem zouden winnen. Het spel gaat als volgt:

- Iedereen krijgt 13 kaarten en 50 centen aan fiches.

- De eerste ronde mag je enkel uit als je 3 gelijken hebt. Je mag dan nog geen rijtjes neerleggen.

- De tweede ronde mag je pas op tafel als je een rijtje van 3 hebt. Je mag dan 3 gelijken pas in een

volgende ronde op tafel leggen.

- De derde ronde moet je eerst 4 gelijke hebben voor je op tafel mag

- De vierde rond moet je een rijtje van 4 hebben om op tafel te mogen

- Tot slot, in de 5e ronde, moet je alle kaarten in één keer op tafel uitleggen.

Het spel is dan gespeeld.

Het geld komt in de pot omdat je op de draaikaart mag bieden. Als de persoon die aan de beurt is geen belangstelling voor de weggegooide kaart van zijn voorganger heeft, mogen de andere spelers tot 5 cent op die kaart bieden. Je roept dan: "Koop" en noemt je bod. Dat kan 1 cent zijn, maar dan loop je het risico dat er een ander hoger biedt en je de kaart niet krijgt. Als je op die manier een passende kaart gekocht hebt, moet je er één extra van het stapeltje nemen. De waaier in je hand kan dan uit 15 kaarten komen te bestaan. Dat is een risico, want als er iemand al zijn kaarten op tafel legt, of zijn laatste kaart kan weggooien is de ronde voorbij. De punten die je in handen hebt tel je op en geef je aan de schrijver door. De joker telt voor 50 die wil je dus wel snel kwijt. Jokers die eenmaal op tafel liggen mogen wel ingeruild worden, maar moeten op tafel blijven. Je kunt hem natuurlijk altijd aanleggen bij een rijtje, of een 3-kaart. Aangezien je moet proberen al je kaarten kwijt te raken is het handiger om er een incompleet rijtje, of twee gelijken mee te completeren. Degene die gedurende het spel de minste punten in handen over had wint en krijgt de pot.

 

Het is werkelijk heel erg leuk. Louise wist de spelregels niet meer zo precies en daarover ontstond in de eerste ronde wat discussie. Gelukkig was dat snel voorbij en kwam de herinnering lanzaam terug. Het volgende probleem was dat er met 7 spelers en 2 stokken te weinig draaikaarten overbleven. Dat werd opgelost door drie stokken kaarten te gebruiken.

 

Het werd een heel fijne middag met eigen gebakken appeltaart die warm uit de oven kwam, veel snoep, eigen gebakken cake die weliswaar mislukt was en wat zwaar op de maag lag, maar waarvan ik toch 3 plakken at. Na afloop werden we ook nog voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd uitgenodigd. Een heel fijne dag en rond achten gingen we naar Almere waar Yolanda me thuis afzette en ik me de verdere avond en nacht met mijn boek en Mauricio 's appjes uit Colombia amuseerde.


top

Maandag, 15 januari 2018

Maandag 15 januari 2018

Het was vannacht over vieren, toen kreeg ik eindelijk pas slaap. Ik had gisteravond, om wakker te blijven, één kop koffie genomen. Dat is dus goed gelukt. Ik ben nu op de helft van 'De Vallei der Paarden' een boek dat me boeit. Toch werd ik om half acht wakker. Op tijd voor Tai Chi, maar ik wilde meer slapen, omdat ik vanavond moet bridgen en als ik dan na het eten niet fit ben, zak ik elke keer weg. Geen Tai Chi dus vandaag. On half elf werd ik opnieuw wakker. Het blog over jokeren geschreven en dan ben je 4 uur verder. Om kwart voor vijf de kerstspullen in de auto gezet en naar de opslag gebracht. Om 6 uur kwam ik bij Yolanda aan. Zij verontschuldigde zich dat de eend met Chinese groenten die ze had klaargemaakt mislukt was, terwijl hij werkelijk voortreffelijk smaakte! Dezelfde smaak als de verrukkelijke Pekingeend die ik gewoonlijk bij New Town in Almere eet. Goed de korst was niet knapperig, maar uiteindelijk gaat het om de smaak.

 

Ans Six heeft opgezegd. Vooral Peter Kee, die nu al in de sterke lijn meespeelde, was teleurgesteld, maar ook Snezana en Joost van der Kolk vonden het heel jammer dat ze was afgehaakt. Er speelden nog maar 3 van de oorspronkelijke 5 leerlingen die na de proefles doorgingen. Via via hoorde ik dat Saskia de Ruiter toch verder wilde en weer zou komen. Ik ga haar mailen.

 

We kwamen één bridger te kort om de 5e tafel te completeren. Greet Roos werd gebeld. Na de schamele 3 tafels van vorige week een opsteker. Er komen weer mensen op de maandagavond. Op een klacht van Guurtje Mulder dat er te zwakke spelers in de A-Lijn zaten, kwam ik in discussie met Arjan. Hij was eerste geworden en ik had hem gezegd dat hij nu in de A-lijn zat. Hij had zich echter in de B-lijn ingedeeld. Ik vroeg me af waarom en verdacht hem ervan op een makkelijke manier meesterpunten te willen verzamelen. Tot nu toe werd hij daarmee namelijk altijd bedeeld. Nu ik daar kritiek op leverde zag ik bij de uitslag dat hij zichzelf buiten mededinging geplaatst had. De halve zaal bemoeide zich echter met die discussie. Gelukkig werd het daarna toch nog heel gezellig. Maar dingen die mis gaan moeten worden gezegd anders blijft het rommelen. Philip Reuvers werd eerste en is dus gepromoveerd. Arjan speelt, als hij vanwege het aantal deelnemers mee moet spelen, volgende week dus ook in de A. Bernard Stegeman is gedegradeerd en Joop Schreuders eindigde op de voorlaatste plaats in de A-lijn. Het is de eerste wedstrijd van de competitie, dus hij zal dan voor Arjan moeten wijken. Peter Kee, één van de leerlingen scoorde in de A-lijn een knappe 47,62% en heeft zich daarmee dus gehandhaafd. Petje af.


top

Donderdag, 16 januari 2018

Dinsdag 16 januari 2018

Sorry het was te hectisch en ik miste de tijd om aan mijn blog te werken. Er kwam van Nello een emotionele mail uit Italië. Hij werkt daar als een paard, neemt nooit vakantie, loopt zonder naar de dokter te gaan met pijn in zijn lijf en wijdt dat dan aan stress. Hij schreef dat hij klachten met zijn lever had, eten niet binnen hield en toch steeds een opgeblazen gevoel had. Nello is ontzettend belangrijk voor me. Na de ervaringen met Barry, die ook nooit naar de dokter wilde en plotseling geheel onverwacht met kanker in het ziekenhuis belandde en binnen een week overleed, schokte deze mail me ontzettend. Jullie begrijpen dat daarop een uitgebreide correspondentie volgde en omdat je in dit soort kwesties elk woord op een goudschaaltje moet wegen, ben je tijden met die mailtjes bezig. Je komt dan niet aan andere zaken toe. Een blog kan dan wel even wachten.

 

Het was een geluk dat Marco niet kom komen, want daardoor had ik een paar uurtjes meer om mijn correspondentie te voeren. Kwart voor één was ik in het Zwanenmeer. We kwamen één speler tekort en er waren twee opties:

  1. Een bellboy of callgirl oproepen en met 2 tafels spelen.
  2. Met één tafel spelen die Arjan dan kon bedienen.

De keus was aan Yolanda. Mij maakte het niet uit, ik had werk genoeg. Zij koos voor spelen. Greet Roos werd opgebeld en kwam gelijk. Elisabeth Hanga en John van der Does deden mee. Zij hebben de lessen op vrijdagmiddag gevolgd en zijn fanatiek bezig. In zo'n klein veld is de geluksfactor veel groter, maar desondanks vond ik het heel knap dat zij als tweede eindigden. Yolanda en ik werden eerste. Belangrijker was dat iedereen een hele leuke middag had.

 

's Avonds was er maar één tafeltje. Marja en Daniel Vreeling speelden. Met Arjan en mij werd geloot wie er met wie zou beginnen. De kaarten worden dan op tafel uitgespreid en iedereen kiest er één. De hoogste wordt Noord en diegene die de op één na hoogste kaart getrokken heeft wordt zijn partner. Ik pakte schoppen aas op. Een hogere kaart is er niet en Marla had de op één na hoogste. Het werd een genoeglijk avond en de robbers werden in betrekkelijk rap tempo gespeeld. De tweede ronde speelde ik met Daniel en Arjan had Marja als partner. Daniel heeft moeit om te accepteren dat een bepaalde speelwijze soms de voorkeur verdient. Hij speelt nauwelijks enkele maanden en dan is het spel nog moeilijk te doorgronden. Jammer genoeg kon ik het hem niet goed genoeg uitleggen. Precies om 10 uur was de tweede robber gespeeld en wilden onze gasten stoppen. Ik had 80 cent verloren en stond onderaan. Arjan had 80 cent gewonnen. Marja en Daniel verrekenden hun winst en verlies van 20 cent onderling. Marka vertelde dat zij het geld niet wilde.

 

Thuisgekomen pakte ik mijn boek weer op. Ik kon er niet mee stoppen.


top

Woensdag, 17 januari 2018

Woensdag 17 januari 2018

Ben ik verslaafd? Ik kan dat boek maar niet wegleggen. Gisteren vielen mijn ogen toe, terwijl ik aan het lezen was en toch ga ik door. Ook stel ik andere dingen uit als ik een spannend boek in handen heb. Gewoonlijk begin ik daarom als ik veel te doen heb niet in een nieuw boek, maar 'De Aardkinderen' is een serie van 4 boeken. In Italië ben ik aan het eerste begonnen. Schrijfster Jean M. Auel, beëindigde haar boeken 'De Stam van de Holebeer' en 'De Vallei van de Paarden' steeds met een 'cliffhanger' en dan ben ik verkocht. Ik moet weten hoe het verder gaat. Er volgen er na die serie van 4 nog 2. Ik weet niet of de verhaallijn ook in dié boeken doorgezet wordt,

maar mocht dat zo zijn dan krijg ik het de komende tijd heel druk.

 

De oplader van mijn computer is niet te vinden. Het hele huis afgezocht en dat houdt uiteindelijk op. Yolanda gevraagd of zij in het kantoor wilde kijken. Ook daar lag hij niet. Uiteindelijk kan ik niets doen als de computer lege batterijen heeft. Ik moet een nieuwe oplader kopen. Ik nodigde Yolanda uit om bij Cibo en Vino aan de Elandsgracht in Amsterdam te eten. Dat is vlak bij de Apple-store op het Leidseplein waar ze die opladers zeker zouden hebben. De winkel is tot 10 uur open. Ze vond het een goed idee, maar ik ging eerst nog even langs het pakhuis om te kijken of het snoer met de oplader, dat best een groot bezwaai is, misschien tussen de kerstspullen beland was. Ook daar vond ik niks. Toen ik bij Yolanda was om haar op te halen, nog even bij het Zwanenmeer langsgereden om met eigen ogen te zien of ik het onnadenkend op een andere plaats had neergelegd, maar ook ik zag het niet liggen. Op naar het centrum

 

Er was betrekkelijk weinig verkeer. We stalden de auto in de parkeergarage en liepen naar het Leidseplein. Omdat ik gehoord had dat Lindeman het pand waar de bridgeclub vroeger speelde grondig aan het verbouwen was, wilde ik er langslopen en poolshoogte nemen. Er was, sinds de vorige keer dat ik er langs was geweest, nauwelijks iets gebeurd. De prachtige teakhouten parketvloer was gesloopt en de kale balken lichtten gelig op in de straatverlichting. Ik was zo intensief aan het gluren, dat ik Gillis en Arjan, die daar nog steeds wonen, pas opmerkte toen Gillis me gedag zei. Hij had een capuchon op en daardoor herkende ik hem in eerste instantie niet. Bovendien was ik te zeer in mijmeringen over de bridgeclub en haar geschiedenis verzonken. Na ook Arjan gedag gezegd te hebben zijn we doorgelopen. Bij Café Chaos meende ik de eigenaar te zien toen ik door de glazen deur naar binnen keek. Het was wel iemand met een kale kop en een bril op en hij zat op zijn gebruikelijke plaats, maar Dolf was het niet. We liepen door en waren nauwelijks op de brug of Wil, die in het piepkleine keukentje heerlijke maaltijden weet te bereiden, stormde naar buiten om ons Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Hartverwarmend! We moeten snel weer eens van haar kookkunst gaan genieten.

 

Bij Apple werden we in een mum van tijd bediend. Ruim € 100,- koste dat grapje en toen op naar Cibo en Vino. Zij waren gelukkig open, want in Januari willen eetgelegenheden nog wel eens gesloten zijn, maar de eigenaresse, haar man Luigi noch haar zoon Roy waren aanwezig. We werden door een hip meisje bedient dat er fantastisch uit zag en dat zich niet liet afleiden. Ieder op zijn beurt. Het duurde daardoor even voordat we de bestelde wijn kregen, want het was redelijk druk. Veel mensen komen daar afhalen. Wij niet, wij willen rustig zitten, wat praten en bediend worden. We namen allebei Lasagne. Ik een lasagne melanzano (aubergine) en Yolanda een gewone. Ook al waren de eigenaars er niet het smaakte als vanouds.

 

Het uitrijden uit de parkeergarage werd een drama. Ik vond al dat de bocht vreemd liep, want ik heb er al tientallen jaren mijn auto geparkeerd. Vroeger stalde ik hem op de derde verdieping. Toen waren de eerste 2 verdiepingen voor kortparkeerders gereserveerd. Nu ik geen abonnement meer heb en zelf kortparkeerder was, zette ik hem op de eerste. Er was daar naast de liftkoker een mooi plaatsje vrij. Als ik bij het wegrijden eerst achteruit reed, kon ik gelijk naar buiten. Ik nam de draai te kort en zonder dat ik er erg in had reed ik via de oprit in plaats van de afrit naar beneden. Ik werd een spookrijder! Voor het hek had ik zekerheid. Ik zat fout. Nu zijn mijn kwaliteiten om achteruit te rijden sowieso al slecht, maar nu ik en achteruit en omhoog en een scherpe bocht naar links moest draaien liep ik keer op keer vast. Tot overmaat van ramp kwam er een auto de oprit op. Het zweet gutste langs mijn gezicht en toen ik er eindelijk was reed ik weer te ver door waardoor ik op weg naar de tweede verdieping ging. Ik moest weer terug en gelukkig lagen we toen op koers.

 

Terug in Almere kon ik eindelijk weer achter de computer en ook mijn boek bracht me afleiding.


top

Donderdag, 18 januari 2018

Donderdag 18 januari 2018

Toen ik rond enen in bed stapte voelde ik iets hards aan het voeteneind. De oude oplader met snoer en al. Ik vermoedde al dat ik hem, als ik een nieuwe had gekocht terug zou vinden. Hij kon eigenlijk niet weg zijn, want ik was nergens geweest. Ik had het bed kennelijk niet ver genoeg terug geslagen om te kijken of hij daar lag.

 

Mijn persbericht over het gratis lidmaatschap tot 1 oktober 2018 van de Advocaat-Drive op dinsdagmiddag is in het 'Noord-Amsterdams Nieuwsblad' terechtgekomen daar ben ik erg blij om, want dat geeft moed. Ik moet namelijk ook een persbericht voor de Veiling-markt van zaterdag 27 januari te versturen. Daar moet ik gelijk aan beginnen, want Yolanda heeft van een journaliste van de Echo ooit te horen gekregen dat als het Zwanenmeer iets te melden had, ze bij haar terecht kon.

 

Aangezien ik nummer 25-1 van Looiernieuws de komende week ook uit wil geven heb ik het eerst als stukje voor mijn tijdschrift geschreven. Het is dan makkelijk tot een artikel voor de krant om te vormen. Zo sla ik twee vliegen in een klap, want ik red het anders niet. Een pikant detail in het stuk kon ik in het persbericht niet kwijt, maar dat kan ik in mijn eigen tijdschrift, waar ik minder rekening met gevoeligheden hoef te houden, gewoon noteren. De ongekuiste versie van het persbericht ging als volgt:

 

Drie keer Scheepsrecht.

Het Zwanenmeer moet ‘s winters op de laatste zaterdag van de maand zinderen! Er wordt gepoogd dan een Veiling-markt van de grond te krijgen, maar dat valt niet mee. Er zijn fantastische koopjes te scoren, want de Looier die het initiatief nam, heeft nog een pakhuis vol spullen die verkocht moeten worden.

 

de Looier gaat ontspullen!

Hans Becker organiseert daartoe een Veiling-markt voor kunst, antiek en curiosa. De markt gaat om 11 uur open. Als die rond 16 uur sluit, begint de veiling. Er wordt een selectie gemaakt van spullen die niet meer naar de opslag terug gaan. De kunst en het antiek dat door de Looier wordt ingebracht start, ongeacht de waarde, met een begin-bod van één Euro. Is er weinig of geen interesse en wordt er niet tegengeboden, dan krijgt de eerste en enige bieder dit stuk dus voor die ene piek! 

 

sigarettenkoker

Om de veiling aantrekkelijk te maken, worden er ook artikelen van grote waarde voor één Euro aangeboden. Ryanair is ook heel groot geworden omdat zij in de beginjaren regelmatig vluchten voor één Euro aanboden. Iedereen sprak daarover. Een betere reclame kun je niet hebben.

 

Ook de markt die vóór de veiling gehouden wordt is aantrekkelijk. Daar worden alle geprijsde artikelen voor de halve prijs verkocht. Dat geldt natuurlijk enkel voor artikelen die de Looier aanbiedt, want mensen kunt er voor € 10,- een tafeltje huren en dan bepalen zij de prijs.

 

Wat er geveild wordt blijft geheim. 

Het zal een verrassing zijn welke spullen er ter tafel komen. Dat gaan we niet verklappen, anders wordt er daarvan tijdens de markt niets verkocht. Enkel de publiekstrekkers, waarmee geadverteerd wordt, zijn bekend. Als die tussen 11 en 16 uur niet voor de halve prijs verkocht worden, gaan ze zeker onder de hamer.

 

Eén van de topstukken waarmee geadverteerd wordt is een zilveren sigarettenkoker. Deze werd vermoedelijk gemaakt voor een Engelse Lord die er in celluloid twee afbeeldingen op liet aanbrengen. Zijn jachthonden op de ene en zijn maîtresse met ontbloot bovenlijf op de andere helft van de afsluitklep. Ik kan me zo voorstellen dat hij zijn vrienden, als ze na het diner naar de rookkamer gingen, zijn mooiste bezittingen wilde tonen. Hij haalde dan besmuikt de koker uit zijn zak en bood nonchalant een sigaret aan.

 

Als u nieuwsgierig bent en de afbeelding op de andere helft wilt bekijken, moet u zaterdag 27 januari naar de markt komen. De normale prijs van dit topstuk uit de koker-collectie is € 450,-. Tijdens de markt betaalt u slechts € 225,-. Als de koker bij opening niet gelijk verkocht wordt, kunt u hem komen daar zaterdag de 27ste januari met eigen ogen bewonderen! Is hij om 4 uur nog niet weg, dan wordt hij geveild met een startprijs van één Euro. Ik kan niet voorspellen hoeveel er voor geboden wordt, maar misschien heeft u geluk en krijgt u hem nog goedkoper. Houdt er wel rekening mee dat u boven het geboden bedrag 10% veilingkosten komen!

 

Natuurlijk wordt er van alles aangeboden, want we verwachten meer standhouders. Wat zij meebrengen weet ik niet, maar de spullen uit de Looier-voorraad zijn op zich al interessant genoeg.

 

Mensen die een tafeltje huren, kunnen ook spullen laten veilen. De kosten zijn 10% van de startprijs. Als die startprijs € 1,- is betaalt u dus slechts € 0,10 om het artikel ter tafel te laten brengen. Het opgeld wordt eveneens heel laag gehouden: klanten die iets kopen betalen 10% opgeld.

 

Standhouders mogen vanaf 10 uur hun tafel inrichten. De uren voor de veiling kunt u beschouwen als kijkdag. Zorg dat u er bij bent zaterdag 27 januari.


top

Vrijdag, 19 januari 2018

Vrijdag 19 januari 2018

Hoera! De kogel is door de kerk. Birthe Verhage en Jan Haazelager hebben een stand op de Veiling-markt van zaterdag 27 januari gehuurd. Jan heeft oude schilderijen en pentekeningen in de aanbieding en Birthe komt met porselein. Donell Janssen zit op het vinkentouw. Ze wil graag komen, maar is afhankelijk van haar man, want hij moet haar rijden. Maandag hoor ik definitief of zij ook komt. Mochten er weinig bezoekers komen, dan kunnen we altijd nog een robbertje bridgen.

 

Het gevecht is gestreden ik ben weer bij met het blog. Het koste wel de nodige moeite maar om nu te zeggen dat we nu in alle rust verder kunnen is overdreven. Om 11 uur moest ik naar de bank om mijn geblokkeerde pinpas van de stichting te laten deblokkeren. Ik had ook € 4.940,- besteld, want dat bedrag wordt maandag aan 10 van de 11 winnaars, die aan Looier Cash deelnamen, uitbetaald. Kirsten Levis won de hoofdprijs van € 1.500,-; Joke de Korte-Schreuders won € 1.000,-; Eveline van Weijnsbergen € 800,- en de eerste man die een prijs won was Hans van Vianen die maandag € 600,- mee naar huis mag nemen. Ook één der leerlingen had het heel goed gedaan. Joost van der Kolk had zíjn, en het lesgeld van z'n vrouw er dubbel en dwars uit. Zijn prijs bedroeg € 400,-. Op die manier heeft het Looier Biedsysteem leren dus ook zin. De enige die zijn prijs niet krijgt ben ik zelf. Ik had door stress te veel biedfouten gemaakt (een schandelijke 11, terwijl ik er in de A-lijn slechts 5 zijn toegestaan) en daardoor ging de prijs aan mijn neus voorbij. Arjan de Jong (onze arbiter) die ook meespeelde, moet op maandagavond altijd werken. Hij kan daardoor gewoonlijk geen 26 keer meespelen en komt dus niet voor de prijzen in aanmerking. Er is echter één prijs die onafhankelijk van het aantal keren dat je speelt wordt uitgekeerd. Dat is de prijs van € 100,- voor diegene die de minste biedfouten tegen het Looier systeem maakt. Hij was de enige die slechts één foutje maakte. Een record!

 

's Middags eindelijk eens geen oproepkrachten nodig om 'n tafel te completeren. Hoewel Christina Oey niet echt nodig was, speelde ze mee, zodat Arjan zich enkel aan de bediening, arbitrage en het klaarzetten van de taarten kon wijden. Dat geeft heel veel rust en ik ben blij Christina gevraagd te hebben om voortaan als vaste reserve te komen meespelen.

 

In een sterk veld is het moeilijk om met bridge te winnen, maar ook in een zwak veld valt het niet mee. Je bent dan erg afhankelijk van je partner. Als die net van les komt en moeite heeft met bieden, dan kun je heel gemakkelijk in te hoge, maar ook te lage contracten terecht komen. Deze middag stonden de sterren goed en werd ik met 65,08% eerste. Ineke en Martha Horbach werden met respectievelijk 62,70% en 56,35% tweede en derde. Ineke mag daardoor volgende week ook in de A-lijn spelen.

 

Yolanda wilde Dirk de Loor niet in de steek laten, want er was 's avonds Bingo in het Zwanenmeer. Ik ging dus gelijk naar Almere en besloot alleen in New Town te gaan eten. Ik had in tijden geen Babi Pangang gehad en nam die met Chinese thee. Yolanda had me gebeld toen in de auto zat. Ik zet dan gewoonlijk mijn telefoon uit, want ik wil niet afgeleid worden. Ik ben ooit bijna door een beller aangereden en wil niet in de verleiding komen de telefoon op te nemen. Ik heb ondervonden hoe gevaarlijk het is. Ik zat dus al aan tafel, toen ik zag dat ze gebeld had. Die lui van de Bingo waren er om kwart over vijf nog niet en gewoonlijk zijn ze er al om 5 uur. Ze wilde daarom toch met me uit eten gaan. Ze dacht dat ze zich vergist had, omdat de Bingo naar zaterdag wilde verhuizen en dat gaat niet. Toen ik haar belde bleken die lui die de Bingo organiseren toch gekomen te zijn, dus er was niets aan de hand.

 

Na het eten nog even naar 't Steegje voor een thee. Daar komt, zeker op vrijdagavond, langzaam maar zeker de oude ploeg uit Café Almere Buiten weer bij elkaar. Hoewel het boek aan me trok, was het zó gezellig dat ik me liet verleiden tot een 2e thee en toen ook nog een port. Het lukte me daardoor toch niet er een alcoholvrije dag van te maken. Nadien voor de open helemaal in de avonturen van Ayla en Jodalar opgegaan. Ik kan me helemaal in zo'n verhaal verliezen. Heerlijk!


top

Zaterdag, 20 januari 2018

Zaterdag 20 januari 2018

Nauwelijks was ik in slaap of ik werd gewekt. Wat is die telefoon toch brutaal. Ik moest de bel aanlaten, want het was al kwart over elf toen ik van mijn 2e slaapje probeerde te genieten. Omdat ik 's nachts nooit meer dan 5 uur slaap haal ik dat zo mogelijk overdag in. Vandaag zat ik ook weer heel vroeg achter het scherm. Ik heb op Facebook een veiling-markt-groep proberen aan te maken, maar ik kan hem niet terugvinden. Omdat ik daarin naar Looier Antiek verwijs, moest ook mijn antiekpagina met nieuwe artikelen worden uitgebreid. Omdat ook mijn blog van vrijdag nog moest worden nagelezen en op de site worden gezet. Het werk moest eerst af. Toen ik eindelijk klaar was, kroop ik in bed.

 

Rond 12 uur belde EverJan Vonk. Hij maakt regelmatig opnames van me en werkt voor Salto-1 een Amsterdams TV kanaal, wat ik zelf niet kan krijgen maar wat mijn TV serie "De Becker Bridge Show" met de kerst integraal heeft uitgezonden. Dat was 6 uur TV achterelkaar. Hij had na de Veiling-markt van zaterdag 25 november een filmpje opgenomen en dat is op de site gezet. Ik voelde me ongelukkig, omdat ik nauwelijks een uur geslapen had, maar ik kan me wel voorstellen dat je graag wilt dat je opdrachtgever het resultaat van je werk ziet. Bovendien wilde hij er een intro tekst boven hebben dus vroeg me of ik die wilde schrijven. Nou daar ging ik:

 

EvertJan Vonk heeft me na de Veiling-markt van 25 november geïnterviewd. Zijn vriendin Monika Jordense-Michalski filmde dit. Hoewel ik wat moeizaam van start ging, werd het uiteindelijk toch een boeiend gesprek. Bovendien zijn er spullen te zien die niet verkocht werden. Een groot deel daarvan zullen ook op de aanstaande Veiling-markt aangeboden worden. Daardoor geeft dit filmpje een goede indruk van de spullen die u op de Veiling-markt, die zaterdag 27 januari in het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat 491 in Amsterdam gehouden wordt, kunt verwachten. Toch wordt het deze keer anders. Er zijn namelijk twee tafeltjes aan derden verhuurd zijn. Birthe Verhage komt met porselein en Jan Haazelager brengt oude schilderijen en pentekeningen mee.

 

Donell Janssen wil ook graag komen, maar is afhankelijk van haar man. Hij moet haar brengen en het is niet zeker of hij zich voor dat karretje laat spannen. Er kunnen natuurlijk nog meer mensen een tafeltje huren, maar ik schijn voor Noord met € 10,- erg duur te zijn. Er belde tenminste iemand op die via via had vernomen dat er in het Zwanenmeer af en toe iets op dit gebied georganiseerd werd. Zij vertegenwoordigde een groep handelaren, maar zij komen niet omdat ze de prijs te hoog vonden. Overigens had ik de indruk dat zei Rommelmarkt-handel hadden terwijl mijn doelgroep zich toch meer op Kunst, Antiek, Curiosa en Verzamelingen richt. In ieder geval krijgt u door dit filmpje een indruk welke kant we met dit nieuwe initiatief van de Looier op gaan. De veiling die rond 16 uur zou starten kon niet gefilmd worden, omdat toen iedereen al weg was. Hoogst merkwaardig, want dat had nou juist de grootste attractie moeten gaan worden. Alle spullen die de Looier namelijk niet meer naar haar pakhuis wil terugnemen gaan met een startprijs van € 1,- onder de hamer. Daaronder zijn ook verschillende kostelijke zaken die op Marktplaats zeker een hoge prijs opbrengen. Zaterdag hopen we op meer vuurwerk. Ik zal Ever en Monika vragen daarvan wederom opnames te maken.

 

Het filmpje dat nu nog enkel via de pagina van 'Hans Becker Almere' op Facebook te bekijken is, zou Evert me sturen zodat ik het, samen met Marco, dinsdagmiddag op de site kan zetten.

 

De rest van de dag had zijn gebruikelijke patroon, lezen, e-mail, Facebook, boodschappen doen, kopje thee bij 't Steegje om gelijk het stoofvlees voor morgen te bestellen, eten en na het eten nog even langs Café Lucky voor een kopje thee. Hoewel het wonder boven wonder wat drukker was dan op zaterdagavond gebruikelijk, trof ik er Paul Timmer, die een operatie aan zijn lies heeft ondergaan en er gisteren was, nu niet. Hij behoort tot de stamgasten runt een muziek-studio en heeft vanuit die positie ook contacten met omroep Flevoland. Hij heeft ooit de cassettes van 'de Becker Bridge Show' van me gekregen en zou kijken of hij daar wat mee kon. Zo'n contact moet je warm houden, maar hij was er niet.


top

Zondag, 21 januari 2018

Zondag 21 januari 2018

Ajax speelde tegen Feyenoord. Bridgeclubs hebben last van zo'n beladen wedstrijd. Veel voetballiefhebbers laten het dan afweten. Het viel me mee dat er bij de Groene Brug toch nog 36 spelers aanwezig waren. Gewoonlijk speelt men de derde zondag van de maand in 2 lijnen, maar doordat er minder deelnemers waren werd dat naar één lijn teruggebracht. Als er op sterkte wordt ingedeeld, spelen Yolanda en ik in de A-lijn. Nu speelden we ook tegen minder sterke paren. We gingen als een speer en werden eerste met 70.30%. Wij mochten als eerste een prijs uitzoeken. Ik koos voor 'n orchidee en Yolanda bood me de hare aan.

 

Het is bij een groepje gezellige plakkers, waar Yolanda en ik gewoonlijk ook bij zitten, gebruikelijk dat als je 70% of meer gescoord hebt, na de wedstrijd een rondje geeft. Wij waren dus de klos. Het maakt niets uit, want gewoonlijk geef ik toch een rondje. De prijzen in ons clubhuis zijn laag, waardoor er gewoonlijk meer rondjes gegeven worden dan ik aan kan. Alcoholische versnaperingen neem ik vóór het eten bijna nooit, want ik kan er niet tegen. Als ik bij het eten dan nog een wijntje drink, gaat het mis. Ik word dronken en wil naar bed. Gewoonlijk drink daarom Crodino als aperitief. Dat is niet zo'n hele plens, want het zit in een klein flesje en ik vind de bitterzoete smaak lekker. Het is jammer dat Almere op dit gebied wat achter loopt, want Crodino is noch in 't Steegje noch in Café Lucky te krijgen.

 

De bar in 't Steegje zat vol. De biljarten waren aan de kant gezet en er waren kleine tafeltjes voor in de plaats gekomen. Het leek op echt een terrasje, maar dan binnen. Aan die tafeltjes was nog plaats, dus zijn we daar in eerste instantie gaan zitten. Yolanda wilde liever aan de bar en toen er aan het eind twee krukken vrij kwamen verhuisden we. Doordat veel mensen regelmatig gaan roken komen er steeds plaatsen vrij. Toen er voorin ruimte kwam zijn we opnieuw verhuisd. Vooraan zit je gezelliger, omdat de bar daar een u maakt. Ruud had beloofd dat de boxen voorin gedimd zouden worden. Hij exploiteert samen met Jolanda de bar. Het was nog steeds erg veel lawaai speciaal als de ingehuurde zanger, wiens naam me ontschoten is, optrad. Wim stond alleen. Jolanda hielp wel, maar zij zorgde voor het eten. Hij kon het in zijn uppie niet aan. Onze glazen waren leeg en het duurde wel een kwartier voor we Wim's aandacht hadden getrokken. We konden de songs van Elvis en Hazes niet overschreeuwen. De maaltijd waar we op afgekomen waren koste € 6,- en was heerlijk! Stoofvlees met frites, mayonaise en een bol huzarensalade. Helemaal niks mis mee!

 

Yolanda wilde terug naar Amsterdam. Ik bracht haar naar de trein en vertrok naar Lucky. Paul zat weer aan de bar. Ik heb hem gemist. Gewoonlijk had ik aanspraak aan hem, maar hij is ruim 2 weken uit de roulatie geweest. Hij heeft een bypass in zijn liesstreek gekregen. Een wondje aan zijn voet ging niet over. Het kwam doordat de doorbloeding van dat been slecht was. Het was zwaar. Hij vertelde dat, mocht zijn andere been ook aan de beurt komen, hij niet thuis zou geven. Hij was weer aan de pils. Ik vroeg hem of dat nou wel zo goed was, want hij heeft suiker. "Je wilt toch ook leven." was het antwoord. "Maar als je je niet laat behandelen dan ga je dood."

 

Ik wilde net in bed stappen toen de telefoon een raar geluid maakte. Ik keek en er kwam een video-gesprek binnen. Daar heb ik nog weinig ervaring mee, maar toen de grote naakte man op het scherm verscheen sloeg mijn hart over. Een oude vriend die me vroeger toen zijn vrouw nog leefde regelmatig 's nachts kwam bezoeken, maar nu uit Almere vertrokken is, keek me vanaf de iPhone aan. Hij was een porno filmpje aan het bekijken en draaide de camera naar de TV waar ik vaag enkele mensen onderscheidde die seks hadden. Hij draaide de camera vervolgens naar zijn fallus en ik bewonderde zijn gezwollen lid. Ik was van plan mijn boek te gaan lezen, maar dat kon ik nu wel vergeten. Gek dat z'n telefoontje je zo opgewonden kan maken. Hij vroeg of ik van de week tijd had en wilde een trio met een vrouw bij mij organiseren. Voor mij hoeft dat niet, want ik heb aan hem genoeg. Hij bleef echter aanhouden en nu hebben we een afspraak voor woensdag. Geen tijd genoemd niks. Ik denk dat ik weer een blauwtje ga lopen, maar je weet nooit. Nadat ik me had schoongewreven ben ik verder met mijn boek gegaan. Misschien heb ik wel twee verslavingen.


top

Maandag, 22 januari 2018

Maandag 22 januari 2018

De oliebollen zijn op. De laatste twee zijn al voordat ik naar Tai Chi ging, uit de diepvries gehaald. Ze zijn als lunch gebruikt. De hyacinten komen nu echt uit. Die ene in het bollenglas is al uitgebloeid, maar die in het afwasteiltje laten nu kleuren zien. Hoewel één der witte als eerste uitbotte, hebben de blauwe hem ingehaald.

 

teiltje met hyacinten

Ik ging vroeg naar Amsterdam, omdat ik bij de notaris langs moest om wat papieren betreffende de overdracht van aandelen te regelen. Gelijk bij Binck Bank langs gegaan. Het nummer waarop ik geld van de stichting naar een andere rekening kon overmaken is opgeheven. Ik moest eigenlijk al jaren geleden een nieuw nummer opgeven, maar ik had er nooit geld van nodig gehad, dus had ik het niet in de gaten. Ik kwam er eind vorig jaar pas achter toen ik verwachtte geld tekort te komen om de prijzen voor Looier Cash uit te betalen. Er stond echter nog genoeg op de Rabo-rekening, omdat er geen spelers jonger dan 35 meededen. Ik moet eens bekijken hoe ik die kan bereiken, want het is zó belangrijk dat jonge mensen leren bridgen. Het is van onschatbare waarde voor hun toekomst.

 

Bridge helpt om je hersens te trainen. Het is leuk om spierballen te ontwikkelen en een mooi lijf te krijgen, maar je hersenen zijn zoveel belangrijker. Bridge leert je ook om met anderen rekening te houden en je emoties te beheersen. Het spel zou eigenlijk door iedereen geleerd moeten worden, want het sociale aspect is onovertroffen. Omdat je het met vieren speelt ben je altijd van anderen afhankelijk. Dat bevordert betrokkenheid. Vereenzaamde ouderen die bridgen bestaan niet. Betty Parijs, ooit een fanatieke speelster, die tot op hoge leeftijd lid was van onze club, zei eens: "Mijn kinderen moeten een afspraak maken om me te bezoeken, anders ben ik er niet."

 

Het spel is makkelijk te leren. Op dinsdagavond kost het je een half uurtje en € 10,-. Je speelt na die les van 7 tot half acht gelijk mee. Als je een specifiek biedsysteem wilt leren, moet je meer tijd investeren. Looier is zo'n biedsysteem. Als jongeren dat leren en ze doen mee aan Looier Cash, dan zijn het spekkopers, want ze zijn dan al van een prijs van € 1.250,- of 900,- verzekerd. Er zijn 10 prijzen voor hen gereserveerd maar er spelen momenteel geen jongeren mee. Hoofdprijzen zijn dan voor het oprapen, want zelfs als je als laagste zou eindigen en je bent de enige speler jonger dan 36, dan nog krijg je die 2e prijs van € 1.250,-.

 

Yolanda had voor een gegratineerde stoofschotel met gehakt en bloemkool gezorgd. Heerlijk! Wat kan die meid toch lekker koken. Natuurlijk ben ik me weer te buiten gegaan en heb 3 keer opgeschept. Tot overmaat van ramp hadden de 3 winnaressen van hoofdprijzen: Kirsten Levik, Joker de Korte-Schreuders en Eveline van Weijnsbergen getrakteerd. Volle schalen met twee soorten kaas en heerlijke metworst werden, aangedragen. Ook dat was niet te versmaden. Om de uitbetaling van de prijzen van Looier Cash te vieren, hadden deze drie dames op hapjes getracteerd. Dat was een verrassing. Ook alle drankjes werden door hen betaald. Het werd mede daardoor weer een heel gezellige avond.


top

Dinsdag, 23 januari 2018

Dinsdag 23 januari 2018

Marco heeft me vandaag geleerd om een filmpje op YouTube te zetten. Dat moet ik regelmatig doen, anders vergeet ik het weer. We hebben het filmpje over de veiling op Facebook gezet en er een promotie van gemaakt. Dat is nodig, want er zijn nu 3 tafels verhuurd en er moet dan wel wat publiek naar die Veiling-markt van zaterdag aanstaande komen.

 

Eén van de nadelen van ouder worden is dat je dingen minder goed kunt onthouden. Om te oefenen ga ik gelijk proberen een filmpje op YouTube te zetten. Evert heeft me de eerste aflevering van de Becker Bridge Show gestuurd. Hij heeft dat van een nieuwe introductie voorzien. Het Zwanenmeer wordt, onder de tonen van een lichtvoetig muziekje, vanuit verschillende gezichtspunten getoond. Mooie plaatjes van het gebouw en de mensen die er spelen. Dat ga ik nu proberen dit filmpje in dit blog te plaatsen.

 

Het viel mee. We hadden een korte handleiding geschreven en als je die volgt blijkt het, zelfs voor een digibeet als ik, niet moeilijk.

Het ging bijna mis met de wedstrijd van vanmiddag. Arjan had de indeling al gemaakt. Er waren enkele nieuwe mensen. Totaal tien man met Arjan en Christina uit Dronten erbij. Die arme Christina werd dus naar huis gestuurd en Arjan zou de bediening en arbitrage verzorgen. Henk Joosten, een voormalig bokser die nu een sportschool runt en regelmatig als reserve deelneemt, belde om één uur op dat hij beschikbaar was. Er zou een nieuwe bank bezorgd worden en daarom was hij er niet. Die aflevering was net achter de rug, dus was hij toch beschikbaar. Christina had net haar jas aan en wilde al vertrekken toen Toos IJsberg binnen kwam lopen. Zij was in het ziekenhuis opgenomen geweest, voelde zich nog geen 100% maar besloot op het laatste moment toch maar te gaan bridgen, want thuis zitten piekeren vond ze eigenlijk ook niks. Arjan belde Henk gelijk, Christina trok haar jas weer uit en er werd een nieuwe indeling voor 12 paren gemaakt. Ciel Schoonderwoerd was aan Kees Nederveen gekoppeld. Kees heeft jaren niet gespeeld, las het persbericht in het Nieuwsblad van Amsterdam Noord en weerde zich uitstekend. Zij scoorden 45% en Ciel vond het zo leuk dat ze voor volgende week weer heeft afgesproken.

 

Christina Oey wilde graag Looier spelen. Donell Janssen komt van de Maandagavond club en wilde wat op het systeem oefenen. Ze had gisteravond nogal wat biedfouten gemaakt. Het was 'n teleurstelling voor haar dat ze aan Sieglien Ashraf gekoppeld werd, omdat die enkel Acol 5-kaart hoog speelt. Nu kon Sieglien met Arjan en Donell met Christina spelen. Iedereen gelukkig. De Looier spelers eindigden met 65 en 57% op de eerste en tweede plaats.

 

Yolanda had een rijk gevulde linzensoep gemaakt. Dat had ze kennelijk op voorraad, want het bridgen was laat afgelopen. We moesten eerst op Henk wachten en iemand zoals Kees, die jaren niet gespeeld heeft, heeft veel meer denk-tijd nodig dan een routinier. Het was dus al kwart voor zes voordat we thuis waren en er had iemand gebeld die les zou willen nemen, dus ik moest om 7 uur terug zijn.

 

Even voor zevenen was ik present, maar die nieuwe leerlinge die de cursus: "Leer Acol in 10 Minuten" zou komen volgen, heb ik jammer genoeg niet gezien. Marja en Daniel Vreeling waren nu de enige spelers en het ging crescendo. We hebben 3 robbers gespeeld. Dat was ze nog nooit gelukt. Nu hadden we gelijke kansen omdat iedereen elke deelnemer als partner had gehad. De enige winnaar was ik. Ik won € 1,55 en was daar heel gelukkig mee. Alle drie mijn partners hadden aan dit resultaat bijgedragen.

 

In Café Lucky zat Barrie aan de bar. Dat was bijzonder, want gewoonlijk zie ik hem enkel op vrijdagavond als ik niet al te laat in Almere ben. Ik heb hem ooit eens naar huis gebracht. Hij woont in de Regenboogbuurt, de wijk tegenover de Bloemenbuurt, waar ik woon. We hebben toen, voordat ik hem thuis afzette, nog een afzakkertje bij mij genomen. Hij ging toen niet op mijn avances in. Het is een aardige jongen met tatoeages op zijn vingers. Hoewel ik niet op slanke onbehaarde mannen val, kun je in mijn geval, niet al te kieskeurig zijn. Er valt voor mij met mijn enorme libido toch al zo weinig te versieren. Ik miet me keer op keer zelf helpen en dat is niet ideaal. Barrie was in een mooie dame aan de bar geïnteresseerd. Die wees hem echter af. Hij was dus opgewonden en wie weet...

 

We waren net in een geanimeerd gesprek verwikkeld toen er twee meiden binnenkwamen. Barrie werd door de ene uitgebreid gekust en mijn kansen slonken. Zij gingen naar het rookhok, wenkten Barrie en ik zat plotseling alleen aan de bar. Ik had op de bridgeclub niks gedronken, had trek, bestelde een gehaktballetje, dronk nog een pilsje en rekende af. Ik zag door de ruit die de bar van het rookhok scheidt, dat Barrie uitgebreid afscheid van de dames nam. Er gloorde weer een sprankje hoop. Ik liep naar mijn jas en treuzelde bij het aantrekken. Barrie kwam het rookhok uit, liep op Tarik toe en omhelsde ook hem ten afscheid uitgebreid, terwijl ik naar buiten stapte. Langzaam liep ik naar de auto, startte hem en hoopte dat Barrie naar buiten zou komen. Ik reed de parkeerplaats af en juist toen ik de hoek om reed kwam Barrie de bar uit. Ik reed langzaam, bij de volgende hoek stond ik in dubio, zal ik hier met de lichten aan nog even parkeren en wachten of hij langs komt en me aanspreekt? Hij was op zijn fiets toegelopen en dat is dan toch een heel gedoe en wie weet rijdt hij gewoon door en slaat geen acht op die auto met brandende lichten. Ik reed verder en toen ik een 500 meter de straat was ingereden zag ik de koplamp van een fietser de hoek om komen. Ik had nog een kleine hoop dat hij mijn huis zou kunnen vinden en langs zou komen, maar zijn bezoek was al meer dan een jaar geleden. Zo'n hoop is ijdel en dat was ook nu het geval. Ik ging dus alleen naar bed.


top

Dinsdag, 23 januari 2018

Het veiling-filmpje van EvertJan Vonk


top

Woensdag, 24 januari 2018

Sorry

Sorry, doordat Looiernieuws in verband met de Champagne-Drive zondag aanstaande en de Veilingmarkt morgren vandaag verstuurd moest worden, komt het blog van donderdag wat later. Via de volgende link is ons tijdschriftje te bekijken: de Looier - Vakantiesuites en Bridgesociëteit

 
 

top

Woensdag, 24 januari 2018

Woensdag 24 januari 2018

Grote schrik! Dat gehaktballetje met pils had ik gisteravond niet moeten nemen. De weegschaal wees 75,8 kg aan. Ruim een kilo aangekomen, terwijl ik had gedacht hetzelfde te zullen wegen. Die rijk gevulde linzensoep vulde beter dan ik verwachtte. Vandaag proberen dat kilo er weer af te krijgen.

 

Om elf uur met Arjan voor bij het station van Almere Buiten afgesproken. We moesten in de opslag nog wat spullen voor de Veiling-markt uitzoeken. De zilveren sigarettenkoker waarmee geadverteerd werd zou allicht geïnteresseerden trekken. Met al die vreselijke plaatjes op de doosjes is er een hernieuwde belangstelling voor kokers. Ook mensen die van shag filtersigaretten maken gebruiken ze. Het leek me 'n goed idee er zaterdag enkele mee te nemen. Het is een vrij grote collectie en in de opslag heeft niemand er wat aan, dus worden ze verkocht.

 

Van het station reden we gelijk naar het pakhuis. Ik zette koffie en Arjan ging aan de slag. De mijter en de baard van Sinterklaas zijn nog steeds zoek. Arjan zou kijken of hij ze ergens tegenkwam. Toen de koffie gedronken was, zocht ik naar de kokers. Eén krat bevatte, naast een prachtige platelen Rozenburg vaas, enkele exemplaren en ik besloot die krat klaar te zetten om zaterdag mee te nemen. Met de krat voor mijn buik zag ik de grote doos die midden in het gangpad was gezet niet en stortte met krat en al languit op de betonnen vloer. Mijn knie en elleboog deden flink zeer, maar gelukkig was er niets gebroken. We konden eigenlijk weinig doen, want het meubilair staat in de weg. Een massief eiken Art Deco slaapkamerameublement met wastafel, nachtkastjes, stoelen, bed en commode met spiegel staat er bijvoorbeeld opgeslagen. Ik neem zaterdag zo'n nachtkastje mee. Misschien heeft iemand interesse. Het bovenblad van het kastje is van geaderd wit marmer en aan de binnenzijde is een platelen bekleding aangebracht.

 

Voordat er riolering werd aangelegd, was 'het gemak' in de tuin. Je wilde 's nachts als je naar het toilet moest niet naar buiten. Als je een WC binnenshuis had, moest je over de ijskoude gang een trap af naar beneden, want de luxe van twee toiletten was maar weinigen gegeven. Ook centrale verwarming had bijna niemand, dus deed je je behoefte in een po. Die werd in het nachtkastje opgeborgen. Die platelen binnenkant voorkwam dat eventueel gelekte urine in het hout zou trekken. Dit ameublement heeft kwaliteit en klasse, maar je moet er de ruimte voor hebben.

 

Na een dik uur hadden we de spullen klaargezet en bracht ik Arjan naar de trein. 't Steegje was net open en ik nam daar een kopje thee. Barman Wim werkt er overdag en het is leuk om te horen of hij de laatste dagen van mijn dagboek al gelezen heeft. Hij is namelijk één van mijn trouwe volgers. Het is goed zijn opmerkingen te registreren en het kan geen kwaad daar rekening mee te houden. Hij slaat bijvoorbeeld stukjes over bridge over. Toepen, pokeren en klaverjassen doet hij graag, maar Bridge heeft zijn interesse (nog) niet. Misschien kan ik hem verleiden de cursus 'Leer Acol in 10 minuten' te volgen. Hij kaart graag en spelen om een inzet vindt hij spannend. De bedragen waar wij op de robberclub van dinsdagavond met de 'leerlingen' om kaarten zullen voor hem waarschijnlijk niet uitdagend genoeg zijn. Maar je weet nooit, misschien komt er in de toekomst 'n tafel waarbij er een hoger bedrag, dan de magere standaard van 5 cent per 100 punten, wordt afgesproken.

 

Fries suikerbrood was bij Appie in de aanbieding. Ik ben daar gek op en kon de verleiding niet weerstaan om zo'n brood, naast de salade en de pastamaaltijd mee te nemen. De hele dag verder thuis gebleven, want mijn vriend zou kunnen opbellen om te zeggen dat hij er aan kwam. Hij had beloofd woensdag te komen. Omdat er geen tijd was afgesproken en ik niet zo enthousiast op het vooruitzicht van een trio met een onbekende dame had gereageerd, vermoedde ik al dat die afspraak niet door zou gaan, maar: "Een goede 'meid' is voorbereid." dus had ik het bed verschoond en besloot niet naar Tai Chi te gaan. De Mammoetjagers hielpen mij bij die beslissing. Ik had het boek bijna uit. Op het eind worden alle problemen, die Jean Marie Auel eerst heeft opgeroepen, opgelost. Zij geeft je gedurende het boek drama genoeg. Eind goed al goed maakt deze enigszins voorspelbare gang van zaken niet minder interessant. De verhalen die ze vertelt zouden gebeurd kunnen zijn. Ik kan me helemaal in haar fantasie verliezen. Ondanks het schuldgevoel, dat blijft hangen als ik alle bezigheden die op me wachten overzie, kan ik die boeken toch niet wegleggen. Geert is niet met een vriendin komen opdagen, maar het derde deel van 'de Aardkinderen' heb ik uit.


top

Donderdag, 25 januari 2018

Donderdag 25 januari 2018

Ondanks drie dik met roomboter besmeerde sneetjes suikerbrood toch 8 ons afgevallen. Er moet de komende week nog twee kilo af, want ik wil de 73kg één keer per week aantippen. Vandaag daarom wat voorzichtiger geweest, want morgen speelt 'de Taartclub' en dan kom ik gewoonlijk aan. Er moet een buffer worden opgebouwd. De 74,7kg, die ik momenteel als mijn maximum gewicht nastreef, moet niet overschreden worden. Het plan is elke week mijn topgewicht één ons naar beneden te krijgen. Ik zou met mijn lengte 68kg moeten wegen, dus ik heb nog 68 weken te gaan. De bedoeling is dat ik dan tussen de 67 en 69 kilo ga schommelen. Hopelijk lukt me dat.

 

Mijn linker knie speelt soms op. Als ik de wenteltrap naar de slaapkamer gebruik, maakt mijn kniegewricht een vreemde draai. Ik vermoed dat het daardoor komt. Je gebruikt je gewricht op een andere manier dan dat de bedoeling is. Ik loop daarom tegenwoordig de trap rechtstandig op en maak de draai vanuit mijn lies. Sinds ik dat doe gaat het beter. Het kan natuurlijk ook zijn dat het kraakbeen in dat gewricht wat dun aan het worden is. Als ik afval ontzie ik het gewricht en groeit het kraakbeen misschien sneller dan het slijt. Dát probleem gaat dan misschien vanzelf over. Het helpt niet in ieder geval niet als je te zwaar ben. Voor een ander probleem waarmee ik worstel moet ik echter juist aankomen. Toen ik vanmorgen ontspannen voor de spiegel stond, zag ik dat er plooitjes aan het ontstaan zijn. Je krijgt een slappe huid als het vet verdwijnt. Door dat afvallen kom je te ruim in je vel te zitten. Mijn spierballen zijn het eerste slachtoffer. Voor het eerst van mijn leven, zag ik dat ik kenmerken van een bejaarde begin te vertonen. Ik heb het daar moeilijk mee en vraag me af of het veel erger wordt als er nog 7 kilo af gaan.

 

De hele dag achter de computer gezeten. Looiernieuws moest af. Het bestand van zo'n 700 e-mail adressen moet aan de Champagne-Drive van zondag en de Veiling-markt van zaterdag herinnerd worden. Sinds ik blog, is het digitale tijdschriftje dat ik regelmatig op de site van de Looier zet, 'n tikje op de achtergrond geraakt. Ik heb de indruk dat het minder intensief gelezen wordt. Je enthousiasme neemt dan af. Nu ik het niet meer laat drukken, komt het wel vaker uit. Gewoonlijk schreef ik er 3 of 4 per jaar. Vorig jaar publiceerde ik er zeven! Het is een heilig moeten en ik vraag me af of ik dat volhoud. Het blog kost me al zo'n 4 uur per dag.

 

Om niet langer dan 2 uur aaneen achter de computer te zitten, las ik pauzes in. Dan eet ik iets en lees een hoofdstuk in mijn boek. Gelukkig is het nieuw deel 'Het dal der Beloften' waaraan ik net begonnen ben, nog niet zo spannend. Hele verhalen over de natuur, de kruiden die ze tegenkomt, neukende mammoeten, waar een hoofdstuk aan geweid is en de beschrijvingen van de omgeving waar ze doorheen trekken boeien me wat minder dan de intriges die Ayla en Jondalar meemaken als ze onder mensen zijn. Ook wordt het verhaal, om het voor lezers die de eerste 3 delen van de serie niet gelezen hebben, geregeld onderbroken om naar gebeurtenissen uit de vorige boeken te herhalen en die weet ik al. Het wegleggen van het boek om weer op het werk te storten kost me daardoor minder moeite. Om elf uur was ik echter afgepeigerd en kon geen letter meer zien. Morgenvroeg moeten die 16 pagina's verstuurd worden, want anders heeft men het niet voor de Veiling-markt en de Champagne-Drive.


top

Vrijdag, 26 januari 2018

Vrijdag 26 januari 2018

Het was half vijf toen ik wakker werd. De laatste hand werd aan Looiernieuws gelegd en gelijk ongecorrigeerd verstuurd. Dat is niet goed, maar het tijdschrift moest de deur uit, want het was al aan de late kant. Die correctie komt later wel, want daarvoor miste ik nu de tijd. Toen de PDF van het tijdschrift aan de abonnees verstuurd was, nam ik een uitgebreid bad. Dat kon nog net. Je moet ook ontspannen anders houd je dit tempo niet vol. Ik mailde Marco dat Looiernieuws op de site gezet kon worden en nu is het voor iedereen die geïnteresseerd is via: Looiernieuws-25-1 te lezen

 

Christina was weer voor niks uit Dronten gekomen. Er waren precies 16 deelnemers. Arjan kon bedienen, arbitreren, de taart verzorgen, een spel uitleggen en Christina kon naar huis. Ze heeft toegezegd zondag bij de Champagne-Drive weer present te zullen zijn. Ik vind het zó vreemd dat iemand als Christina een uur reist om bij ons te kunnen spelen en dat er van anderen zo weinig belangstelling is. Ik had na de lessen op 5 of zelfs 6 tafels gehoopt, maar doordat 3 leerlingen zich voor een vervolgcursus hebben opgegeven, vielen er al drie af. Sandra en Rob zijn op vakantie in Spanje enkel Elisabeth en John waren er. Ria van der Laan heb ik al twee weken niet gezien en Ben Steneker is na vrijdag voor de kerst nooit meer geweest. Ik zal eens contact met ze opnemen, want nu komt het er op aan even door te zetten. Het is zonde om zo'n cursus te volgen en er dan niets mee te doen. Richard Vos trekt straks de hele wereld over en hem zullen we de komende maanden eveneens vaak missen. Het blijft buffelen.

 

Ik kreeg een klacht van Gerda over de punten. Ze vond ze te groot. Ik ben het met haar eens, maar als er 24 man kunnen komen en het worden er 16 dan is er veel taart. Als die in kleine puntjes wordt gesneden krijg ik de hele week taart als lunch. Mensen help Gerda Brinkman speel mee op vrijdagmiddag en zorg ervoor dat die puntjes wat kleiner worden.

 

Spel 6, dat Arjan tijdens het taart eten behandelde, zorgde voor spektakel. Oost had 25 punten en opende 2♣. Aan onze tafel bood West daarop 2. Ik maakte een grapje en zei: "Nou moet je 7 bieden Anna!" Anna Schoots, een charmante goedlachse vrouw is niet moeilijk, houd van een geintje een bood tot mijn grote verbazing 7. Dat was niet mijn bedoeling, maar het was wel lachen. Jammer genoeg had Plona niet de kaart en de punten die ze met haar 2-bod beloofde.

Het spel lag als volgt:

 Spel 6 van vrijdagmiddag 26-01

Plona had een afwachtend bod van 2 moeten geven. 2 Belooft minimaal 8 punten en zeker een 5-kaart met 2 plaatjes. Die had ze niet. Ook aan andere tafels ging het mis. Iemand dacht: "Ik heb zó weinig punten, ik zal maar passen." 2♣ Werd ondanks de misfit nog net gemaakt. Aan de 3e tafel werd er wel 2 bij geboden, maar werd er op 2SA gepast, terwijl er na een 2♣ opening niet onder de manche gepast mag worden. In dit geval geldt dat helemaal omdat Noord met 2SA minstens 23 punten belooft. West telt daar zijn 2 punten bij op en dan hebben zij er samen 25. Dat is gewoonlijk genoeg voor de manche. Zij speelden het ook nog eens optimaal af, al kan het zijn dat de tegenstanders een foutje maakten en scoorden 2SA+4. Aan tafel vier tafel werd gelijk 3SA geboden. Dat contract werd met een overslag gemaakt. Beginnende bridgers weten met dergelijke exceptionele handen gewoonlijk geen raad. Op één spel aan 4 tafels een andere score, ja zo'n spel behoeft enige uitleg. Arjan houdt dat goed in de gaten. Hij pikt zulke spellen eruit en tijdens de taartpauze worden die dan behandeld. Top!

 

Elisabeth Hanga, één der leerlingen scoorde 59,52%, werd eerste in de Blein. Zij is nu gepromoveerd en heeft het daar moeilijk mee. Ik heb haar verteld dat het competitievervalsing is als ze in de B-lijn zou blijven spelen, omdat ze kennelijk sterk genoeg voor de A-lijn is. Bovendien leer je in de A-lijn meer. Ze heeft er nu vrede mee, maar blijft zich onzeker voelen.

 

Er was geen Bingo dus hoefde Yolanda niet te aan te treden. We besloten bij 'Place du Nord' op het Purmerplein te gaan eten. Ze hadden oesters en daar horen natuurlijk bubbels bij. Zowel Yolanda als ik zijn er gek op. Omdat we wit dronken besloten we vis te eten. Zeetong hadden we er eerder al eens gehad en we probeerden de zeebaars. De vis was op de huid gebakken. Er zat een wat pikante saus bij en alles smaakte overheerlijk. Zelfs de in de schil gekookte en daarna opgebakken aardappeltjes hadden een bijzondere smaak. Een aanrader die zeebaars bij 'Place du Nord.'

 

't Steegje had een reünie voor oud-bezoekers van Café Almere Buiten georganiseerd. Op vrijdagavond komen er gewoonlijk al verschillende stamgasten van die legendarische kroeg, maar nu zou er life muziek verzorgd worden. George Loze en Dave Green zouden optreden. Die traden ook geregeld in Buiten op. Dave verzorgde op mijn huwelijk met Wim Hangard een optreden. Toen hij aan het zingen was en zich onder het publiek begaf greep hij mijn verse echtgenoot en danste tot grote hilariteit enthousiast met hem. Oude herinneringen kwamen boven. Dave wilde ik beslist terug zien.

Dave Green en Wim Hangard

Ook oud barkeepers Bo en Rob zouden er zijn, maar Ria en Volker (die dat beroemde café begonnen waren en ruim 25 jaar gerund hebben) zitten in Spanje. Ik vond het een gemiste kans dat Jolanda en Ruud hen niet voor dit feest hadden laten overkomen. Dat zou de vreugde compleet hebben gemaakt. Het was nu ook geweldig. Bo heb ik jammer genoeg niet gezien, maar verder waren er velen die ik tijden gemist heb. Harry de kapper stelde me aan zijn nieuwe vriendin voor, Ineke en Ab Versteeg die jaren tegenover me gewoond hebben en enige tijd geleden verhuisd zijn waren er, Leo zag ik weer eens en met de dames die ooit mijn boek 'Buon Natale in Antona' gekocht hadden kwam ik niet uitgezoend.

 

Dave was aan het zingen toen ik rond kwart voor elf binnen kwam. Hij knipoogde naar toen hij me in de drukte ontwaarde. We hebben later telefoonnummers uitgewisseld en wie weet kan ik hem voor mijn verjaardag zaterdag 31 maart voor een optreden uitnodigen. Ik denk dat ik dat in Lucky ga vieren. Ik zal Tariq vragen of hij daar voor voelt. Misschien eerst wat eten in het Breed of New Town en daarna in Lucky met een klein feestje eindigen. Het programma voor mijn verjaardag daar hoef ik me tenminste geen zorgen meer over te maken.


top

Zaterdag, 27 januari 2018

Zaterdag 27 januari 2018

Ik stond om kwart over vier op, zette de wekker om half acht, omdat ik de tijd vergeet als ik aan het schrijven ben. Toen de wekker afliep, de laatste regels geschreven en het blog van donderdag op de site gezet, me aangekleed, biergistpillen en echinaforce ingenomen, vlug nog een mandarijntje, 3 walnoten en wat druiven naar binnen gewerkt en naar de opslag gereden. Daar stonden verse spullen klaar. Klanten willen, als je ons voor de tweede keer met een bezoek vereren ook andere dingen zien. Het werd ondanks die wekker toch later dan verwacht. Yolanda begroete me daarom sarcastisch: "Ik dacht dat je om half tien zou komen." Het was nauwelijks kwart voor negen.

 

Arjan had de kleedjes al naar de grote zaal gebracht. We zetten de tafels klaar, de stoelen aan de kant en legden de groene bridgekleedjes er op. Ik ben een pietje precies. Eerst komt er een katoenen broek over. Het schuiven wordt zo tegen gegaan. In restaurants gebruiken ze tafelbroeken van molton. Wij gebruiken daar oude bridgekleedjes voor. De nieuwe zijn van rayon dat schuift op die gladde tafelbladen. Je loopt dan het risico dat iemand aan zo'n kleedje blijft haken, het meetrekt en alles over de grond keilt. Met zo'n broek verklein je dat risico. Klokke tien kwam de nieuwe standhouder, die hier in de buurt woont maar wiens naam ik kwijt ben, binnen om zijn tafel in te richten. Even later stapte Birthe Verhage over de drempel, maar Jan Haazelager scheen het af te laten weten. Die heb ik om half elf gebeld om te vragen waar hij bleef. Ik kreeg zijn vrouw Janny aan de lijn. Hij was aan het inpakken. Ze wisten niet dat standhouders hun tafel al om tien uur konden inrichten.

 

Deze Veiling-markt was een succes. Er kwamen dank zei advertenties en publiciteit in de huis aan huis bladen onverwacht veel mensen. Men wilde al voor elven binnen, maar als de standhouders nog aan het uitpakken zijn, kun je geen klanten over de vloer hebben. Je verliest dan overzicht. Dat had nu geen probleem geweest, omdat het met 4 standhouders nog rustig was, maar als het drukker wordt dan heb je een probleem. Ik verzocht onze eerste gasten dus tot 11 uur in het café van het Zwanenmeer te wachten, maar ze vertrokken zwaar beledigd. Dat was geen goede start, maar je moet regels stellen, anders loopt straks iedereen over je heen.

 

De hele dag door druppelden er mensen binnen, maar het zag er niet goed uit. Veel kijkers weinig kopers. Verschillende mensen wilden de veiling afwachten en zouden later terugkomen. Nou dat geloof ik dan niet zo. De allereerste verkoop was een oud pijpje. De koper wist niet dat alle geprijsde artikelen op mijn tafels voor de halve prijs weggingen en wilde € 5,- afrekenen. Hij was verbaasd dat hij geld terug kreeg. Ik tufte op dat eerste briefje voor de jatmous. Een vrouw maakte ik zielsgelukkig met mijn carnavalskleding. Zij kocht de twee Amerikaanse kanten jurken, de cape van de raad van elf, het 18e eeuwse kostuum met goudbrokaat en het bruine bondjasje uit de 50er jaren. De muntencollectie trok de belangstelling. Een zilveren rijksdaalder van Willen de 2e uit 1846 werd voor € 50,- verkocht. Een kennis, die ook al in de Looier kwam toen we nog aan de Elandsgracht zaten, die munten verzamelt liep rond. Hij had een boekje waarin alle Nederlandse munten met hun waardes stonden afgebeeld. Toen die verzamelaar die de rijksdaalder kocht in dat boekje kon zien wat de waarde was, werd de koop snel gesloten, speciaal omdat ook hij korting kreeg.

 

Ik had John Beuker, een handelaar waar ik vaker zaken mee doe, om elf uur gebeld, het antwoordapparaat ingesproken, maar hij belde niet terug. Ik zat in mijn rats. In arren moede probeerde ik het om half vier nog maar een keertje. Als er bij zo'n veiling niemand met verstand van zaken is, dan wordt het geheid niks. Je spullen worden opgehouden of gaan voor één Euro weg. Het was een pak van mijn hart toen hij gelijk opnam en beloofde te komen.

 

We veilen één uur in rap tempo. Eerst komen de door de standhouders ingebrachte spullen. Daar waren prachtige dingen bij. Zelf was ik geïnteresseerd in een Royal Copenhagen abstract geglazuurd schaaltje jaren in blauwtinten. Ik dateerde het 60er jaren, maar er werd door John tegen me opgeboden en ik kreeg het niet. Ook een curieus imitatie Wedgewood kannetje met kom uit Duitsland ging voor een weggeefprijs weg. Voor slechts 3 Euro werd ik eigenaar! Er was geen belangstelling voor. Er was ook niet zo erg veel publiek. Zo'n 15 man en daarvan hadden de meesten ook slechts belangstelling voor één ding. Dat was het voordeel dat John erbij was. Hij bood tenminste tot een handels-inkoopsprijs op. Dan is het nog een koopje, wat zo'n actieve handelaar weet wat iets op kan brengen en betaalt beslist niet teveel. Er waren 3 emaille po's (enig om met een plant in de tuin te zetten) en 'n aardewerken ondersteek ingebracht. Zelfs voor één Euro was daar echter geen belangstelling voor. De arme man kreeg ze alle 4 weer terug. Gelukkig werd er op andere spullen wel geboden. De zilveren sigarettenkoker met afbeeldingen van jachthonden en een blote dame bracht € 50,- op. Daar komt dan nog 10% opgeld bij, maar dat was nog steeds een koopje. De rieten kinderwagen is verkocht, maar de 17e eeuwse eiken dekenkist was zelfs voor één euro niet te slijten. Daar was ik overigens niet rouwig om, want daar kan weer veel in worden opgeborgen. Zaterdag 24 februari keer neem ik een hutkoffer mee. Die staat in de weg want ik heb er twee. Ik gebruik ze om kleding in op te bergen. Je doet er een paar mottenballen bij en de motten en zilvervisjes komen er dan niet aan. Het is een leuk stukje nostalgie en erg handig. Misschien is daar wel belangstelling voor. De beschadigde Japanse lakschaal ging wel weg. Hij bracht naar ik meen € 10,- op. Evert en Monika hebben een en ander gefilmd. Dat zal binnenkort wel op Salto worden uitgezonden en ik hoop het filmpje ook op Facebook te kunnen zetten.

 

Om 5 uur was het welletjes. Je bent gebroken na zo'n hele dag staan. Dat ben je niet gewend. Altijd zit je, is het niet achter de computer, dan is het wel aan de kaarttafel. Bovendien moet alles wat mee terug gaat ingepakt worden, de tafeltjes moeten weer voor de bridge worden klaargezet en er moet opgeruimd worden.

 

Uiteindelijk was iedereen tevreden. Birthe kon haar hele collectie Royal Copenhagen in één keer aan John kwijt. Ook de buurman verkocht hem verschillende dingen. Voldaan begonnen we, onder het genot van een glaasje wijn aan het inpakken. Iedereen tevreden, dat is belangrijk, het was bovendien een hele leuke dag en... ze komen volgende maand terug.

 

Ondanks mijn vermoeidheid toch nog even een kopje thee bij Lucky gaan drinken. Als ik gelijk het bed in zou duiken, zou ik rond tweeën wakker zijn. Dan ben ik uit mijn ritme en dat wil ik niet. Er zaten wat mensen aan de bar, maar ik was te moe om hun conversatie te volgen. Kennelijk lezen ook de klanten van Lucky mijn blog, want de vriendin van Gassan wier naam ik steeds vergeet riep met toe: "Wanneer schrijf je weer een iets spannends?" "Daar kunnen jullie zelf voor zorgen. Wie gaat er mee?" Iedereen moest lachen, maar ik ging alleen naar huis.


top

Zondag, 28 januari 2018

Zondag 28 januari 2018

Bij het strikken trok ik hem kapot. Hij is gaar. Na 40 jaar trouwe dienst wordt hij vandaag afgedankt en draag hem voor de laatste keer. Ter afscheid nam ik een foto van ons samen. Ik hecht aan alles, maar van geliefde kleding kan ik maar moeilijk afstand doen.

strik

Mijn stonde is weer begonnen. Het is pas twee weken geleden dus dat is wel erg vlug. Vorige keer was het gelijk weer over, maar nu bloed ik na 4 keer stelpen nog steeds. Tijdens het slapen stop ik een WC papiertje in mijn anus, omdat ik anders de kans loop het bed te bevuilen. Ik heb het aan mezelf te wijten. Tijdens de Veiling-markt ben ik me helemaal te buiten gegaan. Arjan was een uur eerder was gekomen en daardoor konden we al voor elven aan koffie. Yolanda trakteerde op warm appelgebak dat gaat natuurlijk voor. De overgebleven gebakjes van de taartclub kwamen later. Yolanda had ook nog een bruin puntje voor me ingekocht. Toen ze voor Ben Steneker een kroket ging bakken was ik verkocht. Na twee gebakjes ging die er, op dat broodje ook in. Daarna nam ik non zo'n kroket, omdat hij zo goed gevuld was, toen nóg een, 'n appel, 'n mandarijn en ter afsluiting een 'Kapsalonnetje' op het Purmerplein.

 

Ik had nog nooit een 'Kapsalon' gegeten en hoor er regelmatig over. Yolanda had me daarom uitgenodigd er na de markt een te proberen. Dat is overigens best lekker, enkel de kaas was wat taai, wel smakelijk, maar als je Italiaanse Parmezaan gewend bent is zo'n gegratineerde jong belegen wat minder. Parmezaan wordt onder de grill krokant en jong belegen taai. Je moest hem met je vingers uit elkaar trekken, want je kreeg er als bestek een plastic vorkje bij. Natuurlijk kun je voor € 2,50 niet te veel eisen stellen. De kip was echter mals en sappig, de frites goed gebakken, een grote fles ketchup en een dito knoflooksaus begeleiden de aluminium bakjes waaruit gegeten werd. Alcoholische dranken werden er niet geschonken dus een blikje cola begeleidde deze calorierijke hap. Gelukkig behoefden we die niet uit het colablikje te drinken, wand dat is vies. Het kan zelfs gevaarlijk zijn. Er is me ooit een verhaal verteld dat iemand er de ziekte van Weil van gekregen heeft. Er zaten ratten in de opslag waar dat blikje stond en die hadden er op geürineerd. Drinken uit een blikje is er voor mij dus nooit meer bij. Door al dat eten kwam er spanning op m'n darmen te staan sprong er weer een haarvat.

 

Er waren acht man voor de Champagnedrive. Arjan was overcompleet en zorgde voor de hapjes. Je speelt dan of een viertal, of 'n Board a Match.' Bij die laatste scoringswijze eindigt elk spel in winst, verlies, of gelijk spel. Je scoort dan nul, één of 2. We spelen op zondag een parenwedstrijd dus werd het laatste wedstrijdtype gekozen. We speelden 9 spellen tegen elk paar en wonnen nipt.

 

Het uit eten gaan loopt uit de hand. Wim Bos één van mijn vroegere vrienden die eens in de week bij me sliep en waarmee ik dan voordien uit eten ging, zei ooit: "Hans als je elke keer die luxe restaurants kiest, dan blijft er niets over als je wat te vieren hebt." Een waar woord. Dat geld ook voor ons. Als we samen zijn gaan we gewoonlijk uit eten. Je komt dan in de Goudfazant, Loetje, Place du Nord, een Chinees of 'n ander leuk restaurant terecht. Het is duur en je raakt dan zo verwend, dat je blasé wordt. Dat moet anders. We hebben besloten om hooguit eens per week uit eten te gaan en anders wat eenvoudiger zaken te bezoeken. De daghap bij 't Steegje vorige week was goed bevallen. Ze serveren 's zondags elke week 'n eenpansgerecht. Wij zijn daarom na de bridge naar Almere gegaan. 't Was gezellig druk en er was zelf een life optreden van een mij onbekende zanger. We bestelden een fles witte wijn. Met de povere bediening tijdens de reünie leek het me verstandig een fles bij de hand te hebben. Ik vind niets vervelender dan een leeg glas tijdens de maaltijd. Wim dacht dat er geen koeler was. Wijn werd nooit per fles besteld. In een kroeg verkocht je volgens Wim hooguit af en toe een fles jenever. Dus ging de fles de koeling in en waren we de controle toch nog kwijt. Ik sprak er eigenaar Ruud er op aan. Hij stond in de keuken om de daghappen klaar te maken. Toen die geserveerd waren, kwam hij een praatje maken. "Oh, maar we hebben een koeler." Hij kroop op zijn knieën naar een kastje achter in de bar en wist een stoffige, nooit gebruikte koeler, op te diepen. Die moest hij eerst afwassen en werd met ijs gevuld. Met moeite kreeg hij daar de fles in. "Rudie, je moet zo'n koeler met water vullen, dat maakt contact met de fles, De wijn wordt door drijvend ijs gekoeld. Je kunt de fles er anders ook niet in terugzetten." Ruud zat er niet mee. Het ijs uit koeler, werd bij het ijs op de bar gekieperd. Water werd toegevoegd en klaar is Kees, wij konden nu zelf bijvullen, maar de fles was ondertussen leeg.

 

De thee en koffie werden in Café Lucky gebruikt. Ik wilde Tariq polsen of zo'n optreden mat Dave Green in de bar mogelijk was. Hij had daar geen probleem mee en het werd gelijk afgesproken. We zijn toen naar New Town gegaan om ook daar te reserveren. Yolanda ging vervolgens met de trein naar Amsterdam en ik reed naar huis en belde Dave, de zanger, om te vragen of hij de 31ste tijd en zin had om in Lucky op te treden. Dat had hij en we bespreken binnenkort de details. Het was weer een bewogen dag.


top

Maandag, 29 januari 2018

Maandag 29 januari 2018

In mijn e-mail trof ik een mailtje van Peter Limbach. Het gaat hem aan het hart dat er zo weinig mensen op de Champagne-Drive komen. Hij zei het te duur te vinden. Peter Plasman en hij komen daarom niet meer. Hij adviseerde om de prijs te verlagen. Hij zou dan mensen optrommelen en de wedstrijd zou zo uitdagender worden.

 

Die prijsverlaging kan niet, want de kosten zijn hoog. De Looier werkt namelijk niet met vrijwilligers, maar met een betaalde kracht. Er zijn 10 tafels als die alle 10 bezet zijn komt er, als je € 2,50 zou rekenen, slechts € 100,- binnen. Dat dekt de kosten niet. Ik schreef Peter terug en rekende het hem voor:

- Arjan kost de club € 50,-

- De zaalhuur € 20,-

- De Champagne € 42,95

- De hapjes € ?

- Reserve Christina € 10,- + een eventuele 2e reserve ook € 10,-

- Kosten NBB € ?

De manier waarop ik de club organiseer kost zo'n € 175,- per keer. Ik moet er als ik € 2,50 reken zeker € 75,- per keer bijleggen. Met € 5,- voor leden van de VVBAN kom ik, als het vol is nauwelijks uit de kosten, want ik heb de zaal ook nog eens voor heel veel geld laten verbouwen. Met die geweldige speciaal voor de bridge ingerichte club in het Zwanenmeer heb ik een "toplocatie" gecreëerd. Als je in Le Ciel Blue in het Ocura hotel eet ben ik ook meer kwijt dan in een restaurant op de hoek. De plek moet betaald worden. Als daar geen behoeft aan is moet ik stoppen.

 

In Forte dei Marmi in Italië betaal je € 9,- per persoon voor elke keer dat je er speelt. Daar krijgen de winnaars een geldprijs, maar geen hapjes en Italië is relatief goedkoop. Als 'Wel to do people' over € 2,50 gaan mekkeren vind ik dat, heel eerlijk gezegd, een beetje zielig,

 

Ik kan voor het geld dat ik aan die zondagmiddag besteed ook een weekend met een bridgereis mee. Dan ben ik 3 dagen onder de pannen, wordt verzorgd in een hotel en hoef me nergens zorgen om te maken. Ik probeer echter iets van de grond te krijgen en had gehoopt dat mensen, die dat initiatief leuk vinden, me zouden ondersteunen.

Sorry dat ik jullie, want ik neem aan dat je ook namens Peter Plasman spreekt, mijn waarheid vertel. Ik leef Bourgondisch en mensen die daar niet in mee kunnen gaan hebben pech.

 

De heer Limbach schreef terug:

Beste Hans , 

Wij komen om te bridgen en niet om in een twee sterren restaurant te zitten. 

We vinden het leuker als er wat meer tafeltjes bezet zijn .

We denken dat je dat kunt realiseren door je prijs wat aan te passen. 

Het gaat ons om die hele groep mensen die weinig te besteden hebben. 

Het gaat niet om ons die het makkelijk kunnen betalen. 

Of wil je een club voor de rijken zijn ? 

Lieve groet ,

Peter Limbach 

 

Mijn antwoord: Hallo Peter,

Ik wil een club die mensen ontvangt die bereid zijn om voor een goede ambiance te betalen. Die zijn er best en € 5,- of € 10,- is de wereld niet. In het centrum lukte dat ook. Alle leden van  de VVBAN en de Looier betalen slechts € 5,-. 

 

Mensen die bereid zijn om vanuit het land met de auto voor een keertje naar onze club te komen, maakt het ook niet uit.  Ze besparen dat al aan parkeergeld. Ik ben niet bereid ten eeuwige dagen mijn tijd, energie en geld in een club te steken die zelfs de illusie niet kan staven dat hij ooit haar eigen broek zal kunnen ophouden. 

 

Bridgeclub de Looier zal nooit met verenigingen die met vrijwilligers werken kunnen concurreren. Arjan staat op de Loonlijst van de Looier en er wordt door de club voor betaald. Dat bedrag garandeer ik privé.  

 

Bij andere verenigingen waar jullie spelen profiteren jullie van anderen, als je zelf geen vrijwilligerswerk voor die club doet. Dat geeft een vertekend beeld. In onze club betaal je met mij mee voor de prijs die aan de bediening, arbitrage en wedstrijdleiding van Arjan hangt of willen jullie mij daar alleen voor laten opdraaien en willen jullie door mij gesponsord worden?

 

Dat antwoord betrok ook zijn partner, advocaat Plasman, bij de correspondentie:

Beste Hans,

Omdat je aanneemt dat Peter mede namens mij schrijft en dat ook wel zo is wil ik een kleine nuancering aanbrengen. Het gaat ons alleen maar om gezellig bridgen en de kosten zijn voor ons zelf - als well to do mensen - volkomen ondergeschikt. Maar 2 of 3 tafels is ook niet gezellig. Peter noemde de bijdrage niet uit eigen financieel belang maar alleen omdat wij dit van anderen horen als reden om niet naar Noord te komen: “maar een paar tafeltjes en dan ook nog een tientje”. Wij beogen alleen dat er meer spelers komen. Misschien geen champagnedrive maar een waterdrive ? Op dinsdagmiddag is het bij de Binnenstad afgeladen maar er is geen prijs en er wordt niets geserveerd. Elke slok of hap is voor eigen rekening. Misschien iets om te overwegen ?

Het bovenstaande had in de eerste mail van Peter iets duidelijker gekund.

 

Groet, Peter

Mijn antwoord aan Plasman luidde:

 

Natuurlijk had ik wel begrepen dat de financiën niet de belangrijkste reden voor jullie waren om niet op zondag bij ons te komen. 

 

Ik weet ook dat de Binnenstad vol zit. Zij profiteren van de inspanningen en investeringen die ik me jarenlang getroost heb om aan de Lijnbaansgracht een bloeiende club te creëren. Zij wilden niet naar Noord en ik zag het in de binnenstad niet zitten. Zij trokken aan het langste eind. Er waren verschillende leden die graag bij ons hadden willen blijven spelen, want ze vonden de ambiance fantastisch. Als bijna al je vrienden echter voor de Binnenstad kiezen houdt het op. 

 

Ik had in de eerste jaren (in 1987 heb ik de club opgericht) aan de Lijnbaansgracht ook slechts één tafeltje op dinsdagmiddag. Het koste me ruim 25 jaren om te groeien tot de club die het was. 

 

Zelfs al zou ik minder vragen, dan nog zal ik geen volle bak krijgen. Er is te veel concurrentie en de enige manier om te groeien is zelf mensen opleiden. Dat is een lange termijn kwestie. Er spelen momenteel echter zoveel problemen dat ik me afvraag of het waard is om daar nog tijd en geld in te steken. Ik wordt in maart 76 zit met een hotel wat (nog) niet te verkopen is en een aantal bridgeclubs waar zwaar geld bij moet. Ik zou me moeten focussen en één van die twee activiteiten afstoten. Dat is niet eenvoudig, maar dat probeer ik wel. De verkoop van de Elandsgracht was daarin een eerste stap. Als die verhuizing naar Noord op een fiasco uitdraait, is de tweede stap voor de hand liggend. Ik zal me dan op het hotel moeten gaan richten en daar mijn tijd en geld in steken. Het hotel draait momenteel bijna quitte, dus daar liggen mogelijkheden, speciaal nu de Terme heropend zijn. Momenteel wordt daar enkel nog water gebotteld, maar het is de bedoeling dat er in de nabije toekomst ook iets van een beautycentrum wordt gesticht. Dan liggen daar voor mij opportunities.

  1. Men zou mijn hotel dan misschien willen kopen.
  2. Ik zou zelf een rendabel hotel met genoeg personeel, dat me het werk uit handen zou nemen, kunnen exploiteren.

Ik voel dat ik op een tweesprong sta. Mijn hart gaat uit naar Nederland, mijn verstand zegt Italië.

 

Aan tafel bij Yolanda besprak ik onder het eten de uitgebreide correspondentie die haar via cc-tjes ook bekend was. Die meid is toch zó gis. Zij bedacht een oplossing. Ze zei: "Waarom biedt je Peter Limbach geen korting aan als hij minimaal 12 man weet op te trommelen en die samen inschrijft?"

Ik schreef de Peters gelijk:

Hallo Jongens,

Yolanda heeft een lumineuze oplossing bedacht. Zij stelde voor om korting te geven bij aanmelding van 12 of meer deelnemers. Het houdt mijn prijsstelling in takt en opent de mogelijkheid om voor weinig geld te komen spelen. 

 

Wat denken jullie er van? Het idee was € 3,- per persoon die een nummer van de NBB hebben en bij ons achterlaten en € 3,50 voor mensen zonder registratie bij de NBB. Als het jullie lukt (buiten mij om) minimaal 12 deelnemers voor de Champagnedrive van zondag 25 februari te rekruteren, dan hebben we een deal.

Cordiali Saluti
Hans Becker
Albergo Ristorante San Carlo 
Via Nicola Zonder 3
Tel.: 0039-0585 43 193

 

Peter Limbach schreef terug:

Ik ga mijn best doen om voor de waterdrive te lobbyen .

Ik hoop dat ik wat kan betekenen in deze.

Met vriendelijke groet,

Peter Limbach 

Ik ben benieuwd of het hem lukt.


top

Dinsdag, 30 januari 2018

Dinsdag 30 januari 2018

Ben ik laf, of neem ik teveel hooi op mijn vork? Het was een moeilijke dag met ups en downs. Niet een dag waarover je graag wilt schrijven. Misschien ben ik daarom zo laat aan dit blog begonnen. De dag begon vroeg. Om kwart over vier werd ik badend in het zweet wakker. Het was veel te vroeg om op te staan, maar in een vochtig bed lig je niet lekker en Yolanda heeft een grote bank die geknipt voor mij is. Ik trok een droog shirt en mijn badjas aan, ging op die bank liggen en sliep zowaar in.

 

Om zeven uur werd ik wakker en kroop achter de computer om het blog van maandag, een uitgebreide e-mail correspondentie met Peter Limbach en Peter Plasman, op het blog te zetten. Om 11 uur had ik met Marco afgesproken. Adobe probeert me een abonnement van € 12,80 per maand te verkopen voor updates van een programma dat ik al bezit. Zij maakten het onmogelijk mijn oude programma te openen en ik moest aan Looiernieuws werken. Het koste hem enorm veel moeite, maar dank zei een 2e computer, waar dat oude gekochte programma met licentienummer nog opstond, kon ik dat weer gebruiken. Looiernieuws 25-1 was echter in de proefversie van het nieuwe programma gemaakt, daardoor kon ik er toch niet meer bijkomen. Ik kon op die oude computer echter ook een proefversie laden, waardoor het toch opende en gelukkig lukte het Marco om dit laatste nummer toch in de oude versie te openen. Het was een heel gedoe, maar eind goed al goed. Het koste echter de nodige tijd, maar ik heb ondertussen ook geleerd speciale letters voor slagzinnen te produceren. Die letters waren ooit spontaan op mijn scherm verschenen, maar tot nu toe kon ik het proces niet controleren. Nu wel.

 

Ook de Advocaat drive telde voor het eerst sinds weken weer eens 16 man. Dat was eveneens een opsteker. Verschillende spelers willen die club, nu je er tot eind september gratis kunt spelen, wel eens uitproberen. Mensen die lid van de NBB zijn spelen kosteloos, als zij hun lidmaatschapsnummer opgeven. Ben je geen lid van de Nederlandse Bridge Bond, dan worden de kosten voor het gebruik van hun rekenprogramma die € 0,50 bedragen gevraagd.  

 

Yolanda had een konijnenpoot klaargemaakt. dat was niet verkeerd. Ik ben gek op kluiven, maar was moe omdat ik al een advocaatje gewonnen en een prosecco uit de open fles van zondag genuttigd had. De robberbridge-avond wachtte echter. Ik moest dus nog aan de bak.

 

Ik vind robberen leuk. Iedereen kan dat spel in 'n uurtje leren, je speelt dan gelijk mee, maar zonder ervaring maak je veel fouten. Dat is niet erg. Je kunt mensen namelijk tijdens het spelen op die fouten wijzen in de hoop dat ze er wat van opsteken. Bij robber worden de spellen namelijk iedere keer aan tafel geschud. Het spel wordt daarna niet meer door anderen gespeeld. Dat maakt zo'n avond totaal verschillend van een middag of avond wedstrijdbridge. Daar mag je nooit over de spellen praten en dat is minder gemoedelijk dan bij robber.

 

Nadat de eerste robber beëindigd was wisselde ik met Arjan van partner. Mijn nieuwe partner komt trouw elke dinsdagavond en speelt al zo'n 4 maanden. Dat is nog kort, maar je wordt dan wel geacht de basis regels te kennen. Als je een openingsbod doet en je partner geeft een bij-bod in een nieuwe kleur, dan biedt je door. Je moet op zijn minst één sans zeggen als je verder niets te melden hebt. Zo houd je de bieding open. Je partner heeft minstens 6 punten beloofd en misschien heeft hij er wel veel meer en wil die hogerop. Bij robber-bridge tellen namelijk enkel de punten die je uitgeboden hebt en onder de lijn schrijft mee voor de robber. Je wint het spel als je onder de lijn 2 keer 100 punten verzameld hebt. Het is de kunst om zo hoog mogelijk te bieden zonder down te gaan. Mijn partner verkeerde in de veronderstelling dat hij om 1SA te mogen bieden, hij minstens 15 punten moest hebben. Die 15 punten gelden echter voor openings- en volgbiedingen van 1SA daar was hij mee in de war.

 

Hij speelde van Aas-Vrouw eerst het aas en daarna de vrouw uit. De vrouw zou nu bijna zeker aan de koning verliezen. Je moet proberen een slag met de vrouw te maken door er naar toe te spelen in de hoop dat de heer voor de vrouw zit. Deze en nog verschillende andere fouten verbeterde ik en probeerde uit te leggen wat er mis ging en waarom. Daarop kwam hij kwam keer op keer met het papiertje aandragen waarop hij zelf enige opmerkingen had genoteerd. Ik heb in al die papiertjes geen vertrouwen, want een opmerking is vaak gemaakt in een speciale situatie en enkel dan van toepassing. Je kunt die gewoonlijk niet als een algemeen geldende regel noteren.

 

Zij hebben het cursusboek 'Leer Bridgen in 10 Minuten.' Het is beter de elementaire regels daaruit te destilleren, dan van ongecorrigeerde eigen teksten die uit hun verband gerukt kunnen zijn. Ondanks dat ik me probeerde te beheersen kwam ik kennelijk pissig over. Dat zou kunnen, want ik heb een complex. Mijn vader kon zijn ongelijk namelijk nooit toegeven. Hij verdraaide tijdens een woordenwisseling zijn woorden zodanig dat hij uiteindelijk toch gelijk had. Ik haat dat en reageer daarop dan ook altijd vrij heftig. Dat is speciaal bij beginnende bridgers, die zich toch al zo onzeker voelen, natuurlijk helemaal verkeerd, maar hoewel ik me naar mijn eigen mening redelijk tactvol opstelde, bleek dat toch de sfeer voor hen te verpesten.

 

Mij werd verweten dat ik de mensen wegjoeg, dat zij het ook niet leuk meer vonden en zijn partner besloot te stoppen. Hij wilde wel verder en probeerde haar te overreden toch door te gaan. Zij was op van de zenuwen, raakte geëmotioneerd terwijl de tranen over haar wangen biggelden. Ze wilde niet verder en ze stapten samen op. Van de 5 leden van de dinsdagavond zouden enkel Loes en Liesbeth dan nog over zijn. Ik had gepraat als Brugman, maar het hielp niet, ze vertrokken. Arjan ging ze achterna. Bij de uitgang ving hij ze op en praatte op hen in. Ik wachtte 'n kwartier, maar Arjan kwam maar niet terug. Uiteindelijk ben ik naar het kantoor gegaan om mijn jas aan te trekken en naar huis te gaan. Ze waren nog steeds met Arjan in gesprek. Gelukkig kon Arjan melden dat het hem gelukt was de belofte te krijgen dat ze volgende week terug zouden komen. Dat was een pak van mijn hart.

 

Ik moet een eenvoudige Acol Basic systeemkaart maken. Daar kunnen ze dan tijdens het bieden op kijken. Misschien kan zo'n kaart de ergste fouten voorkomen. Al met al is er dan misschien toch nog iets goeds uit deze vreselijk dramatische avond voortgekomen.


top

Woensdag, 31 januari 2018

Woensdag 31 januari 2018

Een surprise party wachtte me. Gisteravond werd ik in het complot betrokken. Mijn buurvrouw was jarig, maar zij was met haar dochter en kleinkind naar Neurenberg afgereisd. Haar dochter fokt West Highland White Terriers. Haar hondjes vallen regelmatig in de prijzen en zijn zeer gevraagd. Nu was ze uitgenodigd om een reu van haar, 'n loops teefje in Zuid Duitsland te laten bevruchten. Het vervelende was dat de gunstigste paringstijd net op de verjaardag van haar moeder viel. Trudie gaat gewoonlijk met dochter Wendelie mee. Rob Dekker, de man van Trudie wilde haar bij terugkomst verrassen, zodat haar 60ste verjaardag toch nog gevierd zou worden. Op korte termijn werd een party georganiseerd, Ze zou woensdagavond na achten thuiskomen. De naaste buren links en rechts waren uitgenodigd. Ik zag er eigenlijk een beetje tegenop, omdat ik er eigenlijk niet over de vloer kom. Van de gasten kende ik enkel de man van haar zus. Die werkte voor aannemersbedrijf Nieuwenhuizen die aan de Lijnbaansgracht een pand voor ons heeft gebouwd.

 

De hele dag ging op aan mail beantwoorden, hout, fruit, bloemen een cadeautje en boomschors kopen. De orchideeën die ik vorige week zondag gewonnen had moesten verpot worden en ik was er nog niet toe gekomen om de benodigde boomschors in te kopen. Ze hadden enkel zakken van 50 liter, dus ik heb wat voorraad. Een uitgebreid bad genomen. Rob doet iets met computers en had een groepsapp. geïnstalleerd. Wij kregen regelmatig plattegrondjes met daarop de weg die Trudie en haar dochter Wendelie namen en waar ze zich bevonden. Ik ben pas sinds kort aan het appen en sta versteld van de mogelijkheden. Om half acht werd ik op de koffie verwacht maar aangezien de jarige toch niet vóór achten aanwezig zou zijn, stelde ik mijn komst 10 minuten uit.

 

Behalve Rob kende ik niemand. Ik stelde me voor, maar heb sowieso moeite met het onthouden van namen. Er waren zeker al 10 man gearriveerd en als het er zo veel zijn ben ik alle namen gelijk kwijt. Aan de laatste tafel waaraan ik me voorstelde stonden twee dames en een mij onbekende heer. We raakten gelijk in een geanimeerd gesprek verwikkeld, kregen koffie, moesten zelf een punt vlaai halen en wachten af. Toen ze op de Utrechtse Brug gespot waren werden de lichten gedoofd. Daar zaten we in het pikkedonker te wachten tot we het 'Lang zal ze leven' konden aanheffen. Er gebeurde niets. Om de stemming er een beetje in te houden riep ik: "Blijf van me af" ik had geen idee of de vrouw die naast me zat dat grapje kon waarderen daarom riep ik er maar achteraan: "Die vrouwen willen ook altijd aan homo's zitten." Wie weet beledigde ik haar daarmee nog meer, maar de ijzige stilte was doorbroken, want we zaten daar wel een kwartier in het donker. Ik opperde dat ze misschien een klapband hadden gekregen. Een ongeluk voorspellen ging me een beetje te ver, want stel dat er echt iets gebeurd was, dan had ik me daar heel oncomfortabel over gevoeld.

 

Eindelijk verschenen er lichten en nóg duurde het langer dan verwacht, voordat ze binnen kwamen. Rob begroette haar in het portaal, liep naar binnen, draaide het lichtknopje aan en we zetten na surprise geroepen te hebben ons authentieke verjaardagslied in. Rob hield een speech en iedereen feliciteerde haar persoonlijk. Ze wist echt van niks en keek heel blij. De buurvrouw van het huis links werd me aangewezen en ik herkend haar helemaal niet. Ik zei al dat ik mijn buren nauwelijks ken, want ik ben erg op mezelf. Toch had ik haar al vaak ontmoet. Zij heeft een schuwe hond en die loopt altijd met een grote boog om me heen. Hoe ik hem ook probeer te paaien de riem staat strak van me af. Je wilt jezelf aan zo'n beest ook niet opdringen, maar omdat haar huis achter mijn schuurtje verborgen is, heb ik nooit in de gaten gehad dat zij ook aan het water woont.

 

Het was een vreemde kennismaking, want hoewel ik haar al verschillende keren ontmoet had en zelfs enkele woorden heb gewisseld, kon ik me Erika helemaal niet herinneren. Haar hond wel, al weet ik daar de naam niet meer van. Het werd heel gezellig met verrukkelijke witte wijn kaas worst en zachte achtergrond muziek die een conversatie mogelijk maakte. Ik was bang met hapjes overvoerd te raken en had in verband met mijn afvalplannen daarvoor niet gegeten. Ik hoopte dat ik nog op tijd bij Lucky zou aankomen, want ze serveren frites tot 11 uur, maar dat haalde ik niet, zó gezellig was het. Ja, zo'n feestje thuis heeft ook wel wat. Dan heb je de geluidssterkte van de muziek tenminste zelf in de hand.


top

Donderdag, 1 februari 2018

Donderdag 1 februari 2018

Nadat ik om kwart over 4 wakker geworden was om naar de WC te gaan, probeerde ik nog wat te slapen. Dat lukte niet dus zat ik om half vijf achter de computer mijn e-mail te beantwoorden. Map is ongelukkig met de situatie op het werk. Er loopt een uitgebreide correspondentie waarin zij haar frustraties uit. Een ellenlange e-mail was daarvan het resultaat. Als ik zo'n mail beantwoord moet ik elk woord op een goudschaaltje wegen, want je maakt zo snel een opmerking die anders wordt geïnterpreteerd dan de bedoeling is. Dan volgt weer een nieuwe discussie. Jullie geloven het misschien niet, maar ik ben drie en een half uur met het beantwoorden van dat ene mailtje bezig geweest. Ik kan me die tijd niet permitteren en heb haar geschreven dat ik de correspondentie na mijn antwoord stop, omdat het enkel een herhaling van standpunten betreft. We gaan vrijdag die standpunten en eventuele oplossingen mondeling bespreken. Dat zal minder tijd kosten dan zo'n correspondentie. Die duurt nu al 3 dagen.

 

Na zo'n mail, waarbij het uiterste van je concentratie gevergd wordt, was ik leeg. Ik ging naar bed en tegen half twaalf werd ik wakker en stond op. Ik besloot tot een rustige lees-dag. Geen afspraken, geen verplichtingen lekker klungelen. Toch krijg ik altijd een schuldgevoel na zo'n dag. Ik was eindelijk weer bij met m'n blog en door zo'n lees-dag loop je gelijk weer achter. Het is ook veel makkelijker zo'n blog du moment bij te houden, want hoe verser het is hoe meer details je je herinnert. Over donderdag is echter weinig te schrijven, want ik ben de deur niet uit geweest. Ik kon het zelfs niet opbrengen naar Lucky te gaan. Mijn boek houdt me, ondanks de ellenlange verhandelingen over planten en bloemen die er langs de rivier bloeien, geboeid. Speciaal als het aanrecht of een vloer die geschrobd moet worden de alternatieven zijn. Even over twaalven ging ik naar bed.


top

Vrijdag, 2 februari 2018

Vrijdag 2 februari 2018

Mauricio heeft na een stop sinds maandag weer geappt. Ik wilde net in bed stappen toen de bel van de telefoon pinkte. "Ola"

Ik appte terug: "Hallo" "Gue paso ahi" Aangezien ik geen Spaans spreek, maar het wel zo'n beetje begrijp schreef ik in het Italiaans terug, "Nulla." Mauricio heeft een Italiaans/Oostenrijkse achtergrond. Ik dacht dat hij dat wel zou waarderen. "No mucho" kwam als antwoord, waarop ik "Non ablo Espagnol, dificile." uit mijn geheugen kon persen.

Er ontstond een conversatie over het al dan niet makkelijk zijn van Spaans als je Italiaans spreekt, maar omdat ik al zo'n moeite had om Frans en Italiaans gescheiden te houden kapte ik de correspondentie af. Ik wilde naar bed en had geen zin in dat type discussie. Toch ben ik blij dat ik weer contact met hem heb. Hij was gestopt met appen, toen ik weigerde hem € 300,- te lenen. Ik schreef toen: "Mauricio, ik huldig het principe dat ik nooit leen aan iemand die al een schuld aan me heeft. Ik heb 2 keer een blauwtje bij je gelopen en de belofte om me de volgende dag die € 50,- terug te betalen, die je me geleend had om uit Utrecht terug te komen, ben je niet nagekomen. Ik ben mijn vertrouwen in je afspraken kwijt. Dat wil niet zeggen dat ik je niet aardig vind, maar enkel dat ik me niet in een moeras van niet nagekomen afspraken wil laten trekken."

 

 

Hierop kreeg ik 4 appjes met curieuze argumenten. Hij verweet me bijvoorbeeld dat ik veel geld in het hotel, investeer. Dat was tegen het zere been. Hij heeft er niets mee te maken waarin ik geld investeer. Ik heb al meer meegemaakt dat mensen mij verwijten ondoordacht te doen of verkeerd te investeren. Dat geld speciaal als zij daardoor dan minder van me kunnen profiteren. Dat schiet bij mij altijd in het verkeerde keelgat, want ik bepaal hoe en waarin ik investeer en probeer dat goed te doen. Achteraf is het altijd makkelijk zeggen je had dit of je had dat. Ook opmerkelijk was dat hij de € 300,- die hij wilde lenen "het geld" noemde, alsof het niet meer mijn geld was. Toch ben ik blij dat het contact met Mauricio weer is hersteld, want dat is wel spannend.

 

's Morgens, na mijn tweede slaapje moest ik me haasten om tijdig op kantoor te zijn om dat belangrijke gesprek met mijn secretaresse te voeren. Zij schreef dat er in de kruisposten een verschil van meer dan een miljoen zit. Dat kan natuurlijk niet en die fout zal wel gevonden worden. Meer zorgen maak ik me over een regel in haar laatste e-mail: "Over vrijdag gesproken: Binnenkort neem ik een vrijdag vrij. Ik heb iets leuks voor de vrijdagen aangeboden gekregen en wil kijken of dat echt zo leuk is als ik denk. Het is geen werk. Daar hebben we het later nog wel over. Aanstaande vrijdag bijvoorbeeld."

 

Ik wilde voor dat gesprek en het napluizen van de boeken ruim de tijd nemen. Vandaar mijn haast. Toen ik echter bij het Zwanenmeer was aangekomen zag ik geen licht in het kantoor branden en vond de voordeur gesloten. In de hoop dat er iemand binnen was belde ik aan. Er verscheen niemand. Ik belde voor de tweede keer, weer geen reactie. Net wilde ik Yolanda bellen toen Arjan verscheen. Hij zat op het toilet en had daarom zo laat gereageerd. Map was er niet. Zij had om 9.23 uur geappt: "Goeiemorgen Hans! Ik kom niet later zoals ik je mailde maar zelfs helemaal niet. Ik ga met iemand mee naar het ziekenhuis. Ze is nogal overstuur. Vrije dag dus. Sorry! Fijn weekend. Gr map." In mijn haast had ik noch de telefoon noch mijn e-mail bekeken. Gelukkig had ik "Het dal der beloften" bij me en kon op kantoor verder lezen. Toch had ik liever thuis nog wat geklungeld.

 

Precies 10 voor één kwam Arjan het kantoor binnen. "Wat moet ik doen? We komen iemand tekort. Christine, jij en ikzelf zijn over." Ik wilde Christine Oey die reserve is en helemaal uit Dronten komt, niet terug sturen, dus stelde ik voor iemand te bellen. Toen ik om één uur de bridgezaal binnenging bleek het probleem zich te hebben opgelost. Er waren nog enkele spelers gearriveerd en we hadden nu plotseling 22 man in huis. Omdat 'de Groene Brug' geen stilzittafel had, moest Christine alsnog zonder te spelen terug naar Dronten en kon Arjan in de bediening.

 

Het spel dat in de taartpauze werd behandeld betrof een mooie 8-kaart . Wat open je daarmee? Je hebt ± 8 slagen en 'n punt of 12 aan hoge kaartpunten, die voornamelijk in die 8-kaart zitten. De keus ging tussen 2♣ en 4. Looier spelers openen gewoonlijk 2♣ met zo'n hand. Je hebt dan, als de tegenstanders zich niet met het spel bemoeien, meer ruimte om de hand op te vragen en te bekijken of je de manche moet uitbieden, welke manche het moet worden, of dat er misschien zelfs slem gemaakt kan worden. Als de tegenstander een lange kleur hebben zullen ze die gewoonlijk noemen om zand in je biedmachine te strooien. Daardoor heeft zo'n 2♣ bod ten opzichte van 4 ook nadelen. Die komen vooral naar voren als weinig hoge-kaartpunten bij de dat openingsbod zitten. Er is daarom besloten om distributionele handen met weinig punten en ± 8 speelslagen voortaan preëmptief in de kleur op 4-hoogte te openen. Ik had jullie graag het hele spel laten zien, maar ik denk dat Arjan de verkeerde spellen bij de uitslag van vrijdag geladen heeft, want ik kon het spel niet terugvinden. Ik zal het er met hem over hebben en als hij het terugvindt wordt het in het in Looiernieuws 25-2 geheel behandeld.

 

De bingo heeft zijn zaakjes weer op orde. Yolanda moest daardoor aantreden. Ik besloot tot een patatje met bij Lucky. Mijn boek werd meegenomen, want dat is na alle natuurbeschrijvingen opeens toch spannend geworden. Sensationeel! Na de thee besloot ik nog even bij 't Steegje langs te gaan, want bij Lucky gaf ik mezelf weinig kans op avontuur. Het was wel gezellig, daar niet van, maar ik wil scoren.

 

Jeroen de glazenwasser stond buiten op het terras te roken. Ik zei hem gedag en liep naar binnen. Hij ging gelijk tegen me tekeer. Ik had hem zonder te groeten voorbij willen lopen. Onzin, maar dan heeft ie behoefte aan aandacht. Daar wordt je soms wel moe van. Hij kwam achter me aan naar binnen en liep gelukkig door naar de biljardtafels. Wim stond nog achter de bar. In een 2e thee had ik geen zin dus bestelde ik een portje. Henk, de broer van Jeroen, was van het biljard gevlucht. Ook hij kan in de ogen van Jeroen als hij zo'n recalcitrante bui heeft geen goed doen. Er is dan geen land met hem te bezeilen. Henk was met een vriend naast mij op de hoek de bar komen zitten. Henk is een ingetogen knappert. Een heel ander type dan Jeroen en erg sympathiek. Ik ben natuurlijk in hem geïnteresseerd, maar tot nu toe was het me nooit gelukt een gesprek met hem te hebben, ondanks dat Jeroen me aan hem had voorgesteld.

 

Nu we beiden door Jeroen geschoffeerd waren hadden we een gespreksonderwerp en kwam ik meer over hem te weten. Hij is getrouwd, de man wiens naam me natuurlijk weer ontschoten is, was een hele goede vriend en daar ging hij al jaren mee om. Hoewel de kansen op een date nihil waren, was het toch zó gezellig dat ik de mij aangeboden port aannam en niet gelijk op huis aanging om me in de verdere belevenissen van Ayla en Jondalar te verdiepen. Daarna gaf ik nog een rondje en vertrok. Alweer niet gescoord.


top

Zaterdag, 3 februari 2018

Zaterdag 3 februari 2018

's Avonds om elf uur naar bed gaan is te vroeg. Om 2.46 uur werd ik wakker en om 2.54 uur probeerde ik de computer op te starten. Er was geen beweging in te krijgen. Waar het aan ligt weet ik niet. Ik heb deze laptop pas enkele maanden en hij zou, als ik de klep open doe, automatisch moeten starten. Dat verdomde hij. Hij licht op, het pijltje beweegt als ik met mijn vinger over het track-pad beweeg, maar hij reageert niet als ik opdrachten aanklik. Ik vraag me af hoe dat komt. De reden kan zijn dat het programma waarin ik werkte niet werd afgesloten. Na een half uur niet gebruikt te zijn sluit het dan vanzelf. Misschien is het dat. Ik sloot de klep weer en probeerde het opnieuw. Geen resultaat.

 

In dit nieuwste apparaat zit geen aan en uit knop. Vroeger kon je hem gewoon uit zetten en opnieuw opstarten bij deze kan dat niet meer. In arren moede pakte ik mijn muis. Ik gebruik naast het track-pad ook een draadloze muis. Gelukkig reageerde hij daar wel op en kon ik aan de systeemkaart Basic Acol starten. Dat is het eenvoudige Acol biedsysteem dat wij op dinsdagavond gebruiken. Zo'n systeemkaart zou een steun voor nieuwelingen bij het bieden kunnen zijn. Wij willen Marja en Daniel niet verliezen en misschien helpt zo'n systeemkaart als geheugensteuntje. Ik ben er gelijk aan begonnen.

 

Even over 12 kwam er een appje van Mauricio binnen: "Hoi Hans" "Hallo" "Ik ben net wakker het is hier 6.10 in de morgen" "12.10" "Ja weet ik. Heb je goed geslapen? Ik als een roos, lag er vroeg in. Het regent pijpenstelen hier. Tropisch klimaat en als het regent dan regent het goed, andere koek als bij ons mag ik wel zeggen. Zal ik je mijn volledige naam geven die in mijn paspoort staat?"

 

Dat was dus de reden dat hij gelijk bij het wakker worden aan mij denkt. Hij zit om 'het geld' te springen. Ik appte terug: "Oké." "Martin Hendrik Jan Tellen, Manizales Colombia meer heb je niet nodig, dan krijg je een tien cijferige code die geef je mij door en met dit nummer met paspoort kan ik het gelijk afhalen bij de Western Union hier." Hier klopt iets niet. Zijn naam was toch Mauricio Gonzales. Ik appte terug: "Je vertelde me eerder dat je Mauricio Gonzales heette. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik van je moet geloven. Sorry."

"Mijn echte naam is Mauricio. Dat heb ik jou verteld dat is mijn geboortenaam. Ik ben geadopteerd. Mijn ouders hebben mij Martin genoemd. Dat heb ik in het gesprek bij jou thuis verteld Hans. Mijn geboortenaam is Mauricio mijn vader is Italiaan en mijn moeder Oostenrijkse. Ik ben geadopteerd en toen hebben mijn ouders mij een Nederlandse naam gegeven die ik niet leuk vind. Ik neem straks ook mijn familienaam weer terug. Dat heb ik jou verteld Hans toen we de hele nacht in gesprek waren ben je dat vergeten? Mauricio is mijn geboortenaam zoals ik geregistreerd sta in het register in Oostenrijk." Ik was zo ontdaan om zo'n onverwachte naam te zien dat ik dit even moest verwerken en ik reageerde dus niet. "Hallo?" Daarna een telefonische oproep die ik niet beantwoordde, want nadat ik die vreemde naam hoorde had ik de bel afgezet.

Mauricio appte verder. "Hans ik maak me zorgen om je geheugen. Weet je nog dat ik zei: "Ik vind Martin geen leuke naam." Je zei: "Ik noem je gewoon Mauricio." Als je dat niet meer weet. En ik noem mezelf ook Mauricio, altijd want dat is mijn geboortenaam in Oostenrijk en als je dat niet meer weet Hans, dan maak ik me zorgen om je geheugen, of heb je niet naar me geluisterd die nacht maar oké." Hij probeerde me weer telefonisch te bereiken. Die ik dus niet opnam. Daarop reageerde hij plotseling minder vriendelijk.

 

"Neem je me in de maling Hans? Daar houd ik niet van Hans denk daaraan. Ik heb dit allemaal verteld bij jou thuis, maar in jou geile bui heb je zeker niet geluisterd naar mij als persoon. Maar hou dat geld. Ik spreek je als ik terug ben. Ik ben nu echt kwaad. Wat krijgen we nou, toen je je blog schreef hebben we het er nog over gehad. Ik noem je gewoon Mauricio. Je wilt me gewoon niet helpen en daarom kom je hiermee. Komt goed hou je geld!!!! We spreken mekaar." Tien minuten later kwam er weer een appje binnen.

 

"Geloof me jou spreek ik als ik terugkom. Ik laat niet met me grappen, Daar houd ik niet van!!@" er volgde een nieuwe poging mij telefonisch te bereiken. "Niet oppakken!!! Komt goed ik kook nu. Je dementeert, of je neemt me in de maling. Ik ben echt kwaad. Ik heb op dat geld gerekend man, hou je geld ik spreek jou persoonlijk als ik in Nederland ben!!"

 

Om tien over een bekeek ik de binnengekomen berichten en reageerde eindelijk. "Ik herinner me inderdaad dat je geadopteerd was. Ik had niet begrepen dat je ook de naam van je pleegouders droeg. Ik begrijp je boosheid. Ik vraag me af of je me met je laatste opmerkingen aan het bedreigen bent." Zijn antwoord kwam onmiddellijk. "Nee maar ik ben boos. Logisch toch omdat je aan mij twijfelt Hans. Ik heb dat gezegd. Dan voel ik me niet serieus genomen en ik vraag me dan af, luister je dan wel naar wat ik te zeggen heb als persoon? Duidelijk heb ik dit verteld. Ik herinner me dat alles als de dag van gisteren."

"Mauricio, ik ben al genoeg belazerd in mijn leven en let altijd op of het klopt wat de mensen me vertellen." "Ik ben een man en belazer niet iemand die goed voor me is. Nooit."

"Gelukkig." "Ja ik weet dat. Ik zal je niet belazeren. Ik ben ook genoeg gekwetst in mijn leven en teleurgesteld in mensen Hans, we hebben overeenkomsten. Ik heb het in mijn jeugd ook zwaar gehad. Moest vechten als een pitbull om te overleven. Dat heeft me gevormd."

 

Ik begin nu te begrijpen waarom hij boksen als zijn favoriete sport heeft beoefend. Ik schreef terug: "Oké, ik zal zien wat ik voor je kan doen." Hij antwoordde: "Heb ik je allemaal verteld alles is eerlijk en waar. Ik heb me kwetsbaar opgesteld bij je, wat ik normaal nooit bij iemand zou doen. Ik ga nu douchen het is hier 7.19. Even opfrissen."

Ik ging met de trein naar Almere Stad waar op het station een kantoortje zou zitten waar je geld kon overmaken. Mijn parkeerkaart was nog geldig in Buiten en ik wist niet precies waar ik de auto in stad zou kunnen neerzetten. Ook wilde ik mijn nieuwe OV-chipkaart weer eens gebruiken. Ik parkeerde bij Station Buiten en binnen 5 minuten zat ik eerste klas in een intercity die in stad stopte. Nog geen bladzijde in mijn boek gelezen of ik was er al. Ik vond het kantoortje na enig zoeken, stortte het geld en stapte gelijk op de trein terug. Even later zat ik bij Wim in 't Steegje aan de thee.

 

Thuisgekomen belde ik Jan. Hij had beloofd te bellen en dat was al weer een week geleden. Niets geoord tot nu toe. Ik kreeg zijn antwoordapparaat, zei wie ik was, dat ik het weekend alleen thuis zou zijn en hing op. 'n Half uurtje later belde hij terug. Hij wist niet of hij zich vrij kon maken, maar zou zijn best doen.

 

Ik had net gegeten toen hij belde. Het was gelukt om een vrije avond te creëren en zou later op de avond langs komen. Ik heb nog nooit zó snel mijn huis gesopt. Voor de open haard was het zwart van de kapotgetrapte houtskooldeeltjes, het toiletvloer moest ook gedweild, afgewassen, kussenslopen verschoond, kaarsen ontstoken en toen hij aanbelde was ik klaar. Dat moet ik meer doen als ik een smerig huis heb. Uiteindelijk valt het als je je kwaad maakt allemaal best mee.


top

Zondag, 4 februari 2018

Zondag 4 februari 2018

Het huis was schoon en mijn lusten waren gisteravond genoegzaam gelest. Nu had ik de rust en de tijd om ons cursusboek, eens kritisch door te nemen. De Looier geeft 3 verschillende beginners cursussen. De instapcursus: 'Leer Acol in een half uur,' die op dinsdagavond gegeven wordt, is kennelijk nog niet je dat. Ik wilde controleren of het klopt dat er bepaalde basis regels niet in het cursusboek stonden. Op een bij-bod van partner in een nieuwe kleur mag je bijvoorbeeld niet passen.

lesboek bridge 

Het stond er, als je tussen de regels door kunt lezen, wel in maar ik kan me voorstellen dat je er als beginnend bridger overheen leest. Leerlingen hebben behoefte aan een wat explicietere uitleg. Ik besloot om, ter verduidelijking, daar waar me dat zinnig leek, tekst bij te schrijven. Eerst formuleerde ik de doelstelling van het spel:

 

Doel bij robber-bridge is zo snel mogelijk 100 punten onder de streep te scoren. Enkel de leider van het spel en haar of zijn partner scoren punten onder de lijn. Het is dus belangrijk om leider te worden. De gevormde paren bieden daartoe tegen elkaar op. Zo wordt bepaald welk paar het contract gaat spelen en wie de leider wordt. Het paar dat hoogste bod uitbrengt mag spelen. Diegene die het eerst de kleur waarin gespeeld wordt heeft genoemd wordt de leider. Haar of zijn partner wordt dummy, ook wel blinde genoemd. Punten krijgen zij als het geboden contract gemaakt wordt. Omdat ook deze tekst nog enigszins verhullend is, vervolgde ik:

 

De ROBBER wordt gewonnen als je 2 keer 100 punten onder de lijn gescoord hebt.

Die score van 100 punten, de manche genoemd, kun je in verschillende keren bij elkaar sprokkelen, je kunt ze echter ook in één keer verdienen. De kunst is:

 a. Zo hoog mogelijk te bieden, zonder down te gaan, want je wilt zoveel mogelijk punten onder

     de lijn scoren. Alleen daarmee kun je het spel winnen.

 b. Als je al punten onder de lijn hebt, is het de kunst slechts dat aantal slagen te bieden dat je

     nodig hebt om tot, of voorbij die 100 punten te komen.

 

Het is een inspannende bezigheid ook al is 'Leer bridgen in 10 Minuten' een dun boekje met grote letters en veel plaatjes. Het lukte me niet de hele tekst in één dag te redigeren. Het is belangrijk dat Marja en Daniel hulp geboden wordt. Er moet in ieder geval iets op papier worden gezet. Ik ga kijken hoe ver ik kan komen.


top

Maandag, 5 februari 2018

Maandag 5 februari 2018

Een formatie zaagbek-eenden zwom voorbij toen ik achter de computer de aanvulling op het lesboek zat te schrijven. Een prachtig gezicht die wit met zwarte vogels. Vrouwtjes waren er niet bij. Die onderscheiden zich door hun bruine kop en grijs gevederd lijf.

Vrouwtje grote zaagbekeend

Foto Anton Lemmers, natuurfotograaf

 

Ik pakte de telefoon om enkele opnames te maken. Eigenlijk wilde ik de eenden niet storen, maar het dubbele glas van de schuifpui, dat al een maand niet gezeemd is, belemmert het maken van optimale foto's. Om er dichterbij te komen schuif ik de deur voorzichtig open, want deze eenden zijn 'n tikje schuw. Ze zwemmen nu zowaar gewoon door. De eerste foto's zijn gemaakt. Ik wil er nog wat dichter bij komen, maar dat gaat ze te ver. Allemaal tegelijk vliegen ze op. Het is een prachtig gezicht. Eén winter zwommen ik er wel 50 voor het huis. Zo'n groot aantal heb ik daarna nooit meer gezien, maar dit groepje mag er ook best wezen.

      

 

groepje zaagbekeenden                                                                           opvliegen zaagbek eenden

De geplukte kalkoen waarmee Yolanda me verraste was pittig en aan de zoute kant. Heel lekker, daar niet van, maar met mijn tendens tot te hoge bloeddruk meid ik te zoute producten liever. Ik probeer de waarden 'normaal' te houden door minder zout en gezonder te eten. Ook verder afvallen behoort bij dat streven, maar dat valt niet mee. Alles is lekker en ik kan dooreten tot ik een opgeblazen gevoel krijg en zelfs dan heb ik, als het erg lekker is, moeite om te stoppen. Bij de thee nam ik twee gebroken schuimkransjes. Er zijn er nog 4 over. Ik heb de indruk dat Yolanda ze zelf niet eet.

 

Er waren maar 3 tafels bij de bridge. We spelen dan sinds kort 2 spellen per tafel, zodat je alle deelnemers 3 keer aan tafel ontmoet. Twee keer als tegenstander en één keer als partner. Dat is wel zo eerlijk. Ik scoorde samen met Donell Janssen 52.27%. Yolanda deelde de eerste plaats met Peter Driessen. Het steekt altijd 'n tikje als ze boven me eindigt, maar ik gun het haar. Thuis Jinec en het NOS-Journaal bekeken en toen met 'de Aardkinderen' naar bed.


top

Dinsdag, 6 februari 2018

Dinsdag 6 februari 2018

Mauricio appte een Spaanse tekst waar ik weinig van begreep: "no comparar con los Países Bajos totalmente diferente del sistema la mentalidad de las personas." De vertaling die Google gaf was: "niet te vergelijken met Nederland totaal anders dan het systeem de mentaliteit van de mensen." Waarom hij mij dat schreef geen idee. Het was hier 5 uur in de morgen toen ik dat bericht ontving. Om 9 uur kwamen er twee gesproken appjes binnen.

Hij wenste me goedemorgen vertelde me de tijd bij ons en groette me. Vier minuten later weer een gesproken app.: "Het is hier 3 uur in de nacht. Ik lig op bed en kijk een beetje TV en luister muziek. Het is allemaal niet zo leuk. Ik heb een ontsteking aan de hand gekregen ik ben gestoken door iets en die hand ziet er niet uit.

Ik appte terug: "Jij bent vroeg op." Hij zei op de dictafoon: "Ik ben nog steeds wakker. Ik kan niet goed slapen. Ik heb een ontsteking aan mijn hand, en dat doet hartstikke zeer. Ik moet morgen even naar de dokter. Ik ben door iets gestoken. Het ziet er niet uit. Voor de rest, het is vreselijk warm hier. Je ligt ook niet zo vroeg te slapen. Ik probeer in slaap te komen, maar dat lukt me niet. Ik zal vanzelf wel een keer in slaap vallen. Ik heb geen haast om op te staan dus het valt allemaal wel mee. Ik lig nu al van elf uur op bed. Mijn vriend waarbij ik logeer is een paar dagen weg en ik ben hier alleen."

 

Vier uur zonder te slapen op bed liggen leek me vreselijk dus appte ik een advies aan hem:

"Als ik niet kan slapen trek ik mezelf af. Dan krijg ik bijslaap."

 

Hij stuurde me als antwoord een foto van zijn ontstoken hand.

builenpest of ontsteking

Ik appte: "Vreselijk! daarmee kun je je niet eens aftrekken."

"Nee, dat gaat moeilijk."

"Je probeert het dus wel?"

"Trekken? Ben je gek ik verrek van de pijn!"

"Sterkte"

"Dank je"

Geen idee wat het is, ik kan me nauwelijks voorstellen dat het om een insectenbeet gaat. Het lijkt de builenpest wel.

 

Het werd tijd om naar kantoor te gaan, want ik zou een gesprek met Map voeren. Ze was met koffie bezig toen ik om kwart over tien het Zwanenmeer aan de Beemsterstraat binnenkwam. Omdat ik Marco om 11 uur verwachtte vroeg ik haar gelijk naar ons kantoor te komen. Ik was benieuwd wat ze me over de vrijdag wilde vertellen, het gesprek over het al dan niet stoppen met de Bridgeclubs moest worden gevoerd en over dat miljoen wat ze in de boekhouding niet terug kon vinden, ook daar moest naar gezocht worden. Even geen tijd voor koffie.

 

Het gesprek is gevoerd. De lucht is opgeklaard en wat vrijdag betrof, dat bleek een incidenteel iets te zijn dat met het vrijwilligerswerk wat ze doet te maken heeft. We geven de bridgeclubs nog niet op en zetten onze schouders er weer onder. Het geld dat zoek is zei ze terug te zullen vinden had ze de boekhouding van 2017 uitgeprint kreeg. Eén van de rekeningen kan zij niet openen. Dat jaar moest uitgeprint worden. Het was even zoeken, maar is gelukt. Gelukkig waren we net klaar toen Marco arriveerde en ik met hem achter de computer kroop om de problemen die zich op dat vlak voordoen op te lossen. Het werd een vrij intensief lesuur en om half één was ik op. We stopten en ik vroeg Yolanda of ze een broodje voor me had.

 

De verwarming in 'onze' bridge-zaal deed het weer. Er waren echter maar 11 man dus moest er iemand gebeld worden. Ineke Bleeker werd bereid gevonden te komen en werd aan Arjan gekoppeld. Zij gingen als een trein en werden met 71% eerste. Yolanda en ik Yolanda en ik wonnen slechts één ronde en scoorden met 55% aanmerkelijk minder, maar we werden wel 2e. Ondanks het geringe aantal deelnemers was het toch een heel genoeglijke middag.

 

Yolanda liet mij de keus wat ik wilde eten. Ze had draadjesvlees met rode kool in de aanbieding één van mijn lievelingsgerechten. De keus was dus niet moeilijk. Zij ging naar het aanrecht en ik legde de laatste hand aan de Acol systeemkaart en de bijsluiter voor het lesboek. Toen ze belde dat het eten klaar was, stonden de teksten print-klaar op het scherm.

 

Even voor zeven was ik present en ging gelijk aan de slag om als Marja en Daniel, mochten die iets eerder komen, gelijk de hulpmiddelen aan te reiken waarmee ze wat meer grip op de stof uit het lesboek zouden krijgen. Marja en Daniel Vreeling kwamen echter afscheid nemen. Ze waren tot de slotsom gekomen dat ze toch wilden stoppen. Dat was een hard gelach. Hoe ik ook probeerden, waren ze niet te vermurwen. Ik heb ze de systeemkaart en de apendix die ik bij het lesboek had geschreven gegeven en ze verzekerd dat ze altijd welkom waren. Ze hebben Loes en Liesbeth gelukkig nog gezien en ook van hen afscheid genomen.

 

Loes en Liesbeth waren naar Monte Gordo in Portugal geweest en hadden het zó leuk gevonden. Ze hadden daar 13 keer aan bridgedrives deelgenomen en als beginners die enkel onze half uurs cursus gevolgd hadden is dat best dapper. Loes bleek en trouwe lezer van mijn blog te zijn. Ze genoot er mateloos van en ook Liesbeth las het regelmatig. Zij zijn van plan onze dinsdagmiddagclub te komen versterken. Ze waren eigenlijk van plan weg te gaan zodat wij naar huis konden, maar dat is natuurlijk onzin. Arjan werkt en ik ben dol op spelen om geld, al is het ook maar om een heel klein bedrag. Zij prefereerden het om met elkaar te spelen en gelijk kwam het grote voordeel om met robberbridge te starten naar voren. Arjan en ik mochten al onze wapens uit de kast halen en Looier spelen terwijl zij net met boekje 2 van Berry Westra bezig zijn. De eerste robber wonnen Arjan en ik 50 cent. De tweede robber kregen zij de kaarten en wonnen ze de 50 cent precies terug. Dat was lachen, winnen van routiniers die alles uit de kast hebben gehaald om de dames onderuit te schoffelen. Uitstekend Loes en Liesbeth! De derde ronde kwam het geluk onze kant weer op en we wonnen die robber 45 cent. Ondanks het verlies van twee leden wat hebben we toch uiteindelijk nog een leuke avond gehad. Bridge is zo'n leuk spel, mede omdat je je verdriet vergeet.


top

Woensdag, 7 februari 2018

Woensdag 7 februari 2018

De stroopwafels eisen hun tol 75,5 kg wees de weegschaal aan en ik was zo goed op weg. Maandagmorgen na het bad woog ik eindelijk weer eens onder de 74. Ik dacht nog: "Nu wordt dat mijn streefgewicht." De smulpaap in me heeft het weer gewonnen. Van het draadjesvlees met rode kool schepte ik twee keer op en toen moest dat laatste stukje vlees, samen met Yolanda, ook nog soldaat gemaakt worden. Het lag zo zielig en eenzaam in die heerlijk jus. Het was me gewoon aan het verleiden. Water voor de dorst was niet slecht, maar die 2 grote bellen rode wijn bij het eten, terwijl ik 's middags al een advocaatje met slagroom had gewonnen en een 2e broodje had gevraagd, ja dan kun je er donder op zeggen dat het mis gaat.

 

Ik kan als excuus aandragen dat ik na dat eerste broodje nog een vage honger had. Dat broodje gaf me ook zo'n onbestemd fijn gevoel. Ik had geen idee hoe dat kwam en waarom het me zó lekker smaakte. Yolanda had in de supermarkt 'Porchetta' ontdekt en daar Italiaanse bollen bij gekocht. Ik had het beleg niet als zodanig herkend, maar had geen idee waarom ik aan de aandrang om haar om een tweede broodje te vragen geen weerstand kon bieden. Was het een onbewust verlangen naar ons heerlijke hotel in Toscane?

 

Het moet vandaag een alcoholvrije sla-dag worden. Er staat echter nog een pasta in de koelkast en ook dat laatste plakje kaas moet op. Worden het vanmiddag dan toch weer 2 broodjes? Die bruine afbak-broodjes, die ik altijd in voorraad heb, zijn per 2 verpakt. Misschien moet ik water in plaats van thee drinken. Brr, dat gaat me toch wat te ver. Ik kan die pasta natuurlijk tot morgen bewaren, hij is dan nog pas één dag over de datum en daar zit ik niet mee. Na Tai Chi kan ik dan bij Tariq frites met mayo eten. Hè al dat geschrijf over eten maakt me nog hongerig ook. Ik stop met deze eerste impressie van de woensdag en probeer dat moeilijke verhaal van dinsdag op papier te krijgen.

 

De minikrach van de beurs hield me de eerste uren van de dag bezig. Ik vertrouw het nog niet en verwacht dat de opleving van vandaag geen lang leven beschoren is en wacht toch nog even af. Gewoonlijk krijg je eerst een opleving en gaat de beurs daarna 'à la baisse.' De krach van de Bitcoin was een voorbode. Daarmee vergeleken is de beurs nog vrij stabiel. Beurzen hebben echter de neiging langzamer weg te zakken, dus er kunnen nog wat dalingen onderweg zijn.

 

Als lunch nam ik fruit. Alcohol was taboe vandaag. De pasta en de broodjes met kaas heb ik tot donderdag bewaard. Deze dag is aan lezen, schrijven en Tai Chi besteed. Mijn afspraak voor een ochtendbeurt had tot mijn grote verdriet dinsdagavond afgezegd, terwijl ik me daarop zó had verheugd. Het is in ieder geval beter voorbereid te zijn dan voor niets op iemand te wachten en wat in het vat zit... Daarover valt dus evenmin iets spannends te schrijven. Enkel over Mauricio heb ik nieuws. Hij is naar het ziekenhuis gegaan, maar ze willen hem niet helpen. Hij is onverzekerd en heeft geen geld. Hij zit nu echt in de rats. Arme jongen het zit hem ook niet mee.


top

Donderdag, 8 februari 2018

Donderdag 8 februari 2018

Het feit dat er nu op dinsdagavond geen deelnemers meer komen begint in te zakken. Ik realiseer me dat er, nu besloten is dat we doorgaan met de bridgeclubs, actie moet worden ondernomen. Wat kun je doen? Uithuilen en opnieuw beginnen lijkt de enige oplossing. Gelukkig heb ik een creatieve geest en vanmorgen kreeg ik een lumineus idee.

 

'It's all is in the name'

Het oorspronkelijke motto van de dinsdagavond club: "Leer Bridgen in 10 Minuten" werkte niet voldoende. Ik had de naam van het lesboek als motto gekozen. Het leek me een 'eye opener' maar het was een miskleun. Mensen geloven niet dat je dit spel in zo korte tijd kunt leren. Als je er zelf al van niet van overtuigd bent dat het gaat lukken, dan lukt het ook niet.

 

Enkele maanden geleden veranderde ik de naam daarom en adverteerde met 'Acol Basic.' Mensen die bridge willen leren hebben echter geen benul wat die naam inhoud. Ze weten niet dat er bij dit spel een taal geleerd moet worden. Zij weten evenmin dat er verschillende talen, gewoonlijk biedsystemen genoemd, bestaan. Bij bridge communiceer je met je partner door middel van zo'n biedsysteem. Daarvan zijn er honderden. De bekendste zijn: Acol, American Standard en 5-Kaart hoog. Enkele minder bekende zijn: v Eeghen, Culbertson, Romex, Biedermeier rood, groen en blauw, Lilliput en...   Looier

Onze bridge-school geeft in 3 van die talen les.

- Op maandagavond geef ik les in Looier.

- Het systeem '5-Kaart hoog' wordt op vrijdagmiddag door Arjan de Jong gegeven

- Acol op dinsdagavond wordt door ons samen onderwezen.

Op dinsdagavond gaan we terug naar de basis. Vandaar bedacht ik de naam 'Acol Basic.' Als potentiele geïnteresseerden echter niet weten wat Acol is, dan schiet zo'n naam zijn doel voorbij. Daardoor werd een ook nieuw motto gekozen: ‘Leer Acol in een half uur.’ Naar mijn mening zou ik twee vliegen in één klap slaan, want:

- Je gebruikt de naam van het in Nederland meest bekende biedsysteem.

- Het halve uur dat je nodig zou hebben om het spel te leren lijkt wat minder onwaarschijnlijk.

Nu ook deze laatste verandering nauwelijks zoden aan de dijk zette dacht ik na over een nieuwe naam voor de verse wervingscampagne die ik zou starten en kreeg dus die ingeving. Aan beide bezwaren is tegemoet gekomen. Het nieuwe motto wordt: "Speel bridge na één avond." De advertentie stond gelijk op mijn netvlies. Ik ging hem gelijk maken en dit is het resultaat:

 

"Speel bridge na één avond."

Kosten inclusief het lesboek € 10,-

Kom naar de Beemsterstraat 491 in Amsterdam

U kunt elke dinsdagavond om 7 uur instappen.

Voor meer info: www.bridgeles.nl

Afwachten of dit werkt, maar het moge duidelijk zijn dat er iets moet gebeuren.

 

Het drama met de hand van Mauricio is in een volgende fase beland. Ik heb hem nog 750 Euro geleend om het ziekenhuis te betalen. Je kunt een vriend in nood niet laten stikken als je een mogelijkheid hebt hem te helpen. Je zult maar in zo'n situatie terecht komen en niemand hebben om op terug te kunnen vallen. 


top

Vrijdag, 9 februari 2018

Vrijdag 9 februari 2018

Bernard Stegeman is afgehaakt. Hij was al sinds de jaren 90 lid van onze bridgeclub. Hij heeft het Looier systeem destijds van mij geleerd. Het doet pijn dat hij stop temeer omdat hij is afgehaakt vanwege mijn blog. Hij schreef: "Jouw Blog heb ik tussen duim en wijsvinger in de vuilnisbak gedeponeerd. Hierbij beëindig ik mijn lidmaatschap van de BC de Looier."

 

Ik begrijp dat niet goed. Niemand behoeft dat blog toch te lezen. Je leeft niet enkel van brood alleen. Seks is eveneens een belangrijk onderdeel van het leven. Daar schaam ik me niet voor. Het taboe dat daarop ligt is naar mijn mening onterecht en vind ik 'n tikkeltje hypocriet. Als je de seksuele revolutie in de zestiger jaren hebt meegemaakt denk je wat genuanceerder over de taboes die toen doorbroken werden. Vele mensen hebben die omslag niet gemaakt en zitten nog steeds met frustraties. Ik balanceer met mijn blog op het scherp van de snede. Voor sommige mensen zal ik de scheidslijn van het betamelijke overschrijden. Dat is een consequentie die ik accepteer. Toch is mijn blog bedoeld is om mensen te betrekken. Na die opzegging van Bernard vraag me af of ik dat doel voorbij schiet. Het aantal bezoekers op de site groeit echter. Kennelijk zijn er ook lezers die mijn zielenroerselen interessant vinden. Zij hebben minder problemen hebben met mijn openheid over seksualiteit. Hopelijk zitten er onder de lezers ook bridgers die de weg naar onze bridgeclubs weten te vinden.

 

De vrijdagmiddag hadden we gelukkig weer 5 tafels. Ben Stenekes, een leerling die na de cursus de durf niet opbracht om aan de vrijdagmiddagdrive deel te nemen, is na een succesvolle vrijdag vorige week, teruggekomen. Hij heeft zelfvertrouwen gekregen omdat hij goed scoort en voelt zich eindelijk op zijn gemak. Hem moest gesmeekt worden om op zijn clubmiddag mee te komen spelen. Nu die drempel geslecht is, geloof ik dat hij vaker gaat komen. Misschien kan hij worden overgehaald om ook dinsdagmiddag mee te doen. We spelen dan een barometer en unieke ronde-winnaars wordt een advocaatje met slagroom aangeboden.

 

Yolanda en ik moesten na de bridgedrive snel weg. We hadden een bridgeweekend in Amersfoort geboekt. Het carnavalsweekend vluchten sommige Brabanders en Limburgers naar noordelijke streken. Zij bridgen liever dan dat ze zich in het carnavalsgebeuren storten. Ooit was ik prins carnaval van de Amsterdamse carnavalsvereniging 'De toffe Jordanees' Het eerste jaar van mijn prins-schap beviel zó goed dat ik voor een tweede termijn gekozen werd. Het was werkelijk een feest en vele vriendschappen zijn daaruit voortgevloeid. Er is door ons toen zelfs een single met een carnavalsnummer uitgebracht. Op de hoes sta ik als prins tussen de raad van elf voor de antiekmarkt.

Single de Toffe Jordanees

Onvergetelijke tijden waren dat en nu speel ik bridge met mensen die carnaval mijden als de pest. Het zou ook kunnen dat bridge nog leuker dan carnaval is. Misschien komt het door de leeftijd. Als je tegen de 80 loopt, hos je niet meer zo enthousiast. Bridgende jongeren zijn er dit weekend niet.

 

De reis naar Amersfoort verliep voorspoedig. We zetten onze koffers snel in de kamer en arriveerden in de eetzaal net nadat de soep was opgediend. Er waren nog twee kopje over, dus we zijn niets tekort gekomen. De snoekbaarsfilet had onze voorkeur boven de biefstuk met paddenstoelen. We namen daar een flesje wijn bij. Yolanda moest de laatste dagen vroeg op. Zij kan overdag niet slapen en is dus op. Ik zat zoals gewoonlijk al om half zes achter de computer. Mijn koffer moest nog gepakt worden, het was mijn bad-dag, de notaris had het aandelenregister van de Looier BV nodig en ik bracht het hem. Om kwart voor één zou ik op de bridgeclub zijn om de individuele wedstrijd van de Taartclub te spelen, dus mijn 2e slaapje was er bij ingeschoten. Vijf en 'n half uur slaap is te weinig en het was een drukke dag voor beiden. Zo'n flesje wijn bij het eten ontspant je wel lekker, maar hakt er wel in. Het komt je prestaties aan de bridgetafel niet ten goede. We scoorden 43,67% werden 11e in onze lijn en overall 24ste van de 30 paren. Dat moet morgen als we uitgerust zijn beter!


top

Zaterdag, 10 februari 2018

Zaterdag 10 februari 2018

Ik ergerde me weer eens aan Arjan. Hij vertikt het om zijn werk te doen zoals ik dat hem heb opgedragen. Hij is vergeetachtig en schuift dingen waar hij een hekel aan heeft voor zich uit. Daardoor vergeet hij regelmatig de uitslag van een wedstrijd naar de Nederlandse Bridge Bond door te sturen.

 

De vrouw van Peter Limbach heeft hulp nodig. Zij kan niet alleen gelaten worden. Peter gaat dus gewoonlijk voordat de uitslag bekend is naar huis. Hij kijkt dan op internet hoeveel hij gescoord heeft. Keer op keer stuurde hij me een e-mail met de klacht dat de uitslag niet op de site stond. Die klacht gaf ik dan aan Arjan door. We hebben toen afgesproken de uitslag naar de NBB te sturen voordat hij hem uitprint en aan de deelnemers van de drive doorgeeft. Op die manier kan hij het niet vergeten. Deze week stond de uitslag er al twee keer niet op. Ik vraag me af waarom hij zich niet aan onze afspraken houdt en of hij dat bewust niet doet.

 

Anderhalf uur heb ik op de tekst die hierna kwam gezwoegd en ondanks mijn automatische back-up elke minuut ben ik hem kwijt. Ik was zó opgetogen aan het schrijven over Flehite en de daar vertoonde tentoonstellingen van Wendingen en Waldemar Otto, dat ik vergat te saven. Ik had ingesteld dat er elke minuut automatisch een back-up geregeld werd. Niet dus. Toen ik de foto's van de Amersfoortse binnenstad laadde was ik alle nieuwe tekst kwijt! Ik ga nu elke regel die ik tik saven en moet opnieuw aan de slag, maar de tranen prikken achter mijn ogen en ik kan het bijna niet opbrengen.

 

Hotel Amersfoort van de Fletcher groep is een 4 sterren hotel. We hadden tegen een meerprijs een kamer met bad gevraagd. Ik prefereer een ligbad boven een douche, omdat je van dat warme water zo heerlijk ontspant. Het werd een executive room. Een heerlijke ruime kamer met fijne bedden waar, op het eerste gezicht niets op aan te merken viel. Toch waren er ondanks de luxe van een snelkoker met thee en koffie zakjes, een groot bureau, koffer rek en passpiegel enkele verbeterpunten mogelijk. Een minibar ontbrak, haakjes voor een badjas of handdoek waren er niet te vinden en voor een ijdeltuit als ik die elke dag een andere outfit wil dragen, waren nauwelijks genoeg hangertjes voorhanden. Gelukkig was Yolanda zo aardig dat zij mij 4 van de 6 knaapjes liet gebruiken. Met de knaapjes zelf was overigens niets mis. Ze waren extra groot zodat de schouders in mijn colberts goed konden uithangen. Het muurkluisje was defect. Als het vertrouwd personeel is vind ik dat niet zo'n probleem, maar zoiets is jammer. Voor de rest niets dan lof over het hotel.

 

De naam Flehite borrelde op, toen we van Amsterdam naar Amersfoort reden. Ik meende me te herinneren dat het streekmuseum zo genoemd werd, maar daar was niet zo zeker van. Het was een aangename verrassing dat Yolanda met een folder van een tentoonstelling over het tijdschrift Wendingen die in dat museum aan de gang was op de proppen kwam. Als antiquair had ik verschillende nummers van Wendingen verkocht en voorwerpen van toegepaste kunst uit die periode verzamelde en verkocht ik. Daar wilde ik naar dus naar toe.

 

We waren nog net op tijd voor het ontbijt en om half twaalf stapten we in de auto en reden het ons verder onbekende Amersfoort binnen. Op goed geluk parkeerden we de auto in de parkeergarage bij het stadhuis. Overal stonden palen die de naar de verschillende bezienswaardigheden en dus ook naar Flehite verwezen. Het was een schot in de roos. Bij de garderobe was een filmzaal. Daar werd ge ontwikkeling van Amersfoort met beelden van schilderijen getoond. Het was een feest om die kunstwerken daarna in het echt te zien en ook de tentoonstelling Wendingen, die was verlucht met talrijke voorwerpen die in de tijdschriften besproken werden, was top. Er was zelfs een stijlkamer ingericht. Daarnaast bleek ook de tentoonstelling van Waldemar Otto, die eigenlijk maar tot 21 januari zou lopen, nog aan de gang. Ook zeer de moeite waard. Doordat we nu goed op de oude binnenstad van Amersfoort waren voorbereid, genoten we des te meer van de vele oude 16 en 17 eeuwse gebouwen waarmee de oude binnenstad overvoerd leek. Torens, stadspoorten, grachtjes, kerken en woonhuizen onvoorstelbaar dat ik dit nooit geweten heb.

Terug in het hotel bleek dat ik de telegraaf vergeten was. Daarin staat een advertentie voor de les-club van dinsdagavond. Die moest ik nog even halen om te kijken of de advertentie er goed in stond. Ik vroeg de kelner of er een benzinepomp in de buurt was. Er was er een vlakbij dus ging ik hem even kopen. Natuurlijk reed ik verkeerd. Ik nam bij de rotonde de juiste afslag, maar ik moest gelijk rechtsaf en niet de hoofdweg volgen dus na 5 km ben ik gedraaid en vond de pomp op de aangewezen plaats.

De advertentie viel zwaar tegen. De slagregel was niet over de volle breedte van de twee kolommen die hij besloeg geplaatst. Daardoor viel hij aanmerkelijk minder goed op dan mijn bedoeling was. Daar moet ik maandagmorgen gelijk over bellen, want hij komt er nog een aantal keren in.

Amersfoort Amersfoort Amersfoort

Amersfoort Amersfoort Amersfoort

Amersfoort Amersfoort Amersfoort

Het diner was prima. Heerlijke roze Hollandse garnalen, kabeljauwfilet als hoofdgerecht en tiramisu na. Ook het bridgen begon top. Onvoorstelbaar aan de eerste tafel 3 volle toppen en één keer 90%. Het liep gesmeerd tot de voorlaatste tafel toen ik een gedubbeld 5♠ contract verknalde. Het zat er dood in, maar ik vertelde me in de troeven, dacht dat er nog twee in zaten en trok de troef niet. Ik vreesde de controle te verliezen, want er was al een kleur lek. Nu ging ik één down en scoorde een 0 terwijl dit gedubbelde contract gemaakt 100% had opgeleverd. Het verschil van 4% ontfutselde ons de eerste plaats. De top in onze lijn had 60,83% en wij werden 3e met 57,83%. Anders hadden we boven de 61% gescoord. Morgen de laatste kans om een keertje eerste te worden. Dat moet met het Looiersysteem toch lukken. Ik moet enkel voorkomen zulke stomme fouten te maken. In de totaaluitslag staan we nu 16e met 50,75%. Dat moet morgen beter. José en Ben Boesveld die met een gemiddelde van 63,08% bovenaan staan en Marga en Wim Metselaar, die 3% minder hebben, zullen we niet meer in kunnen halen, maar we moeten toch nog iets kunnen klimmen.


top

Zondag, 11 februari 2018

Zondag 11 februari 2018

Het was erg druk bij het ontbijt. Iedereen slaapt zondagmorgen kennelijk uit. De roereieren waarvan gisteren een hele volle bak over was, was vandaag bijna leeg. Vers gebakken bruine broodje waren vervangen door witte Duitse harde bolletjes. Ik nam gesneden bruin brood. Het overvloedige ontbijt moest even zakken voordat we naar de dierentuin togen. We hadden dat besloten, want ik vind dat leuk. DierenPark Amersfoort heeft zich helemaal op kinderen gericht. Niet dat er voor volwassenen niets te genieten valt, maar het is zó anders ingericht dan de tuinen in Emmen en Amsterdam dat ze onvergelijkbaar zijn. Er is een route uitgestippeld die je langs zo'n 40 hot-spots leidt. Blauwe pijlen wijzen je de weg. Voor normale mensen is dat geen probleem maar ik weet zelfs met een routeplanner verkeerd te rijden. Yolanda, die gewoonlijk ook geen benul van richting heeft, had het dit keer juist gezien en na enkele omzwervingen besloten we toch een plattegrond te kopen. Die plattegrond vermeldt de 40 pijlen met de te lopen richting niet. Daar hadden we dus ook niks aan en hebben hem toen maar niet gekocht.

 

Mijn camera was, nadat ik een tiental foto's gemaakt had, leeg. Prachtige opnames moet ik jullie daarom schuldig blijven, maar enkele geslaagde kan ik gelukkig tonen.

Leeuw Pauw

stekelvarken

We hebben ruim 4 uur in het park doorgebracht, dus er was veel te ontdekken. Beesten waarvan we nog nooit gehoord hadden, verschillende apen, zebra's, giraffen, gieren, imposante neushoorns en af en toe kwam je langs een kennelijk zwaar gestrest beest. Een hyena zat volgens mij in zijn uppie opgesloten. Hij liep ongedurig heen en weer zonder zich aan het publiek te storen. Dat was de enige negatieve ervaring, want op een bewolkte winterse dag, waarbij je af en toe moet schuilen, is je beleving toch anders dan op een stralende zomerse dag. Het voordeel was wel dat je overal makkelijk bij kon. Toen het rond 5 uur echt begon te regenen hebben we met een warme versgebakken stroopwafel afscheid genomen van dit gekke wat knullig aandoend park, dat toch onverwacht veel te bieden had.

 

Thuisgekomen een bad genomen en me voor het diner gekleed. We waren natuurlijk weer een van de laatsten en zagen gelukkig nog twee stoelen bij een tafel met Kruikenzeikers (de bijnaam van Tilburgers). Het werd een genoeglijk gesprek waarbij mijn boek 'Buon Natale in Antona' ter sprake kwam. Dat door één der dames gelijk aanschaft terwijl de ander de gegevens noteerde, want zei zou het op haar iPad lezen. Overigens komt die naam Kruikenzeikerds vanwege de in Tilburg aanwezige wolindustrie. Om sommige kleuren te krijgen, moest de wol met een urine mengsel gewassen worden. Die urine werd in kruiken verzameld en vandaar de naam.

 

De parelhoenderen die we 's middags nog om hun prachtige tooi bewonderd hadden, lagen 's avonds, mals in een sausje, op het bord. Weer een fles witte wijn en Yolanda raakte van streek toen ik haar, vanwege een door haar gemaakte fout uitkafferde, terwijl ik zelf niet goed geopend had. Die avond was wat minder gezellig en het leek erop dat we matig zouden scoren. Dat bleek mee te vallen we werden weer 3e nu met een score van 58,50%. Overall werden we 9e. Naar onze mening niet goed genoeg, maar dan moeten we niet zulke stomme fouten maken.


top

Maandag, 12 februari 2018

Maandag 12 februari 2018

Ik heb gedroomd. Gewoonlijk onthoud ik dromen niet, enkel nachtmerries willen wel eens beklijven, maar daar heb ik gelukkig niet veel last van. Deze droom was zo raar, ik heb nog nooit zo'n droom gehad. Ik kwam door een deur naar buiten en liep de straat op. Waar ik was en waar ik vandaan kwam weet ik niet. Er stonden wat mensen te kijken en uit hun midden stapte koningin Beatrix. Zij liep op me toe gaf me een hand en complimenteerde me over mijn blog. Ze zei dat ze het elke morgen met plezier las. We liepen gearmd de straat in, staken over en gingen op twee winkels af. We stapten de linker winkel binnen. Ze roemde mijn blog en toen werd ik wakker. Wat moest ik daar nou van denken? Zou de kritiek van Bernard Stegeman zó hard zijn aangekomen dat ik er in mijn slaap een positieve reactie tegenover moest stellen? Geen idee, maar curieus is het wel.

 

Het bridgeweekend is voorbij. Na het ontbijt herinnerde ik me dat ik de Telegraaf nog moest bellen omdat ik ontevreden was over de opmaak van advertentie die ik geplaatst had. Het bleek nogal wat voeten in de Aarde te hebben om hem in goede zin veranderd te krijgen en toen ging het nóg bijna mis. De letter die ik graag gebruik heet Garamond. De letter die in mijn advertentie gebruikt werd was zwaar, dik en vet. Ik prefereerde de luchtige elegante Garamond. Binnen een uur zou ik teruggebeld worden. Er werd gebeld toen we op de terugweg naar Amsterdam waren. Ik meende iets te horen, maar kom de telefoon niet vinden.

 

Yolanda reed en omdat ik bang was dat ik de bel niet zou horen, had ik hem tussen mijn benen onder mijn kruis op de stoel gelegd. Hij staat namelijk ook in de tril-modus en als ik hem in de zak van mijn colbert draag, wordt het geluid door mijn winterjas gedempt en die trillingen voel ik door al die winterkleding heen evenmin. Op het moment dat er gebeld werd, bedacht ik niet dat ik hem ergens anders had gestopt en zocht al mijn zakken af. Niet te vinden. Toen ik uitstapte zag ik hem op de stoel liggen. Er bleek 2 keer door een anoniem nummer gebeld te zijn. Ik vermoedde dat het de Telegraaf geweest was, maar kon niet terug bellen omdat het nummer niet herkend was. Thuisgekomen het contactnummer voor advertenties gebeld. Nu kreeg ik weer een nieuwe juffrouw. De hele zaak uitgelegd en wat bleek, ze hadden mijn hele advertentiecampagne gecanceld! Onvoorstelbaar! Dan is er eindelijk nog iemand die in de krant wil adverteren en dan wordt je opdracht gewist.

 

Het bleek dat het lettertype niet kon worden aangepast. Als ik zelf de opmaak zou verzorgen en dat als een foto zou plaatsen, dan zou het wel gaan, maar dat was weer aanmerkelijk duurder. Het schijnt allemaal nog goed gekomen te zijn. De slagregels moeten over de hele twee kolommen geplaatst worden. Dinsdag moet ik het wel even controleren om te kijken of het goed is gegaan. Hopelijk kan ik ook een Metro scoren, want daarin heb ik de advertentie nog niet zien staan. De aanhalingstekens en de punt achter de eerste regel, die ik er in eerste instantie achter had geplaatst, moeten verdwijnen zodat een zo groot mogelijke letter gebruikt kan worden. Hij zou er dan als volgt uit komen te zien:

 

Speel bridge na één avond

Kosten inclusief het lesboek € 10,-

Kom naar de Beemsterstraat 491 in Amsterdam

U kunt elke dinsdagavond om 7 uur instappen.

Voor meer info: www.bridgeles.nl

 

Ik ben benieuwd of alles is goed gegaan.

 

Het had geen zin om van Amsterdam naar Almere te rijden om daar achter de computer te kruipen, dus heb ik 's middags bij Yolanda thuis gewerkt. Zij had kalfslever met ui en spekjes gebakken, maar hij werd me iets te rauw opgediend. Ze heeft hem 2 keer opnieuw op het gas gezet maar toen was hij dan ook precies goed, niet doorbakken dus niet uitgedroogd, waardoor je hem bijna niet weg kan krijgen, maar op het randje, zodat hij wel helemaal gaar is, maar toch op je tong smelt. Lever bakken luistert heel precies.

 

We bridgeten op onze Looieravond in twee lijnen en het liep voor geen meter! Tot en met de 6e ronde tafel stond ik stijf onderaan. Aan één tafel scoorde ik 3 nullen! Aan een andere tafel openden de tegenstanders op spel 15 met 1♠. Ik had een 3-kaart ♠ met het aas en een opening tegen, miste een 5-kaart en wilde even afwachten. Joop Schreuders gaf een stopbod met 2♠. Martha Horbach paste en Carla Stoltenborg paste eveneens. Ik dacht: "Zij een fit, wij een fit." en bood mijn een 4-kaart in de hoop de tegenstanders er één te liften. Joop ging in de denktank maar besloot toch te passen. Ook Carla paste en ik mocht het contract spelen. Martha had slechts 3 mee. We gingen jammerlijk 2 down alweer een nul. Carla had met een 2-kaart ♠ geopend. Ze dacht haar punten daarmee aan te geven. De 1♠ opening is in Looier namelijk tot maximaal 15 punten gelimiteerd. Ze had nooit geweten dat je voor dat openingsbod eveneens minimaal een 4-kaart ♠ moest hebben. Als excuus kan dienen dat Carla de cursus nooit gevolgd heeft. Zij heeft de systeemkaart gebruikt om Looier te leren. Ja dan kan er wel eens iets niet goed begrepen worden.

Daarvan waren Martha en ik de dupe, want ik schatte het hele spel verkeerd in. Vergissen mag. Je kunt zelfs een psychologisch bod doen. Dat wordt gewoonlijk 'een Psyche' genoemd. Zij scoorden 100% op dit spel en daar was ik niet blij mee. Gelukkig heb ik in de laatste ronde nog iets kunnen ophalen zodat ik voorlaatste werd en net niet degradeerde. Mijn score was 40,48%. Peter Kee zat daar met een score van 39,68% nog net onder. Winnaars werden onze invalster Christina Oey en Joop Schreuders. Zij scoorde beiden 64,29%. Christina is nu gepromoveerd.


top

Dinsdag, 13 februari 2018

Dinsdag 13 februari 2018

Het is mis gegaan. De knullige afhandeling die ik bij de Telegraaf ondervond, toen ik telefonisch de verbeteringen in mijn advertentie opgaf, heeft geresulteerd in het niet plaatsen van mijn opdracht. Noch in de Metro noch in de Telegraaf was mijn verbeterde tekst in de rubrieksadvertenties van vandaag opgenomen. Ik belde, kreeg de man die me in eerste instantie 'geholpen' had aan de telefoon, vertelde dat mijn advertentie niet in de kranten stond en vroeg hem om me per e-mail te melden welke oplossing men zou voorstellen. Het is, nu ik dit blog schrijf, donderdagmorgen half zes maar een reactie heb ik nog niet ontvangen. Ik ga vandaag een schriftelijke klacht indienen. Kijken of men daarop reageert.

 

Loes en Liesbeth waren heel enthousiast over de 'Advocaat-Drive.' We speelden het schema van 12 paren. Daarbij speel je tegen alle paren die deelnemen 5 spellen. Gusthy en Rob Krol hadden afgezegd. Ik zag ze op de parkeerplaats en ze vertelden vanmiddag een andere afspraak te hebben. Ze zijn van plan volgende week weer te komen en willen ook de Champagnedrive van zondagmiddag 25 februari meemaken. Ik heb hen gewaarschuwd dat het wel eens druk kan worden, omdat Peter Limbach zeer succesvol aan het Lobbyen is. Reserveren is dus een noodzaak omdat er kans is dat we vol komen te zitten.

 

Langzaam maar zeker begint zich op de dinsdagmiddag een nieuwe vaste kern met leuke en enthousiaste mensen te vormen. Het vertrouwen, dat we het uiteindelijk toch zullen gaan redden, stijgt. Als het fundament er eenmaal ligt kun je gaan bouwen.

 

Omdat er niemand op de advertenties gereageerd had, was ik er bijna van overtuigd dat de Robber-Club vanavond geen deelnemers zou trekken. Ik vroeg Yolanda daarom of ze zin had om tot half acht te wachten en er dan een gezellig avondje uit van te maken. Dat leek haar een goed plan, maar toen we beiden zonder bezigheden zo'n beetje in het Zwanenmeer rondhingen om de tijd tussen half vijf en half acht te doden, bleek 'n eenvoudige doch voedzame maaltijd door Yolanda klaargemaakt toch een beter idee. Bovendien is Place du Nord op dinsdagavond gesloten. Je moet dan in het centrum met zijn betaald parkeren en dat ben je hier in Nieuwendam bij het Zwanenmeer niet gewend.

 

Kikkererwten met gehakt werd nu het menu. We hebben de prestaties die er op de Olympische winterspelen geleverd werden even bekeken en voldaan ging ik daarna naar het Zwanenmeer om te kijken of de twee-kolommer van zaterdag, die maandag ook nog en in de Telegraaf en in de Metro gestaan had, resultaat zou opleveren.

 

Nada, niks, geen enkele nieuwe leerling is op de advertentie met de nieuwe slogan: 'Leer Bridge in één Avond' afgekomen. Tot nu toe heeft die promotionele actie in ieder geval geen tastbaar resultaat opgeleverd. Arjan en ik zaten tot half acht voor niets te wachten. Ook Yolanda was in spanning. Zij had beloofd, als er een extra deelnemer nodig zou zijn, als oproepkracht te zullen fungeren. Zij vindt robberbridge niet leuk, terwijl ik het juist enig vind. Bij robber-bridge kun je praten. Daarom is het voor leerlingen een optimale methode om het spel te leren. Nadat een spel gespeeld is, kun je het gelijk aan tafel bespreken. Op die manier leer je heel veel gemakkelijker dan vanuit een boekje. Volgende week verwacht ik een nieuwe leerlinge. Ik moet die advertentiecampagne dus toch doorzetten, want misschien levert die het benodigde momentum op om de dinsdagavond van de grond te krijgen. Ik zie die dinsdagavond als enige mogelijkheid om een wat jonger publiek te trekken. Als het niet lukt, dan sluiten we tot begin oktober en starten de club daarna opnieuw op. Je moet het blijven proberen. Misschien is zo'n tijdelijke sluiting wel de beste oplossing, temeer omdat ik 15 mei voor 4 maanden naar Italië vertrek om in ons hotel in Toscane te gaan werken.


top

Woensdag, 14 februari 2018

Woensdag 14 februari 2018

Omdat er gisteravond geen robber-bridgers waren, moest er naar een oplossing gezocht worden om de uren die Arjan betaald krijgt nuttig te besteden. Er moet voor de Veiling-markt van zaterdag 24 februari verse handel uit het pakhuis opgediept worden. Stukken moeten worden gefotografeerd, op marktplaats en op facebook worden gezet. Arjan kan daar op woensdagmorgen mee helpen. Dinsdagavond heeft hij de zaal nu schoon gemaakt.

 

Vanmorgen, toen ik rond vijven wakker werd omdat ik moest plassen, voelde ik me nog een tikje doezelig. Ik kroop weer in bed en zowaar ik werd om half zeven wakker. Heerlijk zo'n lange nachtrust. Mijn gewicht viel me na het bridge-weekend met 's avonds 3-gangen diners 's morgens uitgebreid ontbijt en dan ook nog bitterballen rond 11 uur 's alleszins mee. Ik woog vanmorgen 75,6 kg. Wel te zwaar, maar om één kilo te verliezen, dat lukt wel als ik twee sla-dagen inlas.

 

Klokke 10 arriveerde Arjan op station Almere buiten, we reden naar de opslag, dronken koffie en gingen aan de slag. Twee nachtkastjes van een slaapkamerameublement werden naar buiten gesleept. stoelen, gefotografeerd en ingepakte dozen, waarvan de inhoud onbekend voor ons was bij de spullen gezet die naar de Veiling-markt gebracht moesten worden.

Nachtkatjes 

Die nachtkastjes vormen een onderdeel van een prachtig Art Deco slaapkamer ameublement. Dat is echter te groot en te zwaar om in zijn geheel naar de Veiling-markt te slepen. Bovendien is het met door de verhuizers heel goed ingepakt, zodat het zo verder vervoerd kan worden. Het is ooit gemaakt door de Belgische meubelmaker Guillaume Peremans uit Malines, het verkeert in heel goede staat en bestaat uit een bed twee stoelen, een commode met spiegel en marmeren blad en een hang-, legkast met spiegel. Geïnteresseerden kunnen zaterdag de 24ste de nachtkastjes alvast komen bewonderen. Ook een magnetron werd apart gezet. Hij stond in één der vakantieappartementen en is nauwelijks of nooit gebruikt. Die moet ook weg. Dergelijke spullen verouderen. De pas gekochte rieten IKEA stoelen staan ook in de weg. Zij worden op de markt voor € 25,- samen aangeboden, compleet met kussentjes die bij IKEA ook nog separaat berekend werden. Welke geluksvogel heeft 4 rieten stoelen nodig?

 rieten stoelen

Het topstuk was echter een ets van Rembrandt van Rijn. Het betreft waarschijnlijk een late afdruk, maar die is wel van een echte door Rembrandt gemaakte etsplaat.

 Ets Rembrandt

Ook een glazen lamp gesigneerd met Gallé werd opgediept. Hij is al jaren in bezit van de Looier maar ook deze wordt, indien er belangstelling voor is, verkocht.

 Gallé lamp

Er werd ook nog een rol oude posters ontdekt waarbij enkele lithografieën zitten. Het wordt dus weer een heel spektakel en ...

Er zijn nog tafels te huur. Geïnteresseerden kunnen naar info@looier.com mailen, of even bellen. Kosten voor een klein tafeltje € 10,-.

 

Om half één zat Arjan in de trein naar Amsterdam en ik bij Wim in 't Steegje achter een glas thee. De laatste ontwikkelingen met Maurizio werden besproken, want Mauricio wil naar huis en hij heeft zijn ticket laten verlopen. Drama. Geld heeft hij niet en ik zou daar dan naar zijn mening weer voor moeten opdraaien. Waarom is me een raadsel. Ik heb hem geadviseerd hulp van de ambassade in te roepen. 's Motgevs om 5 uur appte hij:

"Mijn hand gaat niet goed en ik moet me in Nederland laten behandelen. Mijn ticket is verlopen langzaam ben ik het zat aan het worden. Ik wil weg, maar ik kan niet weg."

"Ga dan naar de Nederlandse ambassade."

"Doen niks, ik sta niet meer ingeschreven op het adrers in Almere. Ben statenloos."

"Lijkt me onwaarschijnlijk, want om te reizen heb je een paspoort nodig."

"Ik heb een paspoort ik sta niet meer ingeschreven in Nederland dat bedoel ik. Hans help me om naar Nederland te komen, ik wil hier weg."

"Als je een paspoort hebt, is de Nederlandse ambassade volgens mij verplicht je te helpen om terug te gaan."

"Ik heb geen zin in al die vragen ook Hans en al die formaliteiten."

"Jammer dan."

"Wat jammer dan, wat bedoel je?? Wat bedoel je met die opmerking leg effe uit. Ga je nu een valse opmerking plaatsen en snel weg, dat moet je niet met mij doen zulke grappen."

"Ik bedoel dat ik je niet nog eens financieel ga helpen en dat je zelf een oplossing moet zien te vinden."

"Ik heb niemand, maar goed je kan wel ranzige grappen maken over mijn hand en of ik mezelf ermee kan aftrekken hè ik ben geen lustobject, wat denk je? Ik heb je een fair aanbod gedaan en ga je me dit schrijven. Iemand benzine geven, maar net niet genoeg om over de grens te komen is hetzelfde als niet helpen. ik word hier nou even niet goed van. Wie denk je wel dat je bent Hans? (!3.43 uur) Geen antwoord oké Hans (14.36)"

"Sorry die grap was heel grof, maar ik ben benieuwd welk aanbod jij me gedaan hebt. Bovendien, als het een aanbod is kan ik altijd weigeren daarin mee te gaan. Ik heb je genoeg geholpen en krijg stank voor dank. Je doet het voorkomen of ik de plicht heb iemand te helpen die eens een avond voor de open haard een boom over het leven heeft opgezet. Ik voel me echter nergens toe verplicht."

"Een boom over het leven, je praat respectloos tegen me moet je niet doen Hans ben ik niet de juiste man voor. Je helpt me met één been uit de sloot, maar de andere staat er nog in. Maar kerel, als je zo tegen me appt prima heb ik straks het een en ander te vertellen. Je bent respectloos tegen mensen man, wat denk je? Ik ben een sterke man. Dacht je dat die met een paar leuke lieve woordjes zo met je het bed in duikt? Daar is meer voor nodig. Ik ben geen goedkope hoer of lustobject. Wie denk je dat je voor je hebt? Oké, jou spreek ik in nl."

"Ik heb je nooit geld geboden om seks met me te hebben en ik heb je nooit als hoer beschouwd. Dat is wat jij denkt."

"Hans je wekt dat gevoel op en praat altijd tegen alles en iedereen zo. Als je werkelijk iets voelt, of om iemand geeft of leuk vind, zou ik in jou geval niet zo doen. Ik kan je verzekeren dat je eenzaam zult sterven als je zo met mensen omgaat."

"Ieder mens is anders en ik doe het op mijn manier. Het kan best zijn dat dat een verkeerde wijze is, maar daar pluk ik fdan zelf de wrange vruchten van."

"Hans het zijn jouw keuzes wat je doet, alleen ik ben niet de man om mee te spelen en om zo mee om te gaan. Ik praat met jou persoonlijk in Nederland."

"Dan beëindig ik bij deze onze vriendschap. Ik weiger verder als vangnet te dienen voor jouw escapades en ondoordachte beslissingen. Jij hebt je ticket laten verlopen, jij schrijft: "Ik heb geen zin in al die formaliteiten." Ik pas ervoor om nog langer geld te lenen aan iemand die al voor € 800,- bij mij in het krijt staat."

"Vriendschap beëindigd oké no problem, maar ik spreek jou sowieso in nl. en ik heb geen zin in al die formaliteiten, logisch want ik wil geen dagen meer wachten. Ik zie en spreek jou persoonlijk in nl Hans Becker! En ook nog praatjes via WhatsApp tegen me. Klaar met jou en ik ga voor jou eens goed nadenken Hans. Adios. Escapades en ondoordachte beslissingen, je bent niet goed bij je hoofd, er is er maar één die dat doet en dat is Hans Becker."

Ik reageerde hier niet meer op. Als dat zijn manier van vriendschap is, dan hoef ik niet. Ruim een uur later (16.57) "Ik spreek jou en zie je in nl Hans Becker. Hoe durf je me zo te beledigen."

"Ik weet niet in welk opzicht ik je beledigd heb. Ik ben enkel aardig tegen je geweest door je 3 keer geld te lenen."

"De manier waarop je doet en hoe je reageert op dingen. Je hebt me geholpen, dat doe je niet zomaar toch en zei als ik in nl ben sta ik er voor jou en help ik jou waar en hoe je maar wilt.Nu wil ik graag naar Nederland en mijn hand daar laten behandelen en ik vraag jou om me dat laatste zetje te geven en dan laat je me ijskoud barsten, daarmee rond je het toch respectloos met me af."

"Dat ben ik niet met je eens. Degene die respectloos mijn voorstel afwijst om contact met de ambassade op te nemen omdat hij geen zin heeft in die formulieren vind ik respectloos. Bovendien vind ik dat ik je al genoeg geleend heb, Ik was namelijk die € 300,- nog vergeten. Ik heb je dus al € 1.00,- geleend."

"Nou ja jij ziet het zo, ik zie het anders Hans. Als je met de situatie van iemand begaan bent kun je gewoon niet zoiets zeggen. Zoals ik al zei, ik moet snel naar nl. Als ik dat via de ambassade doe, door de ambtelijke molen duurt het minimaal 5 werkdagen. Mijn hand is helemaal zwart. Ik wil naar een Nederlands ziekenhuis. Dat is toch niet moeilijk te begrijpen en dan kom je met deze argumenten. Het interesseert je niks. Je maakt er liever vunzige gore flauwe grappen over. Dat is hoe jij bent Hans. Dat ben jij."

"Ik heb me voor die grap verontschuldigd. Jij vertelde dat het een insectenbeet was. Op dat moment wist ik niet hoe ernstig het was. Jij verweet me toen evenmin mijn gore grap. Daar kom je nu, ruim anderhalve week later mee."

"Het is geen pretje dat is wat ik duidelijk maak en je laat me hier zitten terwijl je me kan helpen. Het is makkelijker grappen maken dan helpen blijkt."

"Mauricio, jij bent voor je eigen beslissingen verantwoordelijk. Probeer mij geen schuldgevoel aan te praten, want ik heb geen zeggenschap over datgene wat jij doet."

"Hans, ik stop met schrijven. Ik spreek jou in nl!! We zullen zien. (17.42)"

"Je laat me ijskoud zitten, is een keuze maar zoals ik zeg: "Ik kom er op terug." Ik voel me voor de gek gehouden het interesseert je niets. (18.00)"

"Maar niet met deze man 'wrong thinking' (18.07)"

 

Ik reageerde niet meer. Het is wat mij betreft over. Kennelijk verwachten mensen van alles van je, als je uit medelijden of welke motieven dan ook iets voorschiet. Ik pas ervoor om hulp als een must te zien. Er heerst zo veel leed in de wereld, je kunt je niet alles aantrekken.

 

Toch houd zo'n app-gesprek je bezig. Je wordt er onrustig van en ik verdiepte me in "Een vuurplaats in Steen" om mijn gedachten te verzetten.


top

Donderdag, 15 februari 2018

Donderdag 15 februari 2018

Op de aanmatigende appjes reageerde ik niet meer. Toen kwam er een telefoontje uit Colombia. Mauricio belde. Er zijn harde woorden gevallen en ik heb hem duidelijk gemaakt wat mijn standpunt in deze is. De € 300,- die hij nodig had om terug naar Nederland te komen vielen me erg mee. Het was € 250,- voor de vlucht en € 50,- voor de 1200 km die hij naar het vliegveld moest reizen.

Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat er iets met hem gebeurd nu zijn hand al zwart schijnt te worden. Als die kosten € 300,- zijn, dan staat hij straks zonder een cent op zak op Schiphol en wat dan. Ik heb hem daarom toch nog één keer geholpen en hem ook nog € 50,- extra geleend. Hierna kan hij op zijn kop gaan staan en ik heb hem gezegd dat ik er verder voor pas. Toen het geld gearriveerd was kreeg ik de volgende app:

"Ik heb het ontvangen, dank, dank 💋." Ik ben benieuwd wanneer hij in Nederland aankomt.

 

Het werd verder een rustige dag. Ik moest natuurlijk naar Stad om het geld over te maken en kon toen even bij 't Steegje langs om met Wim over de laatste ontwikkelingen praten. Hij is altijd heel erg betrokken en het is lekker om met iemand over dingen die je bezig houden te kunnen praten. Dat doet me goed en zo'n kopje thee vroeg in de middag is ook niet te versmaden. De muziek staat dan lekker zacht, zodat je tenminste een gesprek kunt voeren.

 

De pastasalade heb ik gisteren slechts voor de helft opgegeten. Het is toch zware kost en vult gouw. Vanmiddag werd de rest geconsumeerd. Hij was nu één dag over de datum, maar dat kan geen kwaad.

 

Ook de posters heb ik gefotografeerd. Het waren er een tiental en er zijn enkele bijzondere exemplaren bij. De meest curieuze is er een over hongerende kinderen in Afrika uit 1948.

Het is een dramatische litho, die speciaal voor deze actie ontworpen en getekend is. Het was nogal problematisch om de posters te fotograferen, want ze hebben jarenlang opgerold gezeten. Om ze plat te krijgen moest ik 4 eierdopjes op de hoeken zetten, anders kon ik ze niet in beeld krijgen. Dat zijn de 4 groene cirkeltjes die u op de hoekpunten ziet.

 Poster 1948

De posters waarbij gebruik is gemaakt van tentoongestelde kunstwerken die zijn afgebeeld interesseren mij persoonlijk minder dan zo'n speciaal geproduceerd ontwerp. Toch zitten er ook daar interessante exemplaren bij. Kom zaterdag de 24ste maar naar het Zwanenmeer dan heb ik ze bij me kunt u ze bekijken.

 

Het 5e deel van de Aardkinderen is nu uit. Ik wil nog niet aan het laatste deel beginnen omdat Looiernieuws 25-2 ook nog geschreven moet worden en ik ben bang dat ik dan te lang zit te lezen. Toch ben ik tegen elven gezwicht. Ik kon me niet meer concentreren en moest wat anders doen. Ik ben toen aan deel 6 begonnen.


top

Vrijdag, 16 februari 2018

Vrijdag 16 februari 2018

Op een bad-dag kom ik altijd tijd tekort. Ik had met 74,6 kg mijn juiste gewicht, maar vanmiddag bridge ik op de Taart-Club in het Zwanenmeer. Het zal niet meevallen dit gewicht, dat ik volgens eigen normen momenteel maximaal mag wegen, te behouden.

 

Na het uitwasemen, waarin ik nog net één hoofdstuk in "Het Lied van de Grotten" uitlas, moest ik gelijk aan de bak. De planten werden verzorgd en de spullen voor de Veiling-markt moesten versleept worden. Het plan is veel grote stukken mee te nemen en daarom moet elke rit naar de bridgeclub benut worden. Vandaag werden de Deco nachtkastjes vervoerd. Ik schrok toen ik tijdens de rit iets hoorde vallen. De lijm van één der marmeren platen, die het laadje afdekt, had losgelaten. Gelukkig niet is ie gebroken.

 

We speelden weer in 2 lijnen. Arjan en Christina waren over. De doorbraak is er nog niet, maar gelukkig is de basis van de individuele vrijdagmiddagclub vrij stevig. De vraag is: "Hoe komen we aan 24 man? We zouden deze wedstrijd in 3, op sterkte ingedeelde, lijnen kunnen spelen. Met het serveren van een taartpunt tijdens de pauze, als Arjan iets over een spel uitlegt, leg je al zo'n claim op het budget dat we er op moeten toeleggen. Het nieuwe seizoen gaan we daarom terug naar het bedrag van € 105,- dat we vóór de verhuizing als contributie vroegen. Het is zelfs de vraag of we daarmee uitkomen. We groeien in ieder geval en dat is bemoedigend.

 

Er was geen Bingo, dus Yolanda en ik konden uit eten gaan. We moeten beiden nog van alles. Zij moet rekeningen uitschrijven en de voorbereidingen voor de Zondagmiddag-Drive regelen en ik heb nog een heel nummer van Looiernieuws te vullen. Een avondje bios is er dan niet bij. We besloten in de buurt te eten en dan is 'Place du Nord' een uitstekende keuze. Ik nam Oesters en eend met zuurkool, maar omdat Yolanda geen zuurkool belieft, nam zij enkel de ribeye. Yolanda wilde koffie na en ik koos voor de chocolade mousse. Rob Fernhout vroeg me de groeten te doen en dat ben ik gelukkig niet vergeten. Ze wisten toen ik Rob en Roos zei gelijk wie ik bedoelde. Op zo'n moment schiet een achternaam je natuurlijk nooit te binnen, maar dat bleek geen probleem. Nadat het nagerecht op was haalden we onze spullen in het Zwanenmeer op en gingen daarna beiden op huis aan. Ik reed nog even naar Lucky voor de thee die ik nog niet gedronken had. Het was erg gezellig, maar ik voelde me uitgeput, ging na de thee gelijk door naar huis, viel in bed en sliep in.


top

Zaterdag, 17 februari 2018

Zaterdag 17 februari 2018

Omdat ik veel te vroeg in bed gekropen was, werd ik midden in de nacht wakker. 0.18 Stond er op de klok. Ik besloot het blog van donderdag de 15e zó te schrijven, dat ik delen ook voor Looiernieuws zou kunnen gebruiken, want dan sloeg ik twee vliegen in een klap. Ik denk dat ik van de optrekkende kou, maagkrampen en een 'Durchfall' kreeg. Voor de rest dapper doorgeschreven. Om 5 uur was ik doorgedraaid en ging opnieuw naar bed.

 

Toen ik rond negenen wakker werd en op de weegschaal ging staan woog ik weer precies 74,6 kg. Exact het gewicht van gistermorgen. Die lichte diarree die na twee keer spatten over was, had er in ieder geval voor gezorgd dat ik mijn maximum gewicht niet had overschreden. Vandaag probeer ik een buffer op te bouwen. Fruit, taart en een maaltijd salade die nog in de koelkast staat, staan op het menu.

Het kost me moeite om aan Looiernieuws te beginnen. Ik heb eerst het blog van vrijdag geschreven. Facebook bekeken en mijn e-mail beantwoord. Toen kreeg ik weer zo'n slaap, ik kon die computer niet meer zien en besloot de kruimeltaart van 2 weken geleden als lunch te gebruiken. Ik was nieuwsgierig of dat, met de labiele situatie waarin mijn maag zich bevond, kwaad zou kunnen. De 4 cherrytomaatjes, 3 walnoten en 8 druiven die ik als ontbijt had geconsumeerd hadden niet tot een schijtpartij geleid. Ik had dus er alle vertrouwen in.

De rest van de week wilde ik voor de lunch toekomen met de slagroompunt en de 4 kersenvlaai punten die gisteren waren overgebleven. Daar kan ik even op teren. Nou niet dus, die slagroompunt, was op zijn kant gevallen en zag er zo onaantrekkelijk uit dat ik hem niet wilde laten liggen. Die prachtige kersenvlaai moest ik nog proeven. Dat gaat niet goed Hans! 's Middags om half drie begon ik eindelijk aan Looiernieuws.

 

Ik heb stug doorgeschreven tot ik gaar was en geen letter meer op papier kon krijgen. De salade opgegeten met een glaasje witte wijn. Het vormde een welkome onderbreking en toen op naar Lucky voor de thee en wat vertier. Het was gezellig en ik kon het niet nalaten een gehaktballetje te bestellen.


top

Zondag, 18 februari 2018

Zondag 18 februari 2018

Die ouwe taart heeft me de nek omgedraaid. Het is eigenlijk mijn eigen schuld, wie eet er nou als lunch twee punten kruimeltaart, een slagroompunt en de punt van een overigens heerlijke kersenvlaai? Omdat die kruimeltaart al twee weken in de koelkast stond, had ik eigenlijk op een 'Durchfall' gerekend temeer omdat mijn maag vannacht al had opgespeeld. Niets van te merken, ik werd er eerder hardlijvig van. Voor het naar bed gaan dan ook in Lucky nog een van Tariq's verrukkelijke ballen genomen, dat is gewoon te veel. Dan kun je wel fruit met noten als ontbijt nemen en 's avond enkel een groene salade met pasta en zalm eten, maar dan kom je toch aan. Acht ons in één dag. Ik woog om 8 uur 75,4 kg en vasten wordt moeilijk vandaag.

 

We bridgen vanmiddag namelijk bij de Groene Brug, de club waar Yolanda voorzitter van is. Ze serveren daar gewoonlijk bitterballen en andere hapjes en Helen Kosten en Frans van Grafhorst zouden deelnemen. We hebben afgesproken met hen uit eten te gaan. Helen is opgegeven maar wil, zolang het kan, nog zoveel mogelijk uit het leven peuren. Wat een wilskracht en doorzettingsvermogen heeft die vrouw. Daar heb ik grote bewondering voor. Altijd optimistisch, enthousiast en actief. Zelfs in haar toestand weet ze cynische grapjes te maken. Fijn dat we vandaag weer van haar gezelschap konden genieten.

 

Gelijk langs de opslag gereden om de rieten stoelen, die zaterdag op de Veiling-markt in het Zwanenmeer worden aangeboden, op te halen. Met veel passen en meten gingen er net 3 in. De 4e moet de volgende rit mee. Op kantoor eerst de flyer over de markt en de Champagne-Drive geprint. Dat lukte weer niet hoe ík het wilde. De voorkant met het persbericht was prachtig, maar de achterkant kon ik slechts op A5 formaat uitgeprint krijgen. Ook 2 A5-jes naast elkaar lukte me niet. Ik heb ze nu maar, een tikje onvolmaakt, op de tafels in de bar gelegd. Wie weet reageert er iemand op.

 

Helen en Frans hadden problemen. Helen voelde zich onderweg niet goed, knapte toch weer op en ze besloten toen toch te komen bridgen. Ze waren echter te laat. Omdat Yolanda ons als eerste tegen elkaar had ingedeeld en zij nu de eerste stilzittafel kregen, speelden wij niet tegen ze. Dat was jammer. We werden 3e. Een door mij gegeven uitkomstdoublet werd niet opgemerkt en daardoor haalden de tegenstanders een slag meer, wat ons op dat spel een zeer slechte score opleverde en ons tenminste één plaats lager plaatste. De prijs, een bakje paarse violen, was mijn 1ste keus, fijn dat ik die nu in de tuin kan zetten.

 

'Place du Nord' was een ideale gelegenheid om uit eten te gaan, het ligt vlakbij, heeft een rustieke uitstraling, het eten is prima en de bediening heel charmant. Helen en Frans waren dan ook aangenaam verrast. Omdat Helen nauwelijks iets eet besloten we enkel een hoofdgerecht te nemen. Helen nam dan twee voorgerechten, carpacio en iets van vis. Ze had aan de halve carpacio al genoeg en Frans mocht het restant consumeren. Yolanda had de zalm, Frans het sukadelapje en ik de Ierse stoofschotel. De visschotel ging in zijn geheel mee naar huis. We waren allemaal tevreden, dronken een koffie, of thee ter afsluiting en namen even later voor het Zwanenmeer voorgoed afscheid van Helen. Haar schijnen nog maar enkele weken te resten.


top

Maandag, 19 februari 2018

Maandag 19 februari 2018

Veiling-filmpje. Er is een filmpje over de Veiling-markt van zaterdag 27 januari gemaakt. Het via op de volgende link is het te bekijken. U weet dan gelijk hoe het er zaterdag 24 februari, op de volgende Veiling-markt in het Zwanenmeer, zal toegaan:

https://www.youtube.com/watch?v=WCELe7uIi1Y&t=35s

 

Het begon al met een onrustige nacht. Daarin ontwaakte ik twee keer. Toen woog ik teveel en nadat ik me in dikke warme kleding gehesen had, moest ik naar de WC om te plassen. Daarbij bleek dat ik mijn onderbroek achterstevoren had aangetrokken. Gewoonlijk gebruik ik mijn gulp niet, dat zou dus geen probleem zijn, maar ik had een 50 jaar oude lange onderbroek gebruikt om me tegen de kou te wapenen. Het elastiek daarvan was vergaan en hij werd nu met bretellen opgehouden, dus moest ik me weer helemaal uitpellen.

 

De rolluiken van de opslag worden vandaag onderhouden. Ik moest daar tussen 8 uur en half één aanwezig zijn om de monteurs toegang te verlenen. Behalve die lange onderbroek, had ik een T-shirt, overhemd met stropdas, een trui, een leren Tirools jagers jasje en een dikke duffelse overjas aangetrokken en nu zit ik hier in de auto te wachten, terwijl de kou langs mijn benen omhoog kruipt en tik het begin van deze dag uit. Een dag die verkeerd begonnen is.

 

Het viel me op dat ik de enige was die op het terrein wachtte. Na twee uur bedacht ik dat het misschien wel handig zou zijn als ik zou weten of er zicht was hoe laat die onderhoudsmensen zouden komen. Ik keek er de e-mail op na en zag tot mijn grote frustratie dat ik me vergist had. De afspraak geldt voor maandag 18-6. In mijn haast had ik enkel maandag gelezen en veronderstelde dat het maandag aanstaande was. Nu zat ik hier dus 2 uur voor niks in de kou te wachten. Het zit niet mee vandaag.

 

De stoelen van het slaapkamerkamerameublement zag ik achterin boven op de vele verhuisdozen liggen. Om daar te komen moest ik een pad naar de achterkant van de opslag creëren. De wachttijd had ik daarvoor bestemd, maar omdat het me beter leek dit later op de dag te doen, omdat het vroeg in de morgen nog vroor, begon ik daar nu maar aan. Ik was er toch. Na een uur stevig aanpoten was er een pad naar de achterkant van de opslagruimte vrijgemaakt. Nu kon ik bij die stoelen komen. Bleken die stoelen geen zittingen te hebben. Die waren bij het verhuizen ergens anders opgeborgen, shit! Er staat 110 kubieke meter in deze en zo'n 100 kubieke meter in die andere opslag. Ik ben er van overtuigd dat ze in deze ruimte zijn opgeborgen. Daarin zijn namelijk ook de andere delen van het slaapkamerameublement opgeslagen, maar waar? Er zit niets anders op dan woensdag of donderdag die vele dozen na te kijken. Woensdagmorgen heb ik een afspraakje. Een van mijn amants moest in Almere zijn en zou na die afspraak langskomen. Hij zou onze eerdere wilde escapades graag herbeleven. Dat was niet tegen dovemans-oren gezegd. Ik weet enkel niet hoe laat hij zal komen, dus moet ik bekijken of ik op woensdag nog naar die opslag kan.

 

Bij het creëren van het pad kwam ik ook de zeefdrukken van Annemarie de Groot tegen.

Naakt Annemarie de Groot

Ik ben een groot bewonderaar van haar werk en gaf haar ooit een opdracht om voor de Looier een zeefdruk te maken. Het werd een zeer expressief naakt. Annemarie studeerde bij Minerva in Groningen en volgde ook lessen aan de Oskar Kokoschka-academie in Salzburg. Na die opleiding ging ze de abstracte kant op. Ze kreeg les van Corneille en werkte geruime tijd met hem samen. Haar zeefdrukken worden voor nu zo'n € 200,- aangeboden. Een van de zeefdrukken uit onze collectie siert mijn eigen huis al jaren. Die is ingelijst met een turquoise pas partout waardoor het blauw in het werk nog beter tot zijn recht komt. Op de Veiling-markt van zaterdag 24 februari zal één van deze gesigneerde en genummerde zeefdrukken worden aangeboden.

Nadat ik de boxen had afgesloten ben ik met een afgeladen auto naar huis gereden. Daar heb ik internet en kon ik de nieuwe teksten op de site zetten.

 

Yolanda wilde vroeg eten, want één van de zalen was aan Forum voor Democratie verhuurd. Daarover waren verschillende e-mail binnengekomen van mensen die zich daar zorgen over maakten. Het leek op een standaard-mailtje dat je kon doorsturen, maar ze wilde toch tijdig in het Zwanenmeer zijn voor het geval er commotie zou ontstaan. Zij gaat er, als een oud politica, vanuit dat elke democratische partij in de gelegenheid moet worden gesteld te vergaderen. Zij was dan ook zeer verwonderd, eigenlijk zelfs verbolgen dat er uit politieke hoek opmerkingen kwamen over de verhuur van dat zaaltje. Gelukkig bleek het een storm in een glas water en verliep die vergadering, terwijl er twee clubs hun bridge-drives hielden, zonder incidenten.

 

Ik stond gemiddeld onderaan en had in de B-lijn moeten spelen. Arjan, deelde Christina Oey, die invaller was, echter op de overgebleven plaats in de B-lijn in. Dat kreeg ik wat laat in de gaten, want ik herinnerde me dat zij als eerste was geëindigd en dus eigenlijk in de A zou moeten spelen. Op zich was ik wel blij dat ik nog in A zat, maar het is natuurlijk een vorm van competitievervalsing. Gelukkig werd ik vandaag 3e met 62,70%. Ik ben gelijk uit de gevarenzone. Piet Forma promoveerde. Hij scoorde 64,29% en Christina werd nu 2e. Ja zó kom je wel aan je meesterpunten.


top

Dinsdag, 20 februari 2018

Dinsdag 20 februari 2018

Na een bad moest ik opschieten want we hadden van de Kamer van Koophandel een waarschuwing gekregen dat de balans van 2016 nog niet was ingeleverd. Gewoonlijk deden Ernst en Youngh dat, maar die hadden hun prijzen alweer met 20% opgehoogd en we besloten de cijfers voortaan in eigenbeheer te produceren. Ruim € 35.000,- om je boekhouding te laten nakijken vonden we wat al te dol. Ze waren altijd al duur, maar voor mijn noodlijdend bedrijf zijn dergelijke bedragen niet meer op te brengen.

 

Map was verlaat. Problemen met de trein. Marco zou om 11 uur komen, maar Map zei dat ze die cijfers makkelijk kon leveren, dus was ik daarover in ieder geval gerustgesteld. Samen met Marco zouden we het veilingfilmpje van afgelopen januari inkorten. Marco heeft het daarna provisorisch op YouTube gezet. Het probleem met YouTube is dat mensen je moeten zoeken willen ze je vinden en dan is er verdomd veel concurrentie. Dat schiet dus niet op. Om zo'n filmpje via je eigen site te tonen is prima, maar levert geen nieuwe bezoekers op. Facebook is het medium waarbij je groepen kunt bereiken die het leuk vinden je filmpje te bekijken. Het staat nu dus op Facebook, op de site en op YouTube. Nu maar hopen dat het gedeeld wordt, want blijkt momenteel de enige manier om bij geïnteresseerden te komen.

 

Aan de Advocaat-Drive namen 12 spelers deel. Betty Galesloot wil volgende week ook komen en er zijn nog meer toezeggingen. Het wordt hoog tijd, dat er meer deelnemers komen, want het is niet de bedoeling dat Yolanda en ik al die ronde-prijzen winnen, Jenny Kes en Christina Oey wonnen gelukkig de laatste. Een ronde eindigde in gelijk spel met een gedeelde eerste plaats en de andere drie ronden wonnen Yolanda en ik. Ik ben heel gelukkig dat Betty en haar partner de gelederen nu komen versterken, want hoe groter het veld des te moeilijker wordt het om zo zwaar je stempel te drukken.

Slechts één nieuwe leerlinge heeft er zich voor de bridgeles van vandaag gemeld. Anne! Zij had enkele weken gelden al aangegeven dat zij de complete cursus van één avond wilde volgen en mede daarom heb ik, in een ultieme poging de Robberclub van dinsdagavond nieuw leven in te blazen, zo'n € 3.500,- aan krantenadvertentie in de Telegraaf, Metro en Echo gespendeerd. Dat was weggegooid geld. Helemaal niemand is daarop afgekomen! Als het goed is staat de advertentie morgen nog 'n keer in de Echo en misschien komt daar nog iemand op af, maar ik heb er een hard hoofd in, de rubrieksadvertenties in kranten worden niet meer gelezen. De tijd dat er dagelijks pagina's vol in de krant stonden is voorgoed voorbij. Mensen missen tegenwoordig de tijd en het geduld om die annonces na te pluizen.

 

Gelukkig maakte Anne, een leuke goedlachse jonge meid, alles goed. Ze is enthousiast, heeft ooit al eens aan bridge geroken en de les viel dan ook op vruchtbare grond. We kwamen echter één speler tekort. Yolanda werd gebeld en kwam met gezwinde tegenzin opdraven. Zij houdt niet van robberen, wil ook liever niet om geld spelen en heeft nog van alles te doen waardoor de tijd haar eigenlijk ontbreekt. Naar haar gevoel verliest ze bovendien bijna altijd en dat vindt ze helemáál niks. Om met zo'n insteek aan de avond te beginnen werkt niet en alsof de duvel er mee speelt trok ze voor de eerste robber onze begenadigde beginnende leerlinge als partner.

 

Beginners doen veel, soms zelfs alles fout. Ze komen om te leren. Dan moet je vergissingen en "stommiteiten" niet enkel accepteren, maar ook met een glimlach opvangen. Dat is Yolanda niet gegeven. Soms waren we het arme kind met z'n drieën aan het lesgeven. Dat werkt niet. Dus snoerde ik iedereen de mond. Ik zou er zelf gek van worden als drie man tegelijk tegen me aan het tetteren zouden zijn. Gelukkig bleef Anne glimlachen, maar ze vond, nadat Arjan en ik de robber om half tien in 2 games beëindigd hadden, dat het voor vandaag wel genoeg geweest was. Yolanda was diep ongelukkig. Ze had 85 cent verloren en probeerde me zelfs nog voor 20 cent op te lichten. Speelschuld is ereschuld dus ook die laatste muntjes vroeg ik haar. Ze gaf gelijk te kennen voortaan niet meer beschikbaar te zijn. We moeten daarom op zoek naar een leuke Bell-boy of Callgirl die tegen een onkostenvergoeding van 10 Euro in noodgevallen wil komen spelen.

 

Welke gezellige mannen of vrouwen zijn bereid zich op te offeren? Mail je telefoonnummer naar info@looier.com, zodat ik een lijst kan samenstellen van leuke mensen, die in de buurt van het Zwanenmeer wonen en willen invallen. Daarop kan ik dan terugvallen als we dinsdag aanstaande of één der volgende dinsdagavonden weer eens een speler tekort komen. Natuurlijk kun je, als je al kunt bridgen, tegen een inschrijfbedrag van € 5,- ook gewoon deelnemen. Ben je lid van de VVBAN, dan betaal je slechts € 2,50 om mee te doen.

 

Anne is ondanks alle strubbelingen nog steeds enthousiast en komt volgende week terug. Speel je bridge en heb je dinsdagavond tijd, dan hopen we ook jou te zien.


top

Woensdag, 21 februari 2018

Woensdag 21 februari 2018

De zittingen zijn terecht! Het was de vraag of ik ze zou opzoeken, die zittingen van de stoelen van het slaapkamerameublement, want ik had een date. Eén van mijn vrienden zou me vandaag bezoeken en ik had niet alleen wat met hem te bespreken, het was ook een intieme vriend van me. Om half twaalf zou hij langs komen en net nu kwam de glazenwasser. Ik zag hem aan de overkant stoppen en zwaaide. Hij riep: "Ik kom straks." "Straks heb ik een afspraak. Kunt u gelijk komen?" Hij zou zijn best doen en liep naar de klant op de hoek waar hij van plan was als eerst naar toe te gaan. Eindelijk hoop je iemand versierd te hebben en dan komt zo'n glazenwasser er onverwacht tussen.

 

Gelukkig kwam hij na een kwartiertje bij mij zemen. Het is een groot huis dus hij heeft wel wat tijd nodig. Om kwart over elf was hij klaar en 5 minuten later werd er gebeld. Pfff

 

Ik had de deur nauwelijks dicht of we lagen al in elkaars armen. Zo'n onstuimige begroeting had ik nou ook niet verwacht, ik troonde hem de woonkamer in, vroeg hem wat hij wilde gebruiken en kreeg een tongzoen met omhelzing als antwoord. Mij kan het niet schelen, ik sta toch al bekend als de bonte hond, maar mijn vriend is getrouwd en zou herkend kunnen worden. Hij loopt grote risico's als hij me daar midden in de kamer, terwijl we in een innige omstrengeling verwikkeld zijn, intiem aan het betasten is. Er varen regelmatig bootjes langs en ook vanuit het park aan de overkant kunnen mensen die de hond uitlaten naar binnen kijken. Ik stelde daarom voor gelijk naar de slaapkamer te gaan. Hij lag al op zijn buik op het bed voordat ik de veters van mijn schoenen ook maar had kunnen losknopen.

 

Omdat ik hem verwachtte, had ik me 's morgens gedouched en geschoren. Het was weliswaar geen douche-dag, want mijn tere huid verdraagt geen zeep en een dagelijkse scheerbeurt levert ook rauwe rode plekken op mijn kin op. Ik had gisteren bij Yolanda al een bad genomen, maar ik wilde er voor hem fris en fruitig uitzien. Daar hoort een strik bij en die strikjes vormen een probleem. Ze zijn vreselijk duur. € 50,- voor een zijden strik is een normale prijs. Als je ze echter ongeschoren draagt, gaan ze gelijk rafelen. Zijde kan een raspende baard niet verdragen, dus moest ik wel van mijn patroon afwijken om er tiptop uit te zien. Met zorg had ik mijn grijs/paars geruite colbert met een paarse broek uitgekozen, een blauw overhemd met een violette weerschijn, oudroze strik, dito riem, sokken en ring helemaal is stijl. Dat voelde goed. Maar mijn op maat gemaakte oudroze schoenen hebben veters met kwastjes. Als je daar geen tweede knoop in legt gaan ze los en loop je het risico te struikelen. Nu kreeg ik ze echter bijna niet los terwijl hij daar in zijn nakie op het bed lag te hunkeren. Het duurde zó lang dat hij op zijn rug rolde om te kijken waarmee ik bezig was. Toevallig was ik net ontkleed en dook bovenop hem.

 

De laatste keer had hij zijn borstharen geschoren en ook zijn piemel zag er toen wat kalig uit. Hij had zijn vachtje gelukkig weer terug en ik kroelde door het haar, likte zijn tepels, zoende zijn nek en 'was all over him.' Nu ik dit schrijf en aan die morgen terugdenk krijg ik weer een erectie. Een en al harstocht en alle opgekropte verlangens kwamen al spoedig tot een hoogtepunt en toen was er koffie. We konden eindelijk ontspannen en gezellig bomen over vroeger, onze plannen, het leven en hij gaf me een tip. Hij liet me zien hoe je een foto of filmpje op de lijn van je vrienden kon zetten. Dat had ik nog nooit gedaan en ik ben nu al weer vergeten hoe dat precies moet, want ik ben ondanks dat ik al jaren lid ben, eigenlijk een novice wat het gebruik van Facebook betreft.

 

Het was al 3 uur toen ik eindelijk naar de opslag ging om te kijken of ik die zittingen ergens kon vinden. In het begin nam ik elke doos 3 keer in mijn handen. Het staat namelijk zó vol dat je er je kont niet kunt keren. In arren moede stapelde ik brede dozen op de smalle. Je maakt zo'n stapel te hoog en dan stort hij in. Eén geblazen vaas is er gebroken vaas en een porseleinen schotel lag ook aan diggelen. De werst van de doos durfde ik niet uit te pakken dat zie ik zaterdag wel.

 

Die manier van werken zette geen zoden aan de dijk. Ik moest het systematisch aanpakken. Eerst bracht ik daarom enkele dozen naar de andere opslag waar ik in het gangpad nog wat ruimte had. Daarna keek ik elke doos na, stapelde hem op of maakte hem leeg.

 

Het zijn prima verhuizers daar bij van Vliet. Letterlijk alles pakken ze in en wordt meegenomen. In één doos vond ik een emmer met lavastenen uit het aquarium, ouwe badkamertegeltjes in een andere emmer en twee kapotte aquariumpompjes hadden ze eveneens ingepakt. Voor die rotzooi, die eigenlijk in de vuilnisbak thuis hoorde waren enkel al 4 dozen die € 2,45 per stuk kosten gebruikt. Niets dan lof, daar niet van, maar nu leegde ik die dozen en kreeg allengs meer ruimte. Ik kon mijn speurtocht voortzetten. Van de kleine doosjes met 'Buon Natale in Antona' werd één stapel gemaakt en de grote verhuisdozen werden stuk voor stuk nagekeken en ernaast opgestapeld. Zes of zeven grote dozen werden geledigd, die breuk hielp ook mee ruimte te scheppen en enkele extra dozen zette ik bij de spullen die al voor de Veiling-markt klaar stonden. Toen er orde geschapen was liep het gesmeerd. Doos na doos werd bekeken en opnieuw opgestapeld. Ik kwam de zilverpoets tegen, een fles Glenvidich in cadeauverpakking, glazen, kunst boeken, noem maar op. Na twee uur zwoegen had ik de achterwand van de opslag bereikt. Nog geen kussentje gevonden.

 zittingen

Ik vroeg me zuchtend af hoe ik nu verder moest. Grote stoelen en mijn 50er jaren couch lagen bovenop stapels dozen en voor die meubels had ik nergens plaats. Ik werd er moedeloos van. Er stond tegen de achterwand nog één oude boekenkast die ooit in mijn woning in Amsterdam onder de vensterbank gestaan had. Die kon ik nog tegen de andere wand zetten en dan had ik het voor vandaag wel gehad. Laten die zittingen nou net daarin opgeborgen zijn. Wat was ik blij! Ik kon wel een gat in de lucht springen. Gelijk de rolluiken gesloten en naar huis gereden, want de zilverpoets, de drank, bridgespullen en alle troep die weggegooid kon worden en die twee kussentjes had ik in de auto geladen. Thuis alles uitgepakt en naar Wim in 't Steegje gereden om hem van mijn belevenissen tot nu toe te verhalen.

 

Na de thee bij Wim boodschappen gedaan, daarna bij Lucky een patatje met en toen naar Tai Chi, want dat had ik maandagmorgen al gemist. Een mooi programma, enkel die patat bleek toch als diner wat karig. Daar nam ik nog maar een balletje bij. Tijdens het eten las ik in het laatste deel van de Aardkinderen, 'Het Lied van de Grotten.' Tijdens Tai Chi speelden me die verhalen constant door het hoofd. Ik wilde verder lezen al wordt er veel herhaald. Het gebruikelijke patroon bij tai Chi werd vandaag doorbroken. We waren slechts met vieren en er was geen thee na. Een dieptepunt. Direct maar naar Lucky getogen en daar trof ik Paul Timmer. Paul is pas geopereerd en zit sinds kort weer op zijn vertrouwde plaats aan de bar. Hij heeft een geluidsstudio en ik heb net iemand met geluid nodig. Dave Green verzorgt een optreden op mijn verjaardag. Hij heeft echter geen eigen apparatuur meer. Paul kan dat mooi verzorgen en ik heb hem vanavond gestrikt. Hij werkte vroeger met Dave samen dus dat zit wel snor. Het feest is openbaar en wordt bij Lucky gevierd. Ik ben benieuwd wie er allemaal komen.


top

Donderdag, 22 februari 2018

Donderdag 22 februari 2018

Het ging me te ver om me weer helemaal uit te kleden en mijn 'zuivere' gewicht te controleren. Toch ben ik wel nieuwsgierig, want ik heb me gisteren redelijk ingehouden. Noten met druiven en wat snoeptomaatjes, koffie met koekjes en een ijsje, Patat met en een gehaktbal als diner, dat moet toch zoden aan de dijk zetten. een meting aan het eind van de avond gaf 75,5 kg aan. Morgenochtend rond 8 uur weeg ik beslist mij topgewicht van 74,6. Het wil maar niet lukken dat naar beneden te krijgen.

 

Om de troep die ik kwijt moest op te ruimen ben ik naar de stort van Almere Buiten gereden. Hoewel ik op de goede weg zat, zag ik de verwijsborden niet. Een groen bord met pijl stuurde je de goede kant op. Ik kijk naar het type ANWB borden die op de hoeken van de straat staan en let niet op reclame langs de weg. De groene verwijsborden met recyclingperron had ik daardoor over het hoofd gezien. Ik er al eens geweest was en ik reed goed, maar ik herkende de weg niet en toen ik bij de hoek kwam en op de paal met verwijsborden waar bedrijven gevestigd zijn keek, zag ik geen naam die een belletje deed rinkelen. Ik meende een verkeerde afslag genomen te hebben, vroeg aan iemand die hier kennelijk werkte of zij misschien wist waar ik afval kwijt kon, maar ook zij had geen idee. De volgende afslag geprobeerd. Die leidde naar een bedrijf. Er gingen net wat mensen naar huis, maar dat waren buitenlanders die me nauwelijks verstonden en me evenmin konden helpen. Hoewel ik niet verwachte dat de Marokkaanse jongen die op de hoek stond te wachten me zou kunnen helpen, vroeg ik het hem toch. Hij wist het precies, legde me het goed uit en stuurde me naar de weg die ik net had afgezocht terug. Omdat ik veronderstelde dat hij me richting Almere Stad stuurde, kon ik het niet geloven. Toen ik met mijn verkeerde veronderstelling de stoplichten die hij genoemd had voorbij reed, realiseerde ik me dat hij de weg die ik net gereden had bedoelde. Hij had ook de groene borden die naar die stortplaats verwezen genoemd. Toen ik terug reed zag ik ze ook en kon ik mijn vuil eindelijk kwijt.

 

Doorgereden naar de opslag om gelijk de stoelen met zwarte skai bekleding op te halen. Het is een model uit de 60er misschien 70er jaren, ze zijn in een redelijke staat en kunnen voor een zacht prijsje weg. Gek hè, ik heb er meer werk en kosten aan om ze heen en weer te slepen dan dat tientje wat ik er voor vraag. Toch kan ik zulke stevige in goede staat verkerende stoelen niet afdanken. Hopelijk kan ik er iemand een plezier mee doen, maar ik moet ze kwijt, want ik heb de ruimte nodig om de DVD-lesbox op te slaan. Die staan nu bij het Centraal Boekhuis en dat kost ook het nodige. Als ik ruimte gecreëerd heb wil ik ze in eigen beheer opslaan en aangezien die DVD techniek ook verouderd raakt lijkt het me handig om ze zo spoedig mogelijk op de markt te brengen.

 stoelen met skai bekleding

Na het laden, een thee bij Wim gedronken. een maaltijd met zalm en aardappels in de magnetron opgewarmd en gegeten en wat gelezen. Mijn ogen vielen dicht. Ik raak na 5 boeken over de Aardkinderen een beetje uitgekeken op de steenformaties, medicinale planten, eetbare lisdoddewortels en alle herhalingen uit vroegere boeken. Een belangrijk lied dat de medicijnvrouw op plechtige momenten zingt, is nu al 5 keer langsgekomen. Gelukkig niet altijd in zijn geheel, want het bestaat uit wel 12 coupletten, maar als je er je al 4 keer doorheen geworsteld hebt, geloof je het wel. Zó krijg je een boek van 772 pagina's wel vol. Toch wil ik het uitlezen. Nog 450 pagina's te gaan.

 

Aan het Mauricio front is het rustig. Gisteren hebben we voor het laatst geappt. Hij schreef dat hij terugkwam naar Nederland en vroeg me of hij enkele dagen bij me kon logeren. Ik schreef terug: "Mauricio, ik wil mijn vrijheid niet kwijt. Vrienden van me zullen afhaken als ze weten dat er een derde is."

"? Logeren kan dat niet het is toch niet wonen, dat doe ik niet, ik ga snel weer weg en blijf niet hoor en... Ik kan je helpen met wat je maar wilt."

"Als we elkaar ontmoeten en ik heb tijd kan het wel, maar logeren doe ik niet."

"Oké."

Hierna niets meer gehoord. Misschien zit hij in het vliegtuig.


top

Vrijdag, 23 februari 2018

Vrijdag 23 februari 2018

Het klopt. Vanmorgen woog ik precies 74,6 kg. Deze week geen grammetje kwijtgeraakt en geen gram in gewicht aangekomen. Volgende week maximaal 74,5 kg op vrijdagmorgen om 8 uur.

 

Gewoonlijk wordt er weinig gebeld. Ik schrok daarom bijna toen de telefoon muziek maakte. Het maakt me altijd een tikje zenuwachtig, want ik hoor hem soms niet en als ik hem hoor is er altijd wel wat. Of ik zit in de auto, of ik weet niet in welke zak hij zit, of ik kan hem niet uit mijn zak krijgen. We hebben een haat liefde verhouding. Het was AT5, of RTL5 daar wil ik vanaf zijn. Dick van der Geld, de broer van wijlen Henk van Mokum had aan hen doorgegeven dat ik een Rembrandt ets in de aanbieding had. Eén der redacteuren belde me en vroeg of ik een foto van de ets kon opsturen. Dat was geen probleem. Men zou contact opnemen als ze er een item over wilden maken.

 

Om 11 uur piepte de bel. Er kwam een appje binnen. Het was een vreemde tijd, want volgens mij is Mauricio nog steeds in Columbia en daar zou het 5 uur zijn. Er zijn maar weinig andere mensen die me appen. Het was Nettie Poel een vriendin van me, die vroeger in de bar hoek 1e Looiersdwarsstraat en de Looiersgracht werkte. Toen heette dat Café de Looier, momenteel zit er een andere eigenaar in en heet de kroeg Festina Lente. Zij had mijn blog gelezen en appte: "Goedemorgen Hans ben geïnteresseerd in die zwarte stoelen voor mijn zoon. Hoeveel wil je er voor hebben en waar kan ik ze ophalen?"

"Drie staan hier in Almere bij mij thuis. De 4e staat nog in het pakhuis. De kosten € 10,-."

"Oké verkocht."

 

Dat was een vracht minder naar Amsterdam, want er kunnen net 3 stoelen in de auto. Die vierde moest ik dan wel gelijk ophalen, naar Amsterdam meenemen en vanavond mee terug naar huis nemen, want ze zou ze zondagmorgen bij me komen ophalen. Ik had nu plotseling haast, want ik had er geen rekening mee gehouden dat ik voor die 4e stoel langs de opslag moest. Ik had tussen 12 en één een afspraak met iemand die € 10,- zou langsbrengen voor het tafeltje dat zij op de markt van zaterdag de 24ste wilde huren.

 

Bij het pakhuis nam ik gelijk wat andere spullen en de zeefdruk van Annemarie de Groot mee. Die is op geschept papier gedrukt en hij is wat moeilijk te vervoeren, omdat hij 90 bij 65 cm meet en ik hem liever niet oprol. Natuurlijk redde ik het niet. Ik zou zeker 20 minuten te laat in het Zwanenmeer zijn. Ik belde Arjan zodat hij de dame in kwestie, mocht die eerder dan ik arriveren, op zou vangen. Ik was nauwelijks in het Zwanenmeer toen ze belde. Ze vroeg of ze iets later kon komen. Nou dat was geen probleem. Alles werd uit de auto gesleept en ik kon gaan bridgen.

 

Met Arjan mee waren er 16 deelnemers. Het is op zich geen probleem dat hij meespeelt. De lijn met beginners is wat langzamer dan de lijn met routiniers. Er is dan ruimte genoeg om te bedienen en de taart klaar te zetten. Op vrijdagmiddag runnen Arjan en ik 'de Taart-Club' een bridgevereniging voor ouwe taarten en ouwe snoepers. Daar wordt na de 4e ronde, tijdens de uitleg van een spel door Arjan, taart gegeten. Het liep vanmiddag voor geen meter. Waarschijnlijk ben ik, in verband met de mogelijke opnames voor de TV wat gespannen. Ik eindigde met 34,92% onderaan en ben naar de B-lijn gedegradeerd. Ineke Horbach werd met 56,35% eerste en promoveert naar A.

 

Als ik bridge wil ik eigenlijk niet door de telefoon gestoord worden. Ik had hem op het kantoor aan het infuus gehangen en was hem glad vergeten. Als er een TV zender geïnteresseerd is om opnames te maken, wil je wel bereikbaar zijn. Ik zag dat ik drie keer gebeld was. Gelijk belde ik terug. De redactrice wier naam geloof ik Lieke is, aan de lijn. Ze komen morgen misschien opnames maken. Ze wilden weten of dat oké was. Natuurlijk was dat oké, ik sprong een gat in de lucht. Ze hielden echter een slag om de arm dus eerst zien en dan geloven. Dick van der Geld, in ieder geval bedankt dat je de moeite genomen hebt ze op de hoogte te brengen.

 

Er was Bingo in het Zwanenmeer en Yolanda en Dirk die dan achter de bar staan zijn op. Yolanda was al vanaf 7 uur in de morgen aan de slag en moest nog tot vannacht één uur. Ik heb met haar te doen. Ik ken die tijden. Als ik in augustus in het hotel zulke lange dagen maak ben ik na twee weken ook afgepeigerd. We konden dus niet samen uit eten. Ik wilde de kapsalon van Lucky vanavond proberen. Ik kon hem dan vergelijken met de kapsalon die ik op het Purmerplein in Amsterdam gegeten had. Een nadeel van de Boei is dat ze er enkel frisdrank schenken, terwijl Lucky een drankvergunning heeft. De kapsalon van Tariq smaakte anders, wel lekker en speciaal de pittige smaak van de rettich verraste me. De kaas behoefde je niet door te knippen echt beter, maar de kapsalon van de Boei op het Purmerplein is kleiner, goedkoper en bevatte veel meer heerlijke malse kip. Tariq serveert een groter aandeel frites. Als de smaak en de kaas die Tariq serveert, gecombineerd zou kunnen worden met de heerlijke malse kip van de Boei, dan zou dat volgens mij een top kapsalon opleveren. Omdat de portie bij Tariq zo groot was, dronk ik 3 glazen wijn. Daar wordt ik zo moe van dat ik om tien uur in bed lag. Vreselijk! Dat wordt weer spoken vannacht.


top

Zaterdag, 24 februari 2018

Zaterdag 24 februari 2018

Na een doorwaakte nacht probeerde ik om kwart voor vijf nog wat te slapen. Echt moe was ik niet, maar ik verwachtte een gezellige, maar wel heel zware dag en dan is genoeg slaap belangrijk. Om 7.13 werd ik wakker. Om 7.15 zou de wekker aflopen. Ik heb mezelf geprogrammeerd. Toen ik 18 was en geregeld te laat op het werk kwam omdat ik door de wekker heen geslapen was, heb ik de wekker een week lang te laat laten aflopen. Als hij afliep zou ik zeker 5 minuten te laat op mijn werk zijn. Dat heeft geholpen. Het geluid van wekkers haat ik nu zodanig dat ik gewoonlijk voordat hij afloopt wakker word. Ondanks het tijdige opstaan lukte het me niet om kwart voor acht te vertrekken. Vlug wat noten kraken en eten, toen moest ik terug omdat ik de sleutels van de opslag vergeten was, bij het instappen in de auto kreeg ik aandrang en ging nog even plassen. Om 8 uur vertrok ik eindelijk. Nou wil ik er ook niet te vroeg in het Zwanenmeer aankomen, want ik heb de sleutel aan Arjan gegeven en ik kan er, mocht er nog niemand zijn, niet in. Tien voor negen was echter wel erg laat.

 

John Beuker was al voordat we open waren present. Hij wil bij het uitpakken zijn om als eerste eventuele koopjes te kunnen scoren. Het is moeilijk hem de toegang te ontzeggen, want hij is heel belangrijk voor de Veiling-markt. Hij zit in de handel en weet wat dingen waard zijn. Dat zorgt ervoor dat waardevolle spullen op de veiling niet al te goedkoop weggaan. Je staat dan voor een dilemma en ik moet zeggen dat ik in deze niet consequent gehandeld heb. Dat zit me dwars en ik zoek naar een oplossing. Vroeger op de Lijnbaansgracht konden handelaren, als ze symbolisch een tafeltje huurden, tegelijk met de handelaren die hun tafeltje daadwerkelijk bezetten naar binnen. Misschien moet ik zelf dat tientje voor zijn vroege entree maar aan de BV betalen. John kocht, toen ik mijn woning in Amsterdam opgaf, een deel van de inboedel op. Zonder zijn aankopen zou het de vraag zijn of alles in de opslag gepast had.

 

AT5 belde en vroegen of ze om elf uur langs konden komen. Er kwam een rode krullenkop om elf uur binnen die twee uur lang opnames heeft gemaakt. Het resultaat is onder 'Uitzending Gemist' te zien. Ga naar de site van AT5 en bekijk het nieuws van zaterdag 24 februari. Het laatste item is de verkoop van de ets van Rembrandt.

 

Marktbezoekers waren er nauwelijks. Het was vreselijk koud, het is krokusvakantie waardoor veel mensen weg zijn en misschien is het nieuwtje er af. De standhouder die hier tegenover woont en me vorige keer verzekerde dat hij ook deze keer een tafeltje wilde huren is niet op komen dagen. Er zijn toch twee tafeltjes aan andere mensen verhuurd. Een van die huurders was een dame die hier in de buurt woont. Zij kwam rond tienen binnen en vroeg of er nog een tafeltje vrij was. Dat was geen probleem en ze ging gelijk haar spullen halen. Iemand had me een bord om op straat neer te zetten beloofd. Dat heb ik jammer genoeg nog niet ontvangen, anders zouden er misschien meer mensen zijn komen kijken.

 

Op de veiling miste ik John. De meeste spullen gingen daardoor voor € 1,- weg. Daar komt dan nog 10% opgeld bij, maar de animo was aanmerkelijk minder dan een maand geleden. Toch waren er bij de veiling meer mensen aanwezig. Het klapstuk van de veiling, de ets van Rembrandt viel zwaar tegen. die bracht slechts € 33,- op met het opgeld samen € 36,30. Jammer, daar had ik aanmerkelijk meer van verwacht. Evert en Monika hebben er weer opnames van gemaakt. Ik ben benieuwd of die even leuk zijn geworden als de eerste.

 

Om half acht was alles opgeruimd. Yolanda wilde naar Loetje. Dat was zo druk dat we een half uur op plaats moesten wachten. Dat hadden we er niet voor over en we besloten ons toch maar bij Bakboord in Almere Haven te laten verwennen. Voor alle zekerheid even gebeld. Bleek het restaurant wegens vakantie tot zaterdag 3 maart gesloten te zijn. We zijn toen naar Mei Wah, een nieuw Chinees restaurant op het Buikslotermeerplein, gegaan. Yolanda nam een ti-pan van gesneden ossenhaas met pepersaus en ik koos de ti-pan garnalen. Yolanda wilde liever een zwarte bonen saus en dat was geen enkel probleem. Mijn grote gepelde garnalen bleken met veel groente, maar gepaneerd geserveerd te worden. Dat was een tegenvaller, want die met saus volgezogen korst is een dikmaker. Toen de vriendelijke Chinese dame, die ons bediende en me de eigenares van de zaak leek, vroeg hoe het smaakte, wees ik haar op het afgeschraapte beslag. Ze zei gelijk dat ik de volgende keer moest vragen om de garnalen ongepaneerd op te dienen. De groente heb ik allemaal opgegeten, maar de nasi heb ik nauwelijks aangeraakt. Ik ben benieuwd naar mijn gewicht morgenvroeg.

 

Nadat ik de spullen die nog in het Zwanenmeer stonden had opgehaald, Ging ik naar Almere en Yolanda bleef in Amsterdam. Ik had beter ook in Amsterdam kunnen blijven, maar ik had een afspraak. Nettie zou die de zwarte stoelen morgen om half elf komen ophalen. Van eten word ik altijd slaperig en nu had ik er op de terugweg plotseling vreselijke moeilijk mee. Ik zou dan aan de kant willen gaan staan, maar er is enkel een vluchtstrook en dat doe je dan niet zo makkelijk. Ik heb al eens een ongeluk gehad doordat ik achter het stuur in slaap gevallen was en nu had ik het weer moeilijk. Een remedie is hardop zingen. Dat hield ik even vol, maar toen luisterde ik toch weer naar de radio. Dat had ik niet moeten doen. Ik had moeten blijven zingen, want ik zakte toch voor 'n seconde helemaal weg. Ik schrok gelukkig gelijk weer wakker, maar als je 100 rijdt kan dat je dood en die van anderen betekenen. Nu klaarwakker door de adrenaline reed ik de laatste kilometers op huis aan. Daar kroop ik gelijk in bed.


top

Zondag, 25 februari 2018

Zondag 25 februari 2018

Nettie en haar zoon Patrick stonden precies om half elf voor de deur. De stoelen werden in de auto gezet en we hebben koffie gedronken. Ze hebben me geholpen met de taart die van vrijdagmiddag was overgebleven. Daarna nog even wat lege kratjes in het pakhuis gezet en toen naar het Zwanenmeer waar Peter Limbach voor een grote toestroom van deelnemers aan de Champagne-Drive gezorgd had. Hoewel er voordien al bekend was dat het druk zou kunnen worden, is het bij een open inschrijving moeilijk exact te voorzien hoeveel deelnemers er zullen komen. Dat waren er meer dan zaal 5, die door de Looier gehuurd wordt, kan herbergen. Dat alles was te danken aan de inzet van Peter Limbach: "Petje af Peter!"

 

Het was bij aanvang een chaos. Ik zou inschrijven, maar ben dat ontwend. Arjan bleek allerlei groepen te hebben aangemaakt, waardoor je om mensen te vinden je ze in de juiste groep moest opzoeken. Dat zal hij dan misschien weten en het kan zijn dat hij daar makkelijk mee werkt, ik niet. Toen ik de inschrijving nog regelmatig zelf deed, hadden we slechts 2 groepen. Leden en gasten. Wie lid waren kon je nakijken en de andere waren gasten. Hij heeft dat systeem zonder mijn medeweten en toestemming veranderd. Het is er niet eenvoudiger op geworden. Ik kon het in ieder geval niet aan. Een hulp achter de bar bleek hij evenmin. Yolanda zei hem mij te gaan helpen, want hij liep haar in de weg. Toen hij de mensen indeelde ging het gelukkig gelijk beter. Hij kon echter evenmin met het door hemzelf opgezette systeem van 4 groepen overweg en veranderde het gelijk. Daarna verliep alles betrekkelijk gesmeerd en om één uur was iedereen ingeschreven.

 

Er waren 58 deelnemers op deze drive afgekomen. Dergelijke aantallen zijn wij ontwend. Een groot deel kwam ook nog eens voor de eerste keer en daarvan moest het lidmaatschapsnummer van de Nederlandse Bridge Bond genoteerd worden. Dat hadden slechts weinigen paraat. Het leverde echter een voordeel van 50 cent en daar wilden mensen wel even voor zoeken. Ook dát kostte tijd.

 

Een tweede probleem was dat niet alle deelnemers in de zaal, die wij in gebruik hebben, pasten. Die kan slechts 40 man herbergen. We moesten daarom in twee afzonderlijke zalen spelen. Dat is niet optimaal, maar ik was niet van plan de prachtige, speciaal voor en door de Looier ingerichte zaal, ongebruikt te laten. Het was juist de bedoeling nieuwe mensen met deze kwaliteit kennis te laten maken. Dat moet de volgende keer anders.

 

Het is de vraag of we dit succes ook zonder Peters hulp kunnen continueren. Het voelde alsof iedereen content was. Met wat aanpassingen zou het kunnen werken. Yolanda heeft daarover nagedacht. Ik signaleer het probleem en zij komt met een oplossing. Hoe heb ik zo'n vrouw kunnen vinden! Ik zal ook jullie de problemen voorleggen dan kunnen ook jullie proberen oplossingen te bedenken. Dat is allerminst eenvoudig.

 

Eén probleem komt er in het kort op neer dat de kosten voor de drive hoog zijn. Als je, zoals bij de Looier gebeurt, niet met vrijwilligers werkt zijn die kosten ten opzichte van andere clubs veel hoger. Wij hebben per deelnemer minimaal € 5,- nodig om uit de directe kosten te komen. Indirecte kosten, zoals afschrijving op de inrichting, het dupliceren van spellen enz. zijn dan niet meegerekend. Wij willen van niet-leden ook een bijdrage in die indirecte kosten. Daarom betalen zij voor de Champagne-Drive € 10,-. Als ze geen lid van de Nederlandse Bridge bond zijn komt daar zelfs nog eens 50 cent bij. Die entreegelden zijn nodig om de club in stand te houden. Clubs die met vrijwilligers werken vragen aan niet-leden voor deelname echter slechts 3 tot 5 Euro. Daar komen wij dus niet mee uit. Velen kunnen en andere willen die hogere kosten niet dragen. Zij gaan dan liever naar een drive die goedkoper is. Hoe los je dat op?

 

Ik denk en hoop dat Yolanda onze problemen getackeld heeft. Zij bedacht het volgende:

- Het is niet leuk om in 2 zalen te spelen, dus beperken we het aantal deelnemers tot 40.

- Men kan zich tot zondagmorgen 10 uur op onze site www.looierbridge.nl aanmelden.

- Als er plaats over is kunnen zowel leden als niet-leden voor € 3,- deelnemen.

- De inschrijving voor Looier- en VVBAN-leden bedraagt 5 Euro en niet-leden betalen 10.

 

Iemand die verzekerd wil zijn van een plaats kan zich vooraf tegen het normale tarief inschrijven. Wil of kun je slechts € 3,- betalen, dan schrijf je je aan de zaal in. Op de site kun je door op de knop Champagne-Drive te klikken zien of er nog plaats is. We gaan bekijken of dit systeem werkt, want we willen wel onze kwaliteit handhaven. Het voorstel van de Peter Plasman om de kosten te drukken er een Water- in plaats van een Champagne-Drive van te maken omarmen we niet. Heeft u misschien ook een oplossing bedacht? Mail ze naar info@looier.com, want we horen die graag.

 

De eerste inschrijving voor de drive van zondag 25 maart staat al geregistreerd. Schrijf je ook vooraf in en steun daarmee onze club. Dat kan via: http://www.looier.com/nl/bridge/champagne-drive

 

Hè hè dit ei is gelegd. Nu kunnen we de drive zelf bespreken. Ik moet jullie eerlijk zeggen dat ik er weinig van mee gekregen heb. Na die hectische inschrijving moesten we eerst nog van plaats wisselen omdat Yolanda in de 4e ronde tijd nodig had om de bitterballen klaar te maken. We moesten daarvoor de loopbriefjes met paar 7 verwisselen. Dat gaf de nodige frictie. Daarna bleek Joyce Meijer, die met een huurauto gekomen was, niet gratis kon parkeren en een tarief van 30 cent per minuut moest betalen. We waren beiden vlug klaar, dus hielp ik haar te proberen een plaats te vinden waar dat tarief niet gold. Dat lukte niet. We reden, zonder resultaat, de halve stad rond. Zij zette de auto neer op plaatsen waar niemand hem kon vinden. Je moet hem kennelijk op drukke punten neerzetten zodat ook anderen er weer gebruik van kunnen maken. Het is maar een weet.

 

Toen wij zo lang wegbleven schoot Yolanda in de stress. Ze belde me terwijl ik achter het stuur zat. De telefoon kon ik nog net op tijd uit mijn zak opdiepen, want met die snelbinders is dat best lastig. Ik gaf hem aan Joyce. "Waar blijven jullie nou?" "We komen er aan en zijn er zo."

 

Yolanda en ik zaten in de grote zaal. Dat was een goed besluit van Arjan, want we wilden zoveel mogelijk nieuwe mensen van de luxe zaal laten genieten. Door de ongebruikelijke drukte en als er dan constant aan je getrokken wordt, kun je niet echt van het spel genieten. Toch deden we het niet slecht. We werden 3e met 60,58%. Liesbeth Tollar en Margje Muurling hadden verschillende keren de ronde-prijs gewonnen, maar eindigden toch als 2e met 60,90%. Siep van Bruggen die met Adriaan van Poppel speelde, sleepte met hem de Champagne in de wacht. Zij konden kiezen tussen we een fles Moet & Chandon of een magnum van Törley. Zij kozen voor de magnum en lieten al hun vrienden mee proeven. Yolanda en ik werden ook bedeeld en het was een heerlijke mousserende wijn. Het werd daardoor een gezellige nazit en zo genoten Yolanda en ik uiteindelijk ook nog even van deze, dank zei Peter Limbach, geweldig geslaagde drive.

 

Het eten mocht ik bepalen. Bij 't Steegje in Almere Buiten kon je voor € 6,- onbeperkt spareribs eten. Het is altijd leuk om naar je stamkroeg te gaan, maar als je dan ook nog voor een schijntje heerlijk kunt eten, dan is dat natuurlijk helemaal top. Het was minder druk dan we verwacht hadden. Ik kan het niet begrijpen, zo'n prijs, zó lekker en nog een live optreden ook, onvoorstelbaar dat het niet drukker is. De zanger had de volumeknop naar onze mening een tikje lager kunnen zetten, maar hij was niet zo luid dat je de persoon die naast je zat niet kon verstaan. Dat is me ook al verschillende keren overkomen, maar dan ben ik gelijk weg.

 

We kwamen binnen en achterin de zaak stond alles uitgestald. Frites, een grote plastic fles mayo ernaast, twee bakken spareribs en een verrukkelijke huzarensalade. Ik schepte een kleine portie op voor Yolanda en een wat grotere voor mij. We zaten net aan de bar toen Ruud, de eigenaar die gekookt had, bij ons kwam zitten en vroeg hoe het smaakte. Ik zei dat het heerlijk was, maar omdat ze, toen wij binnenkwamen, al enige tijd op de tafel hadden gestaan waren ze 'n tikje afgekoeld. De smaak was echter nog steeds voortreffelijk. "Er komt zo verse warme van het vuur." Even later komt de schat ons bedienen en bracht de schaal met warme ribbetjes naar ons toe. Zelfs de frites bakte hij nog voor ons op. Ik vind opgebakken frites eigenlijk nog lekkerder, want dan wordt hij vaak wat knapperiger. Het voelde net alsof we een VIP behandeling kregen. Omdat ik ook altijd even bij Tariq van Café Lucky langs wil, gingen we daar heen voor een kopje koffie en 'n thee. Yolanda ging daarna naar Amsterdam en ik ging naar mijn waterbed om van een welverdiende rust te genieten. Het was een topdag. Hopelijk heeft iedereen dat zo ervaren en komen de bridgers de volgende Champagne-Drive weerom.


top

Maandag, 26 februari 2018

Maandag 26 februari 2018

Ik heb me rot gesjouwd. Het lag op een stapel op het grasveld bij de afrit naar ons weggetje. Via dat weggetje bereik je onze carport. Een hoop afgezaagd hout. In januari gingen er al twee kerstbomen die buren op het grasveld gesmeten hadden door de schoorsteen. Een was er voor mijn deur gewaaid de andere lag al weken op het grasveld voordat ik me erover ontfermde. De takken van kerstbomen trakteren je op een leuk knetterend spektakel, maar die naalden geven zo'n rotzooi. Het wordt zo'n vuilnisbelt als iedereen zijn afval op het publieke grasveld voor de deur achterlaat. Nu waren verschillende van die afgezaagde takken best tot handzame blokken gezaagd. Mooi voor de open haard. Ze lagen ook op een nette hoop, zodat ik me afvroeg of de buren er zelf plannen mee hadden. Dat denk ik van niet want ze hebben al jaren een hele lading hout ongebruikt op hun terras liggen. Daar zijn ze volgens mij houtworm in aan het kweken. Die wormen vormen een gevaar voor de 10 houten huizen die hier half in het water staan. Ik zal een briefje met mijn telefoonnummer in de brievenbus stoppen, want het voelt toch een beetje als diefstal om zonder ruggenspraak hout wat niet van mijn boom afkomt te verslepen. Ik had echter nu tijd en het was nu prachtig zonnig weer.

 

Janny appte me enkele uren later, toen ik al in Amsterdam zat: "Hallo Hans, Het hout hebben we inderdaad voor jou laten liggen. We dachten al dat je het wel graag zou willen hebben. Veel stookplezier, groetjes Janny (de buurvrouw). Ik bedankte haar gelijk en vertelde haar dat ik zo blij was dat het in zulke handzame stukken gezaagd was.

 

Yolanda had hutspot als een ovenschotel klaargemaakt. Ondanks mijn goede voornemens kon ik het niet nalaten 2 keer op te scheppen. Dat zal ik woensdag, als ik autonoom kan beslissen wat en hoeveel ik eet misschien moeten bezuren, want mijn gewicht mag vrijdagmorgen maximaal 74,5 kg zijn. Als het meer is mag ik als straf geen alcohol tot ik op dat "maximale" gewicht ben.

 

Door de vakantie waren er slechts 12 deelnemers bij Looier individueel. We spelen tegenwoordig als er een groep van 12 is 11 ronden van 2 spellen. Dat is een hele verbetering ten opzichte van de 7 ronden en 3 spellen die we voordien speelden. Nu krijg je elke deelnemer 3 keer aan tafel. Eén keer als partner en twee keer als tegenstander. Dat is veel eerlijker, want bij 7 ronden en 21 spellen ontmoette je sommige spelers niet of nauwelijks. Dat is oneerlijk en ook frustrerend als je de goeie spelers mist.

 

Enkele spelers denken erg lang na. Omdat je nu 11 keer moet wachten tot iedereen klaar is, ontstond er een licht gemor. We zijn daarom na 2 ronden op tijd gaan spelen. Omdat er beginners bij zijn heb ik Arjan de klok op 16 in plaats van de gebruikelijke 15 minuten per 2 spellen in laten stellen. Voor het wisselen is met zo'n klein groepje minder tijd nodig. Die tijd bracht ik van 3 naar 2 minuten terug. Het werkte wonderwel. Iedereen tevreden. Het kwam zelfs voor dat iedereen de spellen 5 minuten vóór de eindtijd gespeeld had. Volgende keer stellen we de klok daarom op de gebruikelijke tijd van 15 minuten voor 2 spellen in. Christina is dan beslist op tijd voor haar trein naar Dronten. Zij haat het als ze niet alle spellen zelf kan spelen. Scoren deed ik niet goed. Na de eerste twee rondjes de boerenjongen gewonnen te hebben, eindigde ik daarna verschillende keren onderaan. Mijn score was 53,41% wat een 5e plaats en 7 meesterpunten opleverde. Yolanda kreeg er 10. Zij werd met 57,95% derde. Ik kan het niet uitstaan als zij boven mij eindigt. Ze loopt steeds verder uit wat meesterpunten betreft, want als ik in Italië zit speel ik niet en kan ik ze dus ook niet verdienen. Zij krijgt er de hele zomer keer op keer bij. Renate Syswerda werd met 67,05% eerste en Joop Schreuders, die 2e werd, scoorde 59,09%.

 

Ik ben benieuwd wat morgen brengt. Er hebben verschillende mensen toegezegd op dinsdagmiddag te komen spelen en ook op dinsdagavond zouden Elisabeth Hanga en haar man John van der Does het eens willen proberen. Als Anne dan terugkomt en Christina reserve is, kan ze misschien niet eens meespelen of er moeten toch nog enkele mensen op de advertentie: "Leer Bridge in één avond" zijn afgekomen. Spannend! Het is erop of eronder voor deze club.


top

Dinsdag, 27 februari 2018

Dinsdag 27 februari 2018

Goedemiddag. Marco heeft me net geholpen het AT5 filmpje waarin de Veiling-markt van zaterdag 24 februari getoond werd op de site te zetten. 

Evertjan Vonk heeft uitgezocht hoe Rembrandt van Rijn signeerde. De ets van Rembrandt die afgelopen zaterdag in veiling kwam, was namelijk als Rembrant gesigneerd. Het blijkt dat Rembrandt 30 verschillende signaturen gebruikte. Hij gebruikte de handtekening Rembrant met enkel een t op het eind tot 1632. Dit als aanvulling op het AT5 nieuws waarin op het eind van de uitzending (het item begint op 9.55 min.) enige aandacht aan Veiling-markt de Looier werd geschonken. Het blog over vandaag is natuurlijk nog niet geschreven. Dat komt er morgen bij.

 

EvertJan Vonk wil een TV programma over mijn blog voor Salto-1 maken. Die opnames komen maar niet van de grond. Monika en hij zouden mij filmen terwijl ik uit mijn dagboek voorlees. Het saaie beeld van een voorlezende ouwe man zou verluchtigd worden met toepasselijk beeldmateriaal dat voorhanden is. Veel heeft Evert geproduceerd en hij beheert dat ook. Het is ontiegelijk arbeidsintensief om zo'n serie te maken. Ik vraag me zelfs af of hij dat gaat redden. Als het doorgaat moet er wel iets gebeuren. Er zou wekelijks een vaste voorlees sessie gehouden moeten worden. Ik zit straks ruim 4 maanden in Italië. Hij dient dan materiaal in voorraad te hebben. Voorwerken is de oplossing. Zelfs als ze het redden om vóór 12 mei alle blogs op te nemen, moeten ze ook nog geredigeerd worden. Als dat lukt moeten ze tijdens de zomer-midweek-bridge naar Italië overkomen om daar opnames te maken. Zo kunnen de vorderingen van het boek worden verfilmd. Het zou ideaal zijn als de uitzending van het blog dagelijks op een vast tijdstip zou plaatsvinden. Misschien kan Evert dat regelen.

 

Monika en Evert-Jan hebben weinig tijd. Ik weet niet of ik ze kan verleiden naar Almere te komen om met de opnames te starten. Ik zal ze donderdag voor een etentje bij 'Het Breed' uitnodigen. Evert is volgens mij een smulpaap en zo'n etentje trekt ze misschien over de streep. De opnames kunnen bij de open haard plaatsvinden. Ook beelden van mijn woning kunnen van pas komen. Ik ga het hen voorstellen.

 

Het koste Marco toch nog heel veel moeite het filmpje over de veiling van de ets op de site te zetten. Het staat er nu, maar ik ben niet tevreden. Het statische beeld met de aankondigingen van de Veiling-markt blijven veel te lang in beeld. Je bent al weg voordat je in de gaten hebt dat er nog een filmpje over de geveilde Rembrandt komt. Bovendien zijn de data achterhaald. De volgende Veiling-markt is 24 maart. We kunnen het volgende week, als Marco komt pas verbeteren. Ik vertrouw het mezelf niet toe, want ik doe zoiets nooit zonder Marco.

 

We zaten eindelijk weer eens op 4 tafels op de dinsdagmiddag. Dat was opmerkelijk, want Loes en Liesbeth waren er niet. Zou het dan toch nog gaan lukken de dinsdagmiddag van de grond te trekken? Het begint er op te lijken, maar we zijn er nog lang niet. Omdat er verschillende beginners spelen ligt het tempo te laag. We zouden pas rond half zes klaar zijn als we dat zouden accepteren. Dat kan niet, want mensen willen eerder naar huis. Sommigen moeten koken, anderen boodschappen doen en er zijn er ook die vóór de files op weg naar huis willen zijn. Op de Lijnbaansgracht waren we altijd om kwart over vier half vijf klaar. We zijn nu op de klok gaan spelen. Dat werd door anderen, die de tijd aan zichzelf hebben, weer niet op prijs gesteld. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken. Als je het gebruikelijke tempo nog niet aan kunt, dan kun je per ronde een spel minder spelen. Niets aan de hand. Bij alle club-wedstijden en ook als je bondswedstrijden, of 'Ruiten Boer' speelt wordt het tempo van 4 spellen in een half uur aangehouden. Nu dreigt er weer een splijtzwam te ontstaan. Wij willen echter als een normale bridgeclub functioneren en kunnen als bestuur ons oor niet laten hangen naar mensen die hun eigen regels prefereren. Sorry.

 

Hanne was er weer, zij heeft toegezegd er volgende week dinsdagavond weer te zijn. Verdere reacties op de advertenties zijn uitgebleven. Dat is een flinke tegenvaller. Gelukkig wil Ria Gaiser Propitius, die op vrijdagavond de bingo in het Zwanenmeer leidt, les nemen. Vandaag kon ze niet. Ik hoop dat ze dinsdag aanstaande komt.

 

We hebben precies 3 robbers gepeeld. De eerste robber won ik 30 cent met Christina Oey. de tweede robber kregen Hanne en ik als eerste een prachtige hand en maakten slem. Het werd echter niet uitgeboden. We kwamen niet verder dan 3 schoppen en scoorden zelfs geen manche. Daar maakten Arjan en Christina handig gebruik van. Wij hadden nog maar 10 puntjes voor de eerste manche nodig. Arjan hield ons echter steeds uit het contract. Wij scoorden dan weliswaar, want zij gingen dan één of twee down, maar we konden er niet overheen zonder zelf down te gaan. Het is een boeiende biedtechniek met risico's, want als we hadden gedubbeld, hadden we veel punten gescoord. Dat is echter moeilijk als je net één avond gebridged hebt. Toen Christina en Arjan twee keer goeie kaarten kregen, waarmee ze in één keer de manche konden uitbieden, was het gebeurd. Deze 2 manche robber leverde ze 700 punten bonus op. Doordat Hanne en ik ze enkele keren hadden down gespeeld verloren we toch maar 30 cent. Ik stond nu quitte Arjan had 60 cent gewonnen en Christina 60 cent verloren. De laatste ronde speelde Christina en Hanne samen en ik met Arjan. Ook die ronde won Arjan. Dit keer 45 cent. 'Grote' verliezer was Hanne. Zij was € 1,15 kwijt. Arjan kon € 1,15 aan het potje, waaruit hij op het eind van het jaar met Gillis uit eten wil gaan, toevoegen en ik heb 45 cent gewonnen. Het zijn bedragen van niks, maar toch geven ze het spel een ander soort spanning. Bovendien is deze manier van bridgen ideaal voor leerlingen. Omdat de spellen niet aan andere tafels gespeeld worden, kun je er over praten en na het spel eventueel uitleggen wat er verkeerd ging, of hoe het gespeeld had moeten worden.

 

Monika belde op. Ze komen donderdagmiddag opnames maken en gaan daarna mee uit eten. Daar is tijd voor ingepland, want ik adviseerde haar voor eventuele files bij me te zijn. We gaan niet vóór 6 uur eten dus ik kan wel wat blogjes voorlezen. Nu het huis nog opruimen en schoonmaken.


top

Woensdag, 28 februari 2018

Woensdag 28 februari 2018

Monika en Evert-Jan moeten mijn verjaardag komen filmen. Zij zijn met Gerrie en Vera de eerste gasten die ik op mijn verjaardag zal uitnodigen Renee Toonen en Derk Heiligers heb ik al gevraagd, maar weten nog niet of ze komen. De schoorsteenveger belt aan ik moet stoppen met de lijst van genodigden.

 

Wat een makkie het vegen van een schoorsteen. Ik herinner me dat er vroeger iemand het dak op ging met een ragebol en een zware kogel. Er kwam dan na een jaar stoken een halve vuilniszak gruis uit de pijp. Nu zit de er een metalen borstel op de kop van een sterke oprolbare veer. Vanuit de kachel gaat die de pijp in, even raggen, hem een tweede keer de schoorsteen insturen en klaar is Kees. Het duurde nog geen 10 minuten. Er kwam nauwelijks een kubieke decimeter gruis uit en ik was € 39,- lichter.

 

Ik was wat opgewonden en besloot Jan te bellen. Ik wilde weten of hij zich vanavond vrij kon maken, want ik had wel zin. Ik kreeg niet hem, maar een berichtenservice aan de telefoon. Hij zou me zo spoedig mogelijk terugbellen. Stommie die ik ben, had ik de bel nog steeds af staan. Ik had zijn telefoontje dus gemist en belde hem opnieuw. Weer dat berichtje. Enkele minuten later belde hij opnieuw. Hij kon niet komen, had het te druk, ging volgende 'n weekje weg en zou over twee weken contact opnemen. Wat een tegenvaller. Ik had me zo op een fijne avond gehoopt. Ik heb in arren moede toen maar een filmpje gekeken en ben daarna een dutje gaan doen.

 

Uitgerust ben ik de rest van het hout gaan halen. Ik heb weer een flinke voorraad, maar die moet drogen. In Italië zetten ze de te drogen takken in de haard. Ook ik probeer dat, maar de ruimte is beperkt. Bovendien zit er toch nog zó veel vocht in dat ze met droog hout gevoed moeten worden. Zo heb je er weinig aan. Die blokken zullen minstens nog een jaar moeten worden opgeslagen voordat ze brandbaar worden.

 

Het boek was enkele bladzijden spannend, maar er is geen doorkomen aan. Ik moet nog één kwart en dan heb ik het uit. Ik zal blij toe zijn. Na Tai Chi bij Tariq een frietje gegeten. Ik zat helemaal alleen aan de bar. Tariq en Bessem lieten zich af en toe zien, maar gezellig is dat niet. Sinds Tariq zelf niet meer achter de bar staat heb ik de woensdagavond zien instorten. Ik begrijp best dat het niet loont om, als er niemand is alleen in zo'n bar te blijven staan, maar iemand die binnenkomt wil verwelkomd worden. Ik ben er als eens uitgelopen toen er niemand was om te bedienen. Er stonden toen nog twee mensen te gokken. Nu waren zelfs de gokkasten onbemand. Ik at mijn friet, dronk een bier, ging naar huis en kroop in bed.


top

Donderdag, 1 maart 2018

Donderdag 1 maart 2018

Het stormt, de wind giert om het huis en ik zit voor de open haard ouwe wijnkistjes op te stoken. Het is ondertussen al kwart over zes terwijl ik voor vieren wakker werd. Het kwam niet door aandrang, want ik bleef in eerste instantie lekker doezelen. Toen hoorde ik een belletje. Er kwam een appje binnen. Ik wilde eigenlijk niet reageren, want om de telefoon te pakken moest ik het bed uit. Na een tweede bel heb ik hem toch maar gepakt. Je weet nooit...

 

Het bleek Mauricio. Een moeizaam contact, dat dinsdagavond bij twaalven begonnen was, werd voortgezet. Hij appte toen: "Ik weet niet of ik ooit nog gelukkig zal worden in mijn leven met zoveel tegenslagen. 'No tango ni idea Hans' Je hebt me geholpen Hans, daarvoor ben ik je dankbaar, maar pfff ik heb hoofdpijn van alles maar ja ik moet door het zure water heen hoe zeer het soms ook doet." Toen dat appje binnenkwam lag ik al in bed. De bel van de telefoon was uitgezet. Woensdagmorgen om half acht zag ik het en reageerde met: "Na regen komt zonneschijn." Toen lag hij kennelijk te slapen, want ik kreeg daarop pas 's middags om kwart over drie antwoord. "Ja dat zeggen ze. Cliché uitspraken." Ik appte terug: "Ja daar ben ik goed in, ik heb ze allemaal paraat." "Ja, dat blijkt." Dat antwoord behoefde verder geen commentaar, dus stopte dat 'gesprek' en zette de bel af. Hier had ik geen zin in.

 

Drie uur later appte hij: "Je hebt je huiswerk gedaan, bel me straks als je tijd hebt even." Dat appje zag ik een uur later toen ik het geluid weer aanzette. Ik belde gelijk zijn Nederlandse nummer maar kreeg daarop geen gehoor. Ik probeerde het via de app. Die werd er niet opgenomen. Hij belde mij na een kwartier, maar toen hoorde hij mij niet maar ik hem wel. Dat schoot dus ook niet op. Ik appte: "Ik hoorde jou wel." Hij: "Even wachten, ik bel je zo. Slecht internet." Ik wachtte maar gebeld werd ik niet. Het werd laat. Ik appte daarom: "Ik zet de bel van de telefoon af en ga naar Tai Chi." De volgende boodschap zag ik pas toen ik bij Tariq aan de frites met mayo zat. "Daarna bel ik even oké? Ik zit hier met slecht internet. Hoe laat ben je klaar? Ik ga met 'n uurtje terug naar het huis. Daar heb ik goed internet. Praten gaat zo niet." Ik appte terwijl ik at: "Ik zit in Lucky bij Tariq." Op zijn antwoord: "Oké, gezellig." reageerde ik niet. Even later ging ik naar huis en stapte om 11 uur in bed.

 

Dit alles was het voorspel op de conversatie die we vannacht hadden. Het telefonische gesprek werd met de volgende opmerkelijke app ingeleid: "Hans het gaat beter met mijn hand. Ik ben nog hier, wou weggaan, maar ben toch gebleven. Ik denk dat ik alles geregeld krijg, dus wil het met succes afronden allemaal." Die app kwam 's nachts om 2 uur binnen. Gelukkig werd ik er niet door gewekt, want daarna zou ik beslist niet meer in slaap gekomen zijn. Ik had al zo'n vermoeden dat hij nog steeds in Columbia zat. Na een week heb ik dan eindelijk zekerheid.

 

Om kwart voor vier, 3 appjes achter elkaar. "hoi." "Hans" "Hoe gaat het?" Het belletje dat er een app binnenkwam rinkelde dus 3 keer. Dat had me dus gewekt! Ik vond het al zo vreemd dat ik niet hoefde te plassen, want gewoonlijk ontwaak ik daardoor. Omdat ik niet reageerde, appte hij een half uur later weer twee keer: "Slaap je Hand?" "Hand" Hij heeft kennelijk moeite met het typen van de s en vergist zich regelmatig. Ik appte terug: "Ik ben net wakker." "Oké Hans, mag ik je even bellen."

 

Curieus zo'n vraag. Ik vroeg me af wat daar achter stak. Wilde hij geen tekst die via de app vast lag? Geen idee. Ik appte terug: "Geen probleem, als je maar niet om geld vraagt, want dat stadium zijn we voorbij." "Haha, een miljoentje maar, ik ben bescheiden. Dat valt toch mee?"

 

Hierna werd ik gebeld. Ik verweet hem dat hij het geld dat ik hem voor de terugvlucht gegeven had voor andere doeleinden gebruikt had, maar hij verzekerde me dat er een ticket voor gekocht was. Dat liet onverlet dat haast de reden was dat hij niet naar de ambassade ging voor hulp. Ik vroeg waarom hij nu belde. De reden was dat hij er genoeg van had om de hele dag op dat telefoontje te tikken. Ik vraag me dan direct af: "Wie appt ie dan nog meer?" Hij voelde zich verveeld omdat zijn vriend en diens zoontje sliepen en hij wilde 'gewoon' even met me praten. Dat je gek van al dat tikken op zo'n telefoontje wordt, daarin geef hem helemaal gelijk, maar wat dat praten betreft, er was weinig te zeggen. Hij bedankte me dat ik hem geholpen had, hij zou het geld terugbetalen, ik kon hem wat dat betreft echt vertrouwen enz.

 

Ik zat in een tochtig huis en wilde de open haard aansteken. Mijn blog van woensdag moest ik nog schrijven, het huis moest schoon, de lijst van mensen die ik voor mijn verjaardag zou uitnodigen moest worden samengesteld. Ik zat op hete kolen te rillen. Ik zei hem dat ik de kachel wilde aansteken omdat het zo koud was. "Het vriest hier7 graden!" Daarmee werd het gesprek beëindigd. Ik ben benieuwd hoe dit afloopt en hoop dat hij de grond die hij in Colombia zegt te bezitten kan verkopen.

 

De afslankpil die ik gisteren ingenomen heb heeft niet geholpen. Ik heb allerlei pillen en homeopathische middelen van Wim geërfd. Gewoonlijk neem ik 's morgens 3 biergistpillen en één echinaforce met 'n tabletje vitamine C. Ik ben nogal vatbaar voor verkoudheden en die echinaforce voorkomt dat ik de hele winter loop te snotteren. Als ik me goed voel en ik denk dat ik zonder kan, neem ik enkel de biergist en kies dan onder het motto: "Baat het niet, dan schaad het niet." iets uit één van de verschillende potjes uit Wim's erfenis. Als zo'n middeltje al 5 jaar op de plank in de badkamer staat weet je natuurlijk nooit of het nog werkt, maar ik ga er van uit dat iets wat twee jaar goed blijft, ook na tien jaar nog wel zal werken. Gisteren koos ik voor de afslankpil. Vrijdagmorgen om 8 uur mag ik maximaal 74,5 kg wegen. Er moet in 2 dagen dus een dikke kilo af. Op de gebruiksaanwijzing stond dat ik normaal moest eten, maar geen noten mocht. Ik begon dus met Fruit en één van de van vrijdag overgebleven punten kersenvlaai. 's Middags bakte ik twee broodjes op en belegde die met komijnekaas. Om 4 uur kreeg ik trek en nam ik één stroopwafel en na Tai Chi enkel frites met, waarbij ik één biertje dronk. Van zo'n 'dieet' zou ik ook zonder pil afvallen.

 

Om 9 uur werd ik uit mijn 2e slaapje voor de open haard wakker. Ik wilde weten hoeveel ik zou wegen. Ik verwachtte op minder dan mijn maximale gewicht uit te komen, temeer omdat ik voordat ik op de weegschaal ging staan een uitgebreide sessie op het toilet achter de rug had.

74,8 Kg viel zwaar tegen. Ik zal zelfs vandaag nog flink moeten oppassen, want als ik me een uur eerder weeg en nog niet naar de WC ben gegaan, moeten er vandaag nog minstens 6 ons af en ik ga straks met Monika en Evert-Jan in 'Het Breed' eten. Ik hoop dat ik dat red.

 

Zo'n 50 e-mailtje zijn nog ongelezen. Ik moet echt aan de bak. Die mailtjes redde ik niet allemaal. De rest moet morgen, want als er opnames bij de open haard voor Salto gemaakt worden moet die in ieder geval schoon zijn. Ik had de wekker op kwart over drie gezet. Dan moest ik douchen, me aankleden en mocht ik nog tijd over hebben, dan kon ik verder met de schoonmaak. De telefoon ging rond half vier. Ze stonden al voor de deur. Ik liep nog in mijn ondergoed, trok een badjas aan en liet ze binnen. Monika was er voor de eerste keer. Zij was lyrisch over de inrichting. Ze vond dit huis nog mooier dan mijn Amsterdamse woning die verkocht is. Vooral het vrije uitzicht en het park aan de overkant vond ze aantrekkelijk. We dronken koffie en ik kleedde me terwijl Monika foto's nam. We installeerden ons daarna voor de haard en na een introductie van Evert en een verklaring van mij begon ik het blog van 28 oktober voor te lezen.

 

De eerste batterij was binnen de kortste keren leeg. De camera werkt niet op stroom van het net. Gelukkig hadden ze een tweede bij zich die wel goed was. Na bijna anderhalf uur veel versprekingen en herhalingen was ook de tweede batterij leeg. We waren tot het blog van 14 november gekomen. Zeventien afleveringen zijn nu opgenomen. Het valt tegen zo'n lange tijd achter elkaar aan het woord te zijn. Nu ik dit opschrijf voel ik nog een rauwe keel. Voor de rest ging alles goed en rond zevenen konden we naar 'Het Breed' om te eten.

 

Ik heb nog 3 volle kortingskaarten liggen, maar die vergat ik mee te nemen. Monika noch Evert waren ooit in één van de restaurants die 'Het Breed' exploiteert geweest. Zij wisten niet hoe het werkt en kwamen met een afgeladen bord aanzetten. Daar hadden ze genoeg aan, terwijl ik voor elke gang opnieuw naar de kokende koks toe ging. Monika wilde met haar hondje, dat in een kooi meegekomen was, bij de tafel wachten, maar dat is ongezellig, want dan eet je niet samen. Gelukkig wist ik haar over te halen tegelijk met ons mee te gaan om haar keuze te maken. Dat is iets wat ik op deze selfservice restaurants tegen heb. Het eten prima, maar ik mis de luxe van bediend worden. Nu waren Evert en ik al aan het eten terwijl Monika haar keuze nog aan het bepalen was. Ik stond toen weer van tafel op om het hoofdgerecht te halen. Ik koos voor 'Lams rack' dat bestaat uit 2 lamskoteletjes en wordt 'à la minute' op een bakplaat gebakken. Daar gaat tijd overheen, dus liep ik naar de groentes die gewokt worden. Het verdienmodel krijg ik eindelijk in de gaten. Ze laten je wachten en je hebt maar 2 uur de tijd. Het is me er nog nooit gebeurd, maar nu kwam een der kelners ons zelfs haasten. We waren pas anderhalf uur binnen. Monika en ik gingen voor het nagerecht. Zij nam er ook een voor Evert mee.

 

Evert loopt moeilijk. Hij is veel te zwaar en wacht op een nieuwe knie. Hij is al 10 kg afgevallen, maar hij kan er nog wel 30 kwijt. Je gewrichten kunnen die zware belasting niet aan. Het wordt dan een vicieuze cirkel. Te weinig bewegen, want bewegen doet zeer en daardoor verbrand je te weinig waardoor je nog zwaarder wordt. Hij is op de goede weg en drinkt geen alcohol meer. Hij heeft echter nog een lange weg te gaan.

 

Na het eten zijn zij naar Amsterdam gereden. Ik stopte nog even bij 't Steegje voor een kopje thee. Ruud stond achter de bar en ik nam plaats naast een prachtige jongen. Hoewel ik niet op jonge jongens val, kwam hij zó zelfverzekerd over dat hij toch iets aantrekkelijks voor me had. Ik had hem al eerder gespot, maar nog nooit een woord met hem gewisseld. Ik vertelde Ruud over de opnames die er bij mij thuis gemaakt waren en de jongen luisterde mee. Hij vertelde dat hij niet geïnteresseerd was in iemand die een blog schrijft en daarin vertelt dat hij of zij naar de kruidenier gaat of spruitjes eet. Ik vertelde dat mijn blog anders was. Dat ik over andere dingen schreef, zoals die keer dat ik Ruud vertelde hoe hij een wijnkoeler moest vullen. In mijn blogs zit dus ook soms informatie waar iedereen wat aan heeft. Ik vroeg Ruud welk blog hij het leukst had gevonden. Hij noemde gelijk het blog met dat tubetje. Ik vroeg: "Dat tubetje "Magnaphall?" "Ja dat." Gelijk ging ook dat verhaal over tafel. De jongen luisterde geboeid, raakte geïnteresseerd en stak het visitekaartje van het hotel dat ik hem gaf, in zijn zak. De site met het adres waarop alle blogs na te lezen zijn, heeft hij in zijn bezit. Hij ging naar het rookhok en ik liep naar het biljard waar Gabor en Louis een partijtje aan het spelen waren. Mooie stoten heb ik gezien en ook ballen die klotsten en toch nog een punt scoorden. Toen ik naar de bar terug ging was de jongen verdwenen. Zou hij mijn blog zijn gaan lezen?


top

Vrijdag, 2 maart 2018

Vrijdag 2 maart 2018

Honderden vogel vlogen langs het raam Het leek wel of ze zich voor de herfsttrek aan het verzamelen waren. Het is dan ook al een week ijzig koud en bovendien stormt het de laatste dagen. Het is geen pretje buiten te zijn en het schijnt ook in Spanje, Italië en Marokko bar en boos te wezen. In één van de Balkanstaten is anderhalve meter sneeuw gevallen. Hier is het zonnig, maar de scherpe wind zorgt ervoor dat ik voor een klein stukje buiten lopen mijn handschoenen aantrek. Meteorologisch schijnt de lente begonnen te zijn.

 

Het uur der waarheid. Het is nog 20 vóór acht. Ik ben nog niet naar de WC geweest dus het risico dat ik meer dan 74,5 kg weeg is groot. Toch wil ik het nu weten. Voor alle zekerheid ging ik toch nog even op het toilet zitten en wist er nog twee piepkleine keuteltjes uit te persen. Het mocht niet baten de weegschaal wees onverbiddelijk 75 kg aan. Dat wordt een alcoholvrije dag.

 

Een vreemde lucht prikkelt mijn neusgaten. Het is dezelfde schroeilucht die ik ruik als ik in de Suzuki achteruit rijdt. Dat doe ik kennelijk zo slecht dat de frictie op zijn donder krijgt en 'n tikje verbrandt. Nu ruik ik hetzelfde. Ik begrijp niet waar die vandaan komt. Ik lig in bed terwijl ik aan mijn blog schrijf. De stank wordt steeds sterker. Ik vertrouw het niet. Met een open haard weet je het nooit, maar volgens mij was de haard afgesloten. Ik had er zelfs het vonkenscherm nog voor gezet. De regel waaraan ik aan het schrijven ben maak ik af en ga op onderzoek uit. In de badkamer is het niet. Ook op de overloop ruik ik niks. Beneden evenmin. Terug in de slaapkamer zie ik rook uit een kussen komen. Het kussen was op het bedlampje gegleden en stond op het punt vlam te vatten. Het kapje van het lampje is al half gesmolten en het kussen is geschroeid. Ik had eigenlijk gelijk naar beneden moeten gaan voordat ik dit opschreef, maar als je iets met de emotie van het moment noteert wordt het beter. Mijn rauwe keel krijgt er echter een extra opdonder van die smerige lucht. Ondanks de kou moet ik het raam open zetten. Deze lucht is niet gezond.

schroeiplek  bedlampje gesolten kapje

Het werd hoog tijd naar Amsterdam af te reizen. De bridgeclub wacht en Christina zou vandaag geen reserve zijn. Dat zul je altijd zien, nu kwamen we iemand te kort. Fred Renkema werd opgebeld en hij kon komen. Hij kwam op de fiets van het Oosterpark en het duurde even voor hij er was. Het werd daardoor later dan anders en omdat Arjan mee moest spelen, schoot het spel, dat hij gewoonlijk tijdens het taart eten behandelt, er bij in.

 

Jopie Blokziel is gepromoveerd! Zij scoorde net als ik 59,52%. We werden gedeeld eerste. Ineke Horbach werd tweede met 57,94% en Anton Faber, die na zijn cursus "Leer Bridge in één Avond!" nauwelijks ooit gespeeld heeft werd wonder boven 4e met 56,35%. Hij is natuurlijk een ervaren klaverjassen en weet hoe hij moet uitspelen. Dat helpt.

 

Yolanda hoefde niet aan de bak. Geen Bingo deze vrijdag in het Zwanenmeer. We zijn weer eens bij het Houtskooltje gaan eten. Ik dronk, in verband met het zelf opgelegde alcohol verbod, een flesje mineraal zonder prik. Dat schijnt gezonder te zijn dan met en nu ik toch op de afvaltoer was wilde ik het gelijk goed doen. Het zal me toch niet gebeuren dat ik zaterdag weer geen alcohol mag drinken omdat ik meer dan 74,5 kg weeg. Zelfs de helft van de frites, die bij mijn vegetarische schotel werden geserveerd, heb ik laten staan. Koffie en thee hebben we niet meer genomen. Yolanda thuis afgezet en ik op naar Lucky voor een bakkie leut.

 

Het was best gezellig bij Tariq, maar spanning vond ik er niet. Ik zoek toch altijd iets of iemand waar Amor mijn hart van doorboort. 't Steegje is dan het enige alternatief. Alle andere kroegen in Almere Buiten zijn failliet. Ruud zat met Remco en Patrick te toepen. Patrick is de jongen waarmee ik gisteren voor het eerst gesproken heb. Toen hij ging roken, ben ik even bij Louis en Gabor, die aan het biljarten waren gaan kijken. Hij was verdwenen toen ik weer aan de bar ging zitten. Nu schoof ik naast hem aan tafel en vroeg of ik mee kon spelen. Net als gisteravond was het heel gezellig. Remco was aan het dollen. Hij flirtte met me, maar daar trap ik niet in. Hij is me ook iets te zachtmoedig. Ik val meer op zelfverzekerde types.

 

Patrick bleek een kind van anderhalf jaar te hebben. Hij is 27. Dat had ik hem nooit gegeven. Hij leek mij zo'n 19 of 20 jaar. Dat komt omdat hij zo'n lichte baardgroei heeft. Het eerste potje won ik. Scoorde één keer een chippie, dat € 15,- opleverde en kwam één potje niet aan de bak. Toch nog € 25,- verdiend. Kaarten in de kroeg is lucratiever dan bij ons op de Robber-Club van dinsdagavond.


top

Zaterdag, 3 maart 2018

Zaterdag 3 maart 2018

Verdorie, woog ik weer te zwaar, nog een dag zonder port, wijn of bier! Deze drie door mij gewoonlijk gedronken alcoholische versnaperingen moet ik nu laten staan. Ik drink ook wel advocaat met slagroom, die de bridgeclub op dinsdagmiddag serveert en bij oesters bestel ik bubbels en heel af en toe neem ik wel eens een Manhattan. Dat is een verrukkelijke cocktail van bourbon, rode vermout, 'n dash angostura, en een cocktail kers. Dat is mijn favoriete drankje, maar in Almere Buiten ligt dat moeilijk. Rode vermout en bourbon heeft men, in de twee café's die dit stadsdeel rijk is, wel, maar angostura bitter en een gekonfijte kers, dat kun je vergeten. Ook Crodino, een bitter zonder alcohol drink ik graag. Het is hier echter niet te vinden. Dus drink ik als ik geen alcohol wil thee.

Ik moet goed uitstippelen wat ik vandaag eet, want morgen komt er bij Ruud in 't Steegje 'n kokkin. Zij werkte in een bar en schijnt heel goed te kunnen koken. We eten stoofvlees. Daar wil ik wijn of bier bij drinken dus ik moet vandaag minstens 6 ons afvallen.

 

Vanmorgen noten en een broodje komijnekaas. Vanmiddag een dito broodje en verder niks. Vanavond ga ik koken! Ik kook bijna nooit, maar er ligt hier een pak vermicelli. Dat vond ik in het pakhuis en ligt al een week op de aanrecht. Wim, mijn overleden echtgenoot, kookte regelmatig. Zijn kippensoep was beroemd. Daarvoor gebruikte hij die vermicelli. Ik ben er niet gek op, maar er stond een intrigerend recept op het pak. Daarbij werd dit product niet in een soep verwerkt, maar werd het als pasta bereid. Ik ben heel nieuwsgierig. Het is eigenlijk voor 4 personen, maar die trommel je niet zomaar op. Bovendien wil ik mijn gasten natuurlijk nooit over de datum producten serveren en op dit pak staat dat het minstens tot 01/11/2009 gegeten kan worden. Dan moet 2018 ook nog kunnen, maar maak dat de mensen maar eens wijs. Die gooien tegenwoordig zelfs zout en suiker die over de datum zijn weg. Droge producten. blijven, mits ze droog bewaard zijn, volgens mij altijd goed.

 

Waarschijnlijk heeft Wim dat pak in Italië gekocht, want het recept staat in het Italiaans. Niet alle woorden begrijp ik, maar Google Translate helpt. Voor 4 personen heb ik nodig:

- 350 Gram vermicelli

- 200 Gram kersentomaatjes

- 200 Gram gedroogde garnalen. Het 1ste probleem. Kun je die hier kopen? Ik werk sowieso liever met verse, maar hoeveel neem je dan? Een pond? Voor mij alleen zal 2 ons wel genoeg zijn.

- 4 Eetlepels extra vergine olijfolie

- 3 Gram wilde venkel. Dat komt me wat vreemd over. Er staat: 3 g di finocchietto selvatico. Zou wilde venkel in poedervorm verkocht worden? Geen idee. Dat heb je, als je nooit kookt. Je moet dan van alles in huis halen en bij die recepten gebruiken ze gewoonlijk de meest curieuze zaken.

- 1 Scalogno tritato begreep ik evenmin. Het bleek een sjalotje te zijn dat je fijn moest hakken.

- Peterselie is makkelijk, maar dan krijg je mazzetto voor je kiezen. Google vertaalde het met boeket. Een bosje peterselie dus.

- Een glas brandy wat wordt daarmee in Italië bedoeld? Brandewijn of cognac? Misschien maakt het niet veel uit en er staat nog een staartje Cognac Napoleon in de kast.

- Met zout en peper afmaken is logisch. maar Italianen willen alles tot in detail weten.

Ik ga straks, voor het boodschappen doen, bij 't Steegje langs om te vragen hoe die dame die komt koken heet en waar ze werkte. Haar naam en de bar waar ze werkte werd gisteravond genoemd, maar het is me ontschoten.

 

De kokkin van morgenavond heet Selma en ze werkte bij Moeders Pot hoorde ik van Wim. Dat Café schijnt ook al gesloten te zijn. Op internet staat het nog steeds vermeld. Er staat wel gesloten bijgeschreven, maar omdat ik midden in de nacht keek vroeg ik me af of het 's nachts niet open was. Je vind op internet overigens ook Café Almere Buiten nog, terwijl dat café is al zo'n 9 jaar dicht is. Wel leuk dat je dergelijke zaken nog steeds kunt vinden maar het zou handig zijn als er erbij geschreven werd wanneer de zaak zijn deuren voorgoed of voorlopig sloot. Dat artikel over Café Almere Buiten was overigens een krantenartikel uit 2009 toen het Café 25 jaar bestond. Dat had ik eerst niet in de gaten, want ik lees te snel.

 

De gedachte aan een Manhattan heeft me niet losgelaten. Ik heb besloten zelf een flesje Angostura en die bigarreaux aan te schaffen. Appie, noch de drankenwinkel, die ermee verbonden is, hadden de kersjes die ik zocht. Op internet kun ze het wel kopen. Een klein potje met steel op zware sap kost € 2,-. Ook sjalotjes kon ik niet vinden enkel bosuitjes, maar dat zal niet veel verschil maken. Ik zocht ook bigarreaux, of gekonfijte kersen, want die kun je er ook in doen. Ik kon ze niet vinden. Je zou zeggen dat ze bigarreaux, met die hype om zelf taarten te maken wel in huis zouden hebben. Misschien kijk ik niet op de goede plaats. Nu heb ik een pot kersen op sap gekocht. Dat zijn zeker niet de juiste en dat stoort me. Ik ga in ieder geval dat potje van 2 Euro bestellen. Dat valt even tegen. Er komt € 7,87 aan verzendkosten bij, maar nu heb ik wel precies wat ik wil. Toen ik biggarreaux kersen intikte bleek dat soort kersen ook als boom te bestellen. Je had, om vruchten te krijgen een 2e boom nodig voor de bestuiving. Ik kwam in de verleiding twee boompjes aan te schaffen. Ze bloeien echter in april, maar als de kersen rijp zijn, ben ik in Italië, dus daar ben ik niet aan begonnen. Ik kamp met hetzelfde probleem dat mijn vader had. Als ik tot iets besluit moet het altijd overdreven worden. Wie gaat er nu twee kersenbomen aanschaffen om af en toe een Manhattan met eigen kersje te kunnen drinken? Toch kom ik in de verleiding, want een kersenboom vind ik leuk alleen heb ik nauwelijks ruimte in mijn 2 piepkleine tuintjes. Enkel dat ik er zelf niet van kan eten houdt me nog tegen.

 

Als je dan gaat koken en je wilt wat uitproberen, dan kost dat een geld. Eigenlijk kun je net zo goed uit eten gaan, want dan ben je goedkoper uit. Olijfolie, cognac en die vermicelli had ik, maar voor de rest was ik toch zo'n € 18,- kwijt. Enkel dat zakje gepelde Hollandse garnalen van 150 gram was al € 6,59. Nou klopt het niet helemaal, want ik had maar 5 cherrytomaatjes nodig en ik had ook venkel en peterselie over. Ik moet woensdag dus weer aan de bak, want die vermicelli moet op. Heeft iemand zin om woensdag vermicelli met garnalen te komen eten? Er zijn nog twee porsies over. Hij smaakt voortreffelijk en van dat over de datum zijn van die pasta heb ik geen last gehad.

 

Na het eten heb ik mijn boek uitgelezen. Eindelijk! Nu heb ik tenminste wat meer tijd om het huis schoon te maken, want langer achter de computer zitten zal niet lukken. Ik heb nu al geregeld ogen op steeltjes. Mijn thee heb ik bij Tariq gedronken. Je wilt er 's avonds toch altijd even uit. Twee dames hadden een wedstrijd in snel-drinken gehouden. De ene stond nog vrij fris op haar benen, maar de andere was total loss. Op weg naar het toilet stortte ze tegen de grond. Tariq hielp haar op de pot en het duurde wel een kwartier voordat ze er af kwam. Een taxi was niet te krijgen. Slik, een leuke goedlachse jongen is altijd heel aardig tegen me. Op mijn uitnodigingen om bij mij thuis wat te komen drinken ging hij echter nog niet in. Hij vroeg me of ik de dronken dame naar huis kon brengen. "Enkel als jij ook mee gaat Slik." Hij moest heel erg lachen, maar stelde het toch aan Diane voor. Die nam echter negens notie van en zat suffig half slaperig met haar hoofd omlaag te wachten tot ze werd opgehaald.

 

Gewoonlijk heb ik er geen moeite mee om iemand weg te brengen, maar ik weet niet waar Diane woont en het is me al meer dan eens overkomen dat iemand die dronken was zijn eigen huis niet meer kon vinden. Je rijdt dan zinloze rondjes en daar had ik even geen zin in. Er werd iemand opgebeld om haar thuis te brengen. Ik wachtte het niet af en ging maar weg om mijn schorre keel wat extra rust te gunnen.


top

Zondag, 4 maart 2018

Zondag 4 maart 2018

Het zal er om houwen. Het is nu 13 minuten over 6 en weeg ik 74,9 er moet in één uur en 3 kwartier dus nog 4 ons af. Ga ik dat redden? Ik rochel en snotter veel, want die rauwe keel van dat voorlezen afgelopen donderdag en daarna die gore lucht van dat geschroeide kussen hebben me een verkoudheid bezorgd. Gisteren voelde ik me al de hele dag gammel en vanmorgen zit mijn neus nog steeds verstopt. Ik wacht tot na 8 uur om een Ademin te nemen. Elk extra gewicht, al is het maar 'n grammetje, kan de weegschaal boven de 74,5 kg tillen. Tegen beter weten in eigenlijk want 4 ons is veel ook al spuug je elke opgehaalde snottebel in het papieren zakdoekje naast het bed. Gelukkig heb ik nog geen dorst, want drinken en het innemen van pillen moet ook even wachten. Dat brengt me op een idee. Van een heet bad val ik vaak heel veel af. Dat is bovendien goed tegen verkoudheid. Dat ga ik doen, want ik wil vanavond bij het eten iets lekkers drinken.

 

Ik zette de wekker op 8 uur en liet het bad vollopen. Het water is in het begin heet, maar koelt na enkele minuten af na warm. Zo kun je nooit in een te heet bad stappen. Het nadeel is dat ik nu met keteltjes en pannetjes water moet slepen om de temperatuur wat hoger te krijgen. Echt heet krijg ik het niet, maar ik zweet wel een beetje. Omdat ik nu ook het 6e deel van de Aardkinderen uit heb, neem ik wat kranten om te lezen, want ik moet er natuurlijk wel enige tijd in liggen. De krant kan ik in het slechte licht nauwelijks lezen, dus die leg ik weg. De nagels van mijn tenen zijn te lang. Die kan ik knippen om de tijd te doden. Ik neem gelijk ook mijn vingernagels mee. Na mijn bad had ik nog 20 minuten over. Sommige sokken was ik op de hand. Als ik mijn wollen kniekousen aan de wasserij mee geef krijg korte sokjes terug. Dan kan ik ze dan nauwelijks meer aankrijgen, dus was ik die zelf na een bad in het lauwwarme badwater.

 

Ik heb altijd moeite om die sokken over mijn arm te trekken om ze in te zepen. Dat kost tijd, want wol is stroef. Het glijdt niet makkelijk over je vel. Net ontdekte ik een methode die dat makkelijker maakt. Je moet ze net als een condoom afrollen. Wol op wol glijd veel beter dan wol op je huid. Dat wassen is eveneens een inspanning die je doet zweten. Dat is op dit moment mooi meegenomen. Even voor achten voel ik een licht aandrang. Je weet nooit, maar toen ik boven de pot hing blies ik enkel lucht. Het verwonderde me dat de wekker nog niet afgelopen was. Het bleek dat hij nog één minuut te gaan had. Ik droogde mijn benen en voeten nog even en ging op de weegschaal staan. Ik kreeg het benauwd toen ik de cijfers tussen 74,4 en 74,7 zag flitsen. Toen ze tot rust kwamen wees het schermpje precies 74,5 kg aan. Hoera, ik heb het gered. Vrijdag aanstaande schuift mijn maximale gewicht naar 74,4 kg. Uiteindelijk wil ik naar 68. Dat was ooit mijn normale gewicht en op mijn leeftijd krimp je. Dat gewicht moet dan haalbaar zijn. Het blijft echter vechten.

 

Het stoofvlees van Selma bleek worst en de hutspot die er bij zat was net aan warm. Heel lekker daar niet van, maar als er hutspot met grove wordt geserveerd, waarom scherm je dan met stoofvlees? Ik begrijp dat niet. Ook voor hutspot was ik te porren geweest. Maar dan heb je een ander verwachtingspatroon. Ik moet niet zeuren want waar krijg je voor € 17,90 'n kop heerlijke aspergesoep vol stukken groente, hutspot met worst 2 koppen thee en twee glazen wijn? Het is onvoorstelbaar dat er maar zo weinig gebruik van zo'n aanbod maken. Misschien gaan mensen in Buiten weinig uit eten. Mijn oproep op Facebook om woensdag bij mij privé aan te schuiven heeft ook geen enkele reactie opgeleverd. Ik hoop niet dat het valse schaamte is, want daar kom je niet verder mee. Misschien was de prijs te hoog, want ik vroeg mijn lezers het blog te delen. Het kan ook zijn dat ze geen over de datum vermicelli willen eten. Niks aan te doen, als niemand reageert ben ik het enige slachtoffer.

 

Bij Ruud zag hooguit 6 mensen eten. Misschien is er ook aan de tafeltjes achterin geserveerd, daar heb ik niet op gelet, maar met 6 maaltijden daarmee kom je niet uit, speciaal als er ook nog een zanger optreed. Jolanda en Ruud bedankt! Mij hebben jullie als vaste klant. Ik hoop dat je in het vervolg 's zondags meer eters trekt.


top

Maandag, 5 maart 2018

Maandag 5 januari 2018

De vorst is nauwelijks vertrokken of de muggen dansten alweer in de zon. Ik zag een Waterral. Hij was op het ijs, aan de rand van de tuin, bij het water, aan het scharrelen. Met 3 meter van mijn raam had ik een uitstekend zicht op hem. Het vogelboek schrijft dat hij zich altijd in rietkragen verschuilt en dat je hem gewoonlijk enkel hoort. Het geeft een vreemd soort vreugde om een nieuwe vogel te spotten. Het huis is half in boven het water gebouwd. Een ideale plek om water-, maar ook tuinvogels te bekijken. Er zit regelmatig een roodborstje. Ook een winterkoninkje heb ik ooit gezien, maar het meest bijzondere was de ijsvogel. Eén keer zag ik hem als een glanzende blauwe flits om mijn huis heen vliegen. Even later streek hij bij de buren neer. Hij zat er 'n moment en hij vloog weer weg. Later zag ik hem nog een keer in de tuin van de buurvrouw zitten. De laatste keer probeerde ik hem te fotograferen. Hij zat toen, naar ik dacht, beneden op een takje boven het water te vissen. Ik pakte mijn iPhone en maakte een foto. Ik vond hem wel wat klein. Ook dat hij zo lang stil bij zat was opmerkelijk. Ik ging naar buiten om te proberen of ik hem daar beter in beeld kon krijgen. Dat lukte. want hij vloog niet weg omdat het een blauw groen kartonnetje van een gescheurde verpakking bleek dat in de takje van een plant gevangen zat.

IJsvogel  Ijsvogelkarton

De rest van de maandag bestond uit: Tai Chi; de uitnodiging voor mijn verjaardag ontwerpen; eten bij Yolanda en Bridge.

 

Er waren maandagavond net 3 tafels en het liep bij mij voor geen meter. Je ontmoet alle 11 deelnemers en speelt twee spellen met elkaar. Je komt dan ook beginners tegen en die maken de meest curieuze fouten. Ik ga er vanuit dat mijn partner goed biedt. Dan eindig je vaak in onmaakbare contracten en die leveren je dan een nul op. Eén spel met enkel foute biedingen staat in mijn geheugen gegrift.

 

Mijn partner opende met 1♣. Ik gaf met 2♣ een stopbod. Zij had een 3-kaart ♣ en 19 punten. Ze wilde terecht nog een poging wagen en bood 2. Ik veronderstelde een 4-kaart , had er slechts 2 mee en probeerde met mijn 3 puntjes nu in 2SA af te stoppen. Zij verhoogde naar drie. Toen de kaart open ging bleek ze slechts een 3-kaart in en een 3-3-4-3 verdeling te hebben. Ik was verbaasd, speciaal over het 2 bod en vroeg haar wat ze daarmee bedoeld had. Ze had, omdat ♣ niet haar echte kleur was, een relay op mijn stopbod van 2♣ willen geven.

 

Iemand die opent moet in Looier echter zijn of haar hand vertellen. De partner vraagt die hand met relay's op. Als ze al wat had moeten zeggen, dan had ze haar 4-kaart moeten noemen. Dan hadden we een top gehad, want die fit hadden we anders zelfs in Looier nooit kunnen ontdekken. Een top en een nul liggen, als je fouten maakt, dicht bij elkaar. Met een vlakke verdeling en minder dan 8 punten zou je op 'n openingsbod van 1SA namelijk moeten passen en het openingsbod had in Looier met deze verdeling en 16-19 punten 1SA moeten zijn. Nu gingen we in 3SA vijf down! Als de sterren niet goed staan doe je daar niks aan. Ik ben niet gelovig, maar in astrologie heb ik een heilig vertrouwen.


top

Dinsdag, 6 maart 2018

Dinsdag 6 maart 2018

Wat een trieste moeilijke dag was dit. Arjan wil met Krista gaan samenwonen. Hij had voor de woningbouwvereniging een verklaring van zijn werkgever nodig. Daarin was opgenomen of de werkgever binnen afzienbare tijd plannen tot ontslag had. Ik kon hem dat niet garanderen. Het gaat namelijk niet goed met de clubs. Ik had maandag toevallig net voor Looiernieuws, onder de titel: "Evaluatie na een jaar." het volgende artikel geschreven:

Op 1 februari 2017 is de bridgeclub verhuisd. Het lijkt een eeuwigheid geleden. Er is het afgelopen jaar zó veel gebeurd. Het wordt tijd voor een terugblik, want we moeten ons beraden hoe we verder gaan. 

Onze bridgeclubs hebben het moeilijk. De bezetting bestaat vaak uit drie tafeltjes, de donderdagmiddag ging reeds ter ziele. Je kunt je als bridgeclub geen arbiter veroorloven als er geen werk voor hem is. Willen we de clubs ook in de toekomst overeind houden, dan moeten we overstappen op vrijwilligers. Enkel als het erg druk is zullen we een betaalde arbiter vragen ons te helpen. Druk zal het echter niet snel worden, dat heeft het afgelopen jaar bewezen. De resterende clubs zijn namelijk niet of nauwelijks gegroeid.

De Looier heeft, sinds zij de bar op de Lijnbaansgracht niet meer exploiteert, geen werk meer voor Arjan. Hans Becker besloot februari vorig jaar Arjan voor de bridgeclubs als arbiter in te huren. Aangezien die kosten niet door de clubs gedragen kunnen worden, stelde Hans zich persoonlijk garant. Als er echter slechts 3 tafeltjes zijn, is het onverantwoord die kosten te blijven maken. Daarom is besloten Arjan begin 2019 jaar niet meer als arbiter te vragen.

Het is ook voor Hans hard om iemand, waar hij ruim 25 jaar op gebouwd heeft, de wacht te moeten aanzeggen. De omstandigheden laten echter hem geen keus. Gelukkig heeft Arjan zelf aangegeven een nieuwe toekomst in de internet business te ambiëren. Daar liggen voor hem aanmerkelijk betere kansen. 'n Gouden handdruk van ± € 23.000,- zal hem helpen die droom te verwezenlijken. Perspectief zullen onze bridgeclubs hem nooit kunnen bieden. Arjan heeft nu de tijd om zich op de nieuwe situatie voor te bereiden. Wij zullen namelijk tot de kerst een beroep op zijn kennis en organisatietalent blijven doen.

 

Tot zo ver het artikel in Looiernieuws.

Wat een dilemma. Tot overmaat van ramp kwam Hanne de nieuwe leerlinge van de dinsdagavond les-club, niet opdagen. Zij had een e-mail gestuurd, maar die las ik pas later. Ria van de Bingo was kwam evenmin om de les: "Leer Bridge in één avond" te volgen. Hanne had vorige week gezegd te zullen komen, want ze is erg enthousiast. Nu moesten we Christine en Arjan naar huis sturen en de wedstrijd afgelasten. Ik heb Arjan toen gevraagd naar het kantoor te komen om te praten. Er is hem toen medegedeeld dat ik de gevraagde verklaring niet kon ondertekenen, omdat het voor de bridgeclubs en mij privé niet langer mogelijk was op dit pad verder te gaan. Hij had het eigenlijk al verwacht en ook zijn vriendin Krista had hem al gevraagd hoe zeker hij van zijn baan was. Ik las hem het artikel, dat in Looiernieuws komt, voor. Hij was daar erg blij mee en vroeg me of hij ook iets voor ons digitale tijdschrift mocht schrijven. Dat is natuurlijk geen probleem.


top

Woensdag, 7 maart 2018

Woensdag 7 maart 2018

Ik vraag me af of ik staalpillen moet gaan slikken. Een tweemaandelijkse cyclus is wel erg snel, dat doet geen vrouw me na. Gelukkig stopte het bloeden snel, maar het is wel vervelend zo'n regelmatig terugkerend probleem. Mijn verkoudheid vermindert gelukkig en mijn gewicht eveneens. Ik weeg na de copieuze kip, die Yolanda gisteren uit de oven haalde, wel weer boven de 74,4 maar ik kan nu 2 dagen vasten. Ik ben er van overtuigd dat ik vrijdagmorgen mijn streefgewicht voor deze week ga halen.

 

Wat ik de hele dag doe, ik weet het niet, maar zo'n eerste vrije dag na twee dagen bridge komt er niks uit mijn handen. Ik slaap wat, lummel wat, rommel wat in de tuin en dan moet je al aan de vermicelli met garnalen. Nadat die gekookt en gegeten waren viel ik voor de haard in slaap en werd om half 10 wakker. De Tai Chi was toen net afgelopen. Bij 't Steegje 'n thee gedronken en met Ramon naar Lucky gegaan. Daar zaten wonder boven wonder zowaar enkele mensen. Later kwam er nog een stel binnen. Hij een grote mooie imponerende man met grijze dreadlocks en een muts op. Zij een klein frêle tenger vrouwtje die hem nog groter deed lijken. Ze spraken allen Surinaams met elkaar en af en toe hoorde ik daartussen een Italiaanse uitdrukking. Jos vond het maar niks dat hij zich in zijn stamkroeg buitengesloten voelde. Mij boeide het wel een beetje, maar ik kon toch te weinig verstaan om hun conversatie te kunnen volgen. Ik heb met haar gedanst en het ging geweldig. Ik moet, om conditie op te bouwen, af en toe oefenen, anders breng ik er 31 maart niks van terecht. Ik bracht (pappa) Ramon daarna naar huis en ging zelf gelijk naar bed.

Op de gisteren verstuurde uitnodigingen heeft 1/3 van de genodigden al gereageerd. Ik ben benieuwd of de anderen hun e-mail regelmatig lezen, anders moet ik vrijdag alsnog papieren uitnodigingen versturen.


top

Donderdag, 8 maart 2018

Donderdag 8 maart 2017

Boskalis kwam met cijfers. 30 Jaar lang, tot zijn dood, was Wim Bos ooit de directeur van die baggeraar, mijn amant. Ik heb daardoor een bijzondere belangstelling voor dat bedrijf.

De cijfers, die in lijn met de verwachtingen waren, werden door de markt niet gewaardeerd. De koers kelderden met ruim 11%. Dat is dan, naar mijn mening een koopmoment, temeer daar het toekomstperspectief door de bestuurders positief wordt beoordeeld. Ik heb op dit 'dieptepunt' dus een aanzienlijk aantal van die aandelen ingeslagen en denk er op de lange termijn flink op te kunnen verdienen. Er zijn om extra rendement te maken wel gelijk Call opties op uitgeschreven. Doordat het aandeel in eerste instantie nog verder zakte, kon ik op die calls gelijk een dubbeltje winst pakken. Dat pakte echter even anders uit.

Kennelijk drukte ik op een verkeerd knopje waardoor ik in plaats van de 32 Call opties goedkoper terug te kopen, er 32 extra verkocht. Die aandelen zijn echter niet in mijn bezit, dus zou ik in een positie terecht kunnen komen dat ik voor 27 Euro 3200 aandelen moet leveren die ik niet heb. Ik schrok me rot toen ik me dat realiseerde, want dat kan heel slecht uitpakken. Schrikken, slikken en een oplossing zoeken is het enige wat je dan nog kunt doen als je geen verlies wilt nemen.

De directie van Boskalis zal de aandeelhoudersvergadering van woensdag 9 mei voorstellen een dividend van € 1,- per aandeel uit te keren. Het dividendrendement is bij een koers van € 27,- 3,7%. Op mijn spaarrekening krijg ik nauwelijks 0,02%. Om aandelen bij te kopen lijkt daarom niet onaantrekkelijk, maar dan heb ik er meer dan de bedoeling is, omdat spreiding van mijn beleggingen dan uit balans is. Toch besloot ik mijn positie af te dekken door de benodigde aandelen bij te kopen. Mochten de 32 calls die ik abusievelijk uitschreef en me per call € 80,- opleverden, worden uitgeoefend, dan is die € 2.460,- na aftrek belastingen, pure winst. Blijft de koers onder de € 27,- hangen, dan heb ik een extra rendement en kan ik misschien voor april weer 32 calls uitschrijven. Als ze dan nog niet verkocht zijn, dan kan ik eind mei dat dividend ook nog tegemoet zien.

Opties renderen op korte termijn soms gigantisch. Speciaal als er, zoals nu in Boskalis het geval is, veel fluctuatie in de markt speelt. Je krijg voor het schrijven van een call maart van € 27 op dit moment drieënvijftig cent! Die call loopt over een week af. Als je het aandeel voor € 27,- moet leveren heb je 8 dagen lang een rendement van 89,5% op je geïnvesteerde geld gemaakt. Behoef je ze niet te leveren, omdat de koers vrijdag 16 maart onder de € 27,- ligt, dan kun je ze opnieuw schrijven. Hoe hoog de premie dan is hangt sterk samen met de koers en de volatiliteit van het aandeel op dat moment. Gewoonlijk ligt het rendement, als het aandeel rond de aankoopkoers blijft schommelen, rond 7%. Dat is nog steeds erg aantrekkelijk. Een risico is dat het bedrijf in moeilijkheden komt, waardoor de koers verder zakt. De premie op de calls gaat dan sterk omlaag. Als Boskalis failliet zou gaan, dan ben ik mijn daarin gestoken geld kwijt. Je kunt je daartegen overigens met put opties wapenen. Als je echter het idee hebt dat de koers omhoog zal spurten, doe je dat niet snel, want je rendement wordt daardoor een stuk lager. De premie op zo'n verzekering is namelijk aanmerkelijk. Nu wordt het afwachten wat dit aandeel en ook de beurs als geheel, de volgende week doet. Duimen jullie voor me dat ze beiden stabiel blijven of stijgen?

koers Boskalis op 8 maart


top

Vrijdag, 9 maart 2018

Vrijdag 9 maart 2018

Het was kantje boord. Kwart over zeven werd ik wakker. Ik had dus slechts 3 kwartier voor mijn bad, want klokke acht moest ik op de weegschaal staan. Ik ga proberen het badwater heter te krijgen door de kraan niet helemaal open te zetten. Misschien zou dat helpen. Het bad is dan minder snel vol, maar misschien wordt het water dan heter. Aan mijn hand voelde het heter aan. Gelukkig, dan hoef ik niet met keteltjes te sjouwen. Ik poetste mijn tanden, schoor me en kon gelukkig ook nog naar de WC voor een grote boodschap. Ik had er alle vertrouwen in dat het me zou lukken, al had ik gisteren toch wel veel pasta gegeten.

 

Het badwater was inderdaad bijna niet te harden, maar ik redde het net. Om er verzekerd van te zijn dat ik me exact om 8 uur zou wegen, ging ik even later het bad uit en pakte mijn iPhone om de wekker in te stellen. Mijn hele lichaam koelde daardoor af en zweette daardoor minder. Bovendien was het een onnodige actie want ik had de wekker, naar het bleek, gisteravond al afgesteld. Met nog 2 minuten te gaan stapte ik vlug terug in het hete water. Toen die 2 minuten bijna om waren, stapte ik opnieuw het bad uit om me vlug nog even af te drogen. Elk druppeltje telt tenslotte, maar die wekker liep maar niet af. Ik begreep er niets van. Toen ik keek, bleek de klok te zijn afgezet. Dat was kennelijk gebeurd op het moment dat ik hem probeerde af te stellen toen er nog 2 minuten te gaan waren. Het was toen ik keek echter precies 8 uur. In dat opzicht ging alles goed. Ik stapte op de weegschaal en het display gaf 74,5 kg aan. Verdorie één ons te veel.

 

Dan komt het sjoemelen. Die eigenschap heb ik van mijn vader geërfd. In een discussies draaide hij het altijd zo dat hij toch gelijk had. Als het hem niet goed uit kwam, met kaarten bijvoorbeeld, veranderde hij de regels terwijl we speelden. Ik haat dat, maar nu bezondig ik me er eveneens aan. Noch vanavond bij Vera en Gerrie Bezuijen, noch morgen, als we bij mijn nichtje Ineke en haar man Ruud Bakvis op bezoek gaan, wil ik me wat drank of eten betreft inhouden. Het is niet leuk als iemand zich uitslooft en je houd je in. Hij of zij wil dat je van het gebodene geniet. Hoe ga ik dat oplossen? Ik leg mezelf een straf op. Vrijdag aanstaande om 8 uur moet mijn gewicht niet 74,3 maar 74, 2 kg bedragen. Dat extra ons afvallen zal me leren! Voor mijn gevoel heb ik het nu 'eerlijk' geregeld.

 

Op de Taartclub kwamen we één deelnemer te kort. Gelukkig was er een stilzit bij bridgevereniging de Groene Brug die op vrijdagmiddag in de grote zaal van het Zwanenmeer speelt en waar Yolanda de scepter zwaait. Het paar dat een rondje niet kan spelen, kan dan bij ons invallen. Wij behoeven dan niemand te bellen, want daar gaat toch wat tijd overheen. Elly Rooth werd met 60,32% 3e en promoveerde naar de A-lijn. Ineke Horbach werd met 69,05 eerste en ik eindigde met 63,49% op de derde plaats. Jopie Blokziel die vorige week gepromoveerd is eindigde als voorlaatste en handhaaft zich als er volgende week tenminste geen A-lijn spelers, die er nu niet waren, terug komen. Plona Janssen zat deze middag niet goed in haar vel. Zij eindigde als laatste en mag het volgende week in de B proberen.

 

Het was zeker 30 jaar geleden dat ik bij Vera en Gerrie Bezuijen op bezoek was. De grote eettafel, die vroeger tegen de muur stond, was verplaatst. De slaapkamer van één der kinderen was bij de huiskamer getrokken. Daardoor is er een prachtige ruimte ontstaan, waaraan een grote waaierpalm nog meer allure gaf. Zij hadden nog twee gasten gevraagd waarvan er één op mijn verjaardag in 2012 gekookt had. Ik kon me hem tot mijn schande niet meer herinneren. Dat feest was namelijk zó hectisch. Er werden opnames van gemaakt voor de Becker Bridge Show, harpiste Lavinia Meijer trad op en het was zo'n emotionele. Het zou de laatste verjaardag zijn die Wim, de man waarmee ik al 25 jaar samenwoonde en waarmee ik sinds enkele jaren getrouwd was, met me zou vieren. Hij had toen al 2 chemokuren achter de rug en die hadden niet het gewenste resultaat gebracht. Een maand later op 10 mei is hij overleden. Hoewel die omstandigheden misschien een excuus zijn dat ik hem niet meer herkende, want omdat hij in de keuken stond heb ik hem ook maar even gezien, stoort het me toch dat ik er totaal geen herinnering meer aan had.

 

Het diner dat Gerrie verzorgde was copieus. Gerrie heeft koken als hobby. Hij kookte vroeger als hobby bij je thuis. Ooit keer kreeg ik als verjaardagscadeautje een etentje voor 8 personen door hem verzorgd, aangeboden. Lamsvlees gegaard in hooi was de hoofdschotel, gegratineerde oesters met bubbels kwam als entree ter tafel en dat alles werd overspoeld met de heerlijke wijn. Dat krijg je als je bij de eigenaar van "Global Wineries," die ruim 700 wijnen importeert, aan tafel zit. Omdat ik geen risico wil lopen om achter het stuur in slaap te vallen neem ik koffie in plaats van thee na. Het was weer een bijzondere dag.


top

Zaterdag, 10 maart 2018

Zaterdag 10 maart 2018

Boskalis heeft gisteren niet gedaan wat ik gedacht had. Het aandeel is niet, zoals ik verwachtte, opgeveerd maar verder gedaald. Dat is een flinke tegenvaller. Er is geen man over boord, maar ik was er zó van overtuigd dat dit scenario zich zou gaan ontrollen, dat ik meer risico heb genomen dat verantwoord is. Ik moet nu even pas op de plaats maken, want anders moet ik misschien verlies incasseren. De hele morgen heb ik achter de computer berekeningen zitten te maken. Hoe kan ik voorkomen rood komen te staan. Ik besluit te wachten. Vrijdag is de 3e vrijdag van de maand. Opties expireren dan. Voor die tijd kan er van alles gebeuren en volgende week zaterdag weet ik eigenlijk pas echt hoe ik er voor sta.

 

's Morgens begonnen met het verstellen van het kussen en het overtrek dat verbrand was. Wat een gepriegel, maar zowel de sloop, als het kussen zelf zijn weer bruikbaar. Naaien geeft me rust. Ik kan mijn gedachten dan laten dwalen terwijl ik de naald op regelmatige afstanden door de stof heen steek. Eerst het kussen gedaan. Ik moest oppassen dat het zwanendons het sloop niet uit vloog want binnen de kortste keren zweefden er al donsjes rond mijn hoofd. Daarna de overtrek. Dat was nog best gecompliceerd, want het lint dat de doorgeschroeide zoom weer met elkaar moest verbinden bedekte de schroeiplek niet helemaal. Er moesten zowel voor als achter extra lapjes opgenaaid worden. Ik was nu zo lekker bezig dat ik ook de wollen sok met een gaatje stopte. Een tweede sok, waar de stof bij de teen heel dun begon te worden verstevigde ik. Hé eindelijk dat werk, wat al enkele dagen op me lag wachten, gedaan.

brandgat  verstellenverstelwerk

Het was heerlijk zacht weer en de tuin lokte. Yolanda en ik hadden echter een afspraak met mijn nichtje Ineke Peek en haar man Ruud Bakvis. Zij zijn naar een nieuw huis in Santpoort Noord verhuisd. Als wij in een nieuw ingericht huis op bezoek gaan, breng ik gewoonlijk een vaas met bloemen mee. De vaas had ik al en ben naar de bloemist gegaan om er bijpassende bloemen en Oasis voor te zoeken. Witte bloemen bleken me er het beste bij te passen. Ik kocht ranonkels, spirea, zuidewindlelies, chrysanten en wilgenkatjes. Vijf bossen voor een klein vaasje moest genoeg zijn. Daar zou ik zeker nog een bos voor mezelf van overhouden. Dat viel tegen. Bijna alles had ik voor dat vaasje nodig, maar het resultaat mocht er zijn. Jammer dat ik er geen foto van genomen heb. Het was zó mooi. Ik denk dat ik Ineke zal bellen om te vragen of zij er een foto van wil maken. Zij kan hem dan naar me mailen, want ik was er eigenlijk best trots op. Ik heb een foto van die tweede vaas gemaakt. Dat magere resultaat van de bloemen die overbleven zal ik ook tonen. Het lukt nog net daar een vaasje voor mezelf van in elkaar flansen.

boeket  lenteboeket

Ik had de vaasjes nauwelijks opgemaakt of ik moest weg. Yolanda had gezegd iets eerder klaar te zijn. We konden er dus al om 4 in plaats van om 5 uur zijn. Mede doordat ik keer op keer verkeerd reed, omdat de TomTom die ik gebruik al meer dan 10 jaar oud is en die nieuwe wegen er niet opzitten, kwamen we toch pas om half vijf aan. Ze wonen prachtig! Op de begane grond is de parkeergarage. De mensen die deze woningen betrekken hebben genoeg van een tuin. Zij komen veelal uit riante onderkomens met veel grond en die tuinen hebben ze jarenlang moeten bijhouden, spuugzat zijn ze het. Een riante galerijflat met vrij uitzicht is dan de oplossing.

 

Ook hier deed de inrichting, net als bij Vera en Gerrie gisteren sober aan. Ook daar trokken slechts enkele treffende kunstwerken de aandacht en accentueerden de ruimte waardoor je het idee had dat er verder niets aan de muren hing. Dat bleek echter slechts een eerste indruk, toen we op ons gemak zaten en wat rondkeken bleken er overal schilderijen beelden en artistieke gebruiksvoorwerpen op onopvallende plaatsen te staan. Een op de tafel geplaatste glazen schaal stal mijn hart door zijn eenvoud en helder disign.

 

Ineke had van verse tomaten een pittig kruidige soep gemaakt. Daarna serveerde ze penne met gerookte zalm. Die was zó lekker, dat Yolanda die gewoonlijk zelfs van muizenporties nog de helft laat staan 2 keer opschepte! Dat heb ik nog nooit meegemaakt. IJs met verse frambozen toe was evenmin verkeerd en ook deze avond nam ik koffie om heelhuids thuis te kunnen komen.


top

Zondag, 11 maart 2018

Zondag 11 maart 2018

Ik vond gisteravond een enveloppe van de vogelbescherming in de bus. Ik blijk plotseling lid van die vereniging geworden te zijn. Hoe dat kan is me een raadsel. Ik vraag me af of dat komt omdat ik maandag, in mijn blog, enthousiast over een waterral heb geschreven. Het kan me ook zijn aangeboden door Helen Goote, een vriendin me. Zij is heel actief in die beweging en is zelf met een uilenproject aan de gang. Oehoes broeden in haar tuin en... Ze leest mijn blog soms.

Misschien bracht het blog van afgelopen maandag haar op het idee om me dat abonnement cadeau te doen. Het kan ook zijn dat het komt omdat ik via google op waterral gezocht heb. Ik wil me altijd oriënteren als ik ergens over schrijf, want je wilt graag de juiste informatie overbrengen. Geïnteresseerde lezers moeten, vind ik, iets aan zo'n blog hebben. Toch lijkt het me stug dat de vogelbescherming, als je zo'n website bezoekt, gelijk met een jaarabonnement komt aanzetten. Een jaar lang tijdschriften toesturen, weet ik uit ervaring, is een kostbare aangelegenheid. Ook Facebook heeft zijn tentakels natuurlijk in mijn interesses. Misschien hebben zij de informatie dat ik tot de doelgroep behoor aan de vogelbescherming doorgespeeld. Curieus blijft het.

 

Verder weinig spannende belevenissen vandaag. Ik had voor de lunch één broodje opgebakken en was van plan het tweede later, als ik trek kreeg, te eten. De overgebleven reeds gekookte vermicelli wilde ik in salades verwerken. Ik ging naar Appie om de ingrediënten te kopen, want 't Steegje zou geen maaltijd serveren en ik besloot om zelf iets klaar te maken, dan kwam die vermicelli ook eindelijk op. Bietjes, eieren, rucola, champignons, courgette, appels, alles ingekocht en daarna voor 'n voor 'n kop thee naar de kroeg.

 

De dagkaart die ik gisteren gekocht had liep tot half een en was net niet meer geldig. Ik stond in dubio. Zondagmiddag, grauw weer met regen, geen tijd dat parkeerwachters op pad zijn. Zal ik wel of geen parkeergeld uitgeven. Ach, dacht ik, misschien ben ik iets vergeten en moet ik morgen ook nog in het winkelcentrum zijn, laat ik die 2 Euro nog maar storten. 

 

Bij de betaalautomaat stond een jongen die vroeger bij Café Almere Buiten gewoonlijk aan de bar zat. Hij zag me dan nog niet staan en keek ook nu langs me heen. Ik wachtte tot hij betaald had en was net met die knopjes aan het worstelen, toen ik een parkeerwacht in de buurt van mijn auto ontwaarde. "Hallo," riep ik. "U heeft me toch niet bekeurd? Ik sta net te betalen." Hij bleek gelukkig nog niet bij mijn auto geweest te zijn en ik kon tijdig mijn kaartje op het dashboard leggen. Er is iets mis met mijn verwachtingspatronen. Die kloppen voor geen meter.

 

Ruud vertelde, toen ik binnenkwam gelijk dat er 's avonds toch een maaltijd gekookt zou worden. Dennis had gemeld dat hij 9 mensen zou meebrengen. Geen idee wie Dennis was. Het bleek de jongen die vrijdag achter de pokertafel de kaarten schudde. Hij komt ook bij Lucky waar zijn moeder de karaokemicrofoon regelmatig ter hand neemt. Omdat ik liever onder de mensen ben als ik eet, besloot ik mijn oorspronkelijk plan te laten varen en in 't steegje te gaan eten. Die 3 salades komen nu maandag, woensdag en donderdag aan de beurt en dat 2e broodje, dat nog in de broodtrommel ligt, bak ik morgenmiddag op. Zuinigheid en vlijt...


top

Maandag, 12 maart 2018

Maandag 12 maart 2018

Ik was olijfolie vergeten. Die 2 Euro aan parkeergeld die ik gisteren heb uitgegeven zijn dus wel besteed. Na Tai Chi gelijk naar AH gereden en de ontbrekende olie gekocht. Ik wilde, om optimaal van mijn parkeergeld te genieten, in 't Steegje, dat om 12 uur open gaat, een kop thee drinken. Daarna zou ik die salade met vermicelli klaarmaken.

 

Om half twaalf waren de boodschappen gedaan en ik besloot de tijd te doden door Action te bezoeken. Ik kom een klein maatglaasje tekort. Het spatte op de stenen keukenvloer kapot en toen ik gisteravond een Manhattan wilde uitproberen miste ik het. De cocktailshaker ligt ergens in de opslag, maar met een glas ijs kon ik me behelpen om de drank te koelen. Een cocktailshaker-show behoefde ik voor mezelf niet op te voeren. De hele Action doorgelopen, maar een maatglaasje hadden ze niet. Wel aanmaakblokjes voor de open haard, 32 stuks 45 cent! Hoewel ik alle schappen bekeken heb, verder niets van mijn gading gevonden. Het was nog pas 10 vóór 12 toen ik de Action uit kwam. Ik wachtte in de auto en beluisterde het negatieve commentaar dat Kees de Kort op BNR rond kwart voor twaalf dagelijks over je uitstort.

 

Ruud liep ik tegen 't lijf. Hij moest een boodschap doen. Jolanda zijn vrouw zat met Louis op het terras. Na de thee gelijk naar huis om te eten. Daarna achter de computer gezeten en om vijf uur naar Amsterdam getogen. Yolanda had een heerlijke ovenschotel van sperzieboontjes met gehakt gemaakt. Wat zij klaar maakt, daar eet je vingers gewoonlijk bij op. Die meid kan koken. Ze moest vanavond werken en bridgete niet mee. Met Arjan erbij kwamen we precies op 12 man uit. Dan speel je 2 spellen met 11 verschillende partners en iedereen vindt dat erg leuk. Dramatisch pakte het in het begin voor mij uit. Ik scoorde 3 nullen op rij. Op de 22 spellen 7 keer een nul! Gelukkig stonden daar ook 7 volle toppen tegenover. De rest van de scores zorgden ervoor dat ik uiteindelijk precies op 50% gemiddeld uitkwam. Na die slechte start viel me dat alleszins mee. Morgen en 's middags met Yolanda paren en 's avonds robber-bridge.


top

Dinsdag, 13 maart 2018

Dinsdag 13 maart 2018

Het eerste vlog staat op de site. Kort krachtig en vrij dynamisch. Ik heb geen idee of dit gaat werken, al zag ik wel een toename in het aantal bezoekers. Met behulp van Marco heb ik 22 domeinnamen opgezegd. Er blijven er misschien nog te veel over, maar het is een verdere stap op de weg van bezuinigingen. Het is moeilijk stapjes terug te zetten, maar de tering moet naar de nering gezet worden.

 
De Advocaat-Drive telde voor de eerste keer sinds tijden weer eens 5 tafels. Langzaam maar zeker kruipt deze enige drive uit het dal. Er kwam eindelijk ook weer eens een spel voorbij waarin de suprematie van Looier boven Acol duidelijk naar boven kwam. Wat opent u na een pas van Noord met de volgende hand?
Q 9 7 6
A K T 8 7 6 4
2
8
Dat is zowel in Acol als in Looier moeilijk. In Acol hangt het er vanaf hoe je deze hand waardeert. Te zwak voor een opening op één hoogte? De 4-kaart zal sommige spelers ervan weerhouden de Multi-Coloured te openen. Passen lijkt me geen optie. Een preëmptief 3 bod dan misschien? Na al deze openingen kom je uiteindelijk in 4 terecht.
Ik zat op de Oostplaats. Doordat je in Looier 5 lengtepunten telt, zou je hier met een conservatieve beoordeling van de hand met 1 openen. Met dat bod doe je deze hand echter geen recht. Ik telde heel optimistisch 7 misschien zelfs 8 slagen als je de vrouw van weet te maken en die kleur 3334 verdeeld zit, als de dan ook nog gelijkmatig verdeeld zitten, of als je partner vrouw heeft zijn dat 7 slagen. Ik vond dat genoeg potentie om met 2 te openen. In Looier kan dat naast een zwakke , een semi forcing in een willekeurige kleur, 'n manche forcing in de , of een Lekke Sans zijn. Partner houdt met minder dan 18 punten het bod met 2 open, ik noem de en beloof ± 8 speelslagen als troef wordt. Mijn partner geeft, als zij de manche of slem ziet zitten, met 2 een 2e relay. Daarmee vraagt ze of ik nog een 2e lange kleur te melden heb. Dat is in dit geval een zodanig duidelijke omschrijving van mijn hand dat het feit dat die beloofde 8 speelslagen erg aangetrokken zijn, daar tegenop weegt. Bovendien is de kans dat mijn partner van de 20 punten die Zuid en West minimaal te verdelen hebben er een aantal zal hebben niet onbeduidend. Zuid bood 2. Eigenlijk zou Zuid moeten passen, want de kans is levensgroot dat ik de zwakke heb. Onze Zuid trok zich daar niets van aan en bood 2 gedoubleerd door Yolanda. Zij verkeerde in de veronderstelling dat ik een 6-kaart had. Dit was een gevaarlijk moment. Omdat ik slechts één had, verkeerde ik in de veronderstelling dat zij misschien in die kleur tegen zat. Dat vond ik met zicht op een manche in te riskant en bood 2. Daarmee gaf ik een semi forcing in die kleur aan. Zij kreeg zij vleugels, vroeg met een 2e relay nadere informatie en na mijn 3 antwoord bood ze 4 (Looier Slam Convention). Dat bod vraagt naar het aantal kleuren waarin ik minimaal 2 kaarten zonder het aas of de heer bezit. Zij ging na mijn 4 in de denktank en bood 4SA. Ik gaf met 5 aan over één (of 4) azen te beschikken. 6, het eindbod, werd met een overslag gemaakt.
Het hele spel lag als volgt:
 spel 17 van dinsdag 13 maart 2018 bij de Looier
 
Op dinsdagavond geef ik Acol-les. Ik wist Peter Kee over te halen de les die hij wilde volgen vandaag te nemen. Eigenlijk wilde hij pas in april beginnen, maar het vooruitzicht dat Hanne vandaag zou komen trok hem over de streep. Hanne en Christine waren net als Peter om 7 uur al present. Hanne, die voor de 3e keer meespeelde wilde de les graag nog eens herhalen en speelt 's middags ook en blijft samen met Arjan over. Als Christine kaarten vasthoudt is ze gelukkig. Ik startte dus gelijk.
Peter heeft de Looier cursus gevolgd. We vlogen door de tekst van het cursusboek en waren inderdaad, zoals dat boek belooft, binnen 10 minuten aan het spelen. Christine trok Hanne als partner en ik speelde met Peter. Het werd een titanenstrijd. Al vrij snel hadden beide paren een manche gescoord. Geen der partijen gunde de ander een tweede manche die deze robber zou beëindigen. Er werd te hoog geboden, gedoubleerd en uiteindelijk kregen Peter en ik een prachtige hand en konden de wedstrijd beslechten. Winst 50 cent, maar we hebben voor € 25 genoten. Hanne moet voor haar werk volgende week naar Miami. Peter vond het echter zó leuk dat hij van plan is toch te komen. Hij kon er maar niet over uit dat Basic Acol zó makkelijk te leren is.

top

Woensdag, 14 maart 2018

Woensdag 14 maart 2018

Het mysterie is opgelost. Map heeft me een abonnement op de vogelbescherming geschonken. Er ging iets mis, want ik had het pas op mijn verjaardag mogen ontvangen. Nu heb ik er gelijk al van kunnen genieten. Speciaal nu de ik serie over de Aardkinderen gelezen heb en de durf om aan een nieuw boek te beginnen mis. zijn die korte verhalen over vogels een welkome afwisseling van het computerscherm.

 

Kievit met kuiken

 

Ik hoop dat Jan vanavond komt. Hij had me maandagavond toen ik aan het bridgen was 3 keer gebeld. Het was te laat om hem terug te bellen toen ik de telefoon weer aanzette. Dinsdagmorgen om 10 uur vond ik de tijd gekomen om terug te bellen. Ik vertelde hem dat ik vandaag pas laat, na het robberen, in Almere zou zijn, maar dat hij woensdag of donderdag langs kon komen. Om voorbereid te zijn schoor ik me en ging vast in bad. Toen ik lag uit te wasemen sloeg de opwinding weer eens toe. Op voorhand bekeek ik een filmpje. Uiteindelijk weet je niet of Jan komt en nu zijn de ergste opwinding in ieder geval gestild.

 

Het huis moet schoon, maar ik kan er niet toe komen. Die computer blijft me trekken, want ook het blog moet worden geschreven, de e-mail beantwoord, de beurs bekeken, Looiernieuws geschreven en dat terwijl het een prachtige zonnige dag is die noopt om in de tuin bezig te zijn. Ik heb me met dat blog wat op mijn hals gehaald, maar toch is de drang om te schrijven zó groot dat ik me er noch aan kan onttrekken, noch mee wil stoppen. Nu de groei van het aantal lezers tegenvalt kun je je afvragen heeft het nog zin? Misschien komt er een doorbraak met die filmpjes van EvertJan. Daarin lees ik de blogs voor en hij plaatst daar beeld bij. Dat is natuurlijk weer een hele klap werk extra, want ik moet alle foto's erbij zoeken. Ik fotografeer niet alles, beeld ontbreekt regelmatig en dan moet je weer wat verzinnen. Toch wil je de vergetelheid ontstijgen. Dát is mijn drijfveer. Anderen hebben kinderen en kleinkinderen. Zij weten dat zij op die manier voortleven. Als je geen kinderen hebt zoek je waarschijnlijk een andere manier om je te manifesteren.

 

Het zou mooi zijn als je geest verder leefde, maar daar geloof ik niet in. Straks lig ik onder een zerk. Over een aantal jaren zal die geruimd worden, ook al is die grond in eeuwigdurend eigendom verworven. De stichting 'Stoej' (Stichting Ter bevordering van contacten tussen Ouderen En Jongeren) die het graf nu in eigendom heeft, zal het straks moeten bijhouden. Wim Hangard, mijn overleden echtgenoot waar ik 25 jaar mee samenwoonde, ligt er. Zelfs ik heb moeite om tijd te vinden om er af en toe een bloemetje te planten. Het opgewaaide stof, vuil van vogels die overvliegen en de regen besmeuren de glasplaat, die over de oude steen die de grootouders van Wim vermeldt, geplaatst is. Dat vuil krijgt vat op die glasplaat als je het er niet af haalt. Ik moet er hoognodig met Glassex naar toe om te poetsen. Vrijdagmorgen lijkt me een geschikte tijd.

 

Genoeg gesomberd! Jan kan komen. Eerst die oude reeds gekookte vermicelli klaarmaken en eten.

 

Die vermicelli was bij het bewaren in de koelkast 'n tikje aan elkaar gekleefd en het was te veel. Ik besloot de rest voor mijn avondmaal te gebruiken, deed de afwas en schreef verder. Jan belde om half acht. Ik zat net de wereld draait door te kijken en besloot gelijk daarna het bed te verschonen, de lampen te ontsteken, de haard aan te maken, thee te zetten en de pas aangeschafte plaat van Nina Simone op te zetten. Hij was er precies om half elf, we dronken thee luisterden naar Nina en bespraken de problemen die hij momenteel heeft, omdat de verkopen wat tegenvallen. Hij zag dat niet als een probleem, maar ik zie de belangstelling voor antiek, net als in bridge overigens, teruglopen. Als op mijn veiling een ets van Rembrandt van Rijn voor € 36,30 verkocht wordt, is er of geen geld, of geen belangstelling. Het valt me mee dat het aantal bezoekers van de Veiling-markt in de lift zit. Het zal mij benieuwen hoeveel mensen er zaterdag 24 maart op af komen.


top

Donderdag, 15 maart 2018

Donderdag 15 maart 2018

Ik heb mijn streefgewicht van 74,1 kg vanmorgen ruim gehaald. Ik woog 73,8. Dat maakt onvoorzichtig. Bij 't Steegje zat Cor. Hij werkt 's nachts en is er vaker vroeg in de middag. Hij nodigde me met veel aplomb uit om naast hem te komen zitten. Hij maakte de barkruk symbolisch schoon, schoof hem bij en bood me gelijk een thee aan. Zo'n uitnodiging kan ik natuurlijk niet afslaan. Hij vindt het leuk dat ik hem uitdaag, maar lijkt me niet te versieren. Het spel speelt hij mee en wordt daarbij ook enigszins lichamelijk. Dat vind ik erg verwarrend. Hij zoende me bijvoorbeeld op mijn wang, terwijl ik hem pas 'n paar keer gesproken heb. Van zijn handen kan ik mijn ogen niet afhouden. Kolenschoppen! Het is ook een grote man. Het werd een leuke middag met thee en Crodino voor mij en kopstootjes voor Cor.

 

Thuisgekomen at ik de laatste vermicelli-salade, maar toch houd je er 'n onvoldaan gevoel aan over. Bij Tariq nam ik mijn avond-thee. Daar werd ik getriggerd door een reclame voor kroketten. Die is op een in het oog springen manier aan de bar geplakt. Ik bestelde er n één en hij bleek een batterij van wel 5 verschillende soorten te hebben. Ik koos voor Dobben. Daar zat volgens hem het meeste vlees in. Uiteindelijk ben ik na mijn bezoek aan Lucky ook nog naar 't Steegje gegaan. Daar nodigde Harry Kapper me gelijk uit mee te toepen. Ik vind dat leuk, schoof gelijk aan en trakteerde op bitterballen. We waren met vijven en ik vermoedde er zelf misschien net twee te krijgen, bleken er twee man geen trek te hebben en heb ik er zelf wel 4 gegeten. Dat was natuurlijk veel te veel. Zelfs na een flinke ontlasting wees de weegschaal, toen ik me woog voor ik het bed instapte, nog 75,5 kg aan! Dat was ruim een kilo meer dan ik verwacht had. Dat wordt een heel heet bad morgenochtend anders kan ik dat streefgewicht van 74,1 kg wel op mijn buik schrijven.


top

Vrijdag, 16 maart 2018

Vrijdag 16 maart 2018

Om kwart over zes gelijk op de weegschaal gaan staan. Het viel me alleszins mee, 74,8. Er moet dus nog wel wat gebeuren wik ik de 74,1 halen. In arren moede heb ik de TV aangezet en heb bij omroep Max 'Nederland in beweging' opgezet. Daarbij heb ik net als 's nachts veel Crodino uitgezweet. Daarna het bad in en toen ik er om kwart voor acht genoeg van had nog even op de bank TV gekeken tot het uur der waarheid daar was. 73,9kg! Dat viel me alleszins mee. Geen restricties voor de rest van de week. Wel oppassen natuurlijk.

 

Bridge startte bedroevend met slechts 2 tafeltjes. Het busje van Jopie was verlaat en ze had niet opgebeld. Ze kwam vijf over één binnenlopen. Vroeger had ik strikt geweest en haar naar huis gestuurd. Momenteel kan ik me dat niet meer perpiteren. Ik was al blij dat ze kwam. De Groene brug had een stilzit en kon invallers leveren. Zo werden het dan toch nog 3 tafels. 

 

Als je club klein is en er gaan mensen op vakantie, zijn ziek, of hebben iets anders, dan zit je gelijk in de problemen. Het blijft sappelen. Sandra Korver haar man zat in een vergadering. Gelukkig kwam ze alleen. Ze werd eerste met 60,23%. De tweede plaats was met 56,82% voor mij en de derde plaats werd gedeeld door Elly Rooth, Ria van der Laan en Siglien Ashraf.

 

Yolanda had de bingo, we konden dus niet bij Dave, die in Almere woont maar een restaurant in Edam heeft, gaan eten. Zijn zaak heet "Het geheim van Edam" en schijnt erg goed te zijn. Ik werd tenminste gewaarschuwd dat je er zonder reserveren niet in kwam. Nu Yolanda niet mee kon, ben ik bij Tariq een frietje en een kroket gaan eten, is ook lekker. Vandaag de kalfskroket geprobeerd. Het is moeilijk verschil te proeven. Er leek me wel minder vlees in te zitten. In mijn herinnering heefrt Febo kroketten waar draadjesvlees in zit.

 

Ondanks de urgentie van Looiernieuws, heb ik er toch een TV avond van gemaakt. De Wereld draait door, het nieuws en daarna Yvo Niehe bekeken. In bed met nog even met Looiernieuws verder gegaan. Ik zou het graag morgen af hebben, maar ik vrees dat me dat niet gaat lukken.


top

Zaterdag, 17 maart 2018

Zaterdag 17 maart 2018

Hoewel Looiernieuws vandaag eigenlijk geschreven moest worden kon ik er niet toe komen daar gelijk aan te beginnen. De e-mail correspondentie was urgent. Er had een gast voor het hotel via Expedia geboekt. Tot voor kort werkte ik enkel met Booking.com samen. Het was moeilijk om de samenwerking met Expedia van de grond te krijgen. Ik kan niet inloggen en hoewel er afgesproken was dat zij het geld zouden innen en mij later zouden uitbetalen, kreeg ik een rekening voor een gast waarvan ik niks wist. Nello was gelukkig wel op de hoogte, maar dat schept verwarring. Het valt niet mee om op afstand zo'n hotel te runnen. Ik moet nu zien in het programma te komen en mijn wachtwoord wordt niet geaccepteerd.

 

Een nieuw wachtwoord aangevraagd. Het zou gelijk toegestuurd worden. Er kwam niks binnen. Nello gebeld of er bij hem iets was aangekomen. Hij had evenmin iets ontvangen. Nog eens geprobeerd, weer geen antwoord. Drie keer scheepsrecht en ja hoor de derde keer lukte het eindelijk voor de eerste keer in te loggen. Een onbekende website hij werkt heel anders dan die van Booking, maar ik kwam er uit en kon de gast melden dat we een aanbetaling van 30% verwachtten voordat de reservering definitief werd. De halve ochtend was voorbij.

 

Daarna mensen die nog niet op de uitnodiging om mijn verjaardag te komen vieren hadden gereageerd aangeschreven, een lunch van ouwe kersenvlaai en een broodje met komijnekaas. Ondanks de zon was het snijdend koud door de snerpende wind. Bij 't Steegje stond Wim achter de bar. Hij dacht dat er deze zondag geen maaltijd zo zijn, maar wist het niet zeker. Ik wilde net vertrekken toen Ruud binnenkwam en me vertelde dat het klopte. Morgen dus naar het geheim van Edam.

 

Het diner bestond eveneens uit een punt kersenvlaai en een broodje. dit keer met Nutella. Ook die is over de datum en kan ik in het hotel niet meer serveren. Het is niet mijn favoriete product maar er is gewoon niks mis mee en dan stuit het me tegen de borst om het weg te gooien. Bij Tariq nog twee van zijn heerlijke gehaktballen gegeten. Ik ging gelijk aan de port, bij de tweede gehaktbal een wijntje en toen werden er smerige drankjes die naar salmiac en drop smaakten door Paul aangeboden. Ik proefde eerst, maar bestelde toen van mezelf naast de thee die ik nadat de gehaktballen geconsumeerd waren besteld had een Grand Marnier. Met een port sloot ik het uiteindelijk af, omdat ik nog niet alleen naar huis wilde en het bij Lucky gezellig was. Ik ben me wel met drank te buiten gegaan.


top

Zondag, 18 maart 2018

Zondag 18 maart 2018

Een beetje licht in mijn hoofd stond ik voor de spiegel. Het is iets te veel geweest gisteren Gelukkig heb ik geen kater, maar helemaal helder voel ik me niet. Ook de weegschaal was niet vriendelijk. 75,2 kg is de tol die ik betaal voor de onmatigheid die ik gisteren betrachtte.

 

Looiernieuws moet vanmorgen de deur uit! Toch houd ik ma dan met triviale zaken bezig. Het motten-gat dat al tijden in een zeer geliefd colbert zit, irriteerde me vandaag dermate dat ik het gat gelijk wilde stoppen. Dat kwam mede omdat ik ontdekt had waar de stopwol was opgeborgen. Hij zat in een sigarenkistje dat in het naaimandje lag. Ik heb iets met naaien. Ik heb een blikken trommel, een grote plastic naaidoos, dat mandje en dan duiken hier en daar ook nog andere spullen op. Enkel de knopendoos ben ik kwijt. Die is met het verhuizen verdwenen.

 

Ik installeerde me voor de haard en probeerde de bruine en zwarte draadjes in hetzelfde patroon te weven, maar dat lukte natuurlijk voor geen meter. Toch ben ik wel trots op het resultaat. Het jasje heb ik ooit jaren geleden bij de Society Shop gekocht. Het was nummer 2 uit een serie van 13. Ik heb wat met 13. Mijn eerste winkel was Huidenstraat 13. Voor zo'n exclusief jasje in een kleine oplage betaal je natuurlijk de hoofdprijs en herstel ik het ook. Het is patchwork en ondanks die mottengaatjes lervert het me nog steeds complimenten op. Het grootste gat is nu gestopt en iemand die het niet weet ziet het niet.

 mottengaatje half gestopt gaatje gestopt gaatje

Na het naaien gelijk het laatste artikel voor looiernieuws afgeschreven. Er wordt een bijzondere, door Max Wolper ontworpen, ring op de markt aangeboden. In het laatste nummer van Looiernieuws is daar een artikel over geplaatst. Dat is op deze site na te lezen. Dit blog zou

te lang worden als ik het in zijn geheel zou opnemen, want er is een bijzonder verhaal aan verbonden. Een plaatje van die ring wil ik u echter niet onthouden.

Ring, ontwerp Max Wolper

Om half één was Looiernieuws aan alle e-mail adressen uit mijn bestand verstuurd. Ik zou met een beetje geluk nog net voor enen in het Zwanenmeer aankomen. Net op tijd om met Yolanda aan de drive deel te nemen.

 

Het eerste spel dat ik mocht schudden was spel 13 en er ontstond gelijk discussie. Ik reageerde met mijn gebruikelijke dubbelzinnigheden en daar hadden Paula Beek en Dora Siecker geen enkel probleem mee. Ze reageerden ad rem en haakten in met opmerkingen over op-, ja- en nee-schudden. Omdat Dora als grapje een toespelingen maakte op vals schudden, liet ik haar spel 13 couperen. Dat had ik niet moeten doen, want het bracht de niegus er in. We startten ook nog met dat spel en ik kon het wel schudden. 3 Gedubbeld werd met een overslag door de dames gemaakt. Het middagje bridge was gelijk goed begonnen. Yolanda was boos over mijn dubbel en de toon was gezet. Gelukkig maakte ook Yolanda foutjes waardoor de balans weer recht getrokken werd. Eén spel kon ze de bieding niet volgen. Ik opende met 2♠. Dat bod kan 3 betekenissen hebben.

  1. Een preëmptief bod van 3♣.
  2. Een manche-forcing opening met minimaal 9 slagen als ♠ troef wordt.
  3. Een sans opening met 26 of 27 punten.

Als ik een zwakke preëmptieve opening heb, mag ik enkel passen. Nu bood ik op het verplichte 3♣ bod van haar 4♣. Zij interpreteerde dat bod fout. 4♣ Is in Looier gewoonlijk de 'Looier Slam Convention.' Hier was ik, na haar relay van 3♣ mijn hand aan het omschrijven en vertelde haar dat ik naast mijn 6+ ♠ ook nog minimaal een 4-kaart ♣ bezat. Je kunt 'Looier Slam' niet gebruiken om aan de zwakke hand naar het aantal 'rotkleuren' te vernemen. Dat is vragen naar de bekende weg, want je zult dan altijd het antwoord 4 krijgen. Dat betekent dat de tegenpartij wat haar hand betreft in 2 kleuren gelijk 2 slagen kan oprapen. Als jij heel sterk bent zal je partner gewoonlijk weinig plaatjes hebben. In arren moede nam ik het initiatief over en vroeg ik haar naar haar azenbezit. Zij gaf 2 azen aan. Alle azen waren binnenboord. Ik bood 6♠ en was flabbergasted toen zij haar hand op tafel legde. Zij had nota bene Aas/Heer ♠ in drieën. Daarnaast nog een aas en een doubleton ♣ we hadden in 7♠ moeten zitten. Zij had het initiatief moeten nemen en na mijn ♣-bod gelijk azen moeten vragen. Als ik met ♠ als troef 9 slagen beloof en Aas/Heer in ♠ mis, dan moet er toch iets aan de hand zijn. We maakten net als veel anderen 6«+1 toch bleek het nog een mooie score, maar eigenlijk wil je, om de kwaliteit van het Looier Systeem te tonen, als enige die volle top van 7♠ uitbieden. Yolanda was na mijn kritiek gelijk van slag. Op een Hacker bieding van 3 waarmee ik 16+ punten met een 2kleurenspel aangeef paste ze met één in handen. Gelukkig had ik er zelf 5 en haalden we dit contract precies, maar iedereen zat in 4♠. Dat werd gewoonlijk met een overslag gemaakt één paar haalde het precies en één paar ging er 1 down. Een derde paar bleef in 2♠ hangen. Zij maakten dat met slechts 1 overslag, maar ook dat scoort beter dan 3. We hadden op dit spel 'n kleine 17%. Zoals jullie hebben kunnen lezen, het was weer een enerverende middag.

 

Ik had bij 'Het Geheim Van Edam' gereserveerd. Ik was nog nooit in Edam geweest en was verbaasd over de schoonheid van deze pittoreske stad. Yolanda kende het. Zij had er verschillende kroegentochten gespeeld en ook ooit de nacht van Edam gekaart. Zij wist waar het restaurant was en dirigeerde me naar een mooie parkeerplaats.

 

Het restaurant heeft een verrassend moderne uitstraling met een glazen pui en kleine houten tafeltjes. Het was vrij druk, maar niet alle plaatsen waren bezet. Dave was niet te bekennen. Ik heb niet naar hem gevraagd, want er is een open keuken waar twee koks het eten bereidden en hij was daar niet bij. Yolanda is een kleine eter en bestelde, net als ik, een terrine met paling. Zij wachtte met een tweede gerecht. Ik koos voor gelijk voor de rillettes van eend.

 

Kleine blokjes knolselderij waren in een enigszins zurige saus gedrenkt, om het vet van de paling te breken. Het zag er, met de krul van kroepoek in rode kerrie, erg leuk uit en was het heerlijk. Yolanda kon het zuur niet bekoren. Zij at wel alles op, wat voor haar op zich al bijzonder is, maar het was ook een heel klein gerechtje. Zij bestelde frites met mayo als hoofdgerecht. Een kom met heerlijke grote dikke frieten kwamen met samen een bakje mayonaise ter tafel. Ondertussen werden mijn drie plakjes eendenborst met Tramazini crostini eveneens opgediend.

 

Crostini zijn in Italië heel populair. Deze geroosterde sneetjes stokbrood worden met stukjes tomaat worst of andere lekkernijen belegd, maar wat Tramazini was wist ik niet. Met een hotel in Italië ben je dan natuurlijk nieuwsgierig en ik zocht op internet. Daar vond ik: enkel Tramezzini. Waarschijnlijk is het een drukfout op de kaart. Die drukfout deed overigens niets aan de smaak af. Het delicate toastje was mooi belegd met wat aparte kleine groene blaadjes. Een flinke klodder paarsige pastei zorgde voor iets substantieels. Gelukkig mocht ik van de frites die Yolanda besteld had mee-eten, want hoewel alles voortreffelijk was, moet je hier niet zijn om je honger te stillen. Een nagerecht kon er bij mij dan ook nog makkelijk bij. Ik bestelde iets met peer, maar de peer was op. Op zich is dat geen probleem, maar ik zou het toch prettiger hebben gevonden als ik die mededeling gekregen had voordat het gerecht, waar overigens eveneens niets mis mee was, voor me op tafel werd neergezet. Je kunt dan moeilijk weigeren en dat is niet goed. Bovendien duurde het, waarschijnlijk vanwege het ontbreken van die peer, nogal lang voordat ik geserveerd werd. Yolanda had haar koffie al lang en breed gedronken toen ik nog zat te wachten. Er zijn naar mijn mening dus nog wat verbeterpunten. Voor mensen die, zoals ik aan het lijnen zijn een ideale eetgelegenheid waar je echt uit bent. We waren inclusief een fles heerlijke Australische Chardonnay van € 33,- en een grote fles mineraalwater totaal € 92,50 kwijt.


top

Maandag, 19 maart 2018

Maandag 19 maart 2018

Vanmorgen Tai Chi overgeslagen. Er is te veel te doen. Speciaal de portefeuille baart me zorgen. Ik sta rood. Ik dacht dat ik voorzichtig opereerde, maar ik heb mijn hand kennelijk toch weer overspeeld. Rood staan is duur dus ga ik vanmorgen proberen de schade zoveel mogelijk te beperken zonder mijn posities aan te tasten. Mijn foutieve aanname dat Boskalis na een dipje weer op zou krabbelen heeft me in die positie gebracht. Verlies is nog niet echt geleden, dat gebeurt pas als ik de aandelen gedwongen onder de aankoopprijs moet verkopen en zo ver is het gelukkig nog niet. De dividenden moeten straks verlichting brengen.

 

De laatste vlaaipunt geconsumeerd en op een fruitontbijt na de hele dag niks gegeten. Ik kwam daardoor met flinke trek bij Yolanda aan. Zij had een verrukkelijke spruitjes quiche in de oven staan. Het hele huis geurde naar het gebak. Ik moest echter eerst nog naar het winkelcentrum om een bos tulpen te kopen. Arjan is dinsdag jarig en ik heb besloten ter gelegenheid van dat feest de bridge-zaal met bloemen te verfraaien. Speciaal een vaas van huis meegenomen. De bloemenkraam op de hoek was echter gesloten. Daardoor moest ik er eerst op uit om te kijken of de bloemenzaak in het winkelcentrum wel open was. De tulpen waren in de aanbieding. Vijf bossen voor € 6,99. Dat vind ik toch zó kinderachtig die 99 cent als je toch € 7,- moet betalen. Vijf bossen pasten precies in de vaas en staan nu in de bridgezaal te pronken.

 

Ik viel op die spruitjes taart aan alsof ik uitgehongerd was. Vier keer heb ik genomen zó lekker was hij. Toen zat ik potje vol. Kom ik op de zaak heeft Arjan ook vanavond al op taart getrakteerd. Twee prachtige taarten stonden in de bar van het Zwanenmeer op tafel toen Yolanda en ik arriveerden. Ik moest de spruitjes echter eerst laten zakken en heb later pas een punt genomen. Ik koos de taart van chocolademousse. Dat zal ik morgen wel weer moeten bezuren als ik op de weegschaal ga staan.

 

Het bridgen liep voor geen meter. De meest gruwelijke biedfouten werden er door mijn partners gemaakt. Bovendien kreeg ik weinig punten in handen zodat mijn partners de spellen die wij mochten spelen leider werden. Eén der leerlingen bood zonder dekking 2SA terwijl de tegenstanders « hadden tussengeboden. Ik had © geopend en daarna ¨ geboden. Dat betekent dat je maximaal 15 punten hebt. Je partner moet met minder dan 11 punten uit die 2 kleuren kiezen. 2SA is een limiet bod. Je belooft, naast een dekking in de tussengeboden kleur, 11 of 12 punten. Peter had er net 8. Omdat ik maximaal was moest ik naar 3SA. We gingen 5 down.

 

Zo liep het de hele avond. Die taart was het enige hoogtepunt. Ik eindigde dan ook stijf onderaan met 34,09%, maar wat me het meest stak was dat Yolanda eerste werd met 63,64%. Zij krijgt nu 13 meesterpunten en loopt weer verder op mij uit. Dat kan ik natuurlijk helemaal niet uitstaan.


top

Dinsdag, 20 maart 2018

Dinsdag 20 maart 2018

Er komen vandaag 4 dames uit Veenendaal bridgen. Bovendien is Arjan is jarig. Het belooft dus een bijzondere dag te worden, maar eerst had ik de computerles van Marco. Ik wil met een veilingfilmpje op YouTube voor de Veiling-markt van zaterdag adverteren. Mijn filmpjes worden nauwelijks bekeken. Ik denk dat ze moeilijk te vinden zijn. Daar gaat Marco iets aan doen.

 

De klik-balk van de Becker Bridge Show wordt Marco aangepast. Die wordt veranderd in een klik-balk voor veilingfilms & Vlogs. De filmpjes van de Becker Bridge Show zijn er nog steeds te vinden, maar worden met vlogs en nieuwe veilingfilmpjes aangevuld. Dat moet meer verkeer opleveren.

 

De bridge was buitengewoon gezellig. Eén der paren uit Veenendaal, Alja de Waerdt en Riny Bessems wonnen drie rondes. Jammer dat één der dames niet van advocaat met slagroom hield. Ondanks die drie gewonnen rondes werden zij met 55,73% slechts vierde. De eerste twee plaatsen waren voor paren die van het Looier biedsysteem gebruik maken weggelegd. Christina Oey en Peter Kee werden met 60,42% eerste. Het was bijzonder frustrerend voor Yolanda en mij door één van mijn leerlingen, die nota bene nauwelijks 4 maanden geleden met bridge begon, verslagen te worden. Wij scoorden namelijk met 59,38% net 1,02% minder. Jenny Kes en Arjan de Jong werden met 56,25% derde.

 

Arjan werd voor zijn verjaardag op een etentje bij Mei Wah getrakteerd. Yolanda en ik hadden die Chinees nog niet zo lang geleden hadden uitgeprobeerd en dat was goed bevallen. Nu aten we met zijn vieren, want Map at ook mee. Het meisje dat bediende maakte een hele goede beurt. Zij wist zich te herinneren dat ik de Ti Pan garnalen niet gepaneerd wilde. Nu waren ze voortreffelijk. We moesten vroeg weg, want er kan altijd iemand voor de bridgeles komen. De twee spelers Hanne en Peter zouden er niet zijn. Hanne was voor een congres ergens in Amerika en Peter had verteld dat ook hij er dan evenmin zou zijn. We verwachtten dus niemand. Ik heb in de yoga-zaal even een dutje gedaan, werd om half acht wakker, maar er was verder niemand gekomen dus kon Arjan op zijn verjaardag vroeg naar huis en ging Christina op Dronten aan. De tulpen nam ik mee naar huis.

 tulpen in vaas

Mijn eerste gang was naar Lucky. Het bleek het onverwacht heel gezellig. Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Ik wil scoren. Er zat een onbekende voor mij zeer aantrekkelijke man alleen in het rookhok. Hoewel ik me niet snel schaam voel, vond ik het gênant om hem als niet roker in die ruimte te benaderen. Hij keek verveeld op zijn telefoontje. Omdat het er op leek dat er verder niets te versieren viel, besloot ik mijn jacht in 't Steegje voort te zetten. Ik betaalde, trok mijn jas aan en net toen ik de deur van de zaak opende om naar buiten te gaan kwam mijn Adonis van het toilet en knikte me heel vriendelijk toe. Ik had wel terug willen rennen, maar ook dat deed ik uit gêne niet.

 

Ik stapte dus in de auto en reed naar 't Steegje. Daar was niet eens een aantrekkelijke man waarop ik mijn pijlen kon richten, dus ging ik na een Crodino, maar op huis aan om voor de open haard nog wat te keutelen en de tulpen in een wat ruimere vaas te zetten.

Net toen ik aanstalten maakte om naar boven te gaan rinkelde de telefoon. Geert aan de lijn. Hij verontschuldigde zich dat hij me de vorige keer had laten zitten. Ik was helemaal beduusd dat hij dat nog wist. Blijkt ook hij mijn blog te lezen. Hij was in Almere en vroeg of hij langs kon komen. Hij moest eerst nog douchen. Ik verzekerde hem dat hij zich ook bij mij zou kunnen komen wassen, dan zou ik gelijk zijn rug inzepen. Dat zag hij niet zo zitten zei hij, want dan was het spel te snel voorbij. Hij zou er over een uur zijn Was dat even een onverwachte meevaller.

 

Ik waste af veegde de houtsnippers bij de open haard op en loste in afwachting van zijn komst voor de brandende haard een puzzeltje op. Er was nog geen half uur voorbij en hij stond al voor de deur, plofte neer in een fauteuil voor de open haard en nam een Duveltje. We praten, onder de zwoele zang van Nina Simone, over koetjes, kalfjes en mijn blog. Hij was toch maar gelijk naar me toe gekomen en moest nog in bad. Hij wilde niet dat ik hem hielp, bang voortijdig aan zijn gerief te komen. Ik zat dus weer te puzzelen toen hij, nu in een badjas en helemaal opgepoetst, opnieuw tegenover me plaats nam om nog een biertje te drinken. Ik kroelde door zijn haar en masseerde zijn rug. Hij reageerde met een enorme erectie. Nina werd de mond gesnoerd en wij doken op het waterbed.

 

Na het gebruikelijke voorspel duwde hij me weg. Ik kwam op de houten rand van het bed terecht en hij zette zich aan het werk. Dat is heel ongebruikelijk, want gewoonlijk ben ik degene die alle werk doe. Hij verwende me. Het leek alsof hij me voor de keer dat hij me een blauwtje had laten lopen wilde compenseren. Waarschijnlijk was het eigenbelang, want ik had, toen ik met hem bezig was gemerkt dat zijn voorvocht al rijkelijk vloeide. Hij wilde niet dat de pret te snel voorbij was. Ik werd dus eindeloos verwend. Dat had ik in jaren niet had meegemaakt. Gewoonlijk komt mijn orgasme nadat mijn partner spuit. Nu was ik daar half op die houten balk van het ledikant aan het kronkelen van genot. Hij ging maar door, ik had het niet meer en het gekke was dat mijn opwinding aanhield, nadat ik was klaar gekomen. Dat kwam mede omdat hij niet stopte en voorzichtig verder sabbelde terwijl ik lag te kreunen van pijnlijk genot. Het was erg prettig dat ik daardoor het liefdesspel zonder tegenzin kon voortzetten. Maar het fijnste was dat hij ook bleef slapen en niet gelijk naar zijn vrouw terug hoefde. Dat belooft wat voor morgen.


top

Woensdag, 21 maart 2018

Woensdag 21 maart 2018

Woensdag 21 maart 2018

Het waterbed golfde met kleine rukjes toen ik wakker werd. Een trilling van zijn arm bewees dat hij met zichzelf aan het spelen was. Ik kroop tegen hem aan en nam zijn harde lid in mijn hand en wreef het met langzame bewegingen. Hij draaide zich naar me toe en nu was ik degene die zich met hem bezig hield. Het was nu geen opgekropt verlangen dat met geweld een uitweg zocht, maar het rustig naar een orgasme toe glijden. We genoten beiden, maar deze morgen kwam ik niet aan mijn trekken. We lagen wat na te genieten toen zijn wekker afliep. Hij had verplichtingen en moest weg. Toch bleef hij nog een half uurtje liggen, daarna dronken we koffie en was hij vertrokken. Ik kroop achter de computer en startte met de beantwoording van mijn e-mail.

 

Aan de zijkant zijn ondertussen zoveel postbussen gecreëerd, dat je heel erg veel moet scrollen. Dat is vervelend en ik verwijderde er één die ik nooit gemaakt had. Ik had geen idee waarvoor hij diende. Teruggezette mail stond er op. Er zaten ladingen mails in van mezelf en ik gooide alles in de afvalbak en probeerde de postbussen (het waren er 2) met een klik op: 'Postbus verwijderen' te deleten. Dat lukte niet gelijk, dus probeerde ik het nog eens. Geen reactie. Ik zette het mailprogramma uit en schakelde het weer in. Het mail programma opende en sloot daarna gelijk weer helemaal uit zichzelf. Met geen mogelijkheid hield ik het open. Ook dat nog. Toevallig werkte ook de letter z van het toetsenbord niet meer. Ik had gisteren het adres van de winkel waar de computer gekocht was opgevraagd en ik kon zó langs komen. Dat is beter geregeld dan bij Apple zelf in Amsterdam, daar is het zó druk, dat je eerst een afspraak moet maken en soms kom je dan pas na 2 weken aan de beurt. Om 10 uur was ik op pad, maar eerst stemmen.

 

Het was een zwijnenstal daar bij het stembureau. Ik kan niet begrijpen dat een school zo'n indruk bij bezoekers wil achterlaten. Ik kon niet nalaten er een foto van te maken. Dit is de ingang naar het stembureau:

 

Entree

Je vraagt je af of het nou zo'n moeite is om dat even op te ruimen. Hoe leert een school kinderen netjes te zijn als ze er zelf een zwijnenstal van maken? Vroeger zat hier de Torteltuin. Die bladeren liggen er misschien nog voor de duifjes. Hier heerst de herfst nog, terwijl vandaag de lente is begonnen.

 

Mijn voorkeur gaat uit naar D66. De draai die Pechtold maakte over het referendum zat me al niet lekker, maar toen ik op TV hoorde dat de verantwoordelijke D66 wethouder van Amsterdam, de poster-actie van zoenende mensen die de liefde wilde vieren niet steunde, brak m'n klomp. Het ging hem te ver! Hoe bekrompen kun je zijn? Ik besloot toen gelijk dit keer geen D66 te kiezen. In mijn hart ben ik liberaal en eigenlijk vind ik de VVD conservatief. Rutte doet het echter buitengewoon goed en ik besloot de VVD mijn stem te geven. Ik stemde gelijk tegen het inleveren van nog meer privacy. Ik geloof best dat de huidige partijen integer zijn, maar wat gaat er met mij als homo gebeuren als er een partij als DENK aan de macht komt? Ik ben daar niet gerust op. Tijdens de tweede wereldoorlog hebben de Duitsers laten zien wat er kan gebeuren als de staat haar registratie perfect op orde heeft. De Joden konden daarom makkelijk opgespoord worden. Ik geloof niet in de eeuwigdurende goede trouw van politici.

 

In Almere Stad bleek de TomTom me naar een parkeergarage te leiden. Geen idee waar ik 'De Diagonaal 193' kon vinden. Ik zette de auto op het parkeerterrein van het ziekenhuis en liep op de parkeergarage af, zag twee stadswachten en vroeg hen waar ik 'De Diagonaal' kon vinden. Ik bleek een trap op te moeten om er te komen. Alle winkels zitten op de eerst verdieping. Hoewel dat me bekend zou moeten zijn, was ik nog nooit met de consequenties van dat nieuwe bouwen geconfronteerd. Gelukkig dat die parkeerwachten er liepen en dat één van hen wist waar die straat was, anders had ik er waarschijnlijk nu nog lopen te dwalen.

 

Het euvel met de toets van de Z die niet optimaal werkte kwam omdat er wat vuil onder terecht gekomen was. Dat was snel verholpen. Het steeds sluitende e-mail programma was een groter probleem. De medewerker vertelde mij dat hij de plek waar de mails opgeslagen waren verplaatst had. De computer maakte toen een nieuwe plek aan en ik kon weer aan de slag. Alle door mij aangemaakte postbussen waren echter compleet met hun inhoud verdwenen. Gelukkig was de inkomende post die ik nog niet had opgeborgen wel bereikbaar, maar mijn hele e-mail archief ben ik kwijt. Dat zit me niet lekker.

 

Bij 't Steegje langs gegaan in de hoop er Cor te treffen. Ik heb een cadeautje voor hem, maar hij was er niet. Wim had groentesoep en bood me een kop aan. Heerlijk! Thuisgekomen voor de haar in slaap gevallen. Rond vijven werd ik wakker. Toen achter de computer de e-mail bekeken en het blog geschreven. Dat er seks bestaat en dat je er van kunt genieten mogen mensen best weten. Vermoedelijk hebben ze zelf ook wel het een en ander meegemaakt. Toch raakte ik zó in het schrijven verdiept, dat ik de tijd vergat. Het valt niet mee om een intieme situatie integer te beschrijven. Het mag wel pikant zijn, maar ik wil niet dat het porno wordt. Het was al bij half 9 toen ik op de klok keek. Op naar Tai Chi, want maandagmorgen heb ik gemist en ik moet wel wát bewegen. Ik zit bijna altijd. Is het geen barkruk, dan zit ik wel achter het toetsenbord, het stuur, of aan de bridgetafel. Bij bijna alles wat ik doe, zit ik. Enkel tuinieren en poetsen doe ik staand. Bewegen schiet er vaak te bij in.

 

Ik had mijn telefoon thuis laten liggen en wist niet hoe snel ik thuis moest komen. Geert had gevraagd of hij van de week eventueel nog eens langs kon komen. Daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen en wie weet had hij, terwijl ik met Tai Chi bezig was gebeld. Niemand aan de lijn geweest gelukkig en er belde echter verder evenmin iemand. Ik heb toen de uitslagen van de gemeenteverkiezingen maar bekeken. Ook interessant. Kennelijk zijn meer mensen teleurgesteld in het draaien van D66. Er zijn er flink wat afgehaakt.


top

Donderdag, 22 maart 2018

Donderdag 22 maart 2018

De weegschaal gaf om 8 uur 75,1 kg aan. Er moet vandaag dus ruim 'n kilo af. Dat wordt vasten. Vroeger was dat in de RK kerk 40 dagen voor de paas gebruikelijk. Op de bridgeclub houden twee leden zich nog steeds aan dat kerkelijk gebod. Ook de Ramadan is daar een vorm van. Bij mij komt het op zelfdiscipline neer.

 

Tegen een smerige keuken kan ik niet. Vanmorgen kreeg ik het op mijn heupen en startte daar met de grote schoonmaak. Op mijn verjaardag moet het hele huis spik en span zijn. Als ik daar nu niet mee begin komt het nooit tijdig klaar, want het weekend heb ik de Veiling-markt en zondag de Champagne-Drive.

 

Het blijkt dat niet enkel mijn opgeborgen e-mail weg is, de computer weet ook niet meer welke adressen ik als spam gemarkeerd heb. Ik telde net 49 e-mails en die moet ik straks allemaal controleren. Hoewel Looiernieuws de deur uit is, krijg ik dus nauwelijks rust. Verder weinig spektakel vandaag. De tulpen zijn in treurwilgen veranderd. Het water was bijna op. Het is vreselijk, maar ze gaan weer rechtop staan als je een oude koperen stuiver in het water gooit. Yolanda had ook hangende tulpjes en die zijn weer helemaal opgekomen. Ze wist dat van die stuiver niet. Tulpen reageren op koper ze gaan daarvan rechtop staan. Ik zal jullie het resultaat laten zien.

hangende tulpen tulpen herstelde tulpen

 Tulpen

Het tafelkleed is verschoond. Naast de vaat en het aanrecht ook het tafelkleed verschoond. Er ligt nu een vrolijk kleed met oranje bloemen over. De bos is echt dezelfde die gefotografeerd werd toen de bloemen het kleed raakten. De opnames werden na 4, 8 en 12 uur gemaakt.

 

Ik heb de hele tijd met zo'n beetje 'n hongerig gevoel rondgelopen. 's Morgens enkel wat fruit, om één uur een broodje met rosbief, thee bij 't Steegje waar ik tevergeefs Cor zocht. De pastasalade, die ik 's avonds at kan wel eens verkeerd uitpakken. Toch was mijn hongergevoel slechts ten dele gestild. 's Avonds thee en Crodino in 't Steegje en thee en rode port bij Lucky. Ik had een enorme trek in een kroket of bitterballen, maar ik heb m beheerst. Voor alle zekerheid ga ik me nu, vóór ik in bed stap, nog even wegen. Als ik te zwaar ben zet ik de wekker, zodat ik om zeven uur in bad lig.

 

Het wordt de wekker. Ik woog ondanks mijn matigheid middernacht zo'n 75,5 kg. Nog 1,5 kg te gaan. Dat is vreselijk veel. Ik hoop dat ik het redt.


top

Vrijdag, 23 maart 2018

Vrijdag 23 maart 2018

Even over zessen werd ik wakker. Geen wekker nodig gehad. Gelijk op de weegschaal. Oef...

Ik moet vóór achten nog een kilo kwijt. Het wordt weer spannend. Terwijl ik het bad langzaam vol liet lopen, even de TV aangezet. Dat doe ik altijd als ik vóór het poetsen met een tandenstoker aan de gang ga. 'De Wereld in Beweging' was net met de 'cooling down' bezig. Ik deed gelijk mee en her-startte het programma daarna. Ook op die manier even zweten zou kunnen helpen mijn overgewicht aan banden te leggen.

 

Het stoort me dat ik gedurende de week keer op keer weer zoveel aankom. Ik zou ook dan beter op mijn gewicht moeten letten. Misschien moet ik een tweede ijkpunt instellen. Daarop zou ik dan hoogstens één kilo boven mijn streefgewicht mogen uitkomen. Volgende week vrijdagmorgen om 8 uur mag ik hoogstens 73,9 kg wegen. Donderdagmorgen zou ik dan hooguit op 74,9 mogen uitkomen. Weeg ik meer, dan is het heel erg oppassen geblazen. Ik moet natuurlijk sowieso al vasten, als het erboven is. Die kilo moet ik in ieder geval kwijt wil ik vrijdag op of onder de 73,9 uitkomen. Hoe ik die dag ga afvallen, kan ik zelf invullen. Meer tijd in de tuin werken, niet met de auto naar de bar, maar op de fiets of lopend, geen of minder alcohol nuttigen er zijn legio manieren. Uiteindelijk is donderdag een vrije dag die ik naar believen kan indelen. Het blijf vechten tegen die kilo's.

 

Voor vandaag stond visjes voor het aquarium kopen op het programma. Ik besloot eerst langs de opslag te gaan. Verse kratten voor de veiling-markt en een zeefdruk van Annemarie de Groot moesten worden opgehaald. Het werd nr 50 van deze serie van 100 gesigneerde exemplaren.

 Zeefdruk Annemarie de Groot

Twee goudguppen en zeven neon tetra's gekocht. De neon tetra is een scholenvis. Zij blijven bij elkaar en het is enig om zo'n lichtgevend groepje door de bak te zien zwemmen. Ook de guppen zijn prachtig, maar ze gedroegen zich nog wat onwennig in die grote bak die van mijn woning in het centrum naar het Zwanenmeer is verhuisd. Gewoonlijk jagen de mannetjes de hele dag achter de vrouwtjes aan, maar deze prachtige exemplaren toonden vandaag nog geen enkele belangstelling voor de damesguppen. Zij wilden de nieuwe omgeving eerst verkennen.

 

We speelden in twee lijnen bij Acol individueel. Donell Janssen was er weer. Zij was over een bananenschil uitgegleden en had daarbij haar hamstring gescheurd. Dat bleek een verschrikkelijk pijnlijke blessure. Ze kon niet goed zitten en we hebben het weken zonder haar moeten stellen. Martha Horbach heeft haar vandaag opgehaald. Ze was zo blij eindelijk weer eens het huis uit te kunnen. De dokter heeft haar gisteren genezen verklaard, al moet ze nog steeds voorzichtig aan doen en nog revalideren.

 

Een cursus wedstrijdbridge, daar kom ik er steeds meer achter, gaat voor sommige beginners te snel. Ze onderkennen de bedoeling van het bieden niet. Je moet, als je partner opent, beoordelen of er een manche of een slem, op het spel dat je samen in handen hebt, mogelijk is. Een hulpmiddel daarbij is de puntentelling. De boer telt voor één, de vrouw voor 2 de heer 3 en het aas 4. Elke kleur heeft dus 10 punten. Om samen met je partner een contract te kunnen spelen, heb je dus gewoonlijk minstens 20 punten nodig. Om een manche-premie te verdienen moet je 3, 4, of 5 slagen bieden. Je zegt dan eigenlijk: "Ik haal 3, 4, of 5 slagen meer dan de helft. Om zo'n contract binnen te slepen heb je minimaal 25 punten nodig. Heb je die dan kun je los. De kunst is dan via het bieden te weten te komen hoeveel punten je partner in handen heeft.

 

Het allereerste spel speelde ik met een leerlinge die nu ruim twee maanden bridget. Op mijn opening bood ze 1♠. Ik herhaalde mijn ♣ om een 5-kaart en ±13 punten aan te geven en zij bood 2♠. Daarmee gaf ze 6 tot 9 punten met een 5-kaart ♠ aan. Ze had er echter 19. Omdat ik slechts kleine 2♠ bezat en in de andere kleuren goed gedekt was, bood ik 2SA om de misfit in ♠ en nogmaals mijn minimale opening van 12 à 14 punten aan te geven. Daarop werd gepast. Ik maakte alle 13 slagen, maar scoorde een nul omdat noch de manche noch het slem uitgeboden waren. Er zijn dus nog wat verbeterpunten in de biedtechniek te gaan. Als die nou maar gegaan, begrepen en onthouden worden dan beklijven ze. Ooit wordt het dan nog wel eens wat.

 

We speelden in 2 lijnen Gerda Brinkman werd 2e met 57,94% en promoveerde. Erik van Praag werd eerste in de A lijn en overall met 61,11%. Piet Forma derde. Mijn sterren stonden verkeerd. Ik scoorde de eerste ronde op 3 en de tweede ronde op 2 van de drie spellen een nul! 5 Spellen achter elkaar de mist in zien gaan is niet leuk. Een 5e plaats met een eindscore van 53,17% vielen me daardoor alleszins mee. Ik dacht werkelijk gedegradeerd te zijn.

 

Yolanda was vrij en we gingen al vroeg naar Place du Nord waar we sliptongetjes aten. Toen ik haar naar huis gebracht had, ging ik door naar Lucky, maar was zo moe dat ik na één kop thee al naar huis ging.

 

TV kijk ik graag en toen ik uit de kroeg kwam zette ik 'De Wereld Draait Door' op. Hun vrijdagavondprogramma vind ik het leukst. Marc-Marie Huijbregts is dan tafelheer en die kan zo ad rem uit de hoek komen. Hij is één van de weinigen die Matthijs van Nieuwkerk weerwerk weet te leveren.

 

Daarna werd ik Flikken Maastricht ingezogen en was verbaasd over de kwaliteit van deze serie. Het was de eerste aflevering die ik zag. Jeroen Pauw was net aan zijn uur begonnen toen ik Flikken had afgekeken. Ook Jeroenwilde ik vanaf het begin zien, maar tijdens de reclame werden er fantastische foto's van huizen getoond. Daar had ik eveneens belangstelling voor. Die uitzending werd door Ivo Niehe gepresenteerd en bekeek ik uiteindelijk toch eerst. Yvo interviewde Philippe du Jardin. Dat is de kunstenaar die het boek, waaruit die fantastische foto's die mij zo geboeid hadden, getoond werden, gehaald waren. Terwijl ik keek belde Mauricio me op. Hij vroeg waarom ik niet meer op zijn appjes reageerde. Toen hij me vrijdag de 9e schreef, dat hij geen reden voor contact meer zag, had ik daar vrede mee. Daarom heb ik niet meer op latere berichten gereageerd. Hij zei daarop dat we daar, als hij weer terug was, wel eens over zouden praten. Daarop antwoordde dat ik dan hoopte dat hij het geleende geld dan bij zich zou hebben. Dat was het eind van die conversatie. Yvo Niehe was nog steeds op het scherm.

 

De kunstenaar die de boeken had gepubliceerd, had van bestaande huizen nieuwe bouwwerken gereconstrueerd. Er ontstonden Escherachtige constructies die heel boeiend waren. Ik was blij Ivo eerst nog opgezet te hebben. Er stond me echter nog een heel bijzondere apotheose te wachten. Wie schetst mijn verbazing toen hij na Philippe, bij Barbara La Force en René Stoeltie op bezoek ging. Barbara en René huurden rond 1980 op de Looier, die toen nog aan de Looiersgracht in Amsterdam centrum gevestigd was, een stand. Barbara tekende met kleurpotloden en werkte in haar ruimte aan een portret van Mathilde Willink. Mathilde poseerde regelmatig en daardoor heb ik ook haar persoonlijk leren kennen. De door Barbara gemaakte crayon van Mathilde heb ik gekocht en ook een dubbelportret van Lida Polak schafte ik aan, want ze kan zó goed tekenen. Die werken hebben jarenlang mijn woning aan de Lijnbaansgracht gesierd. Momenteel staan ze wegens plaatsgebrek in mijn opslag. Wie weet toon ik ze ooit op onze Veiling-markt. Maar morgen zijn daar andere aanbiedingen.


top

Zaterdag, 24 maart 2018

Zaterdag 24 maart 2018

Ik woog vanmorgen om half acht toen de wekker afliep (zonder gebaad te hebben) 74,7 kg. Acht ons te veel. Het werd een drukke dag waarin ik zo veel beweging had dat ik me het gebakje die morgen wel kon permitteren. Deze laatste marktdag vóór de vakantie was het erg stil. Toch kwamen er al enkele trouwe bezoekers. Dat is bemoedigend. We gaan pas in september weer verder met die Veiling-markten en daarom had ik niet op Marktplaats geadverteerd. De veiling, die om 4 uur begon, was echter heel geanimeerd. Verschillende bridgers hadden gehoord dat zo'n veiling entertainment is en waren er speciaal voor gekomen. Er werd veel meer geboden dan de vorige keer toen de Rembrandt onder de hamer kwam. Het was ook fijn dat John Beuker, een handelaar die een winkel op de Overtoom heeft, er was. Mede doordat hij de mooiste spullen er voor een habbekrats uitpikte, was de opbrengst hoger dan vorige maand. De spullen gaan echter nog steeds tegen afbraakprijzen weg.

 

Tijden de markt kwam er een handelaar die vroeger op het Waterlooplein gestaan heeft langs. Hele verhalen kwamen er los toen ik vertelde dat ik ooit Antiekmarkt de Looier geëxploiteerd had. Hij vertelde me hoe het vroeger op het plein toe ging. Het was bijzonder gezellig en... Hij gaf me een gouden tip!

 

Er stond dit keer nogal wat ongepoetst zilver dat net uit de opslag kwam. Drie geboortebekers waren zwart uitgeslagen. Gewoonlijk poets ik het eerst, want als het niet glimt verkoop je het niet. Maar als je zo'n doos mee neemt kijk ik niet altijd wat er in zit. Dat zie je bij het uitpakken wel. Het is een feest om al die schatten, die tijden ingepakt gezeten hebben, een voor een door in je handen te laten gaan. Die handelaar vertelde me dat je die zwaveloxide makkelijk van zilver af kon krijgen. Ik ben keer op keer uren bezig met een fles chemisch middel en zilverdoeken. Het zilveren 49-delig Art Deco bestek heeft me een week gekost voordat het glanzend en wel in de cassette lag te blinken. Ook de methode die we in het hotel waar ik vroeger werkte gebruikte paste ik toe. Daar koken ze het zilveren bestek in een aluminium pan en drogen het dan gloeiend af. Ook die methode werkt als je het regelmatig doet. Volgens de ex opkoper waren een paar druppeltjes afwasmiddel genoeg. Je moest het zilver daarmee een nacht in een lauwwarm sopje laten weken. Daarna wrijf je het met een handdoek en klaar is Kees. Gelijk de proef op de som genomen en alle zwaar aangeslagen zilver in een sopje gezet. Het zal mij benieuwen.

 Zilverwerk op Veiling-markt

Wat een werk zo'n Veiling-markt. Om half negen werden de tafeltjes klaargezet en rond acht uur 's avonds waren de overgebleven spullen in dozen gepakt en opgeborgen. Als 'jonge knul' had hij het inpakwerk met voortvarendheid ter hand genomen. We waren alle drie 12 uur in touw geweest. Ook Yolanda was gebroken. Arjan had het toen ook wel gehad. Van de veiling zijn nu met twee camera's opnames gemaakt. Ik ben benieuwd of het veiling-filmpje dat Evert nu maakt nog leuker wordt. We wilden het niet te laat maken en zijn op het Purmerplein een kleine kapsalon van € 3,- gaan eten. De cola die ik erbij dronk hield me wakker, zodat ik veilig naar huis kon rijden. Natuurlijk moet ik dan eerst even bij Lucky langs. Daar was het afschuwelijk! Het zaaltje was verhuurd en de muziek stond er zó hard dat de hele bar meedreunde. Om boven dat geluidsgeweld uit te komen waren de boxen in de bar ook flink hard gezet. In de bar was karaoke. Een beeldschoon meisje stond te zingen, maar ze kon de hoogte niet halen een zong valser dan de snerpende krekels bij on in Italië op een hete zomerdag. Het was niet te harden! Ik rekende al af voordat ik mijn thee gedronken had en wist niet hoe snel ik het gloeiende vocht naar binnen moest werken. Aan die kakafonie van geluid moest ik zo snel mogelijk ontsnappen. Stom dat ik zo'n kopje thee dan niet gewoon laat staan. Maar dat kan ik niet. Daarvoor ben ons te zunig.


top

Zondag, 25 maart 2018

Zondag 25 maart 2018

Het werkt het afwasmiddel! Na het bad gelijk naar beneden gegaan om te controleren. Het zilver lag nu gedeeltelijk in het afwaswater te blinken. Grote delen glansden me romig wit vanuit het water tegemoet. Waar het zilver heel zwaar door zwavel geoxideerd was, waren de zwarte vlekken nog niet verdwenen. We laten het dus nog maar even staan. Een ontbijt van 3 noten, wat druiven en een mandarijn moesten mijn gewicht intomen. Op de club wachten gebak en hapjes. Yolanda en ik gaan daarna uit eten.

 het zilver gaat in bad

Voorinschrijvingen zijn er weinig. Het zal mij benieuwen hoeveel mensen er vanmiddag op de bonnefooi naar de Champagne-Drive zullen komen. Eén Fransman heeft opgebeld, Peter Kee heeft gereserveerd en Yolanda en ik gunnen de club het gebruikelijke inschrijftarief. Na 11 uur kan er voor € 3,- per persoon telefonisch worden gereserveerd. Op de site wordt dat gelijk aangetekend zodat mensen kunnen zien of er nog plaats is. Ik zal de mogelijkheid tot inschrijven voor de volgende drive, die van zondag 29 april, gelijk activeren. Yolanda en ik staan daar nu eenzaam als enig paar genoteerd. Wilt u ook aan deze bijzondere drive deelnemen? Als u vooraf inschrijft kost het, afhankelijk of u al dan niet lid van de VVBAN bent € 5,- of € 10,- per persoon. U steunt dan de club en bent van een plaats verzekerd. De link naar de site waar u zich kan aanmelden is: http://www.looier.com/nl/bridge/champagne-drive

 

In het Zwanenmeer aangekomen kon ik het kantoor niet in. Een dominee en Andige hadden zalen gehuurd en áls die al een passende sleutel zouden hebben, kan ik moeilijk op hen toestappen en vragen het kantoor te openen. Yolanda werd daarom gebeld om te vragen of zij misschien al onderweg was. Ze nam niet op, zat ik daar. Ik kon de computer gebruiken en in de bar gaan werken, maar dat is zo onrustig. Ik kon ook kijken of ze thuis was. Ze belde echter bijna gelijk terug. Ze was amper op en moest nog in bad. Ik vertelde haar dat ik het kantoor niet in kon, omdat Arjan er nog niet was en of ik haar sleutels kon komen halen. Dat was natuurlijk geen probleem. Even later, toen ik de deur openmaakte, stond ze in haar oudroze badjas met de sleutels in haar hand klaar. Ze vertelde dat Betty Galesloot haar gebeld had. Ze zou komen, Hans zou haar brengen, maar wilde niet meespelen. Hij vond het de vorige keer te druk. Komen er eindelijk wat mensen krijg je daar weer problemen over. Het is ook nooit goed of het deugt niet.

 

Langzaamaan belden er meer mensen. Er kwamen ook verschillende deelnemers op de bonnefooi. Betty werd aan de Fransman gekoppeld. Peter Kee, mijn Looier leerling die eind december van cursus is gekomen, kon ik moeilijk aan die Fransman koppelen, want die kent het Looier Biedsysteem niet. Looier spelers die alleen komen, worden aan de eerste speler die Looier kent gekoppeld. Betty speelt gewoonlijk 5-kaart hoog, of Acol. Deelnemers zonder partner worden op volgorde van binnenkomst gekoppeld. Je moet dan natuurlijk wel dezelfde bridge-taal spreken. Looier met zijn relay's is echter dermate afwijkend dat enkel hele goede spelers het, na bestudering van de systeemkaart, kunnen spelen. Mindere goden raken verward.

 

Er kwamen uiteindelijk 20 man en het werd een heel gezellige middag. Yolanda en ik kregen geen kaart in handen, wonnen geen enkele ronde de bubbels, maar speelden vrij goed. Op een enkel misverstand na ging het redelijk. Ik verwachtte zelfs nog kans op de eerste plaats te maken, Yolanda is gewoonlijk minder optimistisch, trekt zich haar fouten erg aan en denkt dan gelijk dat het de hele middag kommer en kwel was. We scoorden 62,14% ruim één procent onder Christina Oey en nieuweling Peter Kee waarvoor de fles Moet & Chandon werd opengetrokken. 62,98% stond er op het scorebord. Weer komen de paren die het Looier biedsysteem gebruiken bovendrijven en dan te bedenken dat Peter pas begin oktober met bridge is begonnen. Opmerkelijk! Peter is er nu heilig van overtuigd dat Looier beter dan Acol is. Eindelijk is er weer eens zieltje voor Looier gewonnen.

 

We zijn in 't Steegje gaan eten. Ruud had hachee gemaakt. Hoewel we om een kleine portie hadden gevraagd kregen we toch teveel temeer omdat we vooraf al een kop rijk gevulde kippensoep hadden aangeboden gekregen. Ik begrijp niet dat het geen storm loopt. Waar eet je met z'n tweeën voor 31 Euro een 2 gangen maaltijd inclusief een fles goede rode wijn? Gewoonlijk ben je dat bedrag al enkel aan de wijn kwijt. Er was ook nog een zanger die een goede stem had, maar die jammer genoeg geen goede balans tussen zijn zang en de begeleidende muziek wist te treffen. De zang werd nauwelijks gehoord omdat hij door de achtergrondmuziek overstemd werd. De bar zat niet eens vol en ik weet niet of er meer mensen gegeten hebben, want wij kwamen pas laat binnen. Ik had Yolanda eerst mee naar huis genomen om haar het wonder van de zilverreiniging te tonen. Een kandelaartje waar nog een zweem zwart zichtbaar was werd opgewreven en schoon was het. Wonderbaarlijk! Geen dure poetspommade, geen bijtende chemicaliën, geen krijthoudende zilverdoekjes enkel geduld en enkele druppels afwasmiddel.

 

Thee en koffie dronken we bij Tariq. In het kleine benauwde rookhok stonden een man of 10 zich te verdringen de bar was leeg. Ik vind het als niet-roker een schande dat een overheid zijn kiezers onder het mom van bescherming van de niet-roker zó kan manipuleren. Het heeft een averechts effect. De fanatieke niet-rokers, die nooit een kroeg bezoeken, ontzeggen de regelmatige de bezoekers van die gelegenheden het recht om zich naar behoeven te gedragen. In Oostenrijk schijnt deze maatregel ondertussen te zijn teruggedraaid. Ik ben benieuwd of men ook hier verstandig wordt en of we een overheid krijgen die zijn oor niet naar een klein groepje fanatieke schreeuwlelijken laat hangen, maar naar zijn burgers luistert. Misschien kan er een compromis gevonden worden. Tot de grondrechten behoort het recht op vrijheid van vereniging. In de statuten van bridgeclub de Looier staat dat het een vereniging van rokers is. Ik ben benieuwd of ook dat in de grondwet vastgelegde recht ook onder het geweld van die schreeuwers ten gronde gaat.


top

Maandag, 26 maart 2018

Maandag 26 maart 2018

Ik woog weer boven de 75 kg. Het was maar één ons, maar toch, het moet er af. Vandaag ga ik verder met de grote schoonmaak. Het zilver moet nu gedroogd, schoongewreven en gepoetst worden. Alleen dat zal nog een hele klus worden. Ik heb besloten vandaag daarom niet naar Tai Chi te gaan. Schoonmaken, de achterstallige blogs schrijven, corrigeren, op de site en op Facebook zetten. Als er tijd over blijft kan ik de opslag misschien opruimen, want daar kan ik nu niets meer vinden zó chaotisch zijn de spullen in het rek gezet. Misschien kan ik ook wat weggooien, al is dat niet mijn sterkste kant.

Toen de blogs eindelijk geschreven en geplaatst waren, was het al bij twaalven. Drie blogs tegelijk was wat veel, maar door de Veiling-markt zaterdag en de Champagne-Drive zondag had ik er geen tijd voor. Wat fruit stilde de eerste honger en ik ging gelijk aan het zilver. Wat een drama! Hoe mooi het eerst kandelaartje uit het bad gekomen was, zo grauw en goor zag het zilver wat ik er nu uithaalde uit. Geen idee hoe dat komt. Misschien heeft het te lang in dat bad gelegen, of is het zilver dat ik uit de metalen gootsteenbak er heb bijgestopt er verantwoordelijk voor, geen idee. Het leek me ook al erg makkelijk om zilver zó eenvoudig schoon te krijgen. Misschien is de hoeveelheid lepels en vorken die ik in bad deed te groot. In ieder geval heeft het in zoverre geholpen dat het metaal nu bij gebruik van de andere poetsmiddelen in een ommezien schoon spoelde.

Zilverpoets

Het heeft me wel de hele middag gekost. Ik had nog net de tijd om het in te pakken en naar de opslag te brengen. Zilver is pikkepoelie en die wil ik niet privé bij mij in huis bewaren. Daar is al twee keer ingebroken. Er blijft nooit iets van waarde achter, daarom werd er beide keren nauwelijks iets ontvreemd. enkel mijn iPhone kabeltje was weg. Ik had wel € 800,- schade aan gebroken glas en sloten die vervangen moeten worden.

Yolanda had rollade met bloemkool en gekookte aardappels met jus. De saus voor de bloemkool zag er uit als het Maizena-papje dat er vroeger bij ons thuis altijd overheen gegoten werd. Yolanda had die saus apart geserveerd. Die nam ik dus niet. Voordat ik oordeel wil ik het uitproberen. Ik nam dus bij een van de laatste stronkjes een klein schepje van de witte al enigszins ingedikte smurrie. Het bleek een verrukkelijke kaassaus te zijn. Toch was ik blij er niet van genomen te hebben, want ook zonder saus was de groente heerlijk en als je ergens van aankomt is het wel van dikke romige zware kaassaus. Ik ben nog steeds aan het lijnen en er moet nog 6 kg af!

De individuele wedstrijd Looier speelden we 2 spellen met elf verschillende partners. Leuk dat Joke en Joop Schreuders weer terug waren. Joke is met implantaten bezig en kon weken niet komen. Haar hele gezicht was ontwricht. De tandarts had haar, toen het dreigde mis te gaan, gezegd dat het eigenlijk werk voor een chirurg was. Ook Donell was er weer, maar verschillende leden heb ik al een tijd niet gezien. Ik zal ze eens opbellen.

De nullen die me de eerste spellen om de oren vlogen kon ik aan het eind van de avond enigszins compenseren, al eindigde ik met 48,86% onder het gemiddelde. Renate Syswerda werd met 65,91% eerste. Kirsten Levik doet het de laatste tijd steeds beter. Zij eindigde nu met 60,23% op een mooie 2e plaats. Yolanda moest Tom Out nog voor laten gaan. Zij eindigde met 55,68% als 4e en verdiende 8 meesterpunten terwijl ik me met een schamele 2 tevreden moest stellen. Ik moet op die maandag toch wat beter gaan scoren.


top

Dinsdag, 27 maart 2018

Dinsdag 27 maart 2018

Een vroeg bad en daarna op de bank even uitwasemen. Er wachtte een lange dag. Marco kwam om 11 uur. We hebben met de back-up alle oude e-mail weer op de computer terug kunnen zetten. Het heeft even geduurd, maar nu heb ik het archief waaruit ik kan putten weer terug. Het komt zó weinig voor dat je bestanden terug moet zetten dat ik dat helemaal niet kon. Het blijkt dat je eerst het betreffende programma moet opstarten, dan moet de time-machine geactiveerd worden en daarna moet je een keus maken uit de data waarop je een back-up gemaakt hebt. De computer herlaad dan alles van het opgestarte programma. Het is dus belangrijk dat je alle nieuw gemaakte documenten eerst ergens opslaat. Als de oude informatie geladen is, kun je er de nieuwe documenten weer aan toevoegen. Het was een operatie die ik alleen nooit goed had kunnen uitvoeren. we waren er bijna de volle twee uren, die hij me dinsdags computerles geeft, mee zoet.

 

De bridge had een stilzit en wij kregen die de laatste ronde. Het had handiger geweest om hem de eerste ronde te hebben, want dan had ik nog wat langer met Marco kunnen doorgaan. De Duitse, Italiaanse en Engelse versie van de Looier site moeten worden nagelopen. De informatie die daarop staat is tijden niet gecontroleerd. Marco vroeg zich af of die pagina's nog iets opleverden. Toevallig was zondag die Fransman komen bridgen. We hebben wel vaker gasten uit het buitenland dus die pagina's gooien we niet weg, daar gaan we binnenkort aan werken.

 

Er is sinds twee weken een strijd gaande tussen Christina Oey met Peter Kee en mij. Ik kan het niet uitstaan dat een Looier beginner, die het spel nauwelijks een half jaar speelt, keer op keer van Yolanda en mij wint. Zondag gingen zij met de champagne aan de haal, terwijl wij tweede werden. Ze trakteerden ons grootmoedig. Yolanda wilde in eerste instantie weigeren. Dat schoot mij weer in het verkeerde keelgat. Dat is niet leuk. Zij heeft zich gelukkig laten overreden en toch met hen geproost. Vanmiddag sloegen we eindelijk terug.

 

Op spel 19 opende de Yolanda met 2♠. Dit bod kan in Looier 3 verschillende betekenissen hebben:

- Een preëmptief bod in ♣,

- Een sans van 26 of 27 punten,

- Een manche-forcing in ♠.

Christina doubleerde. Zij had 17 punten, een singelton ♣ en drie 4-kaarten. Zij verwachtte terecht een 7-kaart ♣ bij Yolanda die Zuid zat en de bieding geopend had. In Looier biedt je de transfers als je wil preëmpten. Het was de bedoeling van Yolanda dat ik 3♣ zou bieden. Zij had namelijk:

♠ 6

B T 8 6

6

♣ H V T 9 6 3 2

Ik paste echter op het doublet van Christina. Yolanda keek me met grote verwarde ogen aan. Had ik wel begrepen dat ze een transfer bedoeld had? Peter Kee wist niet wat hij er mee aan moest. Hij pakte 2♠ uit zijn doosje dacht na en stopte het toen weer terug. Dat bod was onvoldoende en ook bieden en daarna gaan nadenken mag niet, dus werd er arbitrage gevraagd. Onze scheidsrechter Arjan stond in de bar te praten en werd opgehaald. Peter werd apart genomen om uitleg over het curieuze onvoldoende 2♠ bod te geven. Hij moest het bod van Arjan terugleggen en stelde Yolanda in de gelegenheid het te accepteren, dan wel te weigeren. Het veranderde weinig aan de situatie dus accepteerde Yolanda het bod en Christina Oey, die een 4-kaart ♠ met 2 plaatjes had, paste eveneens. Ik doubleerde. Dat is straf en speciaal in dit geval, nu ik op het gedoubleerde 2♠ openingsbod van Yolanda gepast had, zou het een lichtje bij zowel Christina als Yolanda moeten doen ontbranden. Christina zag, met haar 4-kaart ♠, 2♠ wel zitten en paste. Ik doubleerde. Peter verkeerde in de veronderstelling dat Christina sterke ♠ had, temeer omdat ze de transfer van Yolanda had gedoubleerd. Hij paste. Daarop ging Yolanda in de denktank. Ik scheet bagger. We hadden ze in de tang en dan laat je ze toch niet ontsnappen. Je lange ♣-kaart te noemen sdcoort niet. Ondanks de vele keren dat door mij gedoubleerde contacten gemaakt worden, paste ze uiteindelijk gelukkig toch. Wat was ik opgelucht. Christina kwam nu als laatste aan de beurt. Zij kon nog wat zeggen, maar paste. Het gedoubleerde contract ging kwetsbaar 5 down en wij scoorden 1400 punten.

Het hele spel lag als volgt:

 Spel 19 van dinsdag 27 maart 2018

Op het tweede spel scoorden we een gedeelde top. Eindelijk wonnen we de advocaat weer eens Nu dat tegen onze Looier 'concurrenten' was, smaakte hij me dubbel zo lekker. Uiteindelijk scoorden we top en werden eerste. De voorsprong op Gusthy en Rob Krol die met 58,33% tweede werden, bedroeg ruim 9%. Christina en Peter scoorden, ondanks het debacle aan onze tafel, toch nog een verdienstelijke 51,67% en werden 5e.

 

Yolanda had weer een heerlijke maaltijd bereid. Zij had leuke kogelronde aardappeltjes in de airfryer gefritteerd. Het leken net kleine gele bitterballen. Ze smaakten niet slecht, maar heel enthousiast waren we er evenmin over. De schaal met vleesreepjes in een romige lichtbruine saus met venkel, die als uien gesneden met het vlees gemengd waren, smaakte er echter voortreffelijk bij. Alles is op gegaan. Dat gebeurt niet vaak, maar ik moest, ondanks dat ik eigenlijk al te veel gegeten had, ook dat laatste restje met de resterende wijn opeten. Een kopje thee besloot deze voortreffelijke maaltijd, waarbij enkel de urgentie van de cijfers over 2016, die nog steeds niet ingeleverd zijn, voor een dissonant zorgden. De aandelenportefeuille is het probleem, maar Yolanda heeft ook daar een eenvoudige oplossing voor bedacht. Die gaan we uitvoeren.

 

Op de robber-club was Hanne weer terug van haar congres in New Orléans. Ze had een fantastische tijd gehad, maar bridgen was er bij ingeschoten. Ze speelt voor een beginner opmerkelijk goed, al verloor ze twee robbers en moest ze ook de laatste robber, die niet kon worden uitgespeeld omdat ik een afspraak had, een dubbeltje betalen. Zij verloor € 1,15, Christina won 95 cent, Arjan won er 15 en ik moest me met een stuiver tevreden stellen.

 ceramische faun in reliëf

John Beuker had namelijk tijdens het bridgen opgebeld. Hij wilde een ceramische faun uit de experimentele afdeling van de Porseleinen Fles, die ik van hem teruggekocht had, komen afleveren. Van mij had hij op de Veiling-markt 2 mooie zilveren onderzetters voor wijnflessen, een paar zilveren kandelaars en wat andere kostbaarheden aangekocht. Hij had zaterdag echter niet genoeg geld bij zich en zou dat geld, als hij het mythologische reliëf in Almere kwam afleveren, meebrengen. Hij kon dat vanavond regelen, dan was dat gelijk afgehandeld. We hebben de faun, die op een zeedraak lijkt, opgehangen, de spullen die hij gekocht had gecontroleerd en voor de open haard nog wat gedronken. Daar zag hij een paardenhoofd.

brons paardenhoofd

Het is een bronzen beeld curieus van vorm, heel beeldend en het straalt een enorme kracht uit. Het intrigeerde hem bijzonder, maar het geld was op. John is momenteel de beste klant van de Veiling-markt. Hij heeft dit keer voor bijna € 1.000,- aangekocht. Hij haalt wel het bloed onder je nagels vandaan, koopt enkel de beste stukken en hij betaalt soms minder dan de prijs die ik er dertig jaar geleden voor neertelde. Maar ja hij moet er wat aan kunnen verdienen en ik moet ontspullen.


top

Woensdag, 28 maart 2018

Woensdag 28 maart 2018

Het is al bijna 12 uur en nog steeds lig ik in bed te schrijven. Gegeten heb ik nog niet. Ik teer nog steeds op de copieuze maaltijd die Yolanda me gisteren voorgeschoteld heeft. Toch wordt het tijd aan de slag te gaan, want wil ik het huis vóór de 31ste schoon hebben, dan moet er nog wel het een en ander gebeuren. Eerst moet de berging er aan geloven. Als het even kan probeer ik de viooltjes die Yolanda bij de Paasdrive van de Groene Brug won en aan mij geschonken heeft in de tuin te zetten. Vanavond naar Tai Chi, ik heb nog genoeg te doen.

 

Het had meer voeten in de aarde om op gang te komen dan ik vermoedde. Na het fruit kreeg ik slaap en besloot voordat ik aan de gang ging even naar 't Steegje te gaan om Cor zijn cadeautje te brengen en wat boodschappen te doen. Cor bleek in Zuid Limburg te zitten. Kleine Henkie wist dat te vertellen. Ik besloot een broodje hete kip te nemen. Ik vind het een beetje gênant om enkel op zondagmiddag te eten omdat het dan bijna niets kost en altijd heel lekker is. Eerste Paasdag trakteren ze weer. Dan kun je voor € 7,50 onbeperkt spare ribs eten. Ik heb me er voor ingeschreven en ik hoop dat Yolanda dan niet hoeft te werken, zodat we er samen kunnen heen gaan. Ze zal zaterdag wel blijven slapen als ze zondag niet te vroeg hoeft te beginnen. Ik verwacht dat ze op het eind van het feest als een balletje zal zijn. Het is dan niet verantwoord haar met de trein naar Amsterdam terug te laten gaan en met de auto al helemaal niet. Ik zal Bob zijn en er voor zorgen nuchter te blijven.

 

Thuis gelijk de berging leeg getrokken. De spullen daarna gesorteerd en in lege kratten gedaan. Op die manier kan ik eindelijk weer eens wat terugvinden. De hele hal staat nu vol en de berging is leeg. Het vervelende is dat dan ook alles helemaal tot in de puntjes geregeld moet worden. Het tragische was nu dat ik tussen het gereedschap een grote bos in de war geraakt ijzergaren vond. Dat moet dan eerst uit de war gehaald en opgerold worden. Na een uur was ik nog niet klaar en ik heb van de laatste warboel een foto gemaakt.

Na een kwartier waren ook de laatste draadjes uit de war en kon ik het kaartje in de doos met naaigerei stoppen. Ik ben benieuwd of ik dat ijzergaren ooit nog zal gebruiken.

in de war  IJzergaren op kluwen

In de berging kan ik nooit ergens bij en bij het leegtrekken vond ik een deel van een kledingrek. Dat zou goed van pas komen om de jassen van de gasten zaterdag aan op te hangen. Ik verwacht 30 man voor het aperitiefje dus ik kan zo'n rek wel gebruiken. Waar laat je anders 30 overjassen? Het rek was uitelkaar gehaald en incompleet. Enkele stangen waren kwijt. Pietje precies die ik ben, besloot ik toen het hele opslagrek leeg te halen om de ontbrekende stangen, die waarschijnlijk achter het rek zouden liggen, te zoeken. Ik heb ze gevonden, maar de troep stond nu niet enkel de hal, maar vulde ook de halve woonkamer rond het beeld van de in  overleden kunstnaar Silvester Brobbel.

 Woonkamer met kunstwerk Brobbel

Ik vond mijn oude Philips platenspeler terug. Om te weten te komen of ik die weg kon gooien of dat hij nog werkte moest ik het ding eerst open zien te krijgen. De deksel was er scheef op teruggezet en zat klemvast. Het lukte me hem los te krijgen en even later zong Udo met een heel hoog stemmetje "Ich liebe dich" Hij stond op 45 toeren ik schakelde hem in zijn 45 en heb hem 4 kantjes lang horen kwelen over liefdes die voorbij waren en terug moesten komen. Hij moet met het produceren van deze plaat waarschijnlijk een verbroken relatie gehad hebben, want ik vroeg me af toen ik de tweede plaat uit de hoes haalde en opzette, of ik er per ongeluk dezelfde weer had uitgehaald. De speler werkt prima!

 

Er zit een kraan achter het rek. Die gebruik ik om de CV bij te vullen. Hij lekt en alle kartonnen dozen, die om 4 cassettes van de Looier Bridge cursusss zitten, hadden waterschade. Gelukkig zijn de cassettes zelf in plastic geseald. Die zijn droog gebleven. De rekken staan dus niet goed en ik zag een mogelijkheid om alles nu zó aan te passen dat ik voortaan beter bij die kraan kon komen, er geen waterschade meer zou ontstaan en er een natuurlijk plaats voor bezems en de grasmaaier zou komen. Ook dat moet dan gebeuren en er werd nog meer rotzooi uit de berging gesleept om dat rek te kunnen verschuiven. Ik zou nu ook de bovenkant van de rekken met de bijgeleverde beugels aan de muur vast kunnen schroeven. Ook daartoe besloot ik toen de wekker af liep.

 

Tijd voor Tai Chi. Nu ik maandagmorgen gemist heb wil ik in ieder geval de woensdag mee doen. Ik liet de rotzooi achter, pakte mijn spullen en vertrok. We waren slechts met z'n drieën! In het begin moest je vechten om een plaatsje, maar nu vlak voor de paas ik kennelijk iedereen op vakantie of heeft het te druk ment het paasmaal. Na Tai Chi nog even bij Lucky langs. De bar was redelijk bezet, maar na zo'n lange dag wilde ik even voor de TV ontspannen. Morgen ga ik die rekken tegen de muur schroeven en inruimen. Pauw, het nieuws en de Wereld Draait door bekeken. Ik vermoed dat ik van vermoeidheid af en toe ingedut ben, want toen ik op de klok keek was het al donderdag drie uur in de morgen. De slaap kon ik toen niet meer vatten. Een 'power nap' verfrist me gewoonlijk zo veel dat ik dan weer verder kan. In bed ben ik toen aan het blog gaan schrijven en sliep 's morgens om 7 uur pas in.


top

Donderdag, 29 maart 2018

Donderdag 29 maart 2018

Tot 12 uur geslapen, gisteravond enkel een quiche met prei gegeten en nog weeg ik, ondanks al dat werk en de ruim 4 uur dat het later is dan mijn normale meet-tijd 74,8 kg! Negen ons te zwaar en als je één ons vochtverlies per uur rekent zelfs 1,3 kg teveel.

 

Ik zie als een berg tegen het vastschroeven van die rekken op. Die berging heeft gipsen wanden. Daar moet je eigenlijk pluggen met weerhaakjes voor hebben. Ik stik van de schroeven en pluggen, maar of ik dié heb die voor deze klus nodig zijn weet ik niet. Dat wordt zoeken. Gelukkig is alles nu al zo'n beetje gesorteerd, dus als ik ze heb, kan ik ze vinden. Ik besloot echter eerst mijn blog van woensdag te schrijven en mijn e-mail te lezen. Daar was ik gisternacht na twee dagen absentie aan begonnen. Het waren er zó veel meer dan 80!

 

Mensen hadden voor Pasen geboekt, een borg betaald en nog steeds geen bevestiging van zijn boeking gekregen. Dat zo'n arme man nog steeds niet weet waar hij aan toe is is schande!

Renee Toonen en Wil Heiligers wilden weten of ze, ondanks hun late moment van beslissen, of ze de 31ste toch welkom waren.

 

Ik kan geen ijzer met handen breken, maar waar leg je je prioriteiten? Ik ben gepensioneerd, word overmorgen 76 en doe wat ik 'leuk' vind. Toch stoort het me dat zo'n man dan mailt en zich afvraagt of hij in ons hotel welkom is en of die borg is aangekomen. Die andere twee gasten waarvan de borg is binnengekomen moet ik ook mailen. Ik ben dus eerst tot half twee aan het blog gaan schrijven, en daarna aan de e-mail gegaan. De rotzooi beneden durf ik niet te bekijken.

 

Het gat voor de plug probeerde ik natuurlijk eerst op een verkeerde plek, te boren. Onder het gips weggestuct, zat een oude schroef. Het duurde even voordat ik in de gaten had dat dát hem niet zou worden. Na 2 uur zweten waren de 2 dragers van het rek eindelijk vastgeschroefd.

schroeven

Het ene rek zat muurvast. voor het andere rek had ik geen gelukkig geen bolkop schroeven meer en ik had er ook schoon genoeg van. Het inruimen kon eindelijk beginnen. Het was echter zó laat dat het recycling-perron bijna zou sluiten. Ik besloot noodgedwongen eerst de kapotte spiegeldraadglazen platen die al meer dan een jaar in de slaapkamer staan weg te brengen. De kunstwerken van de Duizenddichter die ik in mijn Almeerse huis onmogelijk kan plaatsen breng ik daarna naar de opslag samen met de elektrische naaimachine in koffer. Die heb ik eigenlijk nooit gebruikt en moet op de Veiling-markt eind september verkocht worden.

 

bij 't Steegje twee koppen thee gedronken en eindelijk kon ik de berging inruimen. Nu staat het tuintafeltje met 4 stoelen in de woonkamer. Het is van ijzer en roest als het nat wordt. Voor vrijdag is er regen voorspeld. Daarom staat het nu midden in de kamer. Die extra stoelen heb ik nodig, want ik verwacht zo'n 30 man die voor het eten 'n aperitiefje komen drinken.

Tuinstoelen

Doodmoe ging ik naar bed. ik heb niet eens gegeten. Dat is in verband met mijn gevecht tegen de kilo's misschien niet eens zo gek. Er moet namelijk nog ruim 9 ons af vóór morgenochtend 8 uur. Dat viel even tegen, niet gegeten en dan toch nog bijna één kilo te zwaar. Het valt niet mee.


top

Vrijdag, 30 maart 2018

Vrijdag 30 maart 2018

Om 6 uur woog ik 74,3 kg. Er was nog 4 ons te gaan. Daar maakte ik me niet echt zorgen om, maar als je 73,9 wilt halen kun je beter het zekere voor het onzekere nemen, dus toen het bad volliep en ik mijn tanden stookte, werd de TV aangezet. Ik trof het, "De Wereld in Beweging" was net begonnen en ik huppelde gelijk mee. Daarna maakte ik toilet en na een uur weken en poetsen wikkelde ik me in het badlaken, trok een badjes aan en ging naar benden om voor de haard uit te wasemen.

 

Het duurde precies één uur voordat ik alle oude kartonnen dozen en board, die bij het opruimen van de berging overtollig geworden waren, verbrand had. Het bleek een mooie klus om tijdens het uitwasemen te doen. Het vuur straalde zo veel hitte af, dat het badlaken dat onder mijn badjas zat, kletsnat van het zweet was, toen het acht uur was en ik me ging wegen. De vlammen laaiden zó hoog op dat ze soms de kachel ontsnapten en aan de schouw lekten.

 

Ik had namelijk drie balken grote houten balken in de berging gevonden. Te groot voor de haard en ik vertik het ze door te zagen. Ik heb al vaker karton verbrande en wist hoe heet die vuren worden. Nu poogde ik één van drie balken in het te verwachten hittegeweld doormidden te branden. Er zíjn twee handzame blokken overgebleven, maar een tweede balk durf ik er niet op te leggen. Ik moet straks inkopen doen en ga daarom al vroeg weg. Ik kan de haard niet open laten staan als ik wegga. Dat bleek wel toen ik na het bad beneden kwam. Terwijl ik in bad lag, was de balk die ik er had ingelegd doormidden gebrand. Het stuk dat buiten de haard stak viel voor de haard op de grond. Gelukkig is het niet op een kurkdroog houten kistje terecht gekomen. Dat kistje lag voor de haard om bij tanende vlammen nieuw leven in het vuur te wekken. Ik heb  mazzel gehad. Voor hetzelfde geld ontstaat er brand en ik woon in een houten huis.

Brandende balk voor de open haard

Die extra zweetpartij voor de hete vlammen zorgde ervoor dat mijn gewicht tot een onvoorstelbare 73,2 kg gedaald was. Ik moet zeggen: "Ik stierf van de dorst." Gelijk twee glazen water en een glas cola gedronken. Dat extreem lage gewicht ben ik dus al weer kwijt, maar ik hoef me dáár over 6 dagen pas zorgen te maken.

 

De weg naar de Hanos was veranderd. Ik was er ruim een jaar niet geweest en ik raakte verdwaald. Uiteindelijk de auto aan de kant gezet, de straatnaam op mijn iPhone opgezocht en geprobeerd het adres in mijn Tom Tom te kloppen. Eerst schreef ik Spakelerweg. Het moest Spaklerweg zijn. Toen kon Tommy de straatnaam nog niet vinden, bleek ik onder Diemen te zoeken terwijl de Hanos in Duivendrecht gevestigd is. Als u nu denkt dat ik gelijk Duivendrecht intikte, nee zó gis is Hansje niet, ik keek niet naar het adres en probeerde Amsterdam. Weer geen resultaat! Om gek van te worden, temeer omdat er een auto achter me stond te wachten tot ik klaar was en zou wegrijden. Ik raakte bijna in paniek. Uiteindelijk op Duivendrecht gezocht en nog was het leed niet gelden. De Tom Tom vond het adres. Ik laadde het, maar er ging toch nog iets mis. Hoe het kwam weet ik niet, maar Tommy wilde niet naar de Spaklerweg maar verkoos mijn huisadres. Op de toegang naar één van die grote kantoren heb ik de navigator opnieuw ingesteld. Het ging eindelijk goed. Ik reed verder draaide, zoals me gezegd werd, links de hoek om en zag de Arena en wist waar ik was.

 

Ik vraag me af of ik al die fouten maak omdat ik nu wordt. Ook de oplossing van de bridgepuzzels kan ik steeds moeilijker onthouden. Een jaar of vijf geleden probeerde ik 's avonds puzzels op te lossen. Dat vermoeide zo dat ik gewoonlijk gelijk insliep. De volgende ochtend loste ik die zelfde puzzel dan probleemloos op. Nu moet ik het probleem drie tot vier keer bekijken voor ik me de oplossing weet. Het beklijft niet meer zo makkelijk. Ik moet zeggen dat er nu vaak enkele dagen overheen gaan voordat ik de puzzel opnieuw ter hand neem, want ik kom er, met al dat schrijven voor mijn blog, vaak niet aan toe.

 

In de Hanos waren dingen verplaatst en ik ben nooit goed in zoeken geweest. Gelukkig loopt er veel personeel rond en iedereen wil je helpen. De 12 flessen Moet & Chandon die in de aanbieding waren en ik voor de Champagne-Drive inkocht, werden zelfs op mijn karretje geladen. Ik vraag me af of ik er als een hulpbehoevende uitzie, want ook de kassière, die even niets te doen had, kwam me helpen om de vele spullen die ik ingeslagen had op de band te zetten. Ik kon toen een doos zoeken om alles in te pakken. Al die behulpzaamheid bevalt me wel.

 

Toen ik betaald had, flessen en kleinere artikelen in de grote kartonnen doos verpakt had, zag ik de Tortilla Chips achter de kassière staan. De schat had die, omdat ze zo breekbaar zijn niet tussen de zware dozen op de band willen laten vergruizelen. Als laatste legde ik ze op de kar en schrok me rot. Ik had het spuitzakje vergeten! De mousse, die met die chips zo'n lekkere combinatie vormt, had ik in de niet meegenomen. De kar moest weer terug, ik kon hem volgens de dames van de kassa beter vóór de kassa neerzetten, want dan hadden ze er zicht op. Toen ik terug kwam stonden er drie overvolle karren voor de kassa te wachten. Brutaal legde ik het spuitzakje met mijn pasje bij de kassière neer en pakte mijn kar. Gelukkig ging de juffrouw, die me daarvoor geholpen had, weer achter haar kassa zitten. Daardoor kwam er wat ruimte en kon ik mijn overvolle kar langs de andere karren door het smalle pad heen loodsen.

 

Bij de uitgang kreeg iedere klant een bosje tulpen. Het voelde echt als het eerste cadeautje voor mijn verjaardag en dat vertelde ik aan de dame die de tulpen weggaf. Ze vroeg hoeveel jaar ik werd en was verbaasd dat ik morgen 76 zou worden. Ik voelde me een oude man die met zijn leeftijd loopt te pronken. Daar heb ik de laatste tijd meer last van. Dat moet ik wat intomen.

 

Bij de auto aangekomen was er een nieuw probleem. Sommige dingen waren voor het feest in Almere en andere dingen moesten naar het Zwanenmeer. Als ik dure dingen zichtbaar in de auto zou achterlaten kon de ruit worden ingeslagen om ze te jatten. Ik moest alles opnieuw indelen. De kartonnen doos werd weer uitgepakt. Ik wilde beslist geen nieuwe sessie met karton voor de open haard en bracht ik de doos terug. Andere klanten zouden er beslist blij mee zijn. Ik kon er echter niet meer in en zag evenmin iemand naar buiten komen. Ik ben toen opnieuw naar binnen gegaan, vertelde aan de dames bij de entree dat ik de doos terug wilde brengen en was dankbaar toen ze vroegen of ik dat zelf wilde doen of dat zij dat zouden verzorgen. Ik liet het graag aan hen over.

 

Er zou in twee lijnen gespeeld worden, Siglien en Arjan konden niet meedoen en de indeling werd uitgeprint. Elly Rooth was echter nog niet ingeschreven en nu kwamen we iemand tekort. Gelukkig had Yolanda gezegd dat zij wel wilde spelen mochten we iemand nodig hebben, dus werd zij gebeld en was ook dat probleem getackeld.

 

 

Ineke Horbach had een afspraak met de oogarts en had met Arjan afgesproken dat zij later kon komen en Arjan 's plaats dan zou innemen als hij meespeelde. Zij kwam bij de derde ronde binnen en Yolanda bood haar plaats aan, want zij heeft stapels werk liggen die hoognodig afgehandeld moeten worden.

 

De Groen Brug speelt op goede vrijdag niet. Enkele spelers wilden wel eens zien wat Acol Individueel inhield en waren kennis komen maken. Het verschil tussen onze les-club en de bezoekers is groot. Dat bleek bij de uitslag. Van de 20 deelnemers scoorden er 15 onder de 50%. De vijf die boven kwamen drijven scoorden allen hoger. Christina Oek werd 6e met 49,60%. Nummer 5, Jan van den Bos scoorde 59,26%. De gap bedroeg bijna 10%!

 

Zelf werd ik vierde met 59,83%. Toos IJsberg en Richard Vos, die in de B lijn waren ingedeeld werden 2 en 3 met respectievelijk 63,69 en 60,12%. Eerste werd mopperkont Floris Loman met  64,03. Het lijkt een vriendelijke goedlachse man, maar aan de bridgetafel kan hij, net als ik, zijn emoties moeilijk bedwingen. Stomme fouten worden door hem luid en duidelijk veroordeeld. "Hoe ken je die slag, die aan mij ligt, nou aftroeven?" Ineke Horbach werd er vreselijk zenuwachtig en onzeker van. Gelukkig bleken we een reeds gespeeld spel opnieuw te spelen en telde die score niet mee voor de uitslag. Het volgende spel maakte Ineke echter precies dezelfde fout. Floris mopperde weer en dat bracht Ineke tot tranen. Ik wees Floris er op dat hij moest stoppen met dat gekanker en wees erop dat iedereen fouten maakt, maar het leed was al geschied. Bridge maakt diepste oncontroleerbare emoties bij sommige mensen los. Dat is niet altijd prettig.

 

Yolanda had draadjesvlees met rode kool en gekookte aardappelen gemaakt. Ik heb weer twee keer genomen. Die kilo's zullen er wel weer aan zitten.


top

Zaterdag, 31 maart 2018

Zaterdag 31 maart 2018

Het was nog voor vieren toen ik wakker werd. Gelijk mijn blog afgemaakt en dat van vrijdag geschreven. Ik plaats de blogs voortaan wat later. Dat borgt de continuïteit beter, want ik heb op drukke dagen soms geen tijd om 4 uur achter de computer te zitten. Bovendien kan ik het dan nog eens op fouten nalezen. Toen ik om half acht weer slaperig werd, kon ik vanwege de zenuwen over het vele werk dat me wachtte, toch niet inslapen. Ik ben daarom de keuken gaan schoonmaken, zodat ik straks de hapjes en cocktails vanaf een heldere aanrecht kan bereiden.

 

Aan zakjes met water vullen om ijsblokjes te maken was ik gisteren niet toegekomen. Ik heb er gelijk 5 gevuld, want in elke 'Pussycat' (de vruchtencocktail die ik ga maken) moeten 4 blokjes ijs. Aangezien in mijn familie weinig alcohol wordt gedronken, verwacht ik er daar veel van te slijten.

 

De tulpen van de Hanos hangen. De cent kon hen niet redden, want ze zijn kreupel. Een automaat die er elastiekjes om knoopte mutileerde ze. Halverwege de steel zijn ze geknakt. Wat gebruiken kreupelen? Stutten. Daarmee kon ik die tulpen misschien redden. De vele orchideeën die aan luis overleden, lieten mij stutten na. Alle houten en plastic stokjes heb ik zorgvuldig bewaar, want zoals ik al eens schreef, ik kan niets weggooien. Nu komen die van pas. Elke tulp krijgt een steun en wordt met het orchideeën klemmetje omhoog gehouden. Het ziet er eigenlijk nog leuker uit dan het bosje toen ik het vers in de vaas zette. Ook Jacquline mijn nichtje en Yolanda mijn vrouw waren verbaasd over mijn inventiviteit en vonden het zó leuk staan dat ze het idee gaan navolgen.

 Gestutte tulpen

Een hele doos perssinaasappels heb ik ingekocht en ook 12 flesjes ananassap, een fles zwarte bessen siroop en een glas kersen op sap. Verse ananas had ik al in huis. Ik besloot die cocktail zelf eerst uit te proberen. Je moet de ijsklontjes in een shaker mengen met 2 cl zwarte bessen siroop 6 cl sinaasappel- en 6 cl ananassap. Je garneert het glas dan met twee kersjes waartussen je een stukje verse ananas prikt. Niet moeilijk, maar er gaat vrij veel tijd in zitten. Privé gebruik ik bijna nooit ijsblokjes daarom moet ik nu al die zakjes vullen. Gelukkig had ik nog wat ijs in de vriezer, dus ik kon de cocktail wel gelijk uitproberen.

 

Die pers, die we in de bar gebruikten en naast een waterkoker en het broodrooster al tijden in de weg staat, kwam nu goed van pas. Ik drukte op de schakelaar er gebeurde niks. Er passen slechts twee stekkers in het stopcontact dus stekkers gewisseld. Geen beweging in te krijgen. Kapot! Ik heb hem een maand geleden nog gebruikt. Nog mazzel dat ik het niet op het allerlaatste moment heb uitgeprobeerd. Nu kan ik het probleem tijdig oplossen. Yolanda gebeld. Zij bleek een sinaasappelpers te hebben die echter in het Zwanenmeer stond en nooit gebruikt werd. Ze zou hem straks meebrengen. Yolanda komt me vanmiddag helpen.

 

Ik heb mijn plastic handpersje gebruikt. Dat kwam goed van pas en is ook makkelijk als je slechts één citroen of sinaasappel wilt persen. Je wilt daarvoor niet zo'n heel apparaat schoonmaken. Ik wil 'Pussycat' in ieder geval proeven. Het recept stond in het cocktailboek dat ik van café 't Steegje in bruikleen kreeg, om iets geschikts uit te zoeken. Ik perste een sinaasappel, deed ijs in de shaker, de grenadine en het ananassap erbij, schudde flink en nam een slok.  

 

Vreselijk! Het was geil-zoet. Waarschijnlijk zit er in dat ananassap al zoveel suiker, dat die zwarte-bessen grenadine het te zoet maakt. Ik besloot slechte één cl siroop per glas te gebruiken. Misschien zijn ze van verse ananassap uitgegaan, hoewel ik dat betwijfel, want ik zou niet weten hoe je uit zo'n vrucht sap krijgt. Als het met pureren al zou lukken, lijkt het me veel te omslachtig. Met één cl siroop smaakte 'Pussycat' veel beter. Dus wijk ik iets van de receptuur af.

 

Na de proeverij en de vaat mastiek gemaakt. De glazen op dienbladen gezet, borden voor hapjes met doily's uitgerust. De gerookte zalm, de ossenworst en de Tortilla chips met ham-mousse behoefden er zo enkel nog maar opgelegd te worden. Alles moest klaar staan als de gasten arriveerden.

 Mastiek maken

Ik was toch ongerust of ik genoeg ijsklontjes had en wilde nog twee zakjes extra vullen. Bleken die zakjes in het vriesvak van de koelkast nog niet bevroren. De koeling stond op 2. Ik heb hem gelijk op 4 gezet, maar dat ga ik niet redden. Een ongeluk komt nooit alleen. Yolanda belde. Haar sinaasappelpers, die ze aan het Zwanenmeer had uitgeleend, is incompleet. Ik moest dus toch naar Blokker om er een te kopen, dan kan ik gelijk naar Albert Heyn om ijsklontjes te kopen. Ik wachtte tot Yolanda (zij wilde één keer voor me stofzuigen) en ging toen ze aankwam gelijk achter die pers en de ijsklontjes aan.

 

Teruggekomen was de woonkamer gezogen en kon ik aan de glazen tafel beginnen. Die tafel staat vol snuisterijen en wordt daarom nooit afgestoft. Al die spullen verplaatsen en dat kaarsvet dat overal is opgespat, kost me te veel moeite, maar nu moest ik wel. Nadat alle spullen naast de tafel op het vloerkleed waren neergezet, de stofzuiger gepakt en het tafelblad afgezogen. Ik was net het krabbertje aan het pakken om het kaarsvet eraf te schrapen toe de bel ging. Er was nog een uur te gaan en de eerste gaste stond al voor de deur.

 

Mijn jongste zuster Astrid, die 82 is, was bang verkeerd te rijden en is daarom wat vroeger van huis gegaan. Haar man, die vorig jaar samen met haar op mijn verjaardagsfeest was, is vlak daarop overleden. Zij was alleen gekomen en zou mijn oudste zus Ria, na het eten, naar haar zomerhuisje in 'Het Grote Bos bij Driebergen meenemen. Ik had Astrid na de begrafenis niet meer gezien en was dus heel blij dat ze op deze, voor haar extra moeilijke dag, gekomen was. Ze zag dat ik ontdaan was, omdat ze te vroeg was en bood aan nog een uurtje te gaan wandelen. Natuurlijk kon ze binnenkomen. Ze wilde graag helpen. Haar werd de krabber in handen gedrukt. Ze kon gelijk aan de slag. Hoewel ik absoluut geen cadeautjes wilde, overhandigde ze me een prachtige corsage met Tête à Tête narcisjes. Ik was al van vier uur af bezig, had er genoeg van en dit was een moie gelegenheid om er mee te kappen en mijn feestgewaad aan te trekken. Ik liet het werk aan de dames en ging naar boven om me te verkleden. De viering van mijn verjaardag was begonnen.

 

Mijn keus was op de Canadese robe gevallen. Het is een prachtige zwarte vilten jas, met talloze stiksels versierd die ik in 2006 tijdens de Out-Games in Montreal had gekocht. Het tuniekachtige kledingstuk is zó extravagant dat ik het enkel op hoogtijdagen kan dragen. Er is speciaal een bef van een violette zijdeachtige stof bijgemaakt, want een overhemd staat er niet bij. Zelfs een broek vinden die met de jas combineert was moeilijk. Uiteindelijk is het een soort zwarte smoking-broek geworden. Hij had slechts één 'bonafide braid' aan de linker zijkant. Die zijn gewoonlijk van zwarte zijde of fluweel, maar voor deze broek had men een geel zijden koordje gebruikt.

Deze broek wordt enkel bij de tuniek gedragen en kleurt daar prachtig bij. Na 20 minuten was gekleed. De gasten konden komen.

 

De glazen tafel spiegelde me tegemoet toen ik beneden kwam. De vazencollectie werd er op teruggezet Dat is nog best een karwij, want de  verhoudingen moeten kloppen. Gelukkig heeft ook Astrid daarvoor oog en ik kreeg aanwijzingen hoe het nog beter kon en waar ik nog wat kwijt kon. Het resultaat mag er zijn.

glazen tafel met snuisterijen

De gasten droppelden nu binnen en gelukkig hielp iedereen mee. Het was een ware happening. Hoewel het niet koud was, waagde niemand zich op het terras want enkele planken zijn rot daardoor kun je op het hoekje niet lopen. Toch zag het er met de bloemen die Siglien vrijdag voor me had meegenomen heel feestelijk uit. Om het feest een nog grotere luister bij te zetten, beloonde de hemel ons met een prachtige regenboog.

 Boeket van Siglien met regenboog

Om half zeven waren Renee Toonen en Wil Heiligers er nog niet. Zenuwachtig belde ik Renee toen ze er om 10 over half zeven nog niet waren. Ze zouden er over 5 of 10 minuten zijn. We wachtten dus nog even. Tenslotte was er nog drank genoeg en de hapjes waren ook nog niet op.

 

Ondanks mijn vraag geen cadeaus mee te brengen, had niemand zich daaraan gehouden. Ik had het echter zo druk dat ik geen tijd had om alles nu uit te pakken. Dat uitpak-feest bewaar ik voor morgen. Ik kom hierop omdat de late komst van Renee en Wil (die op de bridgeclub Derk genoemd werd) met hun cadeau samenhangt. Ook zij wilden niet met lege handen komen. Zij bewonen een heel oude prachtig gerestaureerde boerderij op Texel en hadden bedacht bloemen in Amsterdam te kopen. Zo'n lange reis overleven bloemen misschien niet. Dat opmaken van dat boeket duurde wat langer dan gedacht, maar ze legden er wel eer mee in. Het was ontroerend mooi.

 Boeket van Renee en Wil Heiligers

Het vinden van New Town, het Chinese restaurant waar we zouden eten is 'n tikje ingewikkeld. Officieel is het aan het Noordeinde 73 gelegen. Dat is voetgangers gebied waar je met de auto niet kunt komen. De ingang ligt echter aan de Londenhof, maar dat wist ik niet. Ik wist enkel dat je daar niet alleen kon komen, je kunt er zelfs parkeren. Ik had dus gevraagd of men mij wilde volgen, want Tommy heeft het moeilijk met voetgangersgebieden. Het werd zoals gewoonlijk een Chaos. Wil reed vooruit. Ik zag hem de verkeerde parkeerplaats opgaan. Ik vroeg Yolanda of ze hem, als ze geparkeerd hadden, naar het restaurant wilde begeleiden. Zij uit de auto, naar hen toe en ik reed door naar New Town. Bleken Renee en Wil het parkeerterrein al afgereden te zijn en moest Yolanda op haar hoge hakken zo'n kilometer naar het restaurant lopen. Yolanda houdt niet van lopen.

 

Zou die zegenende regenboog toch het geluk gebracht hebben? Ik vond een parkeerplaats voor het restaurant. Parkeerde, liep naar het raam, zwaaide naar de gasten die gelijk naar het restaurant gegaan waren, maar bleef buiten wachten, als baken om de vindbaarheid te vergroten en ik wilde als laatste naar binnen gaan. Het voordeel is dat iedereen een geschikt plaatsje kan vinden en ik kam dan op de overgebleven plek terecht. In groepjes kwam uiteindelijk bijna iedereen binnen. Enkel Renee en Wil miste ik nog. Ik belde Renee en vroeg haar Londenhof in de Tom Tom te zetten. Zij waren richting Lelystad gereden. Ook daar heb je ook een Chinees restaurant. Dat heet echter Treasure X-Press. Zij hadden mazzel. Ze vonden een parkeerplaats bij het afhaal buffet van het restaurant. Dichterbij kun je niet parkeren.

 

De begroeting van de gasten die al in het restaurant aanwezig waren kon beginnen Yolanda van 't Steegje en Ruud haar man duwden me gelijk een prachtige mand met narcissen en 3 flesjes Crodino in mijn handen. Enig bedacht, temeer omdat ze speciaal voor mij afgelopen maand Crodino zijn gaan verkopen.

 

Ik was wat huiverig voor Kitty en Dick van der Geld. Kennissen van hen konden niet komen. Noch Tini en Jan de Bie noch Greet en John Stravers waren er. Zij hadden al andere afspraken. Nu waren zij de enigen uit mijn Jordaan-tijd. Zelf hadden zij daar geen moeite mee. Het klikte gelijk met Yolanda en Ruud. Ze schonken me een fotoalbumpje dat gelijk als fotolijstje kan dienen. Zoiets had ik nog nooit gezien. Het was gevuld met allerlei foto's uit mijn tijd bij carnavalsvereniging 'de Toffe Jordanees'. Ook andere van internet geplukte beelden waren op fotopapier afgedrukt en in het mapje gestopt. Héél leuk en wat een werk is daar ingestoken. Ik was stom verbaasd.

 

Ondanks mijn afspraken over prijs en wat ik kon verwachten, was er niets genoteerd en werd me opnieuw gevraagd wat ik precies besteld had. Er ware 31 man en ik vroeg of ze aan beide grote tafels een stoel met bestek voor mij wilden laten staan, omdat ik aan beide tafels met gasten wilde praten. Geen probleem, maar bij het voorgerecht was er plotseling voor 2 gasten niets te eten. Heel slordig! Ik heb gezegd dat ik daar heel ontevreden over was en dat ik wel voor één extra gast zou betalen als ze het maar goed regelden.

 Eén der tafels in New Town

Het eten was voortreffelijk en overvloedig. Iedereen was content. De eigenaar zingt gewoonlijk een uurtje, nu zong hij de hele tijd door. Na het hoofdgerecht kreeg hij er echt zin in. Aan de Amsterdamse grachten werd ingezet, terwijl hij gewoonlijk enkel Amerikaanse evergreens zingt. Ons gezelschap bevolkte toen echter zo'n beetje als enigen de zaal en dan kan een wat vrolijker sfeer geen kwaad. Maar al die vrolijkheid had op mijn zuster Astrid een averechts effect. Zij voelde zich bezwaard. Ze had het moeilijk met de herinnering aan haar laatste feest met Jan en haakte af. Ria moest mee, want die zou een paar dagen bij haar logeren. Zij misten het nagerecht dat al even lekker was als alle andere schotels die ter tafel kwamen.

 

Bij Lucky werden koffie thee en andere versnaperingen genoten. Zanger George Lotze en Paul Timmer (de man achter het keyboard) waren present en het dansfeest nam een aanvang. Het was top! Muziek op het juiste volume, enkele gasten die er 's zaterdags gewoonlijk zijn waren er nu ook en Kees Roemer was er zonder Patricia. Ik heb Patricia al weken niet gezien. Ik hoop dat het goed met haar gaat.


top

Zondag, 1 april 2018

Eerste Paasdag Zondag 1 april 2018

Terwijl Yolanda sliep begon ik aan de schoonmaak. Natuurlijk werd eerst alle overgebleven drank verzameld. Alle 'Kir Royal' was opgegaan, maar er stonden nog verschillende onaangebroken 'Pussycat's'. Die werden samen met de halve kan jus d'orange, die Yolanda gisteren zo dapper geperst had, met een trechter in een lege colafles gegoten en in de koelkast gezet. Wat er niet meer bij kon dronk ik gelijk op. Een prima start van deze eerst Paasdag. De kersjes die niet iedereen uit de champagne flûte gevist had, verzamelde ik. Dat werd mijn fruitontbijt, terwijl de prikkers met kersen en ananas die over waren in twee champagne coupes werden gedaan. Er stond ook nog een aangebroken bijna volle fles bubbels. Die werd over het fruit in de glazen geschonken. Verse druiven en aardbeien maakten de fruitcocktail af en de glazen plaatste ik, samen met de halve fles bubbels, die nog restte, in de koelkast.

 

Toen dat gebeurd was, kon ik het aanrecht aan één kant vrij maken, de vuile borden stapelen en de glazen verzamelen. De afwas kon beginnen. Het eerste probleem ontstond toen ik twee van de drie doosjes waarin de champagneglazen opgeborgen moesten worden niet meer kon vinden. In één doos zaten nog twee schone glazen en die stond op het aanrecht, maar die twee lege doosjes had ik opgeborgen, want die stonden gisteren in de weg, maar waar? Het werk stokt dan. Overal twee drie keer gekeken, boven in de televisie-kamer, in de berging nergens te vinden. Na 'n minuut of 10 bedacht ik dat ik ze gisteren, om ze uit de weg te hebben, misschien in het schuurtje gezet had. Daar vond ik ze eindelijk. Ik kon weer verder. Wat een werk al die glazen poleren. Vlekjes tolereer ik niet, glazen moeten glimmen. Stuk voor stuk worden ze tegen het licht gehouden om ook de laatste vlekjes weg te poetsen.

 

Om mijn dorst te lessen dronk ik een groot glas van de jus die al flink was afgekoeld. Het aanrecht en de kastjes waren bij het persen en vullen van de 'Pussycat's' besmeurd met kersensap en gespatte jus. Het was niet om aan te zien. Alles werd onder handen genomen. Daarna heb ik de bijna zwarte crèmekleurige vloertegels gedweild.  Het was half twaalf toen ik aan de Yolanda beloofde brunch kon beginnen. Zij lag nog steeds te ronken.

 

Ik verwachtte haar rond 12 uur en haastte me alles tijdig klaar te hebben. De oven werd voorverwarmd. Ik ben gek op bruine vers afgebakte broodjes. Zij eet gewoonlijk noch ontbijt, noch lunch, maar een brunch zonder brood leek me niks. Ook het water voor de eieren werd aan de kook gebracht en op stand 2 kokende gehouden. De eieren konden dan zo gauw ze uitgeslapen was en naar beneden kwam gekookt worden. We zouden toch eerst koffie drinken en de fruitcocktail verorberen. Tijd genoeg om die broodjes dan af te bakken en de eieren te koken. Om 12 uur stond de tafel klaar.

 Paasbrunch

Nu werden alle bloemen die ik ontvangen had verzorgd. 120 Narcissen moesten worden afgesneden en in een grote vaas gezet.

100 narcissen

Voor het boeket van Renee en Derk moest een geschikte vaas en plaats gezocht worden.

Boeket met witte rozen en tulpen

Het cellophaan werd gelijk buiten bij het plastic afval in de container gegooid. Op het sprokkelhout, dat links van de deur is opgeslagen, stond een prachtige witte mand met narcissen, op het kaartje stond: een gespierde blote bodybuilder die het laatste knoopje van zijn gulp losknoopte. Patricia, Kees, Atie en Kees stond er binnen op geschreven. Dat moet van de families Hollewand en Roemburg zijn. Ik heb het gelijk in de kamer gezet.

witte mand met narcissen

Bloemen van mijn zusters Ria en Louise waarbij van Louise en Dick een prachtige vaas met groene strepen zat. Ik werd overladen met bloemen en had moeite er geschikte plaatsjes voor te vinden.

 narcissen in vaas  Narcissen in groen gestreepte vaas

Ook de flessen wijn en mooie dozen met port werden van het pakpapier ontdaan. In 'n heel elegant zwart doosje vond ik een prachtige helgele stropdas. Aangezien ik van fleurige kleding houd, komt die goed van pas. Het gele ribfluwelen colbert, dat ik zo graag draag, heeft er naast de twee gele broeken, de dito schoenen en de riem, een accessoire in die kleur bij.

 Gele stropdas

Het uitpakken van de cadeaus was nauwelijks uit achter de rug toen de oven ontplofte. Na het plofje, waarvan ik erg schrok, kwam er een klein pluimpje rook uit het apparaat en er hing plotseling een verbrandingslucht in de kamer. De oven had een voorverwarming van anderhalf uur op 240 graden, om twee broodjes af te bakken, niet overleefd. Het was nu één uur en Yolanda lag nog steeds te slapen. Geen verse broodjes dus. De rosbief die al een dag over de datum was moest dan maar zonder brood gegeten worden.

 

Om half twee hoorde ik boven gestommel, Yolanda stond eindelijk op. Ze ging met een slaperig gezicht aan tafel zitten en voelde zich grieperig. Zelfs de bubbels konden haar niet bekoren, enkel een kop koffie ging er in. Ik was bang dat de wandeling gisteravond de schuldige was, maar zelf weet ze het aan de griepepidemie. Die is weliswaar op zijn retour, maar er vallen nog steeds slachtoffers aan ten prooi. Zelfs een gekookt ei wilde ze op deze Paasmiddag niet hebben. Naast mijn eigen eten dronk ik haar bubbels, haar jus, at haar vruchtencocktail plus alle rosbief en olijven op.

 

Na deze brunch waarvan enkel ik gegeten had, installeerden we ons voor de vrolijk brandende open haard. Ze had zelfs de fut niet om haar boek te lezen. Ze zat zielig in elkaar gedoken voor de haard. Na de hele morgen in touw geweest te zijn, was ik moe en slaperig van de wijn. Mijn voorstel om samen opnieuw naar bed te gaan, vond ze niks. Ze bleef liever voor de haard doezelen. Ik moest met een middagdutje even bijkomen en ging naar bed. Na mijn slaapje zat ze met geloken ogen voor de kachel die nog nauwelijks brandde. Ze voelde zich enkel beroerder worden en besloot naar huis te gaan. Spareribs bij 't Steegje konden haar niet verleiden, ze wilde thuis uitzieken.

 

Honger had ik eigenlijk niet, maar we hadden bij Ruud besproken dus ging ik alleen op de spareribs af. Ruud zei dat hij zo verse zou maken en wist zich zelfs te herinneren dat ik mijn frites graag aan de bruine kant gebakken wil hebben. Het is opvallend dat die ribbetjes van Ruud altijd zo lekker sappig zijn, terwijl je in reguliere restaurants regelmatig gortdroog vlees voorgeschoteld krijgt. Ondanks de weinige trek die ik had, at ik alle drie de ribben-racks, die hij me alweer persoonlijk serveerde, helemaal op. Enkel de frites en de aardappelsalade moest ik node gedeeltelijk laten staan. Het was te veel.

 

Atie en Kees waren er en ik bedankte ze voor de bloemen. De zanger die vandaag optrad bleek eveneens een uitstekende gitarist. Toch wilde ik na de thee nog even naar Tariq. Daar nog een thee genomen en toen alleen naar de buis thuis. Ik had Buitenhof opgenomen en bekeek dat. Ik kan me nu al niet meer herinneren wie en wat ik gezien heb en welke wereldproblemen er besproken werden. Ik word oud.


top

Maandag, 2 april 2018

Paasmaandag 2 april 2018

De hele dag achter de computer gezeten. Er is de laatste dagen zó veel gebeurd dat ik het bijna niet allemaal op kon schrijven. Dit was een dag waarover eindelijk wat minder te melden valt. Mijn gewicht baart me zorgen. Ik weeg weer 75,8 kg en er moet de komende dagen dus 2 kilo af. Yolanda belde op. Ze is zó beroerd dat ze vanavond niet komt bridgen. Ze gaat de griep in bed uitzieken. Ik heb hier genoeg te eten en ben ook bevattelijk voor griep, dus spraken we af dat ik niet naar haar toe zou komen.
 
Er waren van mijn verjaardag tortilla chips en een mousse van ham die daar op gaat, over. Ook olijven en gerookte zalm lag er in de koelkast. Het was veel te veel voor mij alleen, dus trakteerde ik de maandagavond club. Ik maakte een schaal met de zalm op. De tortilla chips, hammousse en olijven mocht Arjan serveren. Hij kweet zich uitstekend van deze taak. Iedereen smulde.
 
2e Paasdag is moeilijk. Er kwamen weinig mensen, we redden zelfs twee tafels niet. Gelukkig kon Greet Roos zich vrijmaken. Maandagavond spelen we een individuele wedstrijd. Onze Looier-leerlingen zetten hier hun eerste stappen. Daarom wordt iedereen geacht Looier Light te spelen. Greet probeert dat, maar Acolt er 'sans gêne' tussendoor. Nu werd ze samen met Anita Janssen nog eerste ook. Dat steekt. Zij scoorden 57,14% en ik eindigde in gezelschap van Kirsten Levik en Joke Schreuders met 42,86% in de onderste regionen. Om Yolanda niet te storen ging ik naar Almere om te slapen. Weinig opwindends beleefd.

top

Dinsdag, 3 april 2018

Dinsdag 3 april 2018

Het is nog steeds slecht gesteld met mijn gewicht. Er is 3 ons afgegaan, maar met 75,4 kg weeg ik nog veel te zwaar Als je achter loopt met je blog en er zulke lange (dradige) verhalen uit je pen laat vloeien kom je tijd tekort. Marco komt en vanmiddag zouden Renee en Wil Heiligers naar de Gallé lamp komen kijken. Ik ging dus al vroeg naar het kantoor. Ik weet niet precies waar die lamp is opgeborgen en er zijn tig problemen die Marco gaat bekijken. Gewoonlijk weet hij die op te lossen. De telefoon toont bijvoorbeeld niet alle adressen meer; de site van ons Toscaanse hotel wordt, sinds die van Italië naar Nederland verhuisd is, nauwelijks meer bezocht; ik wil de knop voor Bellboy's en Callgirls verwijderen en nog wat van die toch wel belangrijke zaken.

 

De site www.sancarloterme.it kreeg 's zomers minstens 500 bezoekers en in de winter toch nog altijd zo'n 100. Nu kreeg ik er t/m oktober geen enkele, in november 8 en in maart waren het er 28. Dat is slechts 14% van de 184 die de site in maart 2017 bezochten. Marco vertelde me dat dit komt omdat er geen webpage achter zit. Google verwijst minder snel 'n site met een doorverwijzing. We probeerden de instellingen bij Yourhosting te veranderen, maar dat lukte niet. Toen we opbelden bleek dat we, door het medium abonnement dat de Looier heeft, eigenlijk enkel wat instellingen moesten wijzigen. Daar zijn geen hogere kosten aan verbonden. Alles wordt nu geregeld. Ik heb vandaag gelijk gekeken of dat die eerste dag al tot resultaat had geleid. Veel verschil heb ik niet gezien. Er was gisteren één bezoeker en waarschijnlijk waren we dat zelf. Het kan zijn dat het even duurt voordat die wijzigingen doorgevoerd zijn. Afwachten dus.

 

Yolanda wil zichzelf sparen. Zij was wel in het Zwanenmeer om de koffiedames te ontvangen, maar is een kwartier voordat ik arriveerde naar huis gegaan. Vanmiddag moet ik daarom een andere partner zoeken, maar ze nodigde me wel uit om draadjesvlees met haar te eten. Dat sloeg ik natuurlijk niet af.

 

Ik moest dus met iemand anders spelen. Het liefst speel ik met iemand die het Looier biedsysteem beheerst. Daarvan waren er vanmiddag 3 aanwezig. Christina (de Callgirl), Peter Kee, een reguliere speler en Arjan (onze arbiter). Ook Arjan is het Looier systeem machtig. Er moest nóg een Bellboy of Callgirl gevonden worden om mee te spelen. Miri Knoors werd bereid gevonden te komen. Peter Kee kreeg de eer een partner uit Christina, Arjan en mezelf te kiezen. Hij wilde graag met Christina spelen. Zij oefenen voor een bootdrive waarvoor ze hebben ingeschreven. Ik speelde dus met Arjan en laten we het nou net met 37,50% tegen Christina en Peter laten liggen. Ook kreeg ik nog een onterecht verwijt van Arjan over me heen. Ik was verkeerd teruggekomen. Hij was niet met de vrouw in de door mij geboden kleur uitgekomen. Ik dacht dat die bij de tegenstanders zat en probeerde wat anders. De afspraak is dat je van Heer of Aas derde met een kleintje uitkomt en anders met de hoogste in de kleur die je partner geboden heeft. Hij vindt dat je dat ook met vrouw derde met een kleintje moet uitkomen. Dat is niet de afspraak en staat evenmin op op de kaart. Persoonlijk vind ik het beter om gelijk te weten waar die vrouw zit. Als je een kleur geboden hebt, is er bij een vrouw al snel aansluiting van een boer of heer. Zit de heer bij de tegenstanders, dan heb je hem, als hij bij je rechter tegenstander zit, gelijk te pakken als jij het aas hebt.

 

Christina en Peter werden mede door dit misverstand eerste met 62,99%. Arjan en ik werden met 57,15% tweede. Ik hoop dat Christina en Peter het op die boot-drive even goed doen en zó het Looier biedsysteem promoten. Er liggen nog 1900 DVD-Les-Boxen die verkocht moeten worden bij het Centraal Boekhuis. 

 

Hanne kwam weer robberen. We wilden net aan de tweede robber beginnen toen een nieuwe speelster binnenkwam: Lia Captein. Zij nam de plaats van Arjan in en begon met mij. Zij had al eerder gebridged en wilde het weer oppakken. Omdat ze wat laat kwam, Christina haar trein naar Dronten wilde halen en Hanne morgen moest werken, stopten we al nadat die tweede robber gespeeld was. Lia had eigenlijk nog door willen gaan. Daar waren Arjan en ik wel toe bereid, maar dan kom je iemand tekort en om iemand om 10 uur 's avonds op te bellen gaat ook wat ver.

 

Lia komt misschien ook individueel proberen. Zij heeft gelijk het robber-bridge-boek 'Leer Bridgen in 10 Minuten' gekocht. Daaruit blijkt dat deze eerste avond in ieder geval naar meer smaakt.

 

Toen ik van Amsterdam in Almere Buiten aankwam eerst even langs huis gereden voordat ik me in het Buitense nachtleven stortte. Het van Ruud geleende boek met cocktail recepten moest ik nog naar 't Steegje terugbrengen. Ik had beloofd een echte Manhattan cocktail te maken en nam ook vermouth, Canadian Club whisky en Angustora bitter mee. De kers op de taart, in dit geval is dat bijna letterlijk op te vatten, liet ik in de koelkast achter. De cocktailkersjes vergat ik mee te nemen. Ruud stond achter de bar en maakte het drankje (zonder de kers) voor ons klaar. Hij liet zich de Manhattan goed smaken, al vond hij het wel een strek drankje. Er was een interessante man die een prachtige stem had. Ik zag hem voor de eerste keer en hij vertelde uit Rotterdam te komen. Aan het eind van zijn studie had hij, naar zijn zeggen, aan een zangcontest meegedaan en was eerste geworden. Hij had in die richting echter geen carrière gezocht omdat hij te verlegen was. Daar bleek vanavond echter niets van, want elk door hem aangevraagd lied zong hij uit volle bost mee. Hij wat jammer genoeg wat moeite met de hogere tonen. Zijn stem was echter van een heel aangename warmte. Na de proeverij ging ik alleen op huis aan. De zanger, die net als ik in een kostuum met das gekleed was, keek me heel de tijd nogal strak aan. Ik vraag me af...


top

Woensdag, 4 april 2018

Woensdag 4 april 2018

Het gaat de goede kant op. Ik weeg weer 74,9 kg er moet voor vrijdagmorgen 8 uur nog 11 ons af., maar dat is te doen. De hele morgen en de hele middag gewerkt om met het bloggen bij te komen. Dat was om 4 uur gelukt. Daarna wachtten me 31 e-mails ter beantwoording. Ik ben nog niet helemáál bij.

 

Na zo'n hele dag achter de computer ben je op. Je wilt dan niks meer en kan dat ook niet. Wat eten naar de TV kijken is alles wat er nog in zit. Ik keek naar Omroep Max die in de plaats van 'De Wereld Draait Door' gekomen is. Wel leuk, maar toch net niet dat wat Matthijs gewoonlijk presteert. Ik had nog net tijd voor een thee bij Tariq voordat de Tai Chi-les zou beginnen. Bij Lucky word ik nog steeds, door mensen die niet op mijn verjaardag waren, gefeliciteerd. Dat ik een feestje heb gegeven is doorgedrongen. De slingers hangen er nog steeds.

 

Ik was tot mijn verbazing naast Margje, onze Tai Chi lerares de eerste, terwijl ik dacht net op tijd te zijn. Ze kon er niet in en vroeg zich af of de Yoga-lessers in slaap gevallen waren. Dat bleek niet het geval, want even later werd de deur van het slot gehaald en konden we binnen. Er kwamen weer meer mensen dan vorige week, maar zo druk als het een maand of twee geleden was is het niet meer.

 

Het frietje na afloop bij Tariq smaakte me best ik hoop niet dat ik daardoor te weinig afval. Een taartpunt, mayonaise en frites is geen goede combinatie.


top

Donderdag, 5 april 2018

Donderdag 5 april 2018

Het schiet niet op slechts 100 gram afgevallen. Het was ook nog eens half negen toen ik me woog en even ervoor was ik uitgebreid naar het toilet geweest. Vandaag komen Evert en Monika opnemen. De vorige voorleessessie is mislukt. Er is een vervelende brom te horen. Het zou kunnen dat de afzuig installatie, die altijd aan zou moeten staan is opgenomen. Ik hoor hem nu ook en ga gelijk kijken of ik hem af kan zetten.

 

Die afzuiginstallatie stond niet aan, de stekker zat niet in het stopcontact. De pomp van de CV maakt geluid. Die durf ik niet goed uit te zetten, want ik ben veel te blij dat hij nog werkt. Er zitten twee gaatjes in de radiator die in de kamer staat. Het lekkende water heeft al roestplekken op de tegels gemaakt. Ik heb ze provisorisch met Bison kit proberen te dichten. Als ik de pomp afzet ben ik bang dat de CV uitvalt. Wat te doen? Hopelijk lag het toch aan die camera, want die brom van de ketel is in de huiskamer slechts zwak hoorbaar.  

 roestende radiator   roestende radiator

Toen ik vanmorgen de verregende kandelaars van het terras naar binnen bracht, vloog er een eend van mijn drijvende eilandje. Op dat eiland heb ik tussen het riet en de andere planten een soort van eenden-korf gebouwd. Ik zag dat er naar het midden een pad was platgetreden. Mannetjeseenden broeden niet en een vrouwtje was niet te bekennen, dus schonk ik er in eerste instantie geen aandacht aan. Toen ik echter de even bezig was geweest, wilde ik toch zekerheid. Om een eventueel broedende eend niet te storen, ging ik omzichtig het terras op. Het nest was in gebruik, maar moeder zat niet te broeden. Ik telde 4 groenige eieren. Ze waren nauwelijks zichtbaar in het verborgen nest. Vorig jaar was het niet in gebruik genomen, maar dit jaar eindelijk succes. Ik maakte een foto en ging verder met de haard die ik intensief aan het schoonmaken was.

 Eendeneieren in nest

De asla, de tegels voor de kachel, zelfs de stenen waar het vuur op brandt werden van hun plaats gehaald. Met de stofzuiger werd zelfs het laatste vuil verwijderd. Het vuur werd daarna ontstoken. Er lagen papier van het uitpakken en enkele dozen te wachten om opgeruimd te worden. Zij zouden een mooi vuur te maken. Het sombere weer maakte warme vlammen om in te kijken aantrekkelijk en daartoe besloot ik. Het fikte dat het een lust was. Twee stronken, geschonken door de buren, wilde ik bij het vuur drogen om later te kunnen verbranden. Ze pasten echter niet achter de balk die er al in lag. Ze waren te groot. Eén werd er toch op de balk gelegd. De hitte van bandend karton is enorm en als snel siste en kookte de stronk. Water druppelde en stoom spoot er aan de uiteinden uit. Vanavond zou hij gedroogd zijn en branden.

 

Terwijl ik aan het afwassen was werd ik toch nieuwsgierig. Zou die eend het nest verlaten hebben. Misschien is ze gestoord doordat ik de parasol zaterdag heb geprobeerd op te zetten. Dat lukte niet, maar nu hangt het doek vlak bij het nest te wapperen. Dat geeft geen rust. Ik besloot te kijken of de eend er ondertussen weer op zat. Mocht ze weg zijn dan kon ik voelen of de eieren koud waren. Het nest was verlaten. Ik ging op mijn buik liggen om er bij te kunnen en pakte één van de eieren. Het ei was ijskoud. Eendeneieren zij best lekker en nu ze toch niet meer bebroed werden besloot ik ze uit het nest te halen en ze op te eten.

 eendeneieren

Het waren er geen 4, maar 7. Ik heb de komende week een ei als ontbijt. De eieren werden in het warme afwaswater gespoeld en in het afdruiprek gedroogd. Ik ben benieuwd hoe lang ze bebroed zijn. Als er maar geen pulletjes in zitten. Dat zal ik vrijdag wel merken.

gewassen eieren


top

Vrijdag, 6 april 2018

Vrijdag 6 april 2018

De weegschaal wees tot mijn grote schrik 75,8 kg aan toen ik me 's morgens (om 5 uur vroeg) woog. Na de opnames gisteren met Monika en EvertJan in het Breed gaan eten. Omdat ik geen zin had om voor sliptong in de rij te gaan staan, heb ik allerlei gereed staande gerechten op mijn bord geschept. Die overigens heerlijke veelal Indonesische vleessoorten hebben mijn gewicht een boost gegeven. Die 21 ons krijg ik er voor achten niet meer af. Daar heb ik me maar bij neergelegd. Noch 'De Wereld in Beweging', noch een heet bad, noch een ontlasting van mijn darmen kan in 3 uur ruim 2 kg doen verdwijnen. Vandaag geen alcohol en weinig eten, want nu moet ik zaterdag op 73,7 kg uitkomen anders komt er nog een dag van onthouding bij.

 

Ik maak me grote zorgen om de boekhouding. De cijfers moeten worden eind april worden ingeleverd. Nu de activiteiten tot een minimum beperkt zijn, was ik in de veronderstelling dat we het zelf wel afkonden. Yolanda en Map moesten dat kunnen klaren, maar het lukt Map niet en Yolanda heeft het te druk. Ik wil het zelf gaan doen, maar het is jaren geleden dat ik de boekhouding zelf verzorgde en bij de belasting inleverde. Ik moet op gang geholpen worden, maar wanneer? Hopelijk heeft Yolanda straks tijd, maar er moet snel wat gebeuren. Anders moet ik toch nog een accountant inschakelen, maar hebben die op korte termijn tijd? Help!

 

Op de Taart-Club kwamen we net iemand tekort om 5 tafels te vullen. De Groene Brug, de bridgeclub die op vrijdagmiddag de grote zaal van het Zwanenmeer in gebruik heeft, had een stilzittafel en zij hebben ons uit de brand geholpen. Richard Vos is uit de B-lijn gepromoveerd. Hij scoorde 57,74% en had overall een 3e plaats. Anna Schoots was eerste met 58,13% en ik werd tweede met 58,13%. Die tweede plaats was een hele prestatie, want de eerste rond scoorde ik al twee nullen. Ik speelde met Christina Oey en zij is speel-geil. Als ze ook maar het kleinste kansje ziet het spel naar zich toe te trekken zal ze dat niet laten. Ik begon met haar en dacht een goede ronde te maken, want spelen kan ze wel. Ze kent ook het Looier biedsysteem, maar we waren nu tot Acol 5-kaart hoog veroordeeld. Ik opende met de volgende hand met 2.

8 7 2
A K J T 4 3
A K 9 6
-
Op haar afwacht-bod van 2 volgde ik, onder het passen van de tegenstanders met 2. Ik bied daarmee een manche-forcing hand aan als troef wordt. Zij bood 2. Wat zou u met bovenstaande hand bieden?
Ik bood, in verband met de prachtige aftroefmogelijkheden in ♣, 3. Zij verhoogde naar 4.

De uitkomst werd niet afgetroefd, maar liet ze naar haar aas lopen. De extra waarde die mijn hand had veronachtzaamde ze door niet gelijk in te troeven. Ze had naast haar aas nota bene 3 verliezende . Het is schande dat ze met een 3-kaart mee, mijn manche-forcing niet steunde, terwijl ze bovendien zou moeten weten dat het beter is als de sterke hand het contract speelt.
Haar hand was de volgende.
Q T 5 4 3
8 7 2
8
A T 7 3
Hoewel ook 4 bij uitkomst van een kleine down kan lag een uitkomst van Oost in die kleur niet voor de hand. 4 werd dan ook 5 keer gemaakt en één tafel liet Oost/West 4 gedubbeld spelen. Dat ging slechts één down. Christina ging met de Noord-hand in 4 twee down!
Het hele spel lag als volgt:

spel 1 van vrijdag 30 maart 2018

Ook spel 2 was knudde. Na een enthousiast volgbod van 2 met een 7-kaart waarvan de boer het hoogste was, ontdekten we een fit in . Op 4 boden de tegenstanders 4, door mij gedoubleerd. In plaats dat Christina mij met een kleine aan slag probeerde te krijgen, om zo een aftroever in te versieren, pakte ze haar aas en speelde daarna de vrouw. Dat is het spel weggeven. De vrouw werd getroefd en de tegenstanders maakten het gedubbelde contract. Ik vraag me af of je na een opening van 1 met onderstaande Noord-hand 2 moet volgen.

spel 2 van vrijdag 30 maart 2018

Drie zou meer in lijn met mijn verwachtingen liggen. Nu verwacht ik een stevige 5-kaart en durf, in verband met de singleton , mijn 6-kaart te noemen. Aftroevers aan de korte kant leveren vaak extra slagen op. Om na 3 de tegenstanders met 4 in een manchecontract te drijven schreeuwt om een doublet. Speciaal nu ik 4 met boer, tien tegen had. Dat contract werd gemaakt. Als je partner aan slag wilt krijgen kom dan onder je Aas vandaan in de gerede verwachting dat je partner die op 3 hoogte die genoemd heeft daar de heer wel in zal moeten hebben. Op die manier kun je een aftroever in ontwikkelen. Het lukt echter niet West tijdig troefkort te maken. De enige vreugde deze middag was de eend op de paal die naast het terras van Het Zwanenmeer boven het water uitsteekt. Wat is het hier toch idillisch.

 Nestelt deze eend op die paal?

Yolanda moest werken daarom at ik bij Tariq frites en een bal. De dochter van Paul Timmer zou om 9 uur optreden, maar om daar nu op te wachten duurde me te lang. Na de thee was ik moe en wilde thuis voor de buis wegdoezelen. Na Ivo Niehe ging ik nog even naar Café Lucky. Gewoonlijk beginnen optredens te laat en ik hoopte dat ik haar nog kon horen zingen. Hoewel de apparatuur nog was uitgestald werd er niet meer opgetreden. Toen ik Paul echter vertelde dat ik speciaal nog gekomen was om Ilona te horen zingen werd ze uit het rookhok gehaald en zong voor mij nog twee songs. Ze heeft een prachtige melodieuze stem, kan uitstekend imiteren, maar ik miste eigen inbreng. Ik denk dat ze het met eigen repertoire heel goed zou doen.

 

Vanuit de viskom bij Tariq zwaaide Mauricio naar me. Ik was verbaasd, want ik wist niet dat hij terug was. Een paar, zelfs mij shockerende, porno filmpjes waren zijn laatste levenstekens uit Columbia en nu staat hij daar in het rookhok te praten. Toen hij de bar in kwam liep hij op me toe, gaf me een hand en feliciteerde me met mijn verjaardag. Hij vertelde dat hij al weer enkele dagen in Nederland was. Hij zag er patent uit.


top

Zaterdag, 7 april 2018

Zaterdag 7 april 2018

Ik ben moegestreden. Ondanks mijn matigheid gisteren is het me niet gelukt om vandaag onder de 73,8 kg uit te komen. De weegschaal wees onverbiddelijk 74,4 kg aan. Een tweede alcoholvrije dag wacht me. Nu moet ik erbij vertellen dat ik vandaag geen trucjes heb uitgehaald. Daarvoor was het ook te laat. Om half acht zag ik dat het mis was. In een half uur 7 ons kwijtraken gaat, zelfs met een heet bad, niet. Ik had er ook geen zin in, dan maar 'n dag zonder wijn, bier, port of een Manhattan cocktail. Deze zaterdag zal soberheid hoogtij vieren.

Het eerste eendenei wordt gekookt. Ik ben nieuwsgierig of het bebroed is. Ze zijn er al enige tijd aan het rommelen, maar niet lang, anders had ik het wel gemerkt. Na 4 minuten spoel ik het ei onder koud water af, zet het in de dop en sla de kop eraf. Ziet er prima uit en smaakt goed.

  Eendenei Gekopt eendenei Eendereieren smaken goed

De zon schijnt. Het weer is prima, zeer geschikt om mijn plannen voor vandaag uit te voeren.

 

Er ligt een bloempot met dotterbloemen in het water. Die wil ik een beter plaatsje geven. De blaadjes komen nauwelijks boven de kabbelende golfjes uit. Het peil wisselt, daardoor staat hij soms helemaal onder. Ik ben bang dat de plant verzuipt. Ook de parasol moet terug in de berging. Ik kan hem toch niet plaatsen. Hij moet aan het plankier van het terras vastgeschroefd worden, want op de grote metalen voet blijft hij niet staan. Aangezien ik toch in Italië zal zijn en het terras gerenoveerd moet worden, heeft het geen zin dat dit jaar te doen.

 

Met het grote schepnet probeerde ik de grote aarden bloempot naar de kant te halen. Hij ontglipte me en ligt nu op de bodem van de Fluittocht. Het water zal ijskoud zijn, maar toch voel ik me verplicht een poging te wagen om hem te vinden en op het droge te zetten. Eerst maar even met die parasol aan de gang. De zon kan het water dan nog even verwarmen.

 

Er liggen weer 3 eieren in het nest. Is er een nieuw gezin in de 'korf' getrokken of was de vorige bewoonster nog niet uitgelegd. Moeder eend zat ook nu niet op haar nest, dus heb ik gelijk de flapperende parasol weggehaald. Dat viel nog niet mee. Drie onderdelen zijn met een touw, dat dient om de parasol te openen, aan een katrol verbonden. In dat koord zat te weinig speling om de onderdelen uit elkaar te trekken. Toen ik het wat speling gaf ging het beter. Nu is de parasol weer opgeborgen. Toen ik de parasol in de berging gezet had, zag ik moeder eend aan komen zwemmen. Even later klom ze het nest in. Ik wilde me niet bewegen. Dat zou haar kunnen afschrikken. Een foto kon ik daarom niet maken.

 

Nu sta ik in dubio, zal ik me uitkleden, mijn zwembroek aantrekken en te water gaan om die pot op te duiken, of zal ik tot straks wachten als die eend een tijdje heeft gebroed en van haar nest is gekomen. Ik besluit tot het laatste en zet me achter de computer om de laatste verwikkelingen op te schrijven. De buurman maakt zijn terras en de straat met een hogedrukspuit schoon. Het is flink wat lawaai, maar daar stoort moeder eend zich helemaal niet aan. Misschien moet ik gewoon proberen die pot er even uit te halen, dan weet ik gelijk of dat het water me te koud is. De wond aan mijn vinger, die ik opliep toen ik een bos takken uit het water viste nadat de dotter het water in gegleden was, bloedt niet meer. Ik ga het er op wagen.

 

Mijn badjas over mijn in zwembroek geklede lijf aangetrokken. Als ik uit het ijskoude water kom wil ik me daar gelijk mee omhullen. Het water durf ik niet in. Ik heb de zwemvliezen aangetrokken om mijn voeten te beschermen. Daardoor voel ik het koude water niet. Ze zitten echter in de weg. Ik kan niets voelen en misschien schop ik met die flappen de pot wel verder van de kant af. Ik trek ze uit en stap onbeschermd het met scherpe stenen beklede talud op. Nu voelt het wel koud aan. Het is aan mijn benen niet zo heel erg maar verder dan een nat kruis kom ik niet. Durf ontbreekt me en de kou geeft me een goed excuus. Na twee pogingen geef ik het op. Het is zó lekker in het zonnetje dat ik de halve middag, in mijn zwembroek, onkruid gewied heb. Nog niet aan het stralende weer gewend zag ik grote groepen fietsers in dikke jassen voorbij fietsen. Daar stond ik dan in mijn blootje. Een groep voorbij fietsende kinderen begon te joelen. Ik draaide mijn rug toe en schonk ze geen aandacht. Ik wilde een gebruinde rug.

een foto in de spiegel van het halletje 

De tosti die ik, om te ontdooien van de vriezer in de koelkast gelegd had, heb ik als lunch genomen en mijn diner bestond uit een halve quiche. Met de jus, het ei, de noten en het fruit van vanmorgen, moet dat toch sober genoeg zijn om mijn gewicht morgenochtend op of onder de 73,7 kg te laten uitkomen. Het wordt een obsessie dat gewicht.

 

De tosti die ik, om te ontdooien van de vriezer in de koelkast gelegd had, heb ik als lunch genomen en mijn diner bestond uit een halve quiche. Met de jus, het ei, de noten en het fruit van vanmorgen, moet dat toch sober genoeg zijn om mijn gewicht morgenochtend op of onder de 73,7 kg te laten uitkomen. Het wordt een obsessie dat gewicht.

 

Nello heeft constant problemen in het hotel. De verwarmingsketels voldoen niet aan de nieuwe normen en nu de Italiaanse bureaucraten iemand met geld gevonden hebben die ze te pakken kunnen nemen laten ze niet na alles uit de kast te trekken om je op kosten te jagen. Vandaag moest Nello 3 keer naar de bank om urgente rekeningen te betalen. Na de aanpassingen moet er een nieuwe keuring worden aangevraagd. Ook dat kost natuurlijk weer het nodige. Het houdt niet op, ze verzinnen iedere keer wat nieuws. Je zou verwachten dat een nieuwe door Valliant geïnstalleerde ketel volgens de normen zal worden geplaatst, vergeet het maar, volgens mij willen ze twee keer aan je verdienen en maken ze het daarom de eerste keer niet volgens de nieuwe in de pijplijn zittende regels. Heel vervelend en je blijft maar kosten maken. Door de niet aflatende regen in Italië vertonen er zich nu ook in enkele tot nog toe droge kamers, vochtplekken. Daar moet wat aan gedaan worden, maar het dak krijgt de tijd niet om te drogen. Nieuwe buien gooien de plannen tot reparatie steeds in duigen. Wim Bos zei altijd: "Huizen zijn Kruizen" ik kan jullie vertellen: "Een hotel is een nachtmerrie" en ik zit met beiden.


top

Zondag, 8 april 2018

Zondag 8 april 2018

Met 74,2 kg ben nog steeds te zwaar. Dat enkele dagen onmatigheid zo'n zware tol eisen.

Ook deze zondag geen alcoholische versnaperingen en nu eveneens oppassen wat ik eet. Ik vrees dat ik anders morgenochtend de 73,7 kg zonder kunstgrepen nóg niet ga halen. Mijn brunch heb ik, zonnend in mijn zwembroek, op het terras genoten. De broedende eend laat zich door mij niet storen. Haar man houdt me constant in de gaten. Die zwembroek is een uitdaging om toch nog een poging te wagen om die bloempot met dotter op te duiken. Om half twee hield ik het niet meer en ging weer te water.

 

Nadat mijn bovenbenen het water raakten moest ik er uit. Het was echt ijskoud. Ik miste dit keer zelfs de durf om mijn kruis en borst aan het vocht bloot te stellen. Op de kant kreeg ik spijt. Twee jaar gelden wilde ik op één januari met een snijdende wind de zee in. Niet dat het er van gekomen is, we waren er niet op voorbereid. Nu zou ik me dan af laten schrikken door water wat op zijn minst 6 of 7 graden moest zijn. Ik eiste van mezelf in ieder geval kopje onder te gaan.

Ik ben kopje onder geweest.

Langzaam zakte ik het water in, gleed weg en voelde met mijn voet bijna gelijk de gladde rand van de bloempot die ik zocht. Ik aarzelde niet, dook en haalde de grote zware aardewerken bloempot met de dotter boven water.

Bloempot met opgedoken dotter

De dotter was naar één kant gegroeid. De plant wilde ik in de grijze eternieten bloemenbak zetten. De verplaatste bolchrysant heeft het niet gered en die dotter zou er mooi in zijn plaats kunnen komen. Ik zette de pot op de kant en ging naar binnen om mijn schepje en rozenschaar te pakken. De grote uitgedroogde bol chrysant werd uit de bak getrokken. Ik groef een kuiltje daar waar ik de dotter wilde hebben en draaide de pot om. Wie schets mijn verbazing toen ik onder in de nu lege bloempot een vis zag liggen. Het beest ademde nauwelijks meer. Hij had al zeker 10 minuten op het droge gelegen en was op stervens na dood. Ik pakte hem op en bracht hem naar mijn vijvertje.

Mijn vijvertje voor het huis

Hij bleef op zijn zij aan de oppervlakte drijven. Hij kreeg een zetje en zakte naar beneden. Even later kwam hij weer bovendrijven. Toen duwde ik hem naar de tuit van de slang. Daaruit stroomt vers water vanuit de Fluittocht de vijver in. De vis lag precies goed en het water stroomde zijn half geopende bek binnen. Hij dook nu op eigen kracht naar beneden en probeerde zich onder een stuk turfmolm te wurmen. Ik ging naar binnen om mijn iPhone te pakken. Misschien kwam hij opnieuw boven en kon ik hem fotograferen. Toen ik terug kwam was hij verdwenen. Ik heb hem daarna niet meer gezien.

 

Mijn dieren en plantengids gaf als enige vis met de overdwarse strepen die hij had de Elrits aan. Dat was hem volgens mij niet. We hebben hier geen bodem van kiezels, maar modder en klei. Op internet zag ik een baars die leek er meer op. Het gevangen beest was al zo'n 7 cm groot. Ik ben van plan hem na de zomer weer in de vaart los te laten. Misschien doe ik dat al eerder, maar dan moet ik andere vissen kopen, want anders wordt de vijver een muggenkwekerij.

 

Ik kwam voor niets bij 't Steegje. Geen maaltijd vandaag. Jammer nu moest ik zelf een salade maken. Ik was van plan wat rucola, gerookte zalm, paprika en zo te kopen, maar toen ik naar de supermarkt reed zag ik op de hoek van de Chicagostraat en het Noordeinde, een kleine Turkse snackbar 'De Dönerij'. Het terras was leeg maar zag er leuk uit met frisse gele bloemen in zwarte bloempotten. Kapsalons, kebab, er stond van alles op de grote kaart die bij het terras stond. Shoarma zag ik niet, maar toen ik binnen ging stonden er 2 grote spitten te draaien één met kip en één met kalfsvlees. De kalfsspit oogde wat bleek, dus bestelde ik kip. In verband met het lijnen wilde ik eigenlijk mineraalwater. Er bleek echter enkel Spa te zijn en op de een of andere manier smaakt dat water me niet. Ik nam dus Cola Zero, ging buiten in de zon zitten en werd keurig bediend. Totaal was ik € 5,- kwijt. Tot nu toe was deze zaak me nauwelijks opgevallen, maar wat een bedrijvigheid. Ze hadden 3 of 4 bezorgers die op brommers af en aan reden. Op de site zag ik dat ze vooral op bezorging inzetten.

Alle beschutte zonnige terrassen in Buiten zijn wegens faillissementen gesloten. Ik vind dit kleine terrasje een redelijk alternatief en het pita-broodje met kipshoarma en salade was heerlijk.

Goeie Turkse snackbar in Almere Buiten


top

Maandag, 9 april 2018

Maandag 9 april 2018

Ik werd na mijn 2e slaap pas om 10 uur wakker. Te laat voor Tai Chi. Het had geen zin op de weegschaal te gaan staan, maar ik was toch nieuwsgierig. Nu twee uur later dan mijn weegmoment woog ik nog 73,9 kg. Twee ons te zwaar. Weer geen alcohol vandaag!

 

De winkel, die ik op internet gevonden had in Buiten moest zijn en waar ik nog steeds niet geweest was, zag ik gisteren op de hoek tegenover 'De Dönerij'. 'Europart' heet hij en daar zou ik misschien een nieuwe transformator voor één van mijn 3 staande schemerlampen kunnen vinden. Eigenlijk zocht ik een soort van weerstandje dat kapot was. De winkel toonde allerlei onderdelen voor stofzuigers spuitbussen, was op zondag gesloten, daarom besloot ik er vandaag even langs te gaan. De lamp, die nu al 5 jaar niet meer brandt, wil ik eindelijk eens repareren.  

 

Om drie uur ging ik er op af. Wachtte mijn beurt af en zag dat het toch wel het type winkel was waarnaar ik op zoek was. De man achter de toonbank was een en al behulpzaamheid. Hij bekeek de kapotte transformator, scheen verstand van zaken te hebben. Had iets dergelijks, zoals ik al verwachtte, niet in voorraad, maar kon het bestellen en dan zou hij hem morgen al in huis hebben. Dat was onverwacht makkelijk. Hij waarschuwde me dat het geval wel € 40,- zou kosten, maar die Italiaanse design lampen, waarvan ik idolaat ben, waren zó duur dat daarmee vergeleken dit bedrag een habbekrats is.

 

Bij 't Steegje stond Yolanda Yoyoyaya achter de bar. Een kopje thee 's middags, als het nog niet zo druk is en je alle aandacht krijgt, staat vast op mijn programma. Ik was vandaag de enige gast. Zelfs Henkie, die er gewoonlijk zit, was er niet.

 

Bij het ontbijten had ik me gestoord aan de kouwe metalen zittingen van de terrasstoelen. Daar moesten kussentjes op. Omdat die zittingen rond zijn, wilde ik ronde kussentjes. Nu ik toch voor een hele dag parkeergeld betaald had, kon ik gelijk even kijken of de Action dat soort kussentjes had. Niet dus. Leen Bakker, waar ik vroeger veel kwam, hadden ze een wand vol kussens, maar geen enkel rond model. Ik zocht de Kwantumhal, daar hebben ze ook dat soort artikelen, maar het is jaren terug dat ik daar was en het zit niet meer op zijn oude plaats. Bij het uitrijden zag ik een grote reclame van ze. Ik kon de auto bijna voor de deur parkeren ging binnen, maar daar had men ze evenmin. Ik zal nu op internet moeten gaan zoeken. Daar vond ik bij IKEA een scala aan kleuren en stoffen. Ik probeerde ze on line te bestellen, maar dan kwam er € 15,- bij. Meer dan die hele 4 kussentjes kostten. Ik ga er wel eens langs, het heeft geen haast. Ook in IKEA ben ik in tijden niet geweest.

 

Yolanda had porcchetta bij de slager gevonden. Het is mijn favoriete vlees, dat ik in Italië altijd van de markt meeneem. Ze had het enkele uren in de oven gegaard en met gekookte spinazie en een soort van aardappelwafeltjes uit de airfryer opgediend. Heerlijk! Ik kon niet stoppen en nam ook de laatste plak. Het water loopt me weer in de mond nu ik dit schrijf. Warm, mals, redelijk vet en het smolt op je tong. Gewoonlijk gaat er rozemarijn in. Dat kruid kan ik tegenwoordig, als het met matigheid wordt gebruikt, verdragen. Ik meende een vleugje te proeven, maar men had voor deze buikrollade enkel basilicum en wat andere kruiden gebruikt. Mijn schat had daar speciaal naar gevraagd. Ze weet dat ik rozemarijn, koriander en citroengras niet belief.

 

We waren met twaalven en Arjan arbitreerde. Je speelt dan 2 spelletjes met alle elf medespelers. Het is erg leuk zo iedereen één keer als partner en 2 keer als tegenstander te ontmoeten. De eerste twee ronden waren desastreus. Er prijkten gelijk 4 nullen op het scorebord. Toen mocht ik met Yolanda en scoorde onverwacht toch nog 75%. Op het eerste spel met haar had ik gelijk een biedprobleem. Ik kreeg op spel 5 een prachtige semi forcing opening in ruiten met 19 punten. Tot mijn grote verrassing opende Yolanda met 1. In Looier geef je daarop met 11+ punten een relay dus zei ik braaf 2. Daarmee vroeg ik haar ook om verder te bieden en haar hand nader te omschrijven. Zij bood daarop 2 en gaf aan 5 of meer te bezitten. Ik zit met:
8
Q 2
A K 9 5 3 2
A Q 4 2
Wat moet ik doen? 3SA wil ik niet voorbij. 3 Belooft een 6-kaart en daar mag ze, als ze geen 3-kaart mee heeft op passen. Ik wil slem onderzoeken, maar vind mijn -bezit kwalitatief niet zodanig dat ik op eigen houtje naar 6 wil onderzoeken. Ik neem het risico op een pas en bied 3. Yolanda past. Ze heeft een minimale opening met slechts 2 waar echter wel de cruciale vrouw bij zit. Ik maak alle slagen (3 +4) en krijg daarvoor slechts 190 punten. We hadden of in 3SA of in 5 moeten zitten. Dat levert als het gehaald wordt minimaal 600 punten op. Het viel me nog mee dat we op dit spel 50% scoorden. Het hele spel lag als volgt:

Spel 5 van maandag 9 april 2018

De uitkomst werd niet gevonden. Er werd met negen gestart. Dat kwam heel goed uit. Ik trok de troeven, sneed op vrouw en maakte alle slagen omdat de 3-3 zaten en ik daar zowel de verliezende als de laatste 2 op kwijt kon.

Gelukkig scoorde ik met Philip Reuvers 87,5, Met Piet Forma 100 en met Joop Schreuders eveneens 100%. Drie keer werd me een Boerenjongen aangeboden, sorry die kan ik niet laten lopen. Ik heb ze allendrie genomen. Natuurlijk kreeg ik daar van Yolanda commentaar op. Bij het eten had ik kraanwater gedronken en nu ging ik me wel aan alcohol te buiten. Ik vind dat die drankjes niet bij het mijzelf opgelegde mandaat horen. Misschien moet ik het morgen bezuren, want die alcohol met rozijnen stikt natuurlijk van de suiker. Twee kopjes thee met koek, 4 chocolade paaseitjes, 3 plakken porcchetta en het vette kontje van dat vlees. Ik vrees met grote vreze dat ik mijn streefgewicht morgen om acht uur weer niet zal halen.

Voor de 44,32% die ik scoorde kreeg ik toch nog 2 meesterpunten, Yolanda kreeg er echter 10 met haar 3e plaats. Piet Forma werd eerste met het gigantische percentage van 78,41% Joop Schreuders scoorde met 61,36% ruim 17% minder! Het percentage van Yolanda was 59,09.

 

 

 


top

Dinsdag, 10 april 2018

Dinsdag 10 april 2018

Om kwart voor vijf stond ik al op de weegschaal. Het viel me alleszins mee, 73,9 stond er op. Zelfs zonder bad zou ik die twee ons vóór acht uur kwijt moeten kunnen raken. Ik voel ook nog een lichte aandrang, maar ontlast heb ik me nog niet. Ook dat kan nog een onsje schelen. Ik sta in dubio zou ik het durven wagen, om die schaal uit te dagen? Ik ben een gokker. Het kan hoogstens nog een 'alcoholvrije dag' opleveren.

 

Om half zes kreeg ik aandrang. Gelijk naar het toilet gegaan en daarna naar de badkamer om me te wegen. Verdorie ik weeg nog steeds 73,9 kg! Zou ik het dan toch nog niet gaan halen? Om één minuut voor achten keek ik, alsof het een ingebouwd mechanisme is op de klok. Het moment der waarheid is aangebroken. Eerst nog even plassen, dat kan nooit kwaad. De wekker van Yolanda liep af, ik snelde de badkamer in, maar zij had hem afgezet en was gewoon verder gaan slapen. De weegschaal wees 73,5 kg aan. Met twee uur werken achter de computer verlies je kennelijk 4 ons vocht. Yolanda kwam uit bed, ging naar de WC en toen ze me goedemorgen wenste vertelde ik haar enthousiast dat ik zonder in bad geweest te zijn, 2 ons onder mij streefgewicht gekomen was. Haar reactie: "Wil je een glaasje wijn?" Wat is die meid toch leuk.

 

Met Marco de problemen met de site proberen op te lossen. Wat gaat daar iedere keer toch vreselijk veel tijd in zitten. De teller voor het hotel werkt niet goed. Dat moet worden aangepast, want ik wil wel weten of de tijd en het geld dat ik in de site steek wat oplevert. Dat duurde bijna 3 kwartier. Het adres www.sancarloterme.it moet onder het Looier-pakket gaan vallen, maar dan moet de server een nieuw e-mail-forwarding adres maken. Alle oude mail gaat dan verloren of je moet je hem op je eigen computer opslaan. Daar gaat tijd in zitten. Toch ook nog aan andere problemen toegekomen, al werkt de onderlinge communicatie tussen het Word programma voor de Mac en de site nog steeds niet optimaal wat kaartsymbolen betreft.

 

Arjan was vrij en Yolanda had aangeboden in te schrijven. We kwamen, nu Arjan er niet was iemand tekort. Miri Knoors had gelukkig tijd en werd de tweede callgirl vanmiddag. Bij de Advocaat-Drive wisten we Christina Oey en Peter Kee, het enige andere koppel dat het Looier biedsysteem gebruikt, eindelijk weer eens te verslaan. Nu werden Yolanda en ik met 63,89% eerste. Jaap Harryvan en Fred Peters werden met 62,50% tweede en Gussty met Rob Krol derde met 59,72. Christina en Peter stonden net naast het ereschavot met een 4e plaats. Hoewel de boerenjongens me gisteren toen ik eigenlijk niet zou drinken de een na de ander toekwamen, kregen Yolanda en ik het deze middag niet voor elkaar een rondenprijs te winnen.

 

Na de wedstrijd zocht ik de spullen voor de accountant bij elkaar. Mijn smeekbede maandag om voor de boekhouding een oplossing te bedenken had een adres opgeleverd en met veel moeite is het gelukt één der participanten van dat bureau over te halen om donderdagmorgen naar de stukken te kijken. Hij beoordeelt dan of ze deze klus tijdig kunnen klaren. Het opzeggen van het bureau dat jarenlang voor de Looier gewerkt heeft, werd zó duur is dat het onverantwoord was daar te blijven. Het heeft misschien uiteindelijk toch nog een positieve uitkomst. Voor zover ik weet heb ik alles gevonden en nu maar hopen dat ze kunnen doen.

 

Yolanda had asperges gekookt! Ham en gerookte zalm, botersaus, verkruimelde gekookte eieren en een romige tweede saus begeleiden dit feestmaal. Wel overdreven en zalm en ham, twee sausen weer veel te veel. Zij trok een heerlijke Pinot Grigio open en na enkele dagen met alcohol gestopt te zijn ging ik me ook daaraan te buiten. Twee grote bellen slurpte ik naar binnen, maar tijd voor thee had ik niet, want omdat Arjan deze middag niet gewerkt had, had ik de sleutels meegenomen. Hij kon er, als Elznhage er nog niet was, niet in. Mijn hoofd tolde toen ik naar het Zwanenmeer liep. Als je een tijdje niet gedronken hebt slaat alcohol gewoonlijk veel harder toe. Ik had het er gewoon wat moeilijk mee.

 

Bijna nooit komt er iemand voor die spoedcursus: "Leer bridge in één Avond" maar vanavond kwam Ria. Zij organiseert de Bingo op vrijdagavond, is een enthousiaste klaverjasser en wil, voor die € 10,- die deze cursus kost, ook wel eens aan bridge ruiken.  Het viel gelukkig mee. Ze kreeg een half uurtje les en we speelden samen met Christina en Hanne zelfs drie robbers. Een plezierige avond. Nu maar hopen dat Ria door zet.


top

Woensdag, 11 april 2018

Woensdag 11 april 2018

Geeft dit schilderij van Bert Schoonhoven, dat in Zuid Korea geëxposeerd wordt en op Facebook staat, een nieuwe draai aan mijn leven?

Schilderij Bert Schoonhoven

Ik volg Bert en waardeer zijn stripachtige stijl. Gewoonlijk maakt hij zelfportretten, maar hier herkende ik hem niet in en schreef: Ik zie plots een heel andere stijl en een boze Bert!

Ik kreeg een verrassend antwoord: Nee Hans dat lieve dromerige jongetje dat er zit werd in de jaren 60 gepest en geplaagd omdat hij anders was.....de gele kwelgeesten dansen om hem heen .....en dat jongetje was ik ooit......dus niets geen boze Bert ..
Meer een verslag van hoe ik ze uiteindelijk overwonnen heb.  
Liefs Bert

Een intrigerend antwoord, hoe anders zou die rondborstige beer van een Bert vroeger geweest zijn?

Bert heeft vele volgers en Francis van Campenhout reageerde op zijn antwoord met: Krachtige man! Waarop ik haar schreef je vergist je een letter Francis, die K moet een P zijn. Francis reageerde met: Dat is een mooie aanvulling Hans. Krachtig en Prachtig!

Ik was het helemaal met haar eens.

Op de reactie van Bert schreef ik: Je bent wel verandert zeg. Nu ben je een knappe bink, die zie ik in dat jongetje niet. Ik herken je er zelfs niet in. Wel bijzonder om in Zuid Korea te exposeren. Dat is wel een felicitatie waard.

 

Bert reageerde uitbundig. Een bewegend zelfportret wierp me al kussend twee harten toe.

 Kushandjes van Bert Kushanden met harten van Bert

Enthousiast schreef ik: Kan ik die kussen in het echt retourneren Bert?

Bert reageerde met: Ja!

Je moet het ijzer smeden als het heet is, dus nodigde ik hem gelijk uit om donderdag met me te gaan eten. Verpakt in eten wordt het kussen misschien dragelijk.

 

Bert is een vriend van Gerrie Bezuijen. Jaren geleden ontwierp hij de hoes van het singeltje dat de Looier produceerde toen ik Prins carnaval van de Toffe Jordanees was.

 Hoes van single 'de Toffe Jordanees'

Verder ken ik Bert nauwelijks. Voor mij is hij een lekkere ruige beer. Hij heeft, als ik zijn Facebook pagina bekijk, echter een vriendin waar hij idolaat van is. Nu hebben we een afspraak voor donderdag. Ik ga hem om kwart over 5 van de trein halen. Ik hoop niet dat ik opnieuw een blauwtje loop.

 

Bij Tai Chi was ik de enige. We hebben gewacht of er nog iemand kwam. De les werd afgelast, ik liep naar Lucky, vond daar mijn draai niet en ging nog even bij 't Steegje langs. Daar zaten 3 vrienden aan het bier. Ruud bracht me met hen in contact door te vertellen dat ik voor kersen bij één der heren moest zijn, want die had een boomgaard. Hij bleek kersen in kassen te kweken. Op die manier kan hij ze eerder op de markt brengen. Het werd een heel gezellige avond en ik nodigde hen, toen ze opstonden om af te rekenen, uit om de kersen die ik in de koelkast had staan, in een Manhattan cocktail bij mij thuis te komen proeven. Eigenlijk hadden ze daar wel oren naar, maar moeder de vrouw wachtte thuis en het was al veel later dan de bedoeling was. Een biertje aan de bar, dat wilden ze toch wel. Die Manhattan die zouden ze dan later nog wel eens komen proeven. Ze hebben het kaartje van het hotel. Misschien zien we ze daar ooit verschijnen. De drank om zo'n cocktail te maken neem ik 12 mei in ieder geval mee. Angustora heb ik in Italië nog nooit gezien.


top

Donderdag, 12 april 2018

Donderdag 12 april 2018

Naast Bert Schoonhoven staat Vesting accountants op het programma. Het is, nadat ik gebaad, gekleed en gegeten had, eigenlijk te vroeg. In hooguit 20 minuten ben je er en het is nog voor half elf. Met mijn computer in zijn eigen- en de boekhouding in een plastic AH tas, reed ik met de reeds ingestelde TomTom, dus veel te vroeg weg. De aansluiting van de A6 op de weg Amersfoort-Amsterdam heeft een ingrijpende verandering ondergaan. Er is een wisselstrook gekomen. Die was open en het bord daarop wees ook Hilversum aan. Tommy is oud en zou ge-update moeten worden, maar ik weet niet hoe dat moet, dus ging ik die nieuwe wisselstrook op. Ik was nieuwsgierig hoe die zou lopen. Vreselijk! Ik kon er niet meer af en moest helemaal naar Amsterdam Watergraafsmeer rijden voordat ik terug kon. In plaats van te vroeg was ik nu te laat. Ook het bedrijventerrein waar Vesting Accountants kantoor hield, was een ramp. Geen nummer 3 te vinden. Ik wilde bellen en bleek tot overmaat van ramp mijn telefoon thuis te hebben laten liggen. Wat nu? Ik wist enkel nog dat die accountant Erik heette. Gelukkig had ik mijn computer bij me en de agenda van mijn telefoon wordt met die op de computer gesynchroniseerd.

 

Ik ging op goed geluk één der vele aldaar gevestigde kantoren binnen en vroeg de juffrouw van de receptie of ze me kon en wilde helpen. Ze had gelukkig niets te doen en vond het telefoonnummer. Erik zelf nam op en ik vertelde hem over de problemen waardoor ik te laat was en mijn moeilijkheden om het kantoor te vinden. Na nog 3 keer fout gereden te zijn vond ik eindelijk de parkeerplaats die voor de clientèle van Vesting Accountants bestemd was. Een half uur te laat kwam ik aan. Naast Erik Reillink voegde zich ook een belastingdeskundige bij ons en na mijn doopceel te hebben geventileerd, bogen ze zich over de cijfers.

 

Geschatte kosten minder dan € 4.000,-! Bij Moret was ik in 2015, het laatste jaar ± € 35.000,- kwijt. Dat  soort kostenbesparingen zullen effect sorteren. Nu ergens nog winst zien te maken. Dat gaat minder makkelijk. Het verlies van het hotel is over 2016 onverwacht van € 45.000,- naar

€ 86.000,- gestegen. In 2017 zijn daar bezuinigingen doorgevoerd en de omzet is gestegen ik ben benieuwd naar de cijfers over 2017. Er moet namelijk winst gemaakt worden wil ik het geld, dat in het hotel is geïnvesteerd, ooit terug zien.

 

Thuisgekomen eerst die dimmer, die ik gisteren heb opgehaald, op de lamp gezet. Je denkt twee draadjes monteren, dat zal niet moeilijk zijn. Dat viel tegen, want het moet allemaal zo compact dat er nauwelijks ruimte is om de draadjes in die gaatjes te frommelen. Toch leverde het pakken van de schroevendraaiers meer problemen op. Het kleine schroevendraaiertje lag in de gereedschapskist. Die staat in de overvolle stellage van de net opgeruimde berging. Bij het pakken stootte ik een plastic kastje voor schroefjes en pluggen van de plank. Alles over de grond. Dat moet gesorteerd terug in die bakjes komen. Om gek van te worden. Ook een halogeen lampje van 5 volt en 100 watt was niet voorradig. Waar haal je die vandaan? Misschien moet ik daarvoor wel naar de Vijzelstraat in Amsterdam. Aurora heeft een enorme sortering lampen. Zij kunnen me zeker helpen. De lamp zal, mocht Bert vanavond komen dus niet branden. Na de montage deed de lamp het, maar dimde hij niet. Ik had de schuif die dimt niet over het palletje bij de transformator laten vallen. Het ding weer uit elkaar gehaald en nu ging het eindelijk goed en kon ik de rotzooi opruimen.

 

De open haard werd klaargezet Eén lucifer zou gelijk een mooi vuur doen ontbranden. Bij het opbouwen van de brandstapel viel er een blok houtskool op de tegels. Alles schijnt vandaag te vallen. Zou ik zenuwachtig zijn over deze eerste Facebook date? Ik was van plan om een Manhattan cocktail als aperitief te serveren met de rest van de 'porcchetta' als snack. Om 5 uur precies liep de wekker af. Nu moest ik weg. Ik zou dan iets voor de afgesproken tijd bij het station zijn. Het regende gelukkig niet meer. De auto werd geparkeerd en ik liep naar de trap waar ik had afgesproken en ging op het bankje er tegenover zitten. Noch 5 minuten te gaan. Precies om 17.15 uur hoorde ik een trein binnenlopen. Ik zag niemand van de trap afkomen en had geen trein uit de richting Almere Stad aan zien komen rijden. Misschien was dit een trein uit Lelystad. Ik besloot te wachtten tot er weer een stopte en plotseling was hij er. Hij gaf me een formele hand. De pakkerd waarop ik gehoopt had bleef uit. Het is ook ongemakkelijk als je ooit een zakelijke relatie met iemand had en dan, na 30 jaar, een afspraakje met hem hebt. Je kunt die opdrachtgever dan moeilijk plotseling in zijn armen vliegen. We liepen naar de auto en reden naar mijn huis. Het zou moeilijk worden drempels te slechten.

 

Bert had een cadeautje meegebracht. Een rond in rode folie verpakt kaasje. Het leek net Edammer, maar het was rode pesto kaas. Er zat een piepklein kaasschaafje bij. Hij bleek heel lekker, want ik heb hem gelijk met de 'porcchetta' geserveerd.

 Rode pesto kaas

Hij had ook de gedichtenbundel die hij voor de promotie van de wijnen van 'Global Wineries' gemaakt had, voor me meegebracht. Die had ik al van Gerrie Bezuijen, onze gezamenlijke vriend die de opdracht voor die bundel gegeven had, ontvangen, maar die ligt op de zaak en deze heb ik nu privé. Het is een puntig werk. Heel goed geschreven met leukt tekeningen van Bert. Op de bridgeclub kunt u het inzien.

van Bert Schoonhoven

 

Gedicht van Bert Schoonhoven

Bert wilde wel een Manhattan en keek toe, toen ik de vermouth, whisky en Angustora in de shaker deed en daarmee de glazen coupes met kersje vulde. Hij vond het een lekker drankje. Ik ontstak het vuur, we installeerden ons voor de open haard en ik zette Nina Simone op. Zonder dat ik het vooraf gepland had, zette zij in met 'Love me or leave me and let me be lonely'. De avond kon beginnen.

 

Bert werd heel openhartig en legde me uit waarom dat jongetje op het schilderij door demonen bedreigd werd. In zijn jeugd had hij graag in vrouwenkleren rondgelopen. Toen zijn vader een volkse man, daar achter kwam had hij hem gewaarschuwd dat nooit weer te doen. Hij moest op boks-les om een kerel van hem te maken. Dat heeft hij twee jaar volgehouden. Hij is toen hij 18 werd en wedstrijden zou moeten gaan boksen, stiekem opgehouden. Zijn vader kwam daar pas na enkele maanden achter. Toen was het te laat.

 

Hij volgde een grafische opleiding en werkte in de reclame. Dat gaf hem geen voldoening. Hij zocht iets anders wilde meer voor de maatschappij betekenen en zette 'Outsiders Art' op. Uiteindelijk belande hij in een galerie bij de Hermitage en werkte daarvoor zó hard dat hij een burn-out kreeg. Nu werkt hij 24 uur per week en voelt zich prima. Eén van zijn zonen blijkt in de Molenbuurt  in Buiten te wonen. Nu zit hij tegenover me en vertelt me over zijn leven en zijn huidige vriendin, waarmee het zo goed gaat. We besluiten bij 'Het Breed' te gaan eten. Hij is daar nog nooit geweest. Voordat we vertrokken vroeg ik om de pakkerd waarmee het allemaal begonnen was. We omhelsden elkaar terwijl we onze jassen al aangetrokken hadden. Het voelde fijn en welgemeend.

 

Voor mij was elke keuze Chinees, of het Breed desastreus voor mijn gewicht geweest. We proefden Japanse lekkernijen als voorgerecht, namen gelijk een fles witte wijn, aten een sliptongetje als visgerecht. Daarna, terwijl voor Bert krokodil werd bereid, schepte ik babi pangang, vet spek en wat andere Indonesische dikmakertjes op. IJs besloot de maaltijd waarna we in 't Steegje thee en koffie namen. We pakten zijn tas uit de auto en ik liep met hem naar het station, waar we met een tweede dikke pakkerd afscheid namen. Het is een heel fijne avond geweest. Een enthousiaste foto op mijn tijdlijn bij Facebook getuigt ervan dat hij het ook leuk gevonden heeft.


top

Vrijdag, 13 april 2018

Vrijdag 13 april 2018

Ik kwam laat op gang en moest mijn best doen om tijdig in Amsterdam te zijn om aan de bridgewedstrijd van de Taartclub deel te nemen. Alweer kwamen we één man te kort. De groene Brug had geen stilzittafel dus die kon niet bijspringen en noch Bellboy noch Callgirl gevonden om in te vallen. Ook al betalen we die € 10,- aan onkostenvergoeding, ze zijn niet te vinden. Welke bridger, die in de buurt van het Zwanenmeer woont, heeft op vrijdagmiddag gewoonlijk tijd en wil ons helpen? Alsjeblieft geef je telefoonnummer aan me door! Mail het naar info@looier.com en ik schrijf je op de invallijst.

Nu bedacht Arjan iets anders, hij liet indraaien. De laatst ingeschrevene kreeg geen eigen plaats in de lijn, maar om beurten moest één der spelers zijn of haar plaats voor twee spelletjes aan nummer 13 afstaan. Zij konden dan als toeschouwer van de fouten van anderen genieten. Daar kun je veel van leren. Erik van Praag (die als laatste was binnengekomen) kon daardoor toch meedoen. Arjan hield zijn scores bij, zodat ook Erik te weten kwam hoe sterk hij gespeeld had. In de einduitslag die maar 12 deelnemers bevat werd hij echter niet genoemd. Een elegante oplossing, die wonderwel werkte.

Mariette van Heteren was na een afwezigheid van ruim een jaar weer terug. Ed Dorrepaal, die reeds eerder bij ons speelde, kwam ook weer langs en zo wordt het arsenaal aan spelers waaruit de vrijdagmiddagclub kan putten langzaam maar zeker groter. Dat schept hoop.

Ineke Horbach werd eerste. Zij stond met 69,32% ruim 10% los van de tweede plaats die met 59,09% door Plona Jansen en mij gedeeld werd. Ondanks haar afwezigheid van een jaar, waarin ze niet of nauwelijks gespeeld heeft, wist Mariette samen met Piet Forma met een score van 54,55% een gedeelde 4e plaats te veroveren. Arjan behandelde tijdens de taart-pauze, waarin iedereen zich de taart goed liet smaken, Het eerste spel van deze middag.

We spelen 5-kaart hoog, je zit Noord en mag de volgende hand openen:
6
5 3 2
A K Q J T 8 6
J 9
Op onze club, waar vooral beginners spelen, kent men de 'Gambling 3 Sans' opening nog niet. Je moet dan kiezen uit:
- Pas, want je telt geen 12 punten
- Drie , want strikt genomen zou je kunnen redeneren dat
als je dit niet als een opening beschouwd, je een preëmptief
hebt.
- Je kunt je ook van die biedregels niks aantrekken en doen
alsof je 12 punten hebt en met 1 openen.
Tot dat besluit kwamen alle Acol-spelers.
In Looier heb je dat dilemma niet. Noord telt, inclusief de 5 lengtepunten, 16 punten. Je opent dan 1 en herhaalt je mooie  met een sprong om kracht en een 6+-kaart in die kleur aan te geven. Zeven slagen van top is natuurlijk geen kattenpis.

Met 14 punten mee en twee azen en een heer in de andere kleuren komt slem in zicht. Met 4 pas je de 'Looier Slam Convention' toe. Hoewel je partner met 4 twee rotkleuren aangeeft, moet je na die teleurstellende mededeling toch azen vragen. Als partner 2 azen heeft maakt 6 een goede kans. Als het er één is, dan moeten de punten in de tussenkaarten zitten en zijn er ook in ander kleuren misschien mogelijkheden.
Zuid had volgende hand:
K J 8
A Q 8
9 3
A 8 7 3 2
Een volle opening met 14 punten mee. Wat doe je dan? Je biedt 3 Sans. De manche is dan bereikt en als je partner andere aspiraties heeft, dan hoor je dat wel.

Aan twee tafels werd op 3Sans gepast, maar aan mijn tafel werd 4geboden. Wat is de betekenis van dat bod? Als een manche van 3 Sans je niet genoeg is, dan wil je kennelijk naar slem. Ik bood met mijn 14 punten en 2 mee gelijk 6. Ik was bang dat mijn partner 4SA misschien verkeerd zou interpreteren en daarop zou passen, omdat ik al 3Sans geboden had. 6 Is te maken, als Oost met Aas uitkomt. West heeft Vrouw en geeft een aanmoedigend signaal Oost speelt door, maar ook als hij met of vervolgt ben je binnen. Je kunt dan op Heer de verliezende afgooien, Aas nemen en de volgende hoog aftroeven. Je trekt één keer troef. Je steekt met troef 6 over naar 9. Je troeft nog een klaveren, trekt de laatste troef en dan steek je over naar Aas en gooi je op de 2 vrije de verliezende af. Dat vergt zorgvuldige planning en dat is beginners nog niet gegeven. Mijn partner ging één down.

foto van Bridgeclub de Looier.

Yolanda was vrij. Aangezien alle guppen gestorven waren toen ik twee mannetjes goudguppen in de bak los liet, gingen we bij de Chinees in winkelcentrum 'Boven 't IJ' eten. De dierenwinkel waar ik die guppen gekocht had ligt daar vlak bij. Ik vertelde het trieste verhaal. De vrouwtjes guppen van hen zaten weliswaar in een andere bak, maar het water stond in open verbinding met de bak waar die mannetjes uit vandaan kwamen. Hier dartelden de vrouwtjes vrolijk rond. Ik kocht er twee en ze werden in een klein plastic zakje met hetzelfde aquariumwater meegegeven. Het eten bij de Chinees moest daardoor wat gehaast, want zo'n tocht in een klein plastic zakje mag niet al te lang duren anders overleven die visjes het niet.

 

Alles ging goed, de visjes werden langzaam overgewend terwijl ik nog wat achter de computer werkte. Dat moet langzaam gebeuren, want de schok van een andere temperatuur of een andere PH waarde van het water kan fataal zijn. Ik had het zakje dus over de rand gehangen en een klein scheutje water toegevoegd en ging op het kantoor verder met mijn werk. Annetje van de dansschool kwam met enkele leerlingen binnen en ik hoorde dat ze bij het aquarium bezig waren. Was één van die mannen de visjes uit het zakje aan het bevrijden, terwijl dat hun dood kan betekenen. Woedend was ik. Ik vroeg: "Wat doet u met die visjes? Zijn die van u? Heeft u die gekocht?" De man schoot in de verdediging. Hij zei dat het zakje er ingegleden was en probeerde de schuld op mij te schuiven. Ik pakte het uit zijn handen en hing het weer over de rand. De andere man wist van geen ophouden om zich te verontschuldigen. Er is tot nu toe niets gebeurd, want toen ik ze een half uurtje later aan het water had laten wennen en vermoedde dat de temperaturen nu gelijk waren, liet ik ze vrij en zwommen ze beiden de bak in. Maandagavond kijken of ze nog leven.

top

Zaterdag, 14 april 2018

Zaterdag 14 april 2018

Ik zag vorige week zaterdag, toen ik in de tuin bezig was een klont kikkerdril in de Fluittocht drijven. Bang dat de donderkopjes het daar niet zouden overleven, schepte ik het dril op en deponeerde het in mijn vijver. De eigen kikkers hadden nog geen eitjes gelegd. Die waren pas enkele dagen naar elkaar aan het ronken. Bruine kikkers maken een aangenaam rustgevend geluid. Heel wat melodieuzer dan de groene blaaskikker die in de vijver van het hotel woont. Die probeert elke knetterende brommer die langs komt te overschreeuwen en dat lukt hem nog ook. De hele nacht roept ie om een vrouwtje, maar ik ben blij dat er zich geen Satudara club in de hotelvijver heeft georganiseerd, want tot nu toe heeft er nog geen enkel vrouwtje op zijn lokroep gereageerd.

Groene kikker uit hotel-vijver in Toscane

Een klein deel van het dril heb ik over enkele glazen vazen verdeeld, zodat ik op tafel van de ontwikkeling van ei, via kwakbol, tot kikker kan genieten. Tot mijn verbazing kropen enkele larven de dag erna al uit het ei. De kamertemperatuur is natuurlijk aanmerkelijk hoger dan buiten. Dat heeft hun ontwikkeling kennelijk versneld. Nu, een week later, zwemmen ze allemaal gezellig in de grote vaas op het midden van de tafel. Daar heb ik, om hem minder kaal te doen lijken, wat gesnoeide takken van de struik met witte besjes, die de tuin probeert te veroveren, in gezet. Dat staat best leuk en die kwakbollen doen het prima.

 pas geboren kwakbollen

Bij het ontbijt gisteren enkel 3 walnoten en zelfs geen fruit genomen. Bij de lunch twee thee met een koekje en na de 6e bridge-ronde, als we tijdens een korte pauze een taartpunt kunnen nemen, heb ik een slagroompunt verorberd. Nu weeg ik vanmorgen om kwart over zeven 74,9 kg. Dat ti-pan gerecht van ongepaneerde garnalen in saus met veel groenten en champignons moet de boosdoener geweest zijn. Ik heb alles opgegeten en daar twee potjes jasmijn thee bij gedronken. Bij Lucky 2 thee met een koekje en bij 't Steegje 3 Crodino's. Om dan een pond aan te komen is wel heel sneu. Hoewel, bedenk ik me nu, aan die pikante kroepoek ben ik me ook nog onmatig te buiten gegaan. Die zetten ze, als knabbeltje vooraf, op tafel om de drankomzet te stimuleren. Volgens mij zit daar veel zout in en dat houdt vocht vast. Ja, daar ga je dan met je alcohol vrije dag. Het heeft dus geen reet geholpen. Vandaag moet ik het eten beter plannen. Die 13 ons moeten eraf! Het was gisteren vrijdag de 13e. Met precies 13 ons overgewicht zou je er bijgelovig van worden.

 

Mijn plan voor vandaag is het fruitontbijt niet over te slaan, maar het pas te eten als ik honger krijg. Die Chinese maaltijd zit me nog in de weg. Mijn buik hangt over mijn riem, nu ik hier in mijn Japanse kimono aan tafel zit te typen.

Gewoonlijk blijf ik in bed liggen om achter de computer te werken, maar zo'n actieve zit, dat heb ik dinsdag gemeten, kost meer energie en daarmee verlies je extra gewicht. Als lunch neem ik dan één broodje met de rode pesto-kaas die Bert Schoonhoven voor me heeft meegebracht. Ik moet wel oppassen dat ik mijn zelf geproduceerde oven goed instel.

 In mijn versleten Japanse Kimono met buik.

De ingebouwde oven is kapot. Ik vrees dat mijn hele keuken verbouwd moet worden als ik dat ding wil laten vervangen. Voor dat ene broodje dat ik afbak, heb ik daar geen zin in. Nu heb ik bedacht, als ik een metalen onderzetter in een grote pan leg, die op de elektrische kookplaat zet, dan heb ik ook een oven. Dat ene afbak-broodje kan ik ook zo garen, daar hoef ik die hele heisa van een nieuwe keuken niet voor te doorstaan. De eerste keer ging prima, al was de bovenkant nog niet net zo knapperig als dat gewoonlijk het geval was. De tweede keer vergat ik de temperatuur van vol op 6 te zetten. Ik legde het broodje er in, stelde de klok op mijn iPhone in en vergat toen de temperatuur van de kookplaat te verlagen. Na 17 minuten rinkelde de bel. Ik had me net aangekleed. Op de trap rook ik het al, er hing een brandlucht. Het broodje was aan de onderkant redelijk zwart. De bovenkant bleek nu wel krokant. Ondanks die geblakerde bodem, heb het natuurlijk wel opgegeten. Norit (een koolstof medicijn van vroeger) schijnt ook goed voor je maag te zijn dus zal die donkere korst geen kwaad kunnen. Krokant was het broodje in ieder geval wel.

  Verbrand broodje in pan-oven verbrand broodje met porcchetta

Als ik vanmiddags honger krijg neem ik een eendenei. Daarvan liggen er nog 3 in de koelkast. 's Avonds een salade met gerookte zalm. Die ga ik zelf klaarmaken, zodat er geen pasta bij zit. Geen alcohol en dan zou ik morgen misschien op mijn gewenste gewicht van 73,6 kg uitkomen.

 

Ik zie een eenden-paar voorbij zwemmen. Het lijkt of zij net van het nest komt, want ze schudt keer op keer haar veren op. Ik kan niet nalaten even te kijken nu het nest verlaten is. Ik zie wel 12 eieren liggen. Ik hoop dat ze dit keer in alle rust kan broeden, maar er zwermen steeds woerden rond die haar opjagen. Haar man probeert die dan wel af te leiden, maar dat lukt gewoonlijk niet want het zijn er altijd twee die haar willen verkrachten en de aanval op haar inzetten.

 eendeneieren in nest bij mijn huis

Ik zal deze week toch nog maar een Looiernieuws uitgeven. Koningsdag valt op vrijdag en dan gaan we een leuke drive organiseren. Daar moet natuurlijk publiciteit voor gemaakt worden, anders komt er niemand. Looiernieuws en Facebook zijn de enige manieren om bridgers van dit bridge-festijn op de hoogte te brengen. Oranjebitter van likeur stokerij de Driehoek zal als rondenprijs gaan fungeren en ik hoop dat Arjan leuke oranje taart voor de pauze kan bemachtigen. Vandaag ga ik me dus op Looiernieuws storten.

 

Van alle goede voornemens is niets terecht gekomen. Ik heb bij Tariq patat met genomen en voor Looiernieuws heb ik nog geen letter op papier staan. Morgen is er weer een dag.


top

Zondag, 15 april 2018

Zondag 15 april 2018

 

Meetmoment 6.45 uur; gewicht 74,6 kg; streefgewicht om 8.00 uur 73,6 kg. Ga ik dat halen? Met een heet bad ja, zonder bad nee. Wat zal ik doen, mijn eerste dilemma. Wat wordt de beslissing? Ga ik met mijn blog verder en aan Looiernieuws werken? Dan kan ik me een uitgebreid bad niet permitteren. Ga ik in bad, dan raak ik helemaal achter met mijn werk. Ik ben gisteren toch zo'n 3 ons afgevallen. Ik besluit morgen in bad te gaan. Er wacht alweer een alcoholvrije dag :'(.

 

Na 2 uur werken weeg ik nog steeds 74,6 kg. Zou er iets met die weegschaal aan de hand zijn?

 

Het blijkt dat zo'n uitgesteld dagboek niet werkt. Heet van de naald heeft mijn blog (denk ik) meer impact. Ik zie dit aan het aantal volgers. De site werd deze week minder dan vorige week bezocht. Het aantal bezoekers is ten opzichte van vorige week met ruim 36% gedaald. Misschien ligt het ergens anders aan en vergis ik me, maar als Bert Schoonhoven, me met een foto, op donderdag uitgebreid voor een leuke avond bedankt, dan is de spanning van het verhaal van woensdag, dat vrijdag geplaatst wordt, weg. Op woensdag ligt ook voor mij die afspraak met Bert nog in het verschiet. Het is ook voor mij dan spannend: Komt hij wel, of komt hij niet. Als ik op vrijdag dat verhaal dan corrigeer is die emotie niet meer oprecht. Misschien komt dat onbewust in de tekst. Die wordt dan gekunsteld.

 

Gisteren is daarom besloten de teksten zo snel mogelijk te plaatsen. Ik wil jullie nu niet gelijk overvoeren, maar ik ben aan die inhaalslag begonnen. Looiernieuws werd daarom een dag uitgesteld. Het zou vandaag 23 graden worden, maar dat is gisteren gelukkig naar beneden bijgesteld, want anders had de tuin een te attractief alternatief geboden. Nu kan ik daar beter weerstand aan bieden. Vandaag dus Looiernieuws!

 

Ik erger me groen en geel aan die hypocrieten die met uitgestreken smoelen onze vrijheden inperken. Het is toch godgeklaagd dat het een huiseigenaar die rookt in zijn eigen café geen sigaret mag opsteken! Ik ben een niet-roker. Mijn vader is 10 jaar te vroeg aan long emfyseem overleden en ik vind dat roken moet worden teruggedrongen. Het gaat me echter te ver om privé rechten daaraan op te offeren. Kom je in een café zit ik als enige aan de bar en zitten er 20 man opgepropt in de rookruimte. Dat is geen sprookje, dat is realiteit. Laat mensen die niet in de rook willen zitten hun eigen café's openen. Het is asociaal om als staat miljarden aan belastingen te innen en dan al die verslaafden in de kou te laten staan.

 

Ik denk er al jaren over een partij tegen betutteling op te richten. De naam ligt al vast: 'Anti Tuttel' Het wordt geen 'one issue' partij over het rookbeleid, maar een liberale partij met als streven: "Minder in plaats van meer regels." 

Enkele regels die volgens deze nieuw op te richten partij zouden moeten worden afgeschaft zijn:

- Het stoppen van de verplichting om op niet bederfelijke waren, zoals suiker en zout, einddata te zetten.

- Het afschaffen van rookverboden op plaatsen waar je vrijwillig heen gaat, zoals uitgaansgelegenheden. Daarbij hoort ook het faciliteren van uitgaansgelegenheden waar niet gerookt mag worden, want we zijn beslist niet vóór deze slechte gewoonte.

- Mensen zelf de beslissing laten of ze lang genoeg geleefd hebben.

- Religies die God, Jehove, Allah, of andere fantasie figuren boven de wet stellen niet tolereren. Deze opvattingen passen niet in de democratische staat zoals 'Anti Tuttel' die voorstaat.

- Ook totalitaire regimes die democratie verwerpen, zoals dictaturen en het communisme zijn in de ogen van 'Anti Tuttel' laakbaar.

 

Dit zijn enkele van de belangrijkste grondregels die 'Anti Tuttel' voorstaat. Wie zou er willen helpen deze partij op te zetten, vorm te geven en leven in te blazen? Stuur dit bericht door aan mensen waarvan jij denkt dat die zich achter deze ideeën zouden kunnen scharen.

 

Dit was mijn zondagochtend boodschap zegt het voort. Reacties s.v.p. naar mijn e-mail adres: info@looier.com

Hans Becker


top

Maandag, 16 april 2018

Maandag 16 april

Gelijk op de weegschaal gaan staan toen ik on 7 uur wakker werd. Er moet nog 8 ons af en ik heb dus een uur, om dat voor elkaar te krijgen. Gelijk het bad met flink heet water vol laten lopen. Er was geen Tai Chi vandaag dus ik had de tijd aan mezelf. Ik vergat me te scheren en bekeek het nieuws terwijl het bad volliep. Na het nieuws stapte ik er in en vulde het met extra heet water bij, zodat ik flink zweette. Doordat het zo heet was, hield ik het niet lang uit. Om kwart voor acht, rolde ik me in een badlaken en ging voor de TV de laatste restjes vocht uitzweten. Om twee voor acht liep de wekker af. Ik had hem speciaal even voor achten gezet, zodat ik nog net naar het toilet kon. Wie weet lukte het er nog een keuteltje uit te persen. Geen geluk. Die acht bitterballen, waaruit mijn diner gisteravond had bestaan, werkten blijkbaar niet dermate laxerend dat zij een stoelgang bewerkstelligden.

 

Vandaag in de zon op mijn terras achter de computer gewerkt. Ik zag 's avonds zó rood dat Yolanda dacht dat m'n gezicht verbrand was. Ze vermoedde zelfs een zonnesteek toen ik tijdens het eten een duizeling kreeg. Ik vermoedde dat het door de stress en de warmte kwam. Ik was namelijk even over vieren naar de opslag gereden om de banden van de Becker Bridge Show op te slaan. Die waren vrijdag door Paul Bosman, die de Italiaanse vertaling er onder had gezet, teruggebracht. Ik wilde naar de notaris om het aandelenregister op te halen, had een afspraak gemaakt en kon tot half zes terecht. Op weg naar het Strawinsky-huis, bedacht ik dat het handig zou zijn om even langs Intratuin te rijden. Ik wilde graag turfblokken bestellen om de vijver in Italië, die door alle waterlelies die ik er keer op keer uithaal om in Nederland in de Fluittocht te plaatsen, gebrek aan grond begint te krijgen. Die blokken dienen om de vijver van verse aarde te voorzien. Ik reed, omdat ik rechtstreek naar Amsterdam op weg was, in de verkeerde richting en moest helemaal omrijden om bij Intratuin, dat in de Muziekwijk gevestigd is, te geraken. Dat kostte tijd.

 

Turfblokken worden tegenwoordig gewoonlijk niet meer in tuincentra aangeboden. Zij konden, zo werd mijn bij Intratuin in de winter, toen ik er al eens heen gereden was om ze in te kopen, in het voorjaar wel besteld worden. Je wordt door de hele zaak geleid en toen ik bij de afdeling waar ze dergelijke producten verkopen kwam, bleek dat ze die blokken momenteel wél op voorraad hadden. Wat een mazzel. Ik had daarop niet gerekend en had geen karretje bij me. De vriendelijke juffrouw, die ik hulpeloos aankeek, ging gelijk een winkelwagen voor me halen. Wat een service! Er zat zelfs een fiche voor het karretje met een reclame van Intratuin in. Die ik mocht behouden. Met 4 zakken turf is het best moeilijk laveren tussen al die smalle paadjes en als je dan ook nog verkeerd rijdt duurt het even voordat je de kassa gevonden hebt. Goedkoop waren die 4 zakjes niet, € 48,80! Beter duur dan niet te koop dus betaalde ik, laadde de zakken in en bracht het karretje terug. Het was al over vijven en het begon te spannen. Ik stond om één minuut over half zes voor de slagboom van de parkeerplaats bij de notaris, belde maar kreeg geen reactie. Ik belde wel vier keer niemand reageerde. Uiteindelijk stapte ik uit, liep naar de ingang van het gebouw en belde daar aan. Aan de achteruitgang zag ik het personeel één voor één vertrekken. Niemand reageerde. Moedeloos liep ik terug naar de auto en reed naar Yolanda. Het was druk en ik kwam in een file terecht. Ik had mijn regenjas aan en het was warm. Ergernis, warmte, stress allemaal redenen om mijn bloeddruk op te stuwen. Ik denk dat ik die duizeling daarvan kreeg. Het was toch confronterend en zo erg dat ik even op de bank moest gaan liggen om bij te komen. Het koele leer, de strik die ik losgeknoopt had en dat rustmoment zorgden ervoor dat ik na een minuut of vijf weer aan tafel kon gaan en verder kon eten van de verrukkelijke ovenschotel waarin ik naast aardappel en witlof ook asperges proefde. Toch woensdag of donderdag maar even een afspraak met de dokter maken. Ik ben er niet helemaal gerust op en... ik moet in Italië nog minstens een seizoen mee.

 

Bij het bridgen ben ik eindelijk weer eens boven Yolanda geëindigd. Zij scoorde 53,41 en ik 56,82%. Zij loopt dit jaar nog 8 Meesterpunten op mij voor. Het zal niet meevallen die voor ons vertrek naar Italië in te halen. Carla Stoltenborg werd met 67,05% eerste Anita Janssen scoorde 61,36% en mijn percentage was genoeg voor een derde plaats. Het was de Looier-avond, dus was er geen directe vergelijking met Acol spelers mogelijk. Toch was er één spel dat ik u niet wil onthouden. Op spel 3 eindigde Noord op alle 3 de tafels in een ander eindcontract. Er wordt dus niet goed geboden, anders zou iedereen in hetzelfde contract moeten eindigen.

 

Na een pas van Zuid en West zou Noord, die sterk is, met één ♣ moeten openen. Noord heeft de volgende hand:

♠ A

A 8 5 2

K J 7 4

♣ A J 8 6

Met 17 punten biedt je in Looier 'reverse.' Noord moet proberen het contract zelf te spelen, temeer daar Zuid een gepaste hand heeft, het is beter als de punten niet open op tafel komen te liggen. Als Zuid genoeg punten voor de relay heeft biedt Noord 1. Zo'n reverse-bod belooft 16 tot 19 punten en een 4- of 5-kaart . Zuid is dan verplicht een 2e relay te geven en biedt 1♠. Nu kan Noord door 2 te bieden zijn hand optimaal omschrijven. Het is Zuid nu bekend dat Noord 16+ punten heeft met een 4-4-4-1, of een 5-4-4-0 verdeling. De enige onbekende factoren zijn:

  • De exacte verdeling van de Noord-hand
  • Of Noord 19 dan wel 22 punten heeft.     

Die punten-sprong van 16 tot 19 naar 19 tot 22 verdient een uitleg. Zuid heeft een 4-kaart . Hij weet uit de bieding dat Noord een singelton, of renonce in ♠ heeft. Voor een singelton mag je, als er een fit ontdekt is, 3 punten extra tellen. Zuid kan die singelton bij Noord bevroeden en kan die extra punten bij de punten tellen die Noord minimaal beloofd heeft. Ondanks de minimale 8 punten van Zuid moet hij daarom nu gelijk 4 bieden. 

De contracten waarin de spelers belanden waren: 2, 3SA en 4.

Ik verknalde 4 door verkeerd afspel. De spelverdeling was als volgt:

Spel 3 van maandagavond 16 april 2018

Oost zal gewoonlijk met ♣Heer uitkomen. Je neemt met het aas en troeft gelijk ♣ zes met ♥ drie. Je steekt over naar ♠ Aas en troeft de derde klaveren met ♥ vier. Troef ♠ Vrouw als West de heer zet en gooi anders een ♦ af en speel een kleine ♠ door die je troeft met de boer. Laat ♦ Tien doorlopen als West de vrouw niet zet. Oost neemt het Aas en speelt troef na. Troef een ♠ met het Aas, Neem de vrije ♦ Heer mee en je hebt je 10 slagen binnen. Ik maakte de fout door de ♦ niet tijdig te ontwikkelen. Het spel vergt ook een zeer zorgvuldig afspel en daarop heb ik me niet voldoende geconcentreerd.


top

Dinsdag, 17 april 2018

Dinsdag 17 april 2018

Die weegschaal van Yolanda moet anders afgesteld zijn dan die van mij. Vanmorgen woog ik om 7 uur nota bene 73,1 kg. Ik was nog niet naar de WC geweest, niet in bad geweest omdat ik gisteren geweest ben, sla ik vandaag over. Mijn huid verdraagt al dat wassen en scheren niet en ik had nog een uur te gaan. Met een beetje geluk weeg ik om 8 uur minder dan 73. Zeven uur en ik zit al helemaal gekleed te typen. Ik ben er gek genoeg voor om me weer helemaal uit te kleden om het zeker te weten hoeveel ik 'exact' om 8 uur weeg. 

 

De wekelijkse afspraak met Marco Rump, mijn leraar internet, heeft weer enkele verbeteringen van de site opgeleverd. Het wordt nu een https site. Die s staat voor 'security.' Dat schijnt beter en veiliger te zijn. Het is iedere keer wat nieuws met dat internet. Ik kan het zonder Marco niet bijbenen. Overigens werkt de e-mail door die verandering straks ook een dag of zo niet. Alle technische gegevens moeten opnieuw worden ingesteld. Mij lukt dat niet, maar Marco is daar redelijk bedreven in. We hebben op de Films & Vlog pagina het intro, dat EverJan Vonk me als test toestuurde, geplaatst. Het loopt niet echt vloeiend. Ik stuntel te veel, maar omdat de tekst wel goed over komt heb ik het er toch maar op gezet.

 

Een advocaatje hebben Yolanda en ik met bridge niet gewonnen. Toch zijn we met 61,81% eerste geworden. Yenny Kes en Miri Knoors werden tweede met 60,42 en Christina Oey en Peter Kee eindigden met 55,56% op de 3e plaats. Eén van de spellen waarop we 100% scoorden was spel 6. Hoewel het een gevaarlijk contract was, zat het er door het gunstige zitsel dood in. Na passen van mijzelf op de Oost-plaats en een Zuid die evenmin iets meldde, opende Yolanda in de 3e hand met 1♠. Dat doet ze al vanaf 8 hoge kaartpunten! Noord volgde met 2. Ik vergiste me. had een 5-4 verdeling, wat behoorlijk sterk is, maar slechts 9 in plaats van de benodigde 11 punten. Verblind door de 5-kaart ♣ en de singelton ♠ bood ik 3♣. Een zeer riskant bod, maar ik verwarde de relay op ♣, en , die je vanaf 8 punten kan geven, met de relay op 1♠, waarvoor je minimaal 11 punten nodig hebt. Yolanda moet op een relay bieden, want ik beloof met het 3♣-bod geen ♣-kleur. Met haar magere dekking in , bood ze haar 3-3-3-4 verdeling met 3SA aan. Gelukkig had ze geen 8, maar 14 punten en... Ze sleepte het contract binnen!  Het hele contract lag als volgt:

Spel 6 van dinsdag 17 april 2018

Er werd, in de hoop dat Zuid een plaatje in ♥? had, met een kleine kaart in die kleur gestart. Yolanda zette in de verwachting dat Zuid wel enige waarde in de ♥?-kleur zou hebben, een kleintje in de dummy en moest, toen Zuid de acht speelde, gelijk haar heer zetten. Ze pakte eerst haar 5 ♣?-slagen op, daarna ♦?Aas, een kleine ♦? naar de vrouw. Die werd in Zuid met de Heer genomen. Zuid maakte nu de fout door gelijk ♠?Aas op te pakken. Daardoor werd dit veel te hoog geboden contract gemaakt.

 

We aten kip en natuurlijk werd er een fles Verdichio open getrokken, want ik mocht weer drinken. Hoewel ik me op de bank nog even heb geprobeerd te ontspannen, liep het al ras tegen 19 uur en ik had een vage hoop dat Jeannette Smeehuijzen en Paul Bosman een Acol-les zouden komen volgen, dus wilde ik er vanavond in ieder geval tijdig zijn. Niemand gezien dus hebben Christina Hanne Arjan en ik gerobberd. We hebben zowaar 4 robbers gespeeld, en ik heb voor het eerst 25 cent sinds we in deze combinatie spelen verloren! Het was mijn eigen schuld. Ik probeerde, met een niet al te sterke hand (11 punten) waarin ik slechts een 4-kaart met Aas-Heer had, de tegenstanders op te drijven. Zij zouden een manche scoren als zij het contract haalden, terwijl wij nog slechts 10 punten nodig hadden om de robber te winnen. Arjan dubbelde en we gingen kwetsbaar voor 1100 punten. Ik voelde me ten opzichte van Hanne vreselijk opgelaten, want zij moest meebetalen voor mijn 'onverantwoordelijke' bieden. Uiteindelijk viel de schade mee. Omdat Christina en Arjan geen manche uitgeboden hadden en wij de robber wonnen, kregen wij een bonus van 700 punten. Uiteindelijk kostte deze gewonnen robber daardoor toch nog 5 cent. Ook ik moet kennelijk leergeld betalen!


top

Woensdag, 18 april 2018

Woensdag 18 april 2018

Woensdag 18 april 2018

Op mijn eigen weegschaal woog ik vanmorgen 74 kg. Helemaal zeker weet ik het niet, maar toch vermoed ik dat niet de vruchtenpunt, maar de weegschaal van Yolanda die iets anders is afgesteld het verschil maakt. Natuurlijk heb ik en enthousiast wijn gedronken na 4 dagen geheelonthouding. Ook van de gestoofde kip die Yolanda had bereid heb ik twee keer opgeschept, maar ik heb de indruk dat de 9 ons die ik in vergelijking met gisteren ben aangekomen niet enkel daaraan kunnen liggen. Vandaag dus toch oppassen, maar nu had Yolanda weer veel taart over en zij durft dan niet meer aan te bieden. Mij maakt het niet uit, maar met al die taart-punten die er de komende dagen op het menu staan... Ik weet het niet.

Mijn tuin met voorjaarsbloemen

Het was weer voor tuin en terras. Daar heb dan ook een groot deel van de dag doorgebracht, maar na de tweede serie taartpunten die ik 's middags nuttigde, werd ik zo slaperig dat ik in mijn blootje op het warme waterbed ben gaan liggen en pas na vieren wakker werd. Dat was nog net op tijd om naar het tuincentrum te gaan.

 

De buurman heeft   een schuurtje gebouwd. De kant waar ik op kijk werd nooit afwerkt. Dat uitzicht probeer ik al jaren met verschillende planten te maskeren. Een gemengde haag moet het worden.  Met veel geduld en moeite probeer ik die te laten groeien. Er staan nu een taxus, een conifeer, hulst?, een azalea en één van die planten waarvan de buurman zijn haag gemaakt heeft. Buurman heeft iets gepland dat zó dik en onaantrekkelijk oogt, dat ik die plant niet voor mijn afscheiding wil. Die ziet er met de vele bollen die nu bloeien veel vrolijker uit. 

 Mijn trap en de groene hagen bij de buren.

Dan neem ik nog liever het onaantrekkelijke gezicht op dat schuurtje voor lief. Doordat de planten achter die houten keet weinig licht krijgen, doen ze het niet goed. Enkel de struik van de buurman groeit als kool. Ik dacht dat het een rododendron was, maar deze plant bloeit met een soort kaars-bloesem zoals een kastanje die heeft, maar dan de helft kleiner.  Ik kan de plant niet thuisbrengen. Ik dacht dat het een rododendron was en heb hem er daardoor tussen staan. Misschien moet ik hem uitgraven.

 

In de haag die ik plantte zit een gat. een kleien azalea die er ooit groeide zie ik niet meer. Ik wil er al jaren wilgenkatjes. Ik heb er ooit een tak van 'n katjes-boeket laten wortelen, maar na één seizoen was die ter ziele. Nu ben ik naar Ranzijn gegaan. Daar hadden ze enkel treurkatjes. Ik houd daar helemaal niet van, maar misschien is de stam waarop die elegante naar beneden groeiende takken geënt zijn een originele katjes-wilg. Als de stam uitloopt, laat ik het gaan. Op het bijgeleverde kaartje met advies staat dat je de geënte takjes, na de bloei, onmiddellijk gelijkmatig tot op 10 à 15 cm moest terugsnoeien. Waar dat voor is weet ik niet. Ik wil om dat gat te vullen juist dichte beplanting. Als ik ga snoeien blijft er helemaal niks van de dat iele boompje over. Om het verschil in resultaat te zien, heb ik enkel die takken aan de waterkant afgeknipt en de andere laten doorgroeien. De afgeknipte takken heb ik in de eternieten plantenbak gezet en ook de katjes die al tijden in een vaas staan erbij gepland. wie weet slaan zowel de treur- als de recht toe recht aan katjes aan. Het resultaat zie half september als ik uit Italië terug kom. Op de  wallenkant naast de knotwilg staat nu dus een klein treur-katje.

 Treur-katje bij knotwilg

Bij de Dönerij heb ik nu het pitabroodje met kalfsshoarma geprobeerd. Dat was net zo lekker als die kip-shoarma vorige week


top

Donderdag, 19 april 2018

Donderdag 19 april 2018

De 4 taartpunten en het shoarmabroodje met varkensvlees van gisteren hebben nauwelijks bijgedragen aan een lager gewicht. Eén ons is er afgegaan. Op die manier haal ik de 73,5 kg die voor vrijdagmorgen acht uur op het programma staan zeker niet. Ik moet dan beslist een bad nemen en een bad staat eigenlijk voor vandaag gepland. Gisteren heb ik slechts één alcohol houdend drankje genomen. Een rode port als afzakkertje bij Ruud. Vandaag 'slechts' 3 in plaats van 4 slagroompunten genomen. Ik ga echt aan de maaltijdsalade en matig me in het alcohol gebruik. Niet dat ik privé nu zo op alcohol gefocust ben, maar het smaakt zo goed als je van al die thee het zuur begint te krijgen. Je hoort er ook meer bij, want in bars komt overwegend drank-minnend publiek. 

 

Zo'n warme dag loop je een beetje te klungelen, werkt wat in de tuin, wiedt wat onkruid en op droge dagen hebben sommige planten behoefte aan water. Bij het vullen van de gieter zag ik een muggenlarve in de vijver zwemmen. Ik had gehoopt dat die baars daar wel raad mee zou weten. Dat valt tegen. Ik moet dan toch maar enkele Koi karpers bij Ranzijn kopen. Even over vieren ging ik eindelijk naar Doemere om inkopen te doen. Ik wilde zelf die salade klaarmaken, dus alle ingrediënten gekocht, halogeenlampen voor mijn schemerlampen besteld en die karpers proberen in kopen. Bij Ranzijn had men enkel goudvissen. Daar heb ik me toen maar mee tevreden gesteld, want aan muggen heb ik een hekel. 

 

Die salade was toch wat veel. De zwak alcoholische Radler-biertjes die ik voor een bridge-feestje had ingekocht zijn nooit gedronken en zijn over de datum. Ik heb er maar twee genomen, want het was best een grote salade geworden.

 

Bij Tariq was het gezellig, maar er viel niets te versieren, dus ging ik een laatste afzakkertje bij 't Steegje halen. De tent voor het feest van morgen was al opgezet. Het was er wat beschutter dan op het open terras bij Tariq, waarvan we voor de avondkilte naar binnen gevlucht waren. Onder die tent bij 't Steegje was het buiten best uit te houden. Ramon was de enige gast. Hij was het overal mee oneens en zat op alles en iedereen te schelden. Dat was ook niet mijn idee van een genoegzame borrel op een terras, dus ruilde ik Ramon in voor  Jeroen Pauw, die wat interessante gasten op bezoek had.


top

Vrijdag, 20 april 2018

Vrijdag 20 april 2018

Er was een aanbieding van gesneden champignons 2 bakjes voor € 1,99. Op sojabonen, ook lekker in een maaltijdsalade, kreeg je 35% korting. Ik wilde, door een salade en 'slechts' 3 i.p.v. 4 slagroompunten voor het ontbijt en de lunch te eten, vanmorgen om 8 uur de 73,5 kg halen. Om half zes weeg ik me. 74,4 kg! 

 

Als je beide bakjes champignons en een ons gerookte forel en rucola en sojabonen en een lekkere saus met mosterd, wijnazijn, suiker en truffelolie gebruikt, dan heb je een flinke portie. Veel meer dan je van plan was te nemen en dan is één biertje als begeleidende drank niet genoeg. Twee thee bij Tariq en een port, omdat het zo gezellig is, daarna nog even naar 't Steegje, waar op dit late uur enkel, 'n op alles en iedereen scheldende, Ramon nog op het terras zit. Ja dat helpt je niet om af te vallen. Ik heb de wekker gezet en over enkele minuten begint Nederland in Beweging, daarna een heet bad en om 8 uur moeten die 9 ons er dan wel af zijn. Ik wil vandaag, bij de viering van het 5-jarig bestaan van 't Steegje geen alcoholvrije dag hebben.

 

7.30 uur 73,7 kg. Twee ons te zwaar. Hoe ga ik dat redden? Niet dus Het hete bad heeft waarschijnlijk niet lang genoeg geduurd. Vervelend. Nu staan me twee wegen open:

  1. Ik doe mijn uiterste best om met bewegen en een gang naar het toilet die 2 ons er toch nog af te krijgen of...
  2. Ik verplicht mezelf volgende week vrijdag om 8 uur niet één, maar 2 ons minder (dus 73,3 kg) te wegen. 

Beide oplossingen zijn onaantrekkelijk. Hoewel ik me om acht uur zeker zal wegen, vrees ik weinig kans te maken de 73,5 kg te halen. 

 

Om 8 uur woog ik precies één ons te veel. Dat wordt volgende week vrijdag dus 73,3 kg. 

 

De halogeen lampjes zijn nu al aangekomen. Ik haal het net om bij 'Euro-Parts' langs te gaan om ze op te halen. Nu die lamp gemaakt is geeft dat me een goed gevoel. Het wordt tijd dat de aannemer het lekkende dak, waarover ik hem een half jaar geleden al heb aangesproken, repareert. Ook de lekkende radiator, waaruit twee roestplekken vocht op de tegels drupt, moet gemaakt worden. Het door zwammen en houtrot aangetaste terras moet gerenoveerd worden. Werk aan de winkel! Het vertrouwen in mijn Nederlandse aannemer heb ik verloren. Hij heeft nieuwe de ramen in die glazen dakpunt geplaatst. Daarvoor heeft het nooit gelekt, nu wel, maar er wordt niks aan gedaan. Er staat nu al een half jaar een emmer met een laagje water op het bed.

 

Het is moeilijk voor een geroutineerde bridger met beginners te spelen. De meest elementaire zaken worden niet opgemerkt en de zin van de hulpmiddelen wordt nog niet begrepen, De geleerde conventies worden daardoor niet, of niet goed toegepast. Je scoort dan een nul. Ik begin steeds meer waardering voor robberbridge te krijgen. Daar worden fouten financieel afgestraft. Je leert dan beter opletten, want je benadeelt niet enkel jezelf, maar ook je partner. Als met robberen een basis is gelegd, kun je beter verder bouwen en wat conventies in je biedsysteem opnemen. Neem spel 2 van deze vrijdagmiddag.

 

Na een pas van Oost opent Zuid in het Acol-biedsysteem met 1SA en belooft hiermee 15-17 punten. West past en Noord biedt 2SA. Hierna wordt 3 keer gepast, want Zuid heeft precies 15 punten en volgens de afspraken belooft Noord met 2SA acht of 9 punten. Wie schetst mijn verbazing toen de volgende prachtige hand werd open gelegd:

 

♠ A Q J 7

9 3

Q 7 5

♣ A K 6 2

 

16 Punten mee en een 4-kaart ♠ waar ik niks van weet. Noord heeft dus van de cursus, waarin ook Staymann en Jacobi worden behandeld, niets onthouden. Daar heb je praktijkervaring voor nodig. In dit spel werd door iedereen een klein slem in ♠ gemist. Jammer! Het hele spel lag als volgt:

 

Met Yolanda bij Stork gegeten. Heerlijk aan het water waar een gigantisch cruiseschip aangemeerd lag en even later vertrok. Wat een imposant gezicht. Het schip voer de verkeerde kant op, keerde even verderop en kwam opnieuw voorbij. Het leek allemaal precies te passen en leverde een geweldig schouwspel op. De kreeft was heerlijk, maar koud. Dat was kennelijk niet de bedoeling, maar met het warme weer en het stralende gezelschap van Yolanda, die heel tevreden met haar vis was, kon dit deel van de dag niet stuk.  

 

Naar het feestje vanwege het 5 jarig bestaan van café 't Steegje moest ik alleen. Yolanda had nog te veel te doen en zou morgenavond pas naar Almere afrijzen om samen het 35 jarig huwelijksfeest van Linda en Tom Schrama te vieren.

 

Het Baltimoreplein kreeg, door de tent die over het terras van café 't Steegje was gezet, een beetje allure. Het zag er stralend en feestelijk uit. Voor één dag was de grauwsluier, die over dit verdoemde plein ligt, opgetrokken. Ik hoop dat die tent er nog lang blijft staan, want het maakt Café 't Steegje veel zichtbaarder en de stralende verlichting geeft 'n tikje glans aan het plein waar leegstand domineert.

 

Het was stampend druk in 't Steegje. Iedereen was uitgelopen om Ruud en Yolanda met hun 1e kroonjaar te feliciteren. Op het terras was het heerlijk, maar Ruud en Yolanda stonden bij de dansvloer en daar stond het geluid zó hard dat het me een hartmassage gaf. Na mijn felicitaties te hebben overgebracht ben ik snel naar de uitgang gegaan om het geluidsgeweld te ontlopen. Daar kwam ik Ger Posno tegen. Die had ik al enige tijd gemist. Mariska, zijn vrouw is ernstig ziek. Hij verwacht niet dat ze het nog lang zal maken. Het is natuurlijk een groot verlies als de grote liefde van je leven heengaat. We hebben wel een kwartier gesproken. Daarna ging ieder weer zijns weegs.

 

Bij mij stond Lucky nog op het programma om in alle rust een thee te drinken. Daar zat de gebruikelijke clientèle en na een thee ben ik naar huis gegaan en in bed gekropen.


top

Zaterdag, 21 april 2018

Zaterdag 21 april 2018

Geen gram aangekomen en geen gram afgevallen. Ondanks de taart en de kreeft met patat woog ik vanmorgen 74,4 kg. Dat is wel 11 ons zwaarder dan ik vrijdagmorgen aanstaande mag wegen, maar dat lijkt me te doen. Zo'n feestje is echter altijd een risico, want tegen lekkere hapjes zeg ik uit principe altijd ja. Het is niet leuk als mensen zich uitsloven om je te verwennen en als je dan overal nee tegen zegt. Als ik alleen ben taal ik niet naar tussendoortjes. Thee met een koekje vormt de uitzondering. Thee hoort bij mijn eetpatroon daarom tel ik dat niet mee.

 

Tom en Linda Schrama vierden een feest ter gelegenheid van hun 35 jarig huwelijk. Wilma's Place.aan de Markerkant in stad werd afgehuurd. Bovendien was Linda de 15e jarig geweest en ook dat werd vandaag gevierd. Omdat het om acht uur begon, moest ik vooraf wat eten. De Dönerij is dan een prima gelegenheid om een bodempje te leggen. Lekker in de zon op het terrasje. Yolanda zou met de trein komen en blijven slapen. Ze zou bellen als ik haar van het station kon komen halen.

 

Net op weg naar huis werd ik gebeld. Gewoonlijk belt iedereen als ik in de auto zit en dat haat ik. De auto werd aan de kant gezet. Yolanda belde. Zij bleek al aangekomen te zijn en stond op het station te wachten. Ik draaide gelijk om parkeerde bij het station en trof Yolanda bij de bloemenwinkel. Ze zag er stralend uit. Had haar gestreepte broekpak aan en daaroverheen een wit leren bolero-achtig jasje, wat ze ooit in Forte dei Marmi gekocht had. Grote delen bestaan uit kant. Een plaatje! Ik liep nog in mijn werkkloffie, want met dit prachtige weer ben je in de tuin en saar ben je niets nut. Ik kon mijn outfit, nu ik wist wat Yolanda droeg, aan de hare aanpassen. Als je feestelijke bent uitgedost, draagt dat bij aan het algehele gevoel van vreugde die er op zo'n party moet heersen. Je geeft er bovendien blijk van, dat je je moeite hebt getroost om er goed voor de dag te komen. 

 

Linda zag er eveneens stralend uit. Ze is 35 kg afgevallen, heeft een nieuwe knie gekregen en kan nu zelfs al weer dansen. Ze lag gelijk in mijn armen en hoewel ik het voorzichtig aan deed, maakte zij de ene na de andere draai. Geweldig als je jaren in een rolstoel gezeten hebt. Wat een doorzettingsvermogen heeft die meid! Ze zag er zeker 10 jaar jonger uit dan twee jaar geleden toen ze aan haar afvalrace begon. We hadden een prachtige fles aquavit in een doos meegenomen. Dat zijn van die dure drankjes die je cadeau krijgt, maar die ik niet drink. Je kunt zo'n fles dan beter doorgegeven en Tom wil alles proeven en uitproberen. Ik denk dat deze fles bij hem op de juiste plaats terecht gekomen is. 

 

Het was nog zó zacht dat bijna iedereen op het terras zat. Harry de kapper zat er met zijn nieuwe 'oude' vriendin. Hij heeft ooit met haar samengewoond, maar dat bleek een vergissing. Als je jaren je eigen gang gegaan bent is het moeilijk een ander in je patroon in te passen. Zij gingen uit elkaar en hernieuwden na Harry's laatste 'liefde' hun relatie. Nu begaan ze niet de fout om samen te gaan wonen. Vrijheid blijheid! Zo houdt misschien ook voor Harry Seinen een relatie eindelijk stand. Zij is een hartstikke vlotte goedlachse meid die een aanwinst in elk gezelschap is. We hadden het heel gezellig. 

 

Verschillende vrienden, die jaren uit beeld waren, heb ik teruggezien en het was een heerlijk feest. Lekkere hapjes, gratis drank, leuke muziek die door een DJ gedraaid werd en die de juiste sfeer wist aan te creëren gewoon een heerlijke avond. We zijn op het hoogtepunt vertrokken. Het liep al tegen twaalven en ik wil Yolanda graag in de kroegen waar ik stamgast ben introduceren en dan moet je er regelmatig je gezicht laten zien. We zijn dus nog even bij Lucky en 't Steegje voor een afzakkertje langs gegaan en hebben deze bijzondere dag thuis voor de brandende open haard onder het zachte pianospel van Nina Simone beëindigd.


top

Zondag, 22 april 2018

Zondag 22 april 2018

Het was mooi weer, maar ik heb al dagen niet naar mijn e-mail gekeken en daar moet hoognodig wat aan gedaan worden. Alle e-mail beantwoorden kost tijd. Daarmee vergeleken is Facebook een zegen. Eén klik op een like-je zegt genoeg. Peter Kee heeft gisteren zijn eerste toernooi met Christina van Oey gespeeld. Hij had enkele vragen over het systeem. Die vragen zijn voor alle in bridge geïnteresseerden interessant. Geoefende bridgers wordt nog eens onder ogen gebracht hoe beginners met conventies en afspraken worstelen en beginners kunnen zo'n 'lesje' altijd best gebruiken. Uit zijn mail bleek bovendien dat er zich nu, na één toernooi, onder de druk te willen presteren, al barstjes in het 'partnership' van Peter en Christina zijn ontstaan. De pogingen en manieren om dat partnership te redden lijken mij ook interessante lectuur, dus laat ik u deze correspondentie lezen. Onder de titel: "Vragen over Looier light" schreef Peter:

 

Hoi Hans,

Ik heb een aantal vragen over Looier Light.

-        Mijn partner (N) antwoordt op de opening van W met 2 harten: '3'. Ik ben Z en krijg achteraf te horen dat 3 vraagt aan Z 3SA te bieden met een stop in en anders een kleur te bieden. Ook krijg ik het verwijt (boze reactie!) dat jij mij daar ook al eerder op had gewezen. Is dit wel een onderdeel van Looier light? Op de systeemkaart en in het lesboekje zie ik niets hierover.

-        Mijn partner (N) antwoordt op de opening van W met 2♠ met 2SA. Dit zou dan betekenen >=16 punten en een dekking in ♠. Ook hierover zie ik niets op de systeemkaart en in het lesboekje.

-        Mijn partner (N) opent met 1. Oost biedt 1SA. Ik ben Z en geef een stopbod van 2. Dit schijnt niet te kunnen. Waarom vervallen stopboden als er 1SA wordt tussengeboden?

-        In het boekje op blz. 35 staat middenin: Als we slem interesse hebben, bieden we 4SA. Op de systeemkaart staat echter 3 schoppen (na 2 SA) = transfer naar 4 klaveren of naar 4 ruiten. Klopt het dat dit een fout in het boekje is?

Ik ben benieuwd naar je antwoorden en bij voorbaat dank voor de nazorg voor ex Looier-leerlingen.

 

Groet, Peter

Zoals uit zijn e-mail al blijkt is Peter gedreven. Hij hij wil het naadje van de kous weten en profiteert van de kennis en ervaring die Christina heeft. Mij kost het beantwoorden van zo'n brief minstens een uur, maar dat heb ik er graag voor over, want ik heb vertrouwen in de mogelijkheden die Peter en Christina samen hebben. Ze eindigen in wedstrijden uiteindelijk niet voor niets regelmatig boven Yolanda en mij. Dat is, voor iemand die nauwelijks een half jaar bridget, opmerkelijk. Mijn antwoorden schrijf ik gewoonlijk na de vraag. Op die manier is het duidelijker waar het antwoord op slaat. De vragen van Peter zijn in het blauw. Hier komen en de vragen en antwoorden:

 

-        Mijn partner (N) antwoordt op de opening van W met 2, met 3. Ik ben Z en krijg achteraf te horen dat 3 vraagt aan Z 3 SA te bieden met een stop in en anders een kleur te bieden. Ook krijg ik het verwijt (boze reactie!) dat jij mij daar ook al eerder op had gewezen. Is dit wel een onderdeel van Looier light? Op de systeemkaart en in het lesboekje zie ik niets hierover. 

 

Looier Light is een basis. Die basis wordt tijdens de cursus behandeld, maar is niet alles. In de praktijk komen situaties voor die om een oplossing vragen en die dan soms naar voren gebracht worden. Het is de bedoeling dat je dergelijke praktijk ervaring in je biedsysteem opneemt. Eén van de dingen die regelmatig voorkomen en  is bieden in de kleur van de tegenstanders. Dit is het Cue-bod en wordt op de achterzijde van je systeem-kaart vermeld:

 

Volgbiedingen: 5-Kaart 8-15 pnt; Intermediate sprongvolgbod; Info dubbel; Cue-bod belooft minimaal 16 punten; Dubbel sprongvolgbod = Verdi-transfer t/m 3.

 

Weet je nog wat dit betekent? Dat is een soort van sterk informatie-doublet als je geen stop in de door de tegenstanders geboden kleur hebt. Gewoonlijk komt dit voor als de tegenstanders met 1♣, 1, 1, of 1♠ openen. Dat verandert niet als ze met een zwakke 2 openen. Als iemand met 2 opent en de betekenis is dat hij een 6-kaart heeft, dan wil jij die kleur bijna nooit spelen. Het is logica dat je dan andere betekenissen aan 3♥ geeft. Zoals bijvoorbeeld:

- Ik ben sterk kies uit de andere kleuren, want ik heb minimaal 2 lange kleuren anders dan , of...

- Heb je een stop in ? Biedt dan 3SA.

 

Dit kan ook voorkomen als je partner geopend heeft en de tegenstanders een kleur tussen-bieden. Ook als je dan die kleur biedt beloof je kracht maar wil je die door de tegenstanders genoemde kleur niet spelen.

De afspraak is: "Je wilt nooit de kleur spelen waarin de tegenstanders sterk zijn." 

Als je sterk bent in de kleur van de tegenstanders heb je 3 mogelijkheden om dat aan te geven:

a. Je kunt sans bieden.

b. Je kunt (als dat bod in die situatie geen andere betekenis heeft) voor straf doubleren.

c. Je kunt (als dat bod in die situatie geen andere betekenis heeft) passen in de hoop dat de tegenstander down gaan.

 

Het kan zijn dat ik je dat al eerder heb gezegd, maar daarom behoeft je partner nog niet boos te worden. Je vergeet soms dingen, of vergist je want bridge is een complex spel. 

 

Bij bridge zit veel emotie. Wijdt de reactie van Christina maar aan haar teleurstelling. Je moet echter bij bridge je gezond verstand nooit uitschakelen. Als een tegenstander een bod doet en je partner doet een bod in diezelfde kleur is dat op zijn minst curieus. Misschien zou je je kunnen afvragen, als ze die kleur heeft waarom heeft ze dan niet voor straf gedoubleerd?  

 

-        Mijn partner (N) antwoordt op de opening van W met 2♠ met 2SA. Dit zou dan betekenen >=16 punten en een dekking in ♠. Ook hierover zie ik niets op de systeemkaart en in het lesboekje.

 

Bovenstaande uitleg is ook hier toepasselijk. Als de tegenstanders 1♠ geopend zouden hebben en je partner zegt 1SA betekent het 16+ punten en een stop in ♠. Dat heb je wel geleerd. Wat zou de betekenis zijn als de linker tegenstander (net als wij onze zwakke 2 openingen hebben) een opening van 2 niet alerteert en dus de zwakke 2 openingen speelt en je partner zegt 2SA? Ik zou dan misschien bedenken dat het iets dergelijks zou betekenen, net zoals je dat op één hoogte ook biedt. Op een beperkte systeemkaart kun je niet alle situaties uitschrijven. Je zult altijd in biedingen verzeild raken waarin er een beroep op je gezond verstand wordt gedaan. Het komt regelmatig voor dat je partner andere kwaliteiten in je vermoedt dan je bezit en dat schept dan frustraties. Arjan bedenkt soms ook biedingen die ik niet kan volgen. Pas achteraf, na een uitleg van hem, begrijp ze. Speciaal met spelers van verschillende sterkte en uiteenlopende ervaring, zit je vaak op een andere golflengte. Dat is aan je situatie met Christina inherent.  

 

-        Mijn partner (N) opent met 1. Oost biedt 1SA. Ik ben Z en geef een stopbod van 2. Dit schijnt niet te kunnen. Waarom vervallen stopboden als er 1SA wordt tussengeboden?

 

In dit geval heeft Christina het mis. Je kunt wel degelijk een stopbod van 2 geven!  

Let op: Na één sans tussenbiedingen mag je passen! Je bent dus niet verplicht met een zwakke hand een stopbod te doen. Misschien gaat de sans bieder wel down als jij je mooie hartenkleur kunt ontwikkelen en er mee uit komt. Alweer wordt er van je gevraagd je gezond verstand te gebruiken. Afwegen: 

  • Is het voordeliger hen down te spelen, of 
  • Levert het meer op als ik zelf speel en een stopbod, of relay geef. 

Dat zijn razend moeilijke beslissingen. Maar het stopbod na een 1SA tussenbod bestaat wel degelijk.

 

-        In het lesboekje op blz. 35 staat middenin: Als we slem interesse hebben, bieden we 4SA. Op de systeemkaart staat echter 3♠ (na 2 SA) = transfer naar 4♣ of naar 4. Klopt het dat dit een fout in het boekje is?

 

Nee, het is geen fout in het boekje. De 3♠ transfer slaat op verschillende situaties. Als je een 6-kaart ♣ of hebt en zwak bent kun je deze transfer bieding doen. Je kunt daarmee aangeven over een lange kleur, maar weinig of geen hoge kaartpunten te beschikken.

Ben je sterk en heb je een lange ♣, dan geef je die transfer met 3♠ zodat je partner als eerste ♣ noemt en dus het contract kan spelen. Nadat op die manier de kleur is vastgesteld, kun je met 4SA een slem in ♣ onderzoeken. De sterke hand komt dan niet open op tafel te liggen. 

 

Met kan dat niet, want als jij via het 3♠ bod je partner gedwongen hebt 4♣ te bieden en hierna 4 biedt, moet je partner er van uit gaan dat je zwak bent en liever 4 dan 3SA speelt. Als je slem interesse in hebt moet je dus een andere weg bewandelen. Er zijn er verschillende, maar die situaties komen zó weinig voor dat ook ik het moet nalezen om me die afspraken te herinneren. Daarom is ook hier gezond verstand misschien nog handiger. De mogelijkheden om tot een slem in te komen zijn dan:

- 4 te bieden. 

Hierop mag partner niet passen, maar het is een ongelukkig bod omdat nu de kleur wel vast staat, maar de verkeerde hand het speelt. Je partner moet dan met 4SA naar jouw azen-bezit vragen.

- 4♣ bieden.

Dat is de Looier slem conventie en nadat je partner geantwoord heeft, vraag je met 4SA azen.

- Gelijk 4 SA bieden.

Het lijkt me duidelijk. Je wilt enkel weten of alle azen binnenboord zijn of dat jullie er maar 3 of 2 van de 4 hebben.

 

Ik ben benieuwd naar je antwoorden en bij voorbaat dank voor de nazorg voor ex Looier-leerlingen.

Ik hoop dat ik je vragen hiermee beantwoord heb. Vergeet de Champagnedrive van zondag aanstaande niet. Ik neem aan dat het minder goed op die Batavia-Toernooi in Lelystad gegaan is dan jullie hoopten, want over het resultaat hoor ik helemaal niets.

 

 Groet, Peter

 

Met vriendelijke groet,

Hans Becker vandaag 

 

De bridge-Drive van de Groene Brug was, mede door deze eerste prachtige zondag vrij stil. Slechts 8 paren waren present en als er van alles geregeld moet worden, heeft Yolanda het te druk om zich op bridge te kunnen concentreren. We eindigden met 50,56% samen met Rachel Busker en Coby Peters op een gedeelde 5e plaats. Alie van der Linden werd met Galja Drogendijk eerste. Zij scoorden 60,42%. Helena Swart en Dirk Loor werden 2e met 55,56% en de derde plaats werd door Berna Verduijn en Bert de Ridder behaald. Zij scoorden 53,47%. 

 

Omdat 't Steegje deze zondag geen maaltijd serveerde, besloten we bij de club-kroeg van de Almeerse zeilvereniging te gaan eten. Daar serveerden ze altijd lekkere sliptongetjes. Het terras was evenwel wat winderig en toen de eigenaar kwam opnemen bleek dat hij de keuken had moeten opgeven, omdat het te veel werkt was. We zijn toen naar de havenkom gegaan en hebben uitgebreid gekeken welk van de vele uitstekende restaurants die daar gevestigd zijn we zouden kiezen. We kozen voor Brasserie Julia. Een schot in de roos. Het ligt op het westen dus je zit in de zon, je zat er beschutter en door de balkons van de er boven gelegen flats, zou een buitje ons niet deren. Ideaal! Ook het va e viën op de 'boulevard' deze prachtige avond maakte ook dit etentje weer heel speciaal. Voor koffie en thee zijn we bij 't Steegje langs gegaan. Het was weer een fijne dag.


top

Maandag, 23 april 2018

Maandag 23 april 2019

De beurs was in mineur en ik kon de 64 vrijgekomen Boskalis opties niet gelijk voor een aantrekkelijke prijs herschrijven. Zo'n geschreven optie levert een flink bedrag op, maar als je geen verlies wilt lijden, moet je op of boven de inkoopsprijs van het aandeel schrijven. Bij pech kun je helemaal niet schrijven, omdat de aandelen zó in waarde gedaald zijn dat er geen opties voor die prijs worden aangeboden. Het kan ook voorkomen dat opties daarop zó weinig opleveren, dat het de moeite niet loont. Je hoopt dan op betere tijden.

 

Eindelijk weer eens op maandagmorgen naar jij Tai Chi gegaan. Nu ik een afspraak met dokter Klienstra heb, is mijn ochtend toch al doorbroken en nu is die Tai Chi les mooi ingepast.

De dokter wilde alle aandacht aan mijn duizeling van vorige week besteden. Andere kwaaltjes en pijntjes kwamen niet aan bod. Daarvoor moest een dubbele afspraak gemaakt worden. Nu werden mijn borst en keel met een stethoscoop beluisterd, mijn bloeddruk is 2 keer gemeten, er werd in mijn oren gekeken en ik werd twee maal geprikt, één keer voor suiker en één keer voor ijzer. Alles is goed, al is mijn bloeddruk wel wat aan de hoge kant, maar dat kan ook door de situatie komen, want de tweede meting, toen ik even ontspannen op de bank gelegen had, wees al een veel lagere waarde dan de eerste aan, toen ik er net op was gaan liggen. Kennelijk niet alarmerend genoeg om maatregelen te nemen. Gelukkig maar, want ik haat medicijnen. Er werd  gelijk een dubbele afspraak voor donderdag gemaakt, want ik wil nou wel eens weten wat al die pijntjes die me geregeld plagen te betekenen hebben.

 

Yolanda had een verrukkelijke stoofschotel van aubergines gemaakt. Ze had er geen aardappel doorheen gedaan, een extra stimulans voor mij om meer te eten. De schotel herinnerde me aan de lasagne van aubergine die ik bij Cibo & Vino op woensdag regelmatig ad toen ik nog in het centrum woonde. Daar krijg je een afgepaste hoeveelheid Bij Yolanda staat er een grote ovenschotel op tafel. Daaruit mag je zelf naar believen opscheppen. Ze maakt het voor mij dan ook nog extra aantrekkelijk om te veel te nemen. Ze niet houdt van restjes en kliekjes en alles wat overblijft dreigt ze weg te gooien. Ik kan me dan niet beheersen, want ik haat eten weggooien. Daardoor eet ik steeds meer dan goed voor me is.

 

B-lijn was mijn lot nu ik enkele weken geleden als laatste eindigde. Het was een drama! Zelfs bij de meest elementaire biedingen werden fouten gemaakt. Ik veronderstelde door mijn betere afspeel-techniek toch wel in de hogere regionen te zullen eindigen, nou vergeet het maar. Met 46,83% eindigde ik samen met Kirsten Levik op een gedeelde 10e plaats. Ik was wel heel tevreden met de opkomst. Eindelijk weer eens twee lijnen zelfs nu ik in de B terecht kwam, schepte me dat toch enige voldoening. 


top

Dinsdag, 24 april 2018

Dinsdag 24 april 2018

Ik werd slaperig wakker. Zoals gewoonlijk was het dekbed nat van m'n zweet. Het is lekker om dan op de bank in een badjas verder te doezelen. Tegen achten stond ik op en kroop achter de computer om aan mijn blog te schrijven. Ondanks mijn inspanningen lukt het maar niet om mijn achterstand in te lopen. Er is steeds zó veel te doen.

Met Marco alle problemen opgelost. We konden eindelijk aan de site beginnen, want op de Duitse, Engelse en Italiaanse pagina's stond nog oude informatie over het hotel in Toscane. Dat is nu allemaal aangepast. Het was één uur voor ik er erg in had. Tijd om te gaan bridgen.

Om Christina terug naar Dronten te sturen en dan ook nog een stilzit-tafel te hebben stoot me tegen de borst. Het is dan beter iemand op te roepen. We belden verschillende kandidaten en troffen Renske van de Werff thuis. Zij wilde wel komen spelen, maar was helemaal niet bedacht op de onkostenvergoeding die zij daarvoor ontving. Die wilde ze eigenlijk niet, maar na lang aandringen besloot ze hem aan de vereniging te schenken. Ze vroeg of daar bloemen voor het terras van gekocht konden worden. Daar heeft Yolanda zich mee belast. Bedankt Renske! 

 

Ik vond het heel curieus dat Christina niet met Peter Kee speelde, maar aan Arjan werd gekoppeld. Zouden Christina en Peter na één toernooi al niet meer samen willen spelen? De bootdrive staat nog op hun programma en je zou denken daarvoor graag samen zouden willen oefenen. Dat ligt toch voor de hand. Niet dus. Daar moet ik Arjan eens naar vragen. Misschien is er een andere reden waarom hij met Peter Kee speelde.

 

Bridge liep vanmiddag goed voor Yolanda en mij. Enkel tegen Peter Kee en Arjan de Jong scoorden we met 45,84% slecht. Aan 3 tafels scoorden wij zelfs boven de 70%. We waren dan ook glansrijk eerst met 64,38%. Sieglien Ashraf en Christina Oey werden 2e met 57,85% en Arjan en Peter Kee scoorden 57,15% en behaalden daarmee een 3e plek.

 

Spel één was gelijk raak. Het was een uitgelezen spel voor de rubriek "Looier bied-voordeel."

Ik zat Noord en mocht de volgende hand Openen:

 

♠ T 8

A J 9 5 4 2

A

♣ A Q T 6

 

Ik moet zeggen dat ik een agressief bieder ben. Acol spelers tellen slechts punten en zien de potentie van een hand niet. Een 6-4 verdeling met een redelijk aantal punten, 3 azen, waarvan er één in je singelton zit, is heel erg sterk. Bij pech zit het tegen, maar je bent de eerste bieder en ik proefde dat deze hand potentieel ± 8 slagen in zich droeg. Vijf in als die kleur troef wordt, Aas en voor de klaveren telde ik eveneens anderhalve slag. Goed genoeg voor een 2♣ opening. Die opening kan in het Looier bied-systeem verschillende betekenissen hebben: Een zwakke ,  een semi forcing in één van de 4 kleuren met ± 8 slagen als de kleur die als eerste na de  2 relay werd genoemd troef wordt, de Lekke Sans, of een Manch-forcing ♣. Doordat dit bod zoveel mogelijkheden in zich draagt, komt het vrij veel voor.

Oost stoorde met 2♠ en Yolanda, mijn partner zag wel wat in een zwakke hand met en bood 3. Ze schrok van mijn 3-bod, want ze had er maar 2 mee en zij weet dat ik een 6-2 fit niet lekker vind. Ze besloot dat haar ♠Heer na dat volgbod goed geplaatst was en ook ook enige potentie had en bood 4. Dat contract werd met een overslag gemaakt. Het hele spel lag als volgt:

Spel 1 van dinsdag 24 april 2018

Deze avond alweer geen leerlingen voor de Robber-les. Jammer dat Ria van de bingo niet doorgepakt heeft. Dat begrijp ik niet, want ze vond het erg leuk. Ik heb nu iemand in Almere Buiten ontmoet. Hij draagt de potentie in zich lid te worden. Hij vertelde me in 't Steegje dat hij alle kaartspellen kende, maar enkel aan Bridge nooit was toegekomen. Het was een charmante man en wie weet komt hij dinsdagavond op les.

Vanavond ging ik de bietenbrug op. We speelden twee robbers en het was zó gezellig dat het half elf was voor we er erg in hadden. Hat was dan ook een titanenstrijd om die laatste robber binnen te slepen. Beide Robbers heb ik verloren. Voor de eerste keer eindigde ik onderaan en vanavond heeft ook Hanne 45 cent gewonnen. Leuk voor haar als beginnend bridger! Ik was € 1,15 kwijt.


top

Woensdag, 25 april 2018

Woensdag 25 april 2018

Vreselijk 95,2 kg ik moet bijna 2 kg afvallen en donderdagavond heeft Yolanda een uitje gepland. We gaan naar een musical en vooraf is er een buffet. Dat zijn dikmakers bij uitstek dus wat kan ik doen? Hongeren, geen alcohol en proberen vandaag al een buffer op te bouwen. Er is één lichtpuntje, ik blijf van donderdag op vrijdag bij Yolanda slapen en haar weegschaal is klantvriendelijker.

 

Om 10 uur at ik 4 snoep-tomaatjes en 3 walnoten. Een glas vers geperst sinaasappelsap completeerde dit ontbijt. Daar moet ik tot 12 uur op teren. Dan eet ik één tosti en vanavond 'n salade. Aangevuld door thee met koekjes moet dit te doen zijn. Het grauwe koude weer maakt het makkelijk om achter de computer aan mijn achterstallige blogs te werken. Dat was de laatste dagen anders. Looiernieuws moest geschreven en verstuurd worden. Het mooie weer noodt om in de tuin te rommelen en de zondagmiddag-drive van de Groene Brug kostte een dag. Al die feestelijkheden deze laatste dagen hebben te weinig tijd overgelaten om aan de blogs te schrijven. Ook het hotel vergt tijd, want er komen steeds meer aanvragen van reisorganisaties binnen die beantwoord moeten worden. Wij zijn niet goed toegerust om groepen van zo'n 50 gasten te ontvangen. We kunnen die wel onderbrengen, maar daar is ons hotel niet op ingesteld. Wij hebben geen uniforme kamers. Onze kamers verschillen in prijs en grootte. Het lijkt mij niet juist om één paar van de groep een kamer van € 85,- te geven en een ander paar op een luxe kamer van € 190.- te laten slapen. Dan krijg je scheve gezichten. Toch wil je die reisorganisaties wel antwoorden en van het aanbod en de prijzen die je vraagt op de hoogte stellen. Correspondentie vreet tijd. Daarmee vergeleken is Facebook een zegen. Eén klik op een like-je zegt genoeg.

 

Ook de beurs baart me zorgen. Ik sta rood. Aandelen moeten worden verkocht om die roodstand tegen te gaan. Bovendien vraagt ook het hotel nog steeds investeringen en de Looier BV heeft nauwelijks activiteiten. Dat is met 3 man personeel evenzeer een kostenpost. Er moet constant een beroep op de financiële middelen van de BV gedaan worden. Het hotel moet dit jaar, nu de investeringen achter de rug zijn en het enkel nog om onderhoud gaat, eindelijk wat gaan opleveren. Dat lijkt mogelijk nu ik met twee capabele internet sites booking.com en Expedia samenwerk. Tijd zal het leren.

 

Ik vond een aanleiding om mijn amant te bellen. Hij had mij maandag opgebeld dat hij graag weer eens langs wilde komen, maar op maandag en dinsdag heb ik bridge afspraken. Ik stelde voor om woensdag- of donderdagavond langs te komen, maar hij wist niet of hij zich dan vrij kon maken. Ik ben al weken niet van bil geweest en omdat ik vreesde dat hij misschien donderdag zou willen komen, terwijl ik dan bij de musical "On your Feet" zou zitten. Ik trok dus de stoute schoenen aan en belde hem met de mededeling dat ik enkel vandaag tijd had. Ik heb nu tussen negen en tien een afspraak. Tai Chi heb ik gelukkig op maandag al gedaan, want dat schiet er nu natuurlijk bij in. Een grote schoonmaak was gelukkig niet nodig, ik heb de boel sinds mijn verjaardag aardig bijgehouden. De slaapkamer moest natuurlijk wel opgeruimd worden en mijn hele batterij sfeermakers moest in stelling gebracht worden. Als je als 76-jarige nog door een jongeman bemind wordt moet je alle hulpmiddelen die de rimpels en ouderdomsvlekken verdoezelen gebruiken. Zacht kaarslicht en flakkerende vlammen zijn daarbij belangrijke bondgenoten.

 

Zelfs de kaarsjes waren al ontstoken toen Jan aanbelde. Nina Simone zong van de liefde en we dronken wat terwijl we ons aan elkaar verlustigden. Het drankje was nog niet op of we spoeden ons naar de badkamer, die een vast gegeven in ons liefdesspel vormt. Voordien wil ik hem echter voelen, me tegen hem aandrukken en de kroes van zijn harige body mijn strelende vingers doen tintelen.Pas daarna al flink 'Angeheitert' laten we ons in het te krappe bad zinken en start de massage. Schoongespoeld van het zweet van de dag, drogen we ons af en gaan op het waterbed liggen waar we het spel met strelen, voelen en likken voortzetten. Bij ieder hoogtepunt dat we naderen vinden onze handen een ogenblik van rust. We willen de spanning en het gevoel vasthouden, het genot langer laten voortduren.

 

Deze keer kwam ik tot een explosie voordat hij aan zijn gerief kwam. Het duurde niet lang voordat ook hij bevredigt was, waarna we de routine in omgekeerde volgorde herhaalden. De haard en kaarsen branden nog steeds muziek werd weer opgezet en na het drankje was ik weer alleen. 

 


top

Donderdag, 26 april 2018

Donderdag 26 april 2018

De weegschaal was mild. Om 7 uur woog ik 74,4 kg en dat ondanks de halve zak Engelse Drop die ik opgevreten heb. 

 

Bij de uitnodiging voor mijn verjaardag had ik uitdrukkelijk geschreven géén cadeautjes te willen. Toch brachten mijn nichtje Ineke en haar man Ruud een grote zak Engelse Drop mee. Zij wisten dat ik met dit snoepgoed te verleiden ben en hadden, om me te plagen, die zak als cadeau meegebracht. Bijna een maand lag die daar onaangebroken, naast andere spullen waar ik ooit nog eens iets mee moet, op de keukentafel. Na de sex had mijn amant van gisteravond trek. Hij zag die zak en kwam er gelijk mee aandragen: "Je hebt wèl wat te snoepen in huis!" Aan een liefde kun je niets weigeren, dus werd de zak geopend. Het effect van het vasten van gisteren is daardoor voor een deel ongedaan gemaakt. Toen ik na twintig minuten aandrang kreeg en me ontlastte, bleek ik om 8 uur in de morgen zelfs 74,2 kg te wegen. Om nog 9 ons af te vallen, als er een feestelijk buffet met een musical op het programma staat, zal niet meevallen.

Om vier uur wilde ik naar Yolanda gaan, maar ik moest nog allerlei oranjespullen, mijn witte kostuum, een oranje paraplu en allerlei andere oranje parafernalia bij elkaar zoeken. Het werd uiteindelijk een half uur later. Om vijf uur stond ik bepakt en bezakt voor haar deur. We vertrokken gelijk. In de haast vergat Yolanda de tickets voor de show. Daar kwam ze gelukkig al bij de halte Buikslotermeerplein achter. Met de bus terug. Nu was het voordat we bij het Centraal Station waren het zes uur. Nog niets aan de hand zou je denken, maar de eerstvolgende trein naar Utrecht bleek een stoptrein. Elk plaatsje tussen Amsterdam en Utrecht werd aangedaan en even voor zevenen kwamen we aan.

 

Het Beatrix Theater is, zoals in de folder vermeld, vlak naast het station Utrecht Centraal gelegen. Na 5 minuten waren we al binnen. Wat een drukte. Overal zaten mensen te eten, zelfs op de trappen. Er heerste een leuke nonchalante sfeer. Er was vlees en vis en natuurlijk wilde ik alles proeven. Ook drank was aan aan verschillende bars verkrijgbaar. Het kon niet op. Nadat ik alles geproefd had gingen we op verkenning, want we waren nauwelijks verder dan de garderobe gekomen. Wat een imposant complex. Er was een restaurant, verschillende kleinere zalen en brede overlopen en overal was eten te krijgen en werd drank geserveerd. Er zou ook ijs zijn, maar dat hadden we gemist. Ik vroeg één van de vele diensters die er rondliepen om lege borden op te halen waar dat ijs te vinden was. Daarmee was kennelijk al rondgegaan, maar ze ging speciaal voor ons nog een toetje halen. Je kunt, als je voor de horeca catert, natuurlijk niet voor je klanten onderdoen, maar het moet gezegd, Sligro heeft hem uit zijn broek laten hangen en "On Your Feet," de musical waarvoor we uitgenodigd waren, moest nog beginnen.

 

Het was een wervelende show en hoewel ik gewoonlijk na een etentje in slaap doezel, waren er zoveel effecten dat ik de hele voorstelling wakker gebleven ben. Tijdens de pauze weer allerlei lekkers en drank. Fantastische dans, maar het verhaal pakte me niet. Enkel de laatste song van Vajèn van den Bosch wist me te ontroeren. Na de voorstelling stond de bediening alweer met volle glazen klaar om mensen die met de artiesten op de foto wilden, of wilden wachten tot de rijen bij de garderobe geslonken waren van drank te voorzien. Een foto hebben we niet laten maken. De rij daarvoor was wel 25 meter lang en 4 man breed. Op de terugweg hadden we een sneltrein. We waren bij twaalven thuis na een zeer geslaagde, zij het enigszins hectische avond. 


top

Vrijdag, 27 april 2018

Vrijdag 27 april 2018 Koningsdag

Het was een enige avond en de zonde waard, maar wat moet ik nou op Koningsdag? Ik ga de traditie niet breken. 'n Oranjebittertje hoort er bij en dat ga ik nemen ook. Gisteren overdag heb ik gevast, maar 's avonds ging het helemaal mis. Het begon bij de vergeten kaarten. Door dat vasten had ik trek. Omdat we nu veel later in Utrecht zouden aankomen had ik een reden om mijn trek enigszins te stillen door een snoepje, of koekje te vragen. Yolanda heeft altijd wat in huis. Ze had nog paaseitjes in verschillende kleurige papiertjes. Van elke kleur nam ik er één.

 

We kwamen over zevenen bij het theater aan en liepen in de garderobe gelijk tegen een buffet op. Je schept dan te veel op, je wilt alles proeven en dan eet je meer dan goed voor je is. Bij gratis eten komt er een hebberigheid over me die ik niet kan bedwingen. Ik  nam dus 2 in plaats van één keer 'n hoofdgerecht. Het opgeblazen gevoel merkte ik in de zaal al. Mijn overvolle buik stopte me echter niet om me in de pauze te matigen. Prosecco, wijn, kroketjes, gevulde groene crème hoorntjes alles moest ik proeven en dan ook nog 2 keer! Ik leek wel belust. Na de pauze was mijn buik zó zwaar dat hij gespannen over mijn riem heen bolde. Ik had mijn hele vertrouwen in de afwijking, die ik in de weegschaal van Yolanda vermoed, gesteld, maar toen ik me om 7 uur na een eerste stoelgang woog, gaf zelfs die weegschaal 74,4 kg aan. Meer dan een kilo te zwaar! Als die weegschaal ook nog eens een kilo lichter aangeeft dan de weegschaal die ik in Almere gebruik, dan staat me nog een onaangename schok te wachten.

 

Sancties! Nu ik twee weken achter elkaar mijn streefgewicht niet heb gehaald en me vandaag ook nog niet aan mijn alcohol verbod ga houden, want voor feestdagen en winsten van Advocaatjes en Boeren Jongens bij bridge maak ik uitzonderingen, moet ik extra maatregelen bedenken om mijn gewicht weer onder controle te krijgen. Wat zal ik doen? Natuurlijk moet ik volgende week vrijdag om acht uur 2 ons lichter, dus 73,1 kg wegen. Die regel blijft zeker gelden nu ik me vandaag alweer niet aan mijn eigen opgelegde regels ga houden. Ik besluit tot een dagelijkse deadline. Elke ochtend om 8 uur moet ik me wegen. Mocht ik de voor deze week geldende 73,3 kg halen, dan nog blijft er een alcohol verbod gelden. Als ik vrijdag 73,1 kg haal wordt dat pas opgeheven. Feestdagen en winsituaties zoals zich bijvoorbeeld vanmiddag en zondag op de Champagne-Drive kunnen voordoen mag ik uitzonderen, maar verder enkel water en thee. Ik ga een zware week tegemoet. Misschien moet ik woensdag en donderdag een water- en brooddag inlassen.  

 

De Konings-Drive viel wat opkomst betrof mee. Er kwamen 22 man. Het was een enige drive, maar begon voor Yolanda en mij gelijk met een drama. We begonnen door mijn schuld met een absolute nul. We begonnen met spel 3 en na een pas van Yolanda opende Anna Schoots met 1SA. Mijn hand was de volgende:

 

♠ A Q 9 8 7 4

K J 4 2

T 9 6

♣ -

 

Een prachtige verdeling, die noopt tot een tussenbod. We gebruiken na sans openingen Brozel. Dat is een conventie waarmee je allerlei handen kunt omschrijven. Met doublet beloof je een 6-kaart en met 2 zeg je over een 2-kleurenspel te beschikken met een 4-5 verdeling in en ♠. Mij stonden dus 2 wegen open en koos voor 2. Oost bood 3 en Yolanda 3. Anna bood 3SA en ik maakte mijn mooie kaart bekend door te dubbelen. Oost 4♦ West 4SA, ik bleef de Sans dubbelen. Ineke Horbach die op de Oostplaats zat liet zich niet onbetuigd en bood 5! Anne bood 5SA. Ineke Horbach liet zich niet door haar partner van de wijs brengen en bood 6, maar Anna zag die van Ineke niet zitten en verhoogde naar 6SA ik doubleerde weer. Ineke gooide de handdoek in de ring en Anna Redoubleerde! Ik mocht uitkomen.

 

Gewoonlijk kom ik tegen slems, als ik er een heb, met het aas uit. Ik was er van overtuigd dat Anna ♠Heer had en startte nu met de 4e van boven in ♠, in de hoop de ♠-kleur te kunnen ontwikkelen. Anna had na het alerteren niet om uitleg gevraagd en zij wist waarschijnlijk niets van die ♠. Dat pakte desastreus uit. De onbereikbare dummy kreeg nu met ♠Boer een entree. Anna deed het goed. Ze pakte de boer draaide de 9-kaart van Ineke af waarop ze al haar verliezers kwijt kon en maakte 6SA+1. Yolanda was woedend. Niet enkel op mij, omdat ik de verkeerde uitkomst had verzonnen, maar ook op Anna Schoots die, zonder dat Ineke het wist, met een renonce in , met 1SA geopend had. Als je dat doet en je partner is daarvan op de hoogte, dan moet zo'n bod gealerteerd worden. Ineke wist echter van niks en dan is zo'n afwijking geoorloofd. Het hele spel lag als volgt:

 

Spel 3 van vrijdag 27 april 2018

Het was weer zo'n dag dat de sterren verkeerd staan en dan moet je oppassen. Gek ik geloof in god noch gebod, maar van de kracht van sterren ben ik heilig overtuigd. Het duurde wel 4 ronden voor Yolanda over dat eerste drama heen was. We scoorden toen gelukkig ook weer wat beter en eindigden toch nog boven de 50%. Christina Oey en Peter Kee moesten we echter als meerdere erkennen, want zij scoorden met 52,08% 0,83% beter dan wij. Eerste werden Jan van den Bos en Floris Loman met 63,02%. Ineke Horbach en Anna Schoots scoorden 59,38% en werden samen met Chelly Kanes en Kitty Muller 2e. Voor de andere deelnemers was het een zeer geslaagde middag. Er waren konings-tompoezen tijdens de taart-pauze en de ronde-prijzen bestonden uit een oranjebittertje. Wij wonnen er geen. Ik moest dus een bittertje voor mezelf inschenken op alleen zijne koninklijke hoogheid te proosten, want Yolanda blieft dit niet. Die traditie houd ik in ere.

 

Op koninginnedag is het vaak moeilijk ergens goed te eten. Wij hadden, na het succes dinsdag, besloten ons geluk weer in Almere Haven te beproeven. Dat leek ons voor Koningsdag dé plek waar  je nog iets fatsoenlijks zou kunnen eten. 't Veerhuis, ooit een fameus Frans restaurant met exquise gerechten was tot het Indonesisch Veerhuis omgedoopt. Ik lust Indonesisch eten wel, maar was er tot nu toe nooit teruggegaan. Ik vermoedde dat de exclusiviteit en het prijsniveau van het Franse restaurant behouden zou worden en erg hoge prijzen wil ik voor een rijsttafel niet betalen. Vandaag zijn we er langs gereden, omdat het lawaai van Koningsdag, dat van de boulevard tegemoet galmde, ons tegenstond. Het was pas half zes en het restaurant bleek nu al geopend te zijn. We bekeken de kaart. Een rijsttafel van 19 gerechtjes voor € 35,-! Dat viel me heel erg mee. We stapten gelijk binnen. Er kwam gelijk een prachtige in sarong geklede vrouw op ons af. We vroegen of de keuken al open en er voor ons plaats was. De keuken ging al om half 5 open en plaats was er ook. We werden de eetzaal binnengeleid en mijn mond viel open van verbazing. Welk een verfijnde elegance. Antieke besneden houten pilaren ondersteunden romig wit geschilderde balken en vormden als ware het een baldakijn waaronder twee tafels pronkten. Op elk der tafels stond als decoratie een wit katoenen parasol waar kwastjes en zilveren harten aan bungelden. Twee grote lichtobjecten aan de muur zorgden samen met kleine spotlights in het plafond voor een stemmige sfeerverlichting. Een zware houten, bij de pilaren passende, poort was als decoratie tussen de lichtobjecten geplaatst en het uitzicht over het Gooimeer vervolmaakte deze unieke ambiance. 

 

Nu heb ik het nog niet eens over het eten en de bediening gehad. Charmante hostesses in traditionele kleding gestoken serveerden de keur aan gerechten. Om de wachttijd te korten werd er bij de wijn en het water kroepoek op tafel gezet. Het eerste gerecht was rijstsoep. Zoals ik eerder al vermeldde ben ik geen liefhebber van rijst, maar deze soep was een aangename uitzondering. Prima gekruid en zó apart dat ik daar zeker voor terug zal komen. Daarna werd de tafel vol met bakjes gezet en alles was lekker en hoewel er ook verschillende smaken bij waren die ik herkende, waren andere traditionele gerechten op een iets andere manier bereid, waardoor ze toch iets eigens kregen. Mijn smaakpapillen werden er in ieder geval extra door gestreeld. Een aanrader. Wíj gaan er zeker terug.


top

Zaterdag, 28 april 2018

Zaterdag 28 april 2018

Wat mijn afvalrace betref, wordt het vandaag menens. Geen alcohol en weinig eten. Er staan nog 2 oude mokkapunten in de koelkast één moet er vandaag minstens geconsumeerd worden en die andere eigenlijk morgen. Ik weeg nog lang geen 73,3 kg. Vanmorgen na een bezoek aan het toilet kwam ik nog op 75,3. Het wordt verdomd moeilijk, maar we gaan er tegenaan. Het weer is te slecht om in de tuin te werken. Daar val je ook van af. Nu zit ik weer zo'n hele dag. Eerst achter de computert en vanavond achter de TV.

 

Half zes, de honger begint te knagen, maar ik mag van mezelf enkel wat drinken. Thee heb ik al bij 't Steegje gehad. Daar heb ik al 'n tikje het zuur van, dus wordt het kraanwater of sinaasappelsap. Misschien moet ik toch maar wat appels kopen en een gekookt ei kan ook geen kwaad. Daar kom je nauwelijks van aan. Twee kilo afvallen vandaag lukt me zeker niet, zelfs al ga ik in bad, al scheelt dat natuurlijk wel iets.

 

Het eerste ei heb ik in het meerkoeten-nest gezien. Ze zijn nu op het zwemtrapje aan het broeden. Het hele huis is nu van alle kanten door broedende vogels omringt. Onder het terras nestelen zwaluwen, op het eiland de eend en op de zwemtrap meerkoeten. Enkel het nestkastje boven het terras is, voor zover ik weet nog niet in gebruik. Curieus is dat het zaad dat ik nu in het vogelhuisje leg veel sneller verdwijnt. Je zou denken dat daar in de winter meer behoefte aan zou zijn. Het kan ook zijn dat de tortelduif die rond het vogelhuisje rondscharrelt de schuldige is. Die eet natuurlijk heel veel  meer dan zo'n klein musje.

 

De AH kruidentuintjes groeien uit het bakje. Van de tomaat komen de worteltjes al door het karton. Die heb ik daarom vanmiddag in de tuin geplant. Ook de grote bak narcissen die ik van Annelies en Martin voor mijn verjaardag kreeg, heb ik achter de rozen een buitenleven proberen te geven. De bak was echter zo zwaar dat hij uit mijn hand donderde. Gelukkig kwamen de narcissen met hun wortels naar beneden neer en kunnen nu in de kouwe grond verder groeien. Ik hoop dat ze het redden, want de akkerwinde die de tuin, als ik 4 maanden weg ben, overwoekerd zal proberen die narcissen te smoren. Voor nu hebben ze in elk geval een plaatsje gevonden, want ik weet echt niet waar ik met die grote aantallen bollen moet blijven.

 

Het hotel zit dit weekend bijna vol. Het prachtige weer in Italië na 4 maanden regen en wind tezamen met de 1 mei viering die in Italië een vrije dag en feest betekent, hebben de boekingen deze laatste dagen tot grote hoogte opgestuwd. Zelfs zondag en maandag heb ik reserveringen en sommige kamers zijn 2 keer verhuurd. Ongekend voor deze tijd van het jaar. Ik hoop dat Nello het redt. We waren er niet op voorbereid en hij staat er, op één kamermeisje na, helemaal alleen, met voor. Ontbijt, inschrijven, telefoon aannemen, want de telefoon blijft, nu het overal vol is, rinkelen. Het grootste probleem is echter dat nog niet alle kamers klaar voor gebruik zijn. Op Booking en Expedia worden ze wel aangeboden. Ik hoop dat er geen overboekingen zijn, maar dat hoor ik morgen na het ontbijt wel. Ik zal hem dan bellen.


top

Zondag, 29 april 2018

Zondag 29 april 2018

6 Uur 74,9 kilo. Die 73,3 kg is ver weg. Dat lukt vandaag zeker niet, maar het neemt niet weg dat ik een poging doe. Al weeg ik om 8 uur maar één kilo minder, dan ben ik toch op de goede weg. Verder wederom vasten vandaag. Gewonnen glaasjes bubbels sla ik niet af, want dat hoort bij het feest dat de Champagne-Drive is en een feest wil je niet verpesten door op de gewonnen drank nee te zeggen. Daarmee wordt de kans dat ik vrijdagmorgen het gewenste resultaat bereik natuurlijk verkleind.

 

Acht uur en 74,6 kg. Nog veel te zwaar. Het zal zelfs poot aan spelen worden om morgen de 73,3 kg te halen. Ik gooi de handdoek nog niet in de ring, maar ik heb er wel een hard hoofd in. Ondertussen blijft het zweet van mijn gezicht afdruppelen. Het hete bad heeft zijn werk wel gedaan, maar eigenlijk houd je jezelf daarmee voor de gek, want dat vocht drink je er zo weer aan.

 

Monika en Evert nemen vandaag op in het Zwanenmeer. Ze hebben dan gelijk plaatjes van de Champagne-Drive, maar het regent, de opnames op een zonnig terras vallen daardoor letterlijk in het water. Jammer! Er is overal geroezemoes en er wordt ook gezongen. Twee dominees hebben een zaaltje gehuurd, want bij religie zijn, net als in het gewone leven, belangen gemoeid. Hel en verdoemenis moeten mensen onder controle houden. Triest dat daar een godsfiguur voor nodig is. Gezond verstand zou genoeg moeten zijn. Persoonlijk hang ik het humanisme aan. Dat gezang maakt opnames maken hier onmogelijk is. Er is te veel achtergrond geluid. We hebben een afspraak voor donderdag gemaakt.

 

Gelukkig was er geen stilzit-tafel bij de Champagne-Drive. Er waren, net als vorige maand, weer 20 man. Dat is bemoedigend. Yolanda en ik gingen weer eens slecht. We hebben niet één ronde gewonnen. Voor mij kwam dat goed uit, al wil je natuurlijk ook wel één ronde winnen.

Op spel 8 ging het helemaal mis. Ik volgde met één sans, nadat Yolanda had gepast en Noord  met 1♠ was geopend. Zuid bood 2♥ en Noord verhoogde naar 4♠. Ik zat op Oost en had de volgende kaart in handen:

♠ A 7 5

♥ K

♦ K Q J 9

♣ K Q J 6 5

en doubleerde. Met 19 punten tegen, geloof je niet dat zo'n contract gemaakt wordt. Toos IJsberg maakte echter 4♠ +2. Het was weer één van mijn beruchte doubletten. Iedere keer stink ik er weer in. We scoorden dan ook matig. Betty Galesloot en Hans Bieraugel werden eerste, maar Hans moest snel weg en Betty wilde ook niet blijven. De champagne bleef daardoor dicht maar er was ook zonder die Champagne een gezellige nazit. Marjan Hofland en Frank van Beem, waren er voor het eerst en bestelden nog een drankje. Greet Roos is altijd gezellig en Gerda Brinkman, Alie van der Linden, Yolanda en ik zijn altijd van de partij. Een geslaagde middag al hebben we Peter Limbach en Peter Plasman gemist.

 

Bij restaurant Olympia in Almere Haven hebben we een Griekse maaltijd genoten. Je bent nauwelijks gaan zitten of de ouzo staat al op tafel. Een leuke traditie. Ik besloot opnieuw te zondigen en dit feestelijke etentje niet door abstinentie te laten bederven. Er werd dus ook een fles wijn besteld. De thee en koffie werden na het eten bij 't Steegje genoten. Yolanda vertrok naar Amsterdam en ik heb de laatste afleveringen van Victoria bekeken.


top

Maandag, 30 april 2018

Maandag 30 april 2018

Om 5.45 was mijn gewicht 74,7 kg. Het regent nog steeds en ik besluit voor de open haard aan mijn blogs te gaan schrijven. Toen ik de aanmaaktakjes op de verfrommelde kranten legde verwonderde ik me over de spatjes die er op een wat dikker stokje zaten. Hoe kon dat nou? Het ligt hier al dagen binnen en nu is het nat. Ik kon niet vatten hoe dat mogelijk was, maar je bent bezig en let er verder niet op. De kachel wilde niet branden, de kranten doofden na opgevlamd te zijn, lucifers gingen uit, zelfs toen ik het glazen vonken-scherm omlaag trok en de schuiven van de trekgaten helemaal geopend had lichtten er nog steeds slechts een paar miezerige vonkjes op. De korte lucifers konden de job niet aan. Ik besloot een spaan te gebruiken. Sinaasappelkistjes trek ik gewoonlijk uit elkaar. De dunne plankjes vormen ideaal aanmaakhout en dunne spanen bewaar ik samen met wat takjes in een oude Afrikaanse vaas. Toen ik het spaantje pakte zag ik het. Van boven, uit de schoorsteenmantel, vielen druppels. Onder de blikkerige bijl die als decoratie op het tegeltableau voor de haard ligt was het al helemaal nat. Het druppelde gestaag en ik zette er een waterglas onder. Dat glaasje redde het niet, omdat de basisrand van de kachel iets uitsteekt. De grote vaas, waar enkele dagen geleden de kwakbollen (die nu in de vijver buiten zijn uitgezet) nog vrolijk in rondzwommen bleek ideaal. Terwijl ik dit schrijf staat er al 10 cm water in die vaas. Dit lek is serieus, hier moet echt actie worden ondernomen. Straks eerst Reinier Nijland bellen. Dat is de aannemer die alle problemen gewoonlijk oplost. Hij heeft me echter met dat lekkende glazen puntdak in de steek gelaten en houd zich, naar mijn mening, meer met zijn eigen besognes, dan met zijn aannemersbedrijf bezig. Hier ontstaat een groot probleem, want het lekt zo hevig dat ik niet naar Italië kan voordat dit gerepareerd is. Ik heb al buiten gekeken, maar de 'hoed' zit op nog steeds op de schoorsteenpijp. Toch denk ik dat het een probleem met die pijp is. Iemand moet het dak op, maar wie? Het is nu 7.20 uur. Reinier was, toen hij nog actief in de aannemerij zat, gewoonlijk om 6 uur op, maar hij doet er volgens mij niet meer zoveel mee. Ik zal hem om 8 uur bellen. 

 

Ik zie nu ook een tweede druppel aan de binnenkant van de haard vallen. Nu hij brandt kan ik daar zelfs niets onderzetten om ook dat water op te vangen. Ik heb hier serieuze problemen.  

 

Reinier zit in in zijn huis in Frankrijk en komt morgen toevallig terug. Het blijft druppelen ook nu de regen al een uur geleden gestopt is. Hoe kan dat? Ik voel me rot met al die problemen met het huis. Het is weer zo'n rommelige dag. Er is in verband met een vakantie van de Tai Chi lerares geen les vandaag. Bridgen gaat gewoonlijk wel altijd door zelfs al is het morgen de dag van de arbeid en nemen velen een korte vakantie. Ik bel ook Nello om hem over de problemen van het huis te informeren. Hij wil, maar kan me niet helpen, want hij heeft nog veel te doen in het hotel.

 

Nu ik steeds verder achter loop met mijn blogs kan ik me dingen ook niet meer precies herinneren. Ik weet bijvoorbeeld niet meer helemaal zeker wat Yolanda gekookt had. Ik meen me te herinneren dat ze draadjesvlees met gekookte aardappelen had en dat ik me zoals gewoonlijk weer te buiten gegaan ben. Ook de bridge uitslag moet ik op de site nazien. Alles vervaagt als je het niet gelijk opschrijft. Ik werk daarom enkele dagen snel bij en probeer mijn belevenissen wat sneller aan de computer toe te vertrouwen.


top

Dinsdag, 1 mei 2018

Dinsdag 1 mei 2018

bridgeclub de Looier

 

We zoeken met spoed een robber-speler voor onze bridge-school. 

Doordat Yolanda en ik over 10 dagen naar Toscane vertrekken, komen we op dinsdagavond  iemand tekort. De komende zomermaanden werk ik in ons hotel in Italië. Wanneer er geen leerling(en) bij komen, moeten we daarom op extra reserve-spelers terugvallen. Op de Acol-Bridge-School van dinsdagavond, zijn er dan namelijk slechts 3 spelers over. Het is ondoenlijk elke keer een Bell-boy of Call-girl te moeten zoeken. Praktischer zou zijn daarvoor één of meerdere vaste spelers te vinden die, net als Christina, wekelijks, of bij toerbeurt, tegen een onkostenvergoeding van € 10,-, op dinsdagavond reserve zou willen zijn.

Wie willen ons uit de brand helpen? 

 

We kijken uit naar één, of enkele gezellige spelers, die het leuk vind om op dinsdagavond met Hanne, Christine en Arjan voor een klein bedragje te komen robberen. We beginnen om half acht en spelen tot ± 10 uur. Hanne is een leuke jonge meid die net heeft leren bridgen. Christine is een geraffineerde speelster die zelfs helemaal uit Dronten komt om bij ons te spelen en Arjan is een betrokken top-speler die met iedereen overweg kan. Jullie zien, in een zó gemêleerd gezelschap zal iedere opgewekte speler zich thuis voelen. Kom dinsdagavond om half acht bij de Beemsterstraat 491 langs, kom met een goed humeur, proef de sfeer en doe mee. We kunnen dan gelijk afspraken maken. Het is de laatste keer voor mijn vertrek dat ik er zelf zal zijn, dus als je geïnteresseerd bent, schroom niet en help mee onze unieke leer-school voor beginnende bridgers in stand te houden.  We zitten om je te springen! Voor info over onze activiteiten: http://www.bridgeles.nl

Bel me even als je van plan bent te komen. Het nummer van de Looier is: 020-420 69 88. 

 

Bij robber-bridge gebruiken we de meest eenvoudige vorm van Acol als basis. Ter informatie:

  • Alle openingen op één hoogte zijn 4-kaarten. 
  • Openingen van 2 , 2 en 2♠ zijn zwak met een 6-kaart. 
  • 2♣ Belooft of 23+ punten, of een lange kleur met veel zekere slagen. 
  • Stayman en Jacobi na openingen van 1Sans.
  • Azen vragen met 4SA en 0=5♣, 1=5, 2=5, 3=5♠ en heb je 4 azen dan antwoord je 5SA.

De crisis is echt voorbij. Op deze oproep die nu al enkele dagen op de site gestaan heeft, reageerde tot nu toe nog niemand. Ik heb er op Facebook zelfs een advertentie tegenaan gegooid, maar ook die heeft niets opgeleverd. Is er dan geen enkele bridger die ons wil helpen? Dat is wel triest.

 

Ik heb gezondigd. Het is ook zó moeilijk voor iemand die avond aan avond uit stappen gaat om je aan dat alcohol verbod te houden. Ik was bij Tariq en had al een thee en een Cola light gedronken, maar wilde nog niet naar huis, want Maurizio zat naast me. Híj had mij op die thee en Cola getrakteerd. Je wilt dan natuurlijk ook een rondje teruggeven. Mijn glas was leeg en ik had geen dorst meer. Wat drink je dan? Rode port! Daar is toen dus toch maar een een glaasje van besteld. Maurizio is er zelf nog steeds van overtuigd dat hij me terug zal gaan betalen. Hij vertelde over enkele dagen terug naar Duitsland te gaan en daar zijn oude betrekking weer op te pakken. Ik hoop dat het gaat zoals hij denkt. Zijn telefoon met alle nummers was hij kwijtgeraakt. Hij vroeg of hij mijn nummer weer mocht hebben. Ik heb het hem gegeven.

 


top

Woensdag, 2 mei 2018

Woensdag 2 mei 2018

Op mijn eigen weegschaal woog ik vanmorgen om half zeven 74,3 kg. Voor vrijdagmorgen 8 uur nog 12 ons te gaan.

 

Ik heb weer een deel van de kwakbollen in de vijver uitgezet. Het vervelende is dat ik er nog geen een in de vijver heb zien rond-zwemmem. Ik vraag me af of de brasem kikkervisjes eet. Op internet stond dat hij insecten en plankton op het menu had staan. Ik ben bang dat mijn donderkopjes het niet overleven, maar in de vaas op tafel kan ik ze, nu ze wat groter worden, ook niet allemaal laten staan. Ik waag het er dus toch maar op en hoop er het beste van. Ik goot ze ineen schaal en heb die in de vijver op temperatuur laten komen en maakte er een filmpje van.  Bij Facebook gaat het wel.

 

 

Na het werken aan mijn blog, vanaf 4 uur vanmiddag met de sleedoorn bezig geweest. De takken groeien over het dak en raken de pannen. Dat is niet goed. Het dak kan gaan lekken en dat wil ik niet. Ik heb die boom dus gesnoeid. Hij is net in zijn eerste bloei en de vele witte knoppen staan op openbarsten. Ik heb er 3 boeketten van gemaakt, meer kan ik in de kamer niet kwijt. Ze staan prachtig, maar er is zo veel afval van de boom afgekomen dat het opruimen en op maat knippen tot na achten duurde.  

gesnoeide sleedoorn Boeket van sleedoorn

Heerlijk in de zon zitten werken, maar bij de Dönerij, waar ik een shoarma broodje wilde gaan eten, waren ze al aan het schoonmaken. Ik ben dus naar Café Lucky gegaan en heb bij Bessam een frites met besteld. Hoewel ik eigenlijk geen honger meer had nam ik toch nog een gehaktbal. Dom! Twee koppen thee met koekjes erbij. Zou het weer mis gaan? Ik had thuis al een ijsje genomen. Dat gewicht blijft me obsederen. Je bent er de hele dag zo'n beetje mee bezig want er knaagt steeds zo'n vaag hongergevoel. Daar wen je wel aan, maar je denkt constant aan eten.

 


top

Donderdag, 3 mei 2018

Donderdag 3 mei 2018

Ik was met Wim in de Berenstraat en de bel ging. Ik deed open en er stond een bezorger voor de deur die 3 pakjes bij ons afleverde. Een tweede bezorger reed op een fiets. Voorop zat een bagagedrager waarop een grote mand met pakjes. Ze waren van verschillende afmetingen en allemaal net als de 3 die de eerste bezorger bij zich had, ovale ronde pakjes in krantenpapier ingepakt,. We sleepten de pakjes naar boven en waren weer in de kamer toen de bovenbuurvrouw vroeg of de deurbel voor haar had geklonken. We verzekerden haar dat het voor ons was en plotseling stond Wim binnen en ik buiten. Ik wilde naar hem toe, maar de doorgang naar de kamer waarin hij zich bevond was slechts een klein rechthoekig gat van zo'n 20 bij 30 cm, laag in de muur. Ik had angst om er doorheen te kruipen en deed het niet. Hulpeloos stond ik buiten. Op dat moment werd ik wakker. 

 

Weer zo'n vreemde droom. Als je dromen altijd vergeet, of je ze je niet meer herinnert is het bijzonder als er wèl eentje blijft hangen. Zou het komen omdat ik zo lang geslapen heb? Het was half acht toen ik wakker werd. Het kan ook zijn dat me iets dwars zit. Mis ik Wim, 6 jaar na zijn dood nog steeds? Wil ik naar hem toe? En wat betekenen al die in krantenpapier verpakte cadeautjes? Vragen waarop je naar antwoorden slechts kunt gissen. Reinier komt vandaag. Het rookkanaal van de open haard loopt achter de badkamer op de eerste verdieping langs. Er zit daar een loze hoek van zo'n 3 m3 waar je op twee manieren kan komen: Kruipend door een ruimte achter de opstaand wand die tussen de slaapkamer en het dak loopt, of via een in het plafond van de berging gezaagd gat. Ooit heb ik me door die ruimte tussen het dak en de opstaande slaapkamerwand heen gewurmd. Een lichte vorm van claustrofobie voorkomt dat ik dat een tweede keer doe. Ook kruipen door dat gezaagde in het plafond gat beangstigt me. Zou dat gat in het plafond op het gat in die muur, dat me van Wim scheidde, slaan? Het blijft gissen.

Terug naar de orde van de dag. Ik woog 74,2 kg. Frites met gehaktbal en de Radler 2.0% hebben mijn gewicht nauwelijks doen dalen. Er is slechts één ons afgegaan. Vandaag ga ik er echt tegenaan. Er moeten vóór morgenochtend 8 uur negen ons verdwijnen. Monika en Evert komen opnames maken. Ik nodig ze niet bij Het Breed uit, maar als ze blijven eten, gaan we naar De Dönerij. Het Breed is te riskant wat mijn lijn betreft. Een pitabroodje met shoarma lijkt me onschuldiger.

 

Ik wilde net in bad stappen toen Reinier me belde. Hij was net met zijn vrouw in de auto gestapt en over een half uurtje zouden ze er zijn. Het werd daardoor een wat gehaaste wasbeurt. Met dit zonnige weer hulde ik me in het geel. In verband met de opnames die Monika Jordense-Michalski en EvertJan Vonk zouden komen maken, doste ik me extra feestelijk op. Zelfs mijn smoking-hemd trok ik aan. Het praatje voor de TV zou daardoor in elk geval vreugde uitstralen.

 

Weer zo'n dag dat er niets uit je handen lijkt te komen. Reinier en zijn vrouw van koffie voorzien en zelf ook een bakje genomen. Reinier heeft de sleutel en hij verzekerde me dat hij alles in orde zou brengen. Het is ook hem een raadsel hoe het aan de binnenkant van de haard kan lekken. Het dak kan het niet zijn, dus moet het de hoed van de schoorsteen, of een verkeerde windrichting zijn. Curieus, maar wat kun je er aan doen? Het hele terras moet vernieuwd worden, ook dat zal hij verzorgen, maar kan volgens hem, omdat ik over enkele dagen toch naar Italië vertrek wel even wachten.

 

De opnames met Monika en EvertJan liepen prima. Ik heb besloten eventuele uitzendingen uit te stellen tot het najaar. We hebben dan meer tijd en we kunnen dan op de te verwachten evenementen inspelen. Dat is veel effectiever dan nu hartje zomer met praatjes voor de open haard aan komen zetten. De lamp die Monika bij zich had zoemt. Die kan dus niet gebruikt worden. Het was echter licht genoeg met al die zon en mijn kanariegele outfit, dus werd er geenkunstlicht gebruikt.

 

Terwijl ik over het snoeien schrijf, kan ik me de namen van die heesters die gesnoeid werden niet meer herinneren. Zoals ik al eens schreef, bewaar ik alles. Ook kaartjes die gewoonlijk bij de plantjes die ik koop zitten, liggen al jaren op een vast plekje in de slaapkamer. Er komen er steeds meer bij. Ik wil weten of de kaartjes van die heesters die ik in 1993, toen ik de tuin hier inrichtte, erbij zitten. Alle kaartjes werden bekeken, gesorteerd, geteld en voor het bed uitgespreid.  

Alle verzamelde bloemenkaartjes

Dubbele werden bij het afval gegooid, maar er zaten ook dubbele bij van de gelijke bloem, maar in een ander tuincentrum of in een ander jaar gekocht. Het kaartje verschilde dan dus die bewaar ik beiden. Ik ontdekte zelfs één kaart van winterakonieten waarbij dezelfde foto was gespiegeld. Men had de foto iets groter en 'n tikje donkerder afgedrukt en van een andere lay out voorzien. Die bewaar ik dus beiden.

 Twee keer de winterakoniet

Ik telde 47 dubbele en 215 'verschillende' labels. Dat kunnen dan identieke planten of bloemen zijn, maar ik sta toch te kijken van de hoeveelheid aankopen die ik in tuincentra doe. Gewoonlijk gooi ik dubbele kaartjes gelijk weg, dus ik heb waarschijnlijk een veelvoud van een kleine 300 planten aangekocht. Hierbij zitten de Italiaanse aankopen voor het hotel dan niet eens bij. Ik begin eindelijk te begrijpen waarom er zo veel tuincentra kunnen renderen.


top

Vrijdag, 4 mei 2018

Vrijdag 4 mei 2018

Tijd: 5.55 uur gewicht: 74.2 kg! Ik ga het weer niet redden en ik ga me ook niet tot trucjes verlagen om over 2 uur op de 73,1 kg uit te komen. Ik moet dus verder met vasten. De komende twee uur zal ik nog wel één of 2 ons afvallen. Ik ben dan toch iets gewicht kwijt geraakt. Het dieet werkt. 

Tijd: 8.00 uur, gewicht: 73,8 kg. Dat dank ik aan een gang naar het toilet. De 73,1 kg is echter niet gelukt.

 

Als ik op mezelf ben val ik zo'n 2 ons af. In theorie zou ik met een waterweek die kilo kunnen verliezen en volgende week vrijdag om 8 uur 73 kg wegen. Enkel donderdag de 10de, de dag dat Wim 6 jaar geleden overleed, is riskant. Ik wil, na een bezoek aan zijn graf, met de leden van de Stichting Ter bevordering van contacten tussen Ouderen En Jongeren (STOEJ) bij Merkelbach, het restaurant dat in het buiten Frankendael is gevestigd, uit eten gaan. Dat etentje kan alle inspanningen die ik me deze week ga getroosten om gewicht kwijt te raken weer teniet doen.

 

Mijn programma voor vandaag: 

  • Naar het graf van Wim om de glasplaat schoon te maken.
  • Naar de notaris om het aandelenregister op te halen.
  • Naar de tanden-winkel in de Berenstraat om tandpasta te kopen.
  • Naar de viswinkel om wat turfplaatjes, watervlooien en tubifex te kopen.
  • Naar de waterbedden specialist om 2 grote lakens te betellen en conditioner te kopen.
  • In het Zwanenmeer het aquarium van grond en stenen voorzien.
  • Bridgen 

Tot zo ver de plannen voor vandaag. Wat er vanavond gaat gebeuren ligt nog in het ongewisse.

 

De glazen plaat op het graf was erg stoffig en lag vol met groen. Alles er afgeveegd en toen met Jif aan de gang gegaan. Het was een heel werk en het is zo vervelend dat je de onderkant van de plaat, die ook vuil is geworden, niet overal kan bereiken. Je zou een kromme lat uit een oud bed moeten hebben, maar hoe kom je daar aan? Het aandelenregister is opgehaald, er zijn lakens en conditioner gekocht, maar de tanden-winkel in de Berenstraat is gesloten. Jammer, ik was er speciaal voor naar de binnenstad gekomen. Ik moet nu tandpasta bij een drogist of bij Appie kopen. De keus is dan veel kleiner. Ik kwam even vóór enen bij het Zwanenmeer aan en belde Arjan. Hij had gelukkig rekening met me gehouden en me al ingedeeld. 

 

Peter Driessen werd met 11,5% verschil en een score van 71,59% eerste. Geweldig! Ik werd slechts 2e. Mariette van Heteren is het bridgen nog niet verleerd. Zij werd 3e met 57,95%. Het ging de hele middag prima, maar de laatste tafel was mijn geluk op. Ik speelde met Christina en dacht tegen Mariette van Heeteren en Elisabeth Hanga een goede tafel te zullen hebben. We scoorden echter 2 nullen. Dat viel zwaar tegen. De stille tocht op 4 mei in Noord start al jaren in het Zwanenmeer. Die traditie om vandaar naar het Purmerplein te lopen wordt door de VVBAN in ere gehouden, door ruimte om te verzamelen beschikbaar te stellen. Op deze dag wordt daarom niet aan dan derden verhuurd. De vaste ploeg van de Groene Brug zat op het terras want  het was heerlijk zonnig. Yolanda en ik zijn toch vertrokken en naar Almere Haven gegaan. Die restaurantjes op de boulevard zijn ons goed bevallen. We kwamen nu een soort van Argentijnse biefstukken tent terecht. Ze hebben 3 maten: 2 ons, 350 gram en een 800 grams steak. Wij zijn bescheiden gebleven en die 200 gram was met de Zaanse frites als side dish meer dan genoeg. Om acht uur tijdens de dodenherdenking waren we privé in Almere Buiten. Daarna bracht ik haar via 't Steegje naar de trein.


top

Zaterdag, 5 mei 2018

Zaterdag 5 mei 2018

Tijd 6.24 uur, gewicht 73,8 kg. Er zal straks dus weer een onsje of zo zijn afgaan en dat ondanks de fles rode wijn die ik gisteren samen Yolanda soldaat gemaakt heb. De bloeding is na maanden rust weer begonnen. Op 26 januari meldde ik de laatste. Je schrikt je rot als je WC papiertje in plaats van stront, een grote, natte, dieprode vlek vertoont. Ik vraag me af of die heerlijke rode wijn van gisteren er mee te maken heeft. Wijn werkt bloedverdunnend. Maanden heb je geen last en je eet één keer biefstuk, drinkt daar rode wijn bij en het is mis. De combinatie rood vlees en wijn veroorzaakt ook jicht. Omdat er geen pijl op die bloedingen te trekken valt, ga je naar oorzaken zoeken. Zou het de combinatie van rode wijn met biefstuk zijn, of is hardlijvigheid de grote boosdoener? Ik weet dat die bloedingen ook voorkomen als ik het toilet niet gelijk kan bezoeken en als ik dan uiteindelijk ga en de stront me met grote kracht en snelheid verlaat, bloedingen kunnen optreden. Dat delicate kontje van me stelt zo zijn eisen.

 

 

Met Wim ging ik regelmatig naar 'de Klos' om een biefstuk van de haas te eten. We dronken er dan ook een fles rode wijn bij. Gewoonlijk viel ik dan een kilo af. Nu met die taart en het broodje kaas van gisterenmiddag is dat aanmerkelijk minder. Ik ga wel op de goede kant op, al is het maar 2 ons minder. Taart heb ik vergeten mee naar huis te nemen. Ik moet het vandaag dus met 'n tosti, wat fruit en een maaltijdsalade doen. 

 

Het belooft een prachtige dag te worden, maar ik loop vreselijk achter met mijn e-mails. Vannacht heb ik er 6 kunnen beantwoorden, een tiental bekeken en gelijk in de prullenbak gegooid en enkele andere gelezen en in mappen bewaard. Er zitten nog precies 50 ongelezen mail in de box. Er is dus nog het een en ander te doen. Met het beantwoorden en lezen van die 16 mails was ik al ruim 4 uur in de weer. Of ik van het mooie weer kan profiteren staat dus te bezien. Het is nu tien voor zes en ga ik proberen nog even te slapen. Ik zal voor alle zekerheid maar een onderbroek aan doen. 

 

Het was was zo'n dag dat er niks uit je handen komt. Een tijdje achter de computer gewerkt om die 50 e-mails te bekijken. Er zaten wel 20 e-mails die niet voor mij bestemd waren bij. Ik vraag me af of iemand mijn adres weer eens gebruikt heeft om spam te versturen. Dat is al vaker gebeurd en daar is volgens Marco niks aan te doen. Zou het mogelijk zijn dat de reactie op een spambericht, eveneens alle andere slachtoffers van die spam bereikt? Dit bericht was kennelijk aan de hotel-branche verstuurd. Wel 20 hotels reageerden naar mij toe dat ze deze mails niet meer wensten te ontvangen. Ik weet niet wat ik er mee aan moet, registreerde ze als spam en nu zijn ze verdwenen. Zelfs in de spammap zijn ze niet meer terug te vinden. Curieus.

 

De rest van de dag in de tuin gewerkt.. Akkerwinde en braam-scheuten uitgetrokken en wortels van de akkerwinde uitgegraven. Het is echter een verloren strijd. Vandaag trek je alles uit en morgen staat die rotzooi al weer 10 tot 15 cm boven de grond. Veel wortels zijn door de wortels van de rozenstruiken heen gegroeid en die rozen wil je niet beschadigen. Al zou je de hele tuin opschonen, het zit ook bij de buren en je hebt het binnen de kortste keren weer terug. Het is om moedeloos van te worden. Tegen zessen had ik er genoeg van en ging ik naar 't Steegje voor een kop thee. Gabor kwam binnen en bood me iets aan. Ik had net een vol glas thee staan dus nam ik niets. Gabor is één van de biljarters die slachtoffer is van het opdoeken van de biljarttafels. Hij speelde geregeld met Martin en Louis. Er zijn 4 dart-banen voor in de plaats gekomen. Ik heb er nog nooit iemand op zien spelen. Gabor was al weer snel weg. Martin, noch, Louis waren er. Wat zou Gabor, nu het biljart weg is, in het café zoeken? 

 

Hoewel ik van plan was zelf van verse groenten een salade te maken, stond het idee om die alleen thuis te maken en op te eten me tegen. Ik besloot toch maar op een zonnig terrasje te gaan eten. Wat zou ik kiezen, de Dönerij of Lucky? Bij de Dönerij zit je alleen, bij Tariq heb je aanspraak. Ik koos daarom voor café Lucky. 

 

De de tafels in de zon waren beiden bezet. Een beer van een vent die ik al vaker bij Lucky gezien heb en die zelfs met dit warme weer nog een muts op heeft, zat alleen. De onbezette stoelen stonden in de zon. Ik vroeg daarom of ik bij hem mocht komen zitten. Hij had geen bezwaar. Erg spraakzaam is hij niet. Hij rookte zijn shag en staarde voor zich uit. Om een praatje te beginnen vroeg ik wat voor werk hij doet. Hij vertelde dat hij stratenmaker is. Ik begin gelijk over mijn carport die kuilen begint te vertonen. Hij had er kennelijk geen behoefte aan om het nu over zijn werk te hebben. Even later werd hij gebeld hij vertelde dat hij wel even zou komen kijken en vertrok. Zaterdag en bevrijdingsdag, als stratenmaker heb je nooit vrij.

 


top

Zondag, 6 mei 2018

Zondag 6 mei 2018

 

Tijd: 6.00 uur, gewicht 73,9 kg. In 2 uur zal ik, als ik niets drink, nog wel 2 ons afvallen. Ik ben dan, ondanks mijn kip-shoarma menu toch iets afgevallen, want ik ben ook nog niet naar het toilet geweest. Het houdt echter niet over. Vandaag misschien toch maar aan de salade. Het is echter wederom zulk mooi weer. Het zonde is om je maaltijd op een andere plaats dan een zonnig terras te nuttigen. Mijn eigen terras ligt niet enkel in de schaduw je bent er ook alleen. Ik heb heel veel behoefte aan gezelschap. Enkel de mogelijkheid om iemand te ontmoeten geeft al een zekere voldoening. Daarvoor zal ik toch echt de hort op moeten. Ik lig in bed aan mijn blog te schrijven en laat me om 2 vóór acht een bericht sturen. Dat is minder lawaai dan een wekker en mocht ik toch inslapen, dan hoor ik zo'n zacht klingeltje misschien niet.

 

Ik was nog aan het schrijven toen de telefoon een belletje gaf. Twee vóór acht, weeg-tijd. Wat een teleurstelling, sinds 6 uur niks afgevallen. Gisteren heb ik me geheel onthouden en geen alcohol genuttigd. Ik ben dus door dat kip-shoarma menu één ons aangekomen. Vandaag eet ik toch die salade op mijn eigen terras maar. Nu ga ik van mijn 2e slaapje genieten.

 

De koekoek roept onophoudelijk. Ieder jaar hoor ik hem, maar je ziet ze bijna nooit. Eén keer vloog er op de Wilgenplas één al roepend over ons heen. Een hele sensatie. Hier roept hij in de bomen van het park aan de overkant van m'n huis.

 

Na een uurtje werd ik wakker met een droombeeld. Weer een afgesloten kamer met een kleine doorgang, waardoor ik niet bij de twee vrouwen die in die afgesloten kamer waren komen kon. Ik was nog doezelig en sliep verder, op dat moment wist ik wie die vrouwen waren, maar nu ruim een uur later kan ik enkel het beeld schetsen. Ik ben vergeten wie de vrouwen, waarover ik droomde, waren. Hoe ik mijn hersens ook pijnig, geen idee. 

 

De weegschaal in de badkamer is nog niet opgeborgen. Ik kan niet nalaten er even op te gaan staan, 73,5 kg. Nu doorpakken. Ik heb trek maar beperk me tot 3 snoeptomaatjes en 2 sinaasappels. Die ga ik op het terras, dat nu in de volle zon ligt, opeten. Aankleden doe ik later. Nu wil ik zon op mijn lijf. Ik trek dus weer een zwembroek aan en probeer eerst het blog van donderdag nog even op de site te zetten. Daar gaat toch weer veel tijd in zitten. Om 10.40 kreeg ik aandrang. Gelijk naar de WC gegaan en oh wonder, een bloedeloze stoelgang! Soms houden die bloedingen wel een week aan, maar ik was niet hardlijvig, dus behoefde ik niet te persen, dat scheelt.

 

Toch maar weer naar Café Lucky gegaan. Ik nam frites met en Cola Light. Geen thee met suiker vandaag. Er werd een grote vis rondgedragen hij zag er precies zo uit als de dode vis die ik uit de fluittocht had gehaald en in de vuilnisbak gedeponeerd had. Met deze vis liep men rond, legde hem in de felle zon en ik begreep er niets van. Er werd gesproken over de kop en de staart die iemand wilde hebben om soep van te koken. Ondertussen stond één van de vaste gasten de hele tijd aan iets wat ik net niet kon zien te prutsen. Het terras van Tariq wordt door houten schotjes op wielen van de rest van de stoep afgescheiden. Daarachter waren enkele gastjes bezig.. Ik dacht dat ze een brommer aan het repareren waren. Later zag ik dat er een barbecue werd ontstoken. Die vis kwam uit de diepvries en was daarvoor bestemd. Er werden nu ook verschillende bakjes met kippendijen op tafel gezet. Er zou een barbecue geserveerd worden. Ik ben aan de lijn, heb net tegen mijn principes in toch een friet met genomen, ik blijf nu niet zitten, want ik ken mezelf. 

 

Bij het afrekenen vroeg Tariq of ik niet wilde blijven voor de barbecue. Ik vertelde hem dat ik op dieet was en mijn avondmaal al genoten had, rekende af en ging naar de TV thuis. 


top

Maandag, 7 mei 2018

Maandag 7 mei 2018

Maandag 7 mei 2018
Tijd 3.49 uur, gewicht 73,8 kg.
Tijd: 8.00, gewicht: 73,4 kg